Σαν άνθρωπος όταν όλοι είναι αισιόδοξοι έχω μια εγγενή ανάγκη να επικοινωνώ τις αμφιβολίες μου και όταν όταν όλοι είναι στα κάγκελα έχω μια ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη να ψάχνω για λογικές εξηγήσεις.

Και αυτό γιατί όταν πρόκειται για τον Παναθηναϊκό δεν μισώ κάτι περισσότερο από την ανθρωποφαγία.

Ναι, είναι σαφές, είναι περισσότερο από σαφές, είναι πασιφανές ότι πέραν των αγωνιστικών θεμάτων η ομάδα αντιμετωπίζει και εξωαγωνιστικά θέματα. Ακόμα και να μην υπήρχαν, οι ήττες, οι συνεχείς ήττες τα δημιουργούν.

Και λέγοντας εξωαγωνιστικά δεν εννοώ ότι οι παίκτες με τον προπονητή αντί για καλημέρες ανταλλάζουν βρισίδια ή ψάχνουν ευκαιρία να αρχίσουν τα μπουκέτα, αλλά το απλούστατο που συμβαίνει σε κάθε είδους ομαδική δραστηριότητα που όταν δεν πηγαίνει καλά. Ευθύνες αναζητούνται, το κλίμα γίνεται πιο τεταμμένο, η επικοινωνία γίνεται δυσκολότερη και μέχρι τα πράγματα να βελτιωθούν τα νεύρα είναι πιο τεντωμένα.

Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο, ο Παναθηναϊκός έχει τεράστια “αγωνιστικά” θέματα.

Όχι από αυτά που απαιτούνται φυσικά για να κερδίσει τον Κολοσσό στην έδρα του, αλλά από αυτά που απαιτούνται για να διεκδικήσει την Ευρωλίγκα. Το γράφω και αυτή τη στιγμή που το γράφω μου φαίνεται τόσο μακρινό που σχεδόν ντρέπομαι να πιστέψει κάποιος ότι το ελπίζω.

Ωστόσο ο Παναθηναϊκός δεν έπαψε να είναι η ομάδα που κέρδισε την Ευρωλίγκα πριν από 2 χρόνια, ούτε έπαψε να έχει παίκτες τρομακτικής ποιότητας στο ρόστερ του.

Δεν είναι όλοι τέτοιοι όμως και κυρίως δεν προστέθηκαν ποτέ αυτοί που πρέπει προκειμένου να μην διαλύεται κάθε εβδομάδα ολόκληρη η κατασκευή από τα θεμέλια.

Enter αυτό που θέλω να πω.

Μάλλον που θέλω να φωνάξω από την πρώτη wtf ανακοίνωση του καλοκαιριού ότι ο Ομέρ Γιούρτσεβεν συνεχίζει στην ομάδα.

Δεν θέλω βέβαια να μιλήσω για τον Γιούρτσεβεν, όχι πάλι. Ούτε και τον θεωρώ υπεύθυνο για τίποτα, ούτε όπως είπα και μου αρέσει να συνεισφέρω με οποιονδήποτε τρόπο την ανθρωποφαγία που λέγαμε.

Με τον Χέιζ Ντέιβις λοιπόν να βρίσκεται προ των πυλών και μαζί του να έρχεται να στήσει στα χαρτιά τουλάχιστον μία από τις πιο πλήρεις γραμμές πλαγίων στην Ευρώπη το πρόβλημα του Παναθηναϊκού -αν και μόνο αν μιλάμε για το ανώτατο επίπεδο απαιτήσεων- είναι πλέον καταφανές ότι βρίσκεται στη θέση 5.

“Μα όχι. Μα δεν θέλεις σέντερ να κερδίσεις τον Κολοσσό. Μα ο προπονητής. Μα τα τρίποντα. Μα το ένα, μα το άλλο.”

Το προχθεσινό παιχνίδι για τον Παναθηναϊκό χάθηκε και ο καλύτερος σέντερ της ομάδας ήταν ο.. Χουάντσο. Το χθεσινό παιχνίδι ξαναχάθηκε και ο βασικός σέντερ της ομάδας ήταν πάλι ο.. Χουάντσο.

Είμαι αρκετά βέβαιος ότι θα έρθει ο Χέιζ Ντέιβις και μεθαύριο ο Παναθηναϊκός θα παίξει με τον Χέιζ Ντέιβις στο 4 και τον Χουάντσο στο 5.

Νομίζω γίνεται κατανοητό ότι σε βάθος χρόνου δεν είναι βιώσιμο να διεκδικείς τον ευρωπαϊκό τίτλο, να παίζεις hedge ως βασικό τρόπο άμυνας και ο πιο καλός παίκτης στην εξυπηρέτηση αυτού του πλάνου να είναι ο.. Χουάντσο. Για το θέμα hedge και τις ευθύνες του Αταμάν μίλησε ήδη ο @Pointguard οπότε θα το πάω ένα βήμα παραπέρα.

Ο Φαρίντ λοιπόν είναι ένας παίκτης με τεράστια καριέρα στο ΝΒΑ.

Μπορεί ο εν Ευρώπει θεατής να μην τον γνωρίζει, ή τέλος πάντων για όποιον δεν τον γνωρίζει, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι ο παίκτης υπήρξε για πολλά χρόνια βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος των Ντένβερ Νάγκετς. Για την ακρίβεια υπήρξε συνώνυμο των Ντένβερ Νάγκετς, προσωπικά όποτε τους σκεφτόμουν ο Φαρίντ ήταν ο πρώτος που σου ερχόταν στο μυαλό.

Με ένα θέμα στο οποίο αξίζει να σταθούμε. Ο Φαρίντ έπαιξε στη θέση 4. Μαζί με Μούντιε, Γκάρι Χάρις, Γκαλινάρι και Γιόκιτς, ο Φαρίντ ήταν ένας σκύλος.

Ένας σκύλος.

Θα μου πεις εδώ ο κόσμος χάνεται και εσύ μου λες για τον Φαρίντ.

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ της χρονιάς όταν ο Φαρίντ βγήκε MVP του μήνα.

“Τυχαίο θα είναι.”

Θυμάμαι στο πρώτο παιχνίδι της επιστροφής του Γιούρτσεβεν από τραυματισμό, ο Φαρίντ κάνει ένα φάουλ κάπου στα 2/3 λεπτά και ο Αταμάν τον αλλάζει με τον Ομέρ. Ο Παναθηναϊκός φυσικά έχασε και είχαμε τις γνωστές συζητήσεις για τον έναν και για τον άλλον.

Ο Παναθηναϊκός έχει όλη τη χρονιά πρόβλημα στη θέση 5. Και το πρόβλημα που έχει υπάρχει από την ημέρα που τραυματίστηκε ο Λεσόρ.

Ή μάλλον από την ημέρα που αποχώρησε ο Γκάμπριελ.

Ξεχνάμε, ή μάλλον υποτιμάμε ότι ο Γκάμπριελ υπήρξε ο βασικός ψηλός που σε οδήγησε -σε βοήθησε για να είμαι ακριβής- στο φάιναλ φορ. Επιτυχία που στην πορεία και με βάση τις απαιτήσεις της ομάδας μάλλον υποτιμάται. Κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα είσαι εκεί κάθε χρόνο και αυτό είναι κάτι που το βιώνεις ακόμα καλύτερα φέτος. Αλλά γιατί το βιώνεις;

Ένας εκ των βασικών λόγων είναι η απουσία του βασικού χαρακτηριστικού έφερνε μαζί του ο Ματίας Λεσόρ και στη συνέχεια ο Γουένιεν Γκάμπριελ. Ναι, ο Γκάμπριελ που κατηγορήθηκε ότι δεν ξέρει μπάσκετ και στην επίθεση παίζεις με τέσσερις και και και.

Το grit λοιπόν.

Δεν μπορώ να τονίσω περισσότερο την σημασία του εν λόγω πράγματος όχι στον Παναθηναϊκό, όχι στην Ευρώπη, ή στο ΝΒΑ, αλλά στο μπάσκετ since the beginning of time.

Έχει γίνει αρκετός λόγος φέτος για τον Φαρίντ και για την συνεισφορά του ή μη στην ομάδα του Παναθηναϊκού.

Το θέμα εδώ βρίσκεται στο γεγονός ότι για ακόμα μία φορά μετά την υποτίμηση της σημασίας του Γκάμπριελ φαίνεται να υποτιμάται η σημασία του grit του Φαρίντ.

Ο Φαρίντ είναι ένα τεσσάρι στην ψυχή που δεν ήθελε να παίξει 5 στα τελευταία στάδια της καριέρας του, αλλά που κατάλαβε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να την παρατείνει. Το ότι δεν ήθελε να παίξει ωστόσο αυτό δεν είναι κάτι που ας πούμε σημαίνει ότι είχε κάποιου είδους καπρίτσιο. Ο κάθε παίκτης γνωρίζει πόσο διαφορετικές είναι οι κινήσεις και οι απαιτήσεις, σωματικά και πνευματικά, για να υπηρετήσεις άλλη θέση από αυτή που έπαιξες σε όλη σου την καριέρα.

Ο Σίνγκλετον ας πούμε στο ΝΒΑ έπαιζε 3, ήρθε πολύ νωρίτερα στην Ευρώπη, άλλαξε θέση και έκανε dominate. Είμαι βέβαιος κατ’ αντιστοιχία ότι αν ο Φαρίντ είχε πάρει νωρίτερα την απόφαση θα είχε κάνει κάτι ανάλογο εδώ για την θέση 5.

Και αυτό γιατί έχει το βασικό που απαιτείται.

Και δεν είναι τυχαίο ούτε ότι ο μήνας που πήρε τη θέση σπίτι του ήταν ο καλύτερος μήνας του Παναθηναϊκού, ούτε ότι οι μεγάλες νίκες του Παναθηναϊκού έχουν κάπου από πίσω το όνομα του. Όχι όλες και όχι όσο θα έπρεπε. Αλλά μιλάμε για παίκτη 37 χρονών που έκοβε τα τελευταία ένσημα στην Ταιβάν.

Μιλάω για grit και εννοώ αυτό ακριβώς που ανέφερα και στο τελευταίο HateCast.

Ο Φαρίντ στο ματς με τη Ρεάλ μπαίνει για 5 λεπτά στο 4ο δεκάλεπτο και σε αυτά προλαβαίνει και:

  • Παίρνει επιθετικό ριμπάουντ μέσα από 3 και βάζει το putback
  • Παίρνει αμυντικό ριμπάουντ έχοντας φτάσει το box out στον Ταβάρες στο ημικύκλιο των βολών
  • Του παίρνει το 4ο φάουλ
  • Στην ακριβώς επόμενη φάση καρφώνει πάνω από 2
  • Παίρνει ένα αμυντικό ριμπάουντ

Κουράζεται και γίνεται αλλαγή.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών ξέρεις ποιο ήταν; Κάθε μία από τις προαναφερθείσες φάσεις, τις πανηγύρισε πρώτα αυτός, μετά ο πάγκος και μετά το γήπεδο.

Το μπάσκετ είναι μομέντουμ. Στιγμές.

Το μπάσκετ είναι δυναμικό άθλημα και η αξία ενός καλαθιού, ενός αμυντικού ριμπάουντ ή η παρενόχληση μιας γωνίας πάσας -κάτι ας πούμε που κάνει κατά κόρον ο Χουάντσο- ούτε καταγράφεται στην στατιστική, ούτε δημιουργεί πρωτοσέλιδα, ούτε πολλές φορές τα παρατηρεί κανένας.

Είναι αυτό που λέμε “η ψυχή”.

Είναι ακριβώς αυτό που έκανε τον Λεσόρ προχτές να τρέξει στο κέντρο του γηπέδου τη στιγμή που βλέπει τον Μπόλντουιν να πατάει επιδεικτικά το τριφύλλι στη σέντρα.

Μια παρένθεση εδώ.

Οι Αμερικανοί παίκτες αυτό το κάνουν κατά κόρον στο ΝΒΑ, όταν θέλουν να δηλώσουν ότι έκανα dominate μέσα στο σπίτι σου. Και επίσης κατά κόρον οι αντίπαλοι θα αντιδράσουν. Αυτό είναι το παιχνίδι και αυτό πρέπει να κάνεις. Αν μπορείς να κάνεις walk the talk αυτό θα ξεχαστεί. Αν όχι απλά κατάφερες να γίνεις περίγελως.

Ακριβώς τέτοιος δηλαδή που έχει γίνει κατ’ επανάληψη ο Πάτρικ Μπέβερλι στην καριέρα του και πιο πρόσφατα ο Ντίλον Μπρουκς.

Γενικά αυτά τα κάνουν καραγκιόζηδες που ψάχνουν να δημιουργήσουν hype.

Όσο για τους εν Ελλάδι φιλάθλους και κυρίως δημοσιογράφους που καταδίκασαν την αντίδραση μπορούν να ψάξουν μέσα τους γιατί το κάνουν και θα τη βρουν την απάντηση.

Εν προκειμένω δεν είναι αυτοί το θέμα μου -στους οποίους η ομάδα με τις εμφανίσεις της δίνει απλόχερα πάτημα να σκυλεύσουν το πτώμα της- αλλά ο Λεσόρ. Ή ακόμα πιο συγκεκριμένα η ψυχή του που τόσο λείπει από το παρκέ.

Ο Παναθηναΐκός στη θέση 5 χρειάζεται ψυχή. Δύναμη. Πάθος.

Είναι βλέπεις τέτοια η φύση της θέσης που ο ψηλός πρέπει πρωτίστως να κάνει intimidate τον αντίπαλο και ακολούθως όλα τα άλλα.

Σκέψου ποιοι ψηλοί έχουν κυριαρχήσει τα τελευταία 20 χρόνια στην Ευρώπη. Ταβάρες, Φαλ, Ούντο, Χάινς, Βέσελι, Ντάνστον, Μπατίστ. Παίκτες που δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτα για να έχουν θετικό αποτύπωμα στην λειτουργία της ομάδας τους.

Αρκεί που υπήρχαν.

Ο Ολυμπιακός έρχεται το 2012 από μία ευρωπαϊκή επιτυχία που στην ιστορία του πανηγυρίστηκε όσο λίγες. Ο Πεδουλάκης ήταν απλός άνθρωπος. Δεν ήθελε έναν τερματοφύλακα, ήθελε δύο. Πήρε και 2 πλάγιους σουτέρ και άφησε τη μπαγκέτα στον καλύτερο όλων.

3-0 με μειονέκτημα έδρας, MVP της σεζόν Στεφάν Λάσμε και αντίο.

Παίρνουν οι Λέικερς στο τελευταίο τους πρωτάθλημα τον τίτλο με ψηλό τον Ντουάιτ Χάουαρντ και πίσω του τον Τζαβάλ Μαγκί και στο 4 τον Άντονι Ντέιβις. Αλλά άσε τον Άντονι Ντέιβις. Με ψηλό τον Ντουάιτ Χάουαρντ. 8 χρόνια αφού είχε φύγει από το Ορλάντο και 2 χρόνια πριν κυριαρχήσει στους Λέοπαρντς της Ταιβάν.

2 χρόνια μετά παίρνουν πρωτάθλημα οι Γουόριορς με βασικό ψηλό τον Κεβόν Λούνει που όπως σωστά τονίζει ο @profanatica αν δεν έπαιζε μπάσκετ θα ήταν αγρότης.

Είπαμε το μπάσκετ είναι στον πυρήνα του απλό.

Πέφτουμε εδώ σε μία παγίδα.

Ο Λεσόρ τα κάνει όλα. Γενικά αν η θέση μπορούσε να καταγραφεί σαν ένα σύνολο από κουτάκια, ο Λεσόρ θα τα τίκαρε όλα. Hedge, αλλαγές, ποστ, πνρ, διάβασμα, μέγεθος, positioning, grit.

Όλα.

Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ντόμινο ενέργειας που μεταδίδεται σε όλη την ομάδα.

Πώς ήταν κάποτε ο Όλιβερ Καν;

Λοιπόν ο Παναθηναϊκός μέχρι και αν γυρίσει -και σε τί κατάσταση θα γυρίσει- αυτό δεν το βρίσκει.

Παρόλα αυτά τώρα.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει, ΠΡΕΠΕΙ δυστυχώς, αν θέλει να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες του να διεκδικήσει οτιδήποτε φέτος, να διαγνώσει αυτή την ανάγκη και να είναι τυχερός για να την βρει. Με έμφαση στο τυχερός.

Δεν λέω ότι είναι εύκολο ούτε και ξέρω αν είναι εφικτό. Λέω ότι αν μη τι άλλο, όλα τα κουτάκια του Λεσόρ δεν θα τα καλύψεις. Όμως μέγεθος και grit πρέπει να το βρεις και να γεμίσεις τη θέση με αυτό. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Στο συγκεκριμένο σημείο της σεζόν ούτε πολλοί παίκτες είναι διαθέσιμοι και αυτοί που είναι διαθέσιμοι για κάποιο λόγο είναι αυτή την εποχή διαθέσιμοι.

Ο Μπάσει ας πούμε φέρνει το μέγεθος που θέλεις, έχει το grit που λείπει και γενικά θα φανεί νερό στην έρημο στον συγκεκριμένο Παναθηναϊκό, με τον κίνδυνο βέβαια να hypαριστεί από τον κόσμο πολύ περισσότερο από όσο πρέπει και ο Μπάμπα αν ερχόταν εδώ και αν όντως ήθελε να παίξει εδώ θα άφηνε εποχή. Και με την υποσημείωση της προσαρμογής ΝΒΑερς Φλεβάρη μήνα σε ομάδα που μπαίνει στην τελική ευθεία της χρονιάς στην οποία σχεδόν κάθε παιχνίδι από εδώ και πέρα είναι τελικός. Ο Ρέινολντς από την άλλη μεριά που έχει ακουστεί δεν θα έχει το πρόβλημα της προσαρμογής, φέρνει το μέγεθος και την ενέργεια που χρειάζεται αλλά μιλάμε για παίκτη με ημερομηνία λήξης και συνολικά χαμηλότερο ταβάνι.

Αλλά μαζεύονται πολλά αν και καλύτερα να τα πούμε αν γίνουν (με την ευχή να γίνουν, θα επανέλθω).

Να πω δυο λόγια εδώ για τον Χολμς.

Έλεγα από το καλοκαίρι στο σχετικό HateCast ότι τα στοιχεία του συγκεκριμένου παίκτη δεν είναι αυτά που πρωτίστως περιμένω από τη θέση 5. Να πω εδώ ότι αν ο Λεσόρ ήταν υγιής και πρώτος, τότε ο Χολμς θα ήταν εξαιρετικός για δεύτερος.

Ο παίκτης όπως ακριβώς και στο Σακραμέντο έχει ενέργεια, μέγεθος και γενικά κοιτάζει το καλάθι. Είναι παιδί που θέλει και μπορεί να σκοράρει.

Τερματοφύλακας δεν είναι.

Όπως ήταν ας πούμε ο Ατσίουα που μαύρη ώρα και στιγμή που έμεινε στο ΝΒΑ και δεν ήρθε τότε. Συγκεκριμένα η εν λόγω σύγκριση είναι πολύ δόκιμη και πλέον 6 μήνες μέσα στη σεζόν μπορείς να δεις την σημασία των επιμέρους χαρακτηριστικών παικτών που έρχονται από μακρά θητεία στο ΝΒΑ.

Ο Χολμς εν συγκρίσει με τον Ατσίουα έχει κάνει πολύ σημαντικότερη καριέρα. Μπορεί να μην έχει διεκδικήσει ποτέ σοβαρή διάκριση, ωστόσο υπήρξε μια περίοδος στις αρχές της δεκαετίας όπου ο Χολμς έπαιζε βασικός και αναντικατάστος στο Σακραμέντο.

Ειρήσθω εν παρόδω να τονίσουμε ότι τελευταία αντιμετωπίζεται σαν να είναι παίκτης που έπρεπε να παίζει στον Κολοσσό Ρόδου, κάτι που φυσικά δεν ισχύει.

Και ναι ξέρω πολύ καλά πόσο κακές εμφανίσεις κάνει και ναι, πρώτος δεν τον ήθελα.

Αλλά αυτό από την πλήρη απαξίωση απέχει όσο η λανθασμένη ανάγνωση των χαρακτηριστικών που φέρνει στο γήπεδο.

Ο παίκτης δεν έχει το αμυντικό φίλτρο που απαιτείται στη θέση και έτι περαιτέρω στην Ευρώπη της απουσίας των 3 δευτερολέπτων και των κλειστών χώρων που τον χτυπάνε εκεί που πονάει ως κινησεολόγιο. Ένας παίκτης που κατά βάση βγάζει το ψωμί του από φλοτεράκια από τα 4 μέτρα, putback και baby hooks, καλή τύχη να τα κάνει στον Ταβάρες και τον Μιλουτίνοφ που περιμένουν με το αντίσκηνο τους κάτω από τη ρακέτα.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ατσίουα, ή ένας παίκτης σαν και αυτόν θα έβρισκε κατευθείαν τον ρόλο του στο εδώ μπάσκετ, ενώ ο Χολμς 6 μήνες μετά ψάχνει να βρει τί πρέπει να κάνει στο παρκέ και μπαίνει ο Χουάντσο.

Όπως ας πούμε δεν χρειάστηκε να ψάξει παραπάνω από μισό ματς στον Ολυμπιακό ο Ταιρίκ Τζόουνς. Όπως δεν θα έψαχνε ο Κάι Τζόουνς. Ο Καμπένγκελε. Όπως δεν έψαξε ο Γκάμπριελ.

Και επανερχόμαστε στην αρχική κουβέντα για Γκάμπριελ, Φαρίντ και Λεσόρ.

Ο Παναθηναϊκός τους γυροφέρνει τους σέντερ με τα σωστά στοιχεία αλλά από τον τραυματισμό του Λεσόρ μέχρι σήμερα έναν ελίτ τέτοιο δεν έχει κρατήσει. Και αν για τον Γκάμπριελ έχουν ακουστεί ιατρικοί λόγοι περί της αποχώρησης, για την μη πλήρωση της θέσης με έναν παίκτη αυτών των χαρακτηριστικών, ή μάλλον ακόμα χειρότερα για την επιλογή παραμονής Γιούρτσεβεν έχει γίνει λάθος.

Η παρουσία και το impact του Φαρίντ όταν έχει ανάσες είναι εκεί για να το αποδεικνύει. Για να μην μιλήσω για την παρουσία και το impact του Ταιρίκ Τζόουνς στον Ολυμπιακό, ο οποίος άλλα χρώματα έπρεπε να φοράει αλλά αυτή είναι καλύτερα μια κουβέντα για το καλοκαίρι.

Και αυτό γιατί η χρονιά όπως προείπα παίζεται, οι ομάδες μπαίνουν σιγά σιγά στην τελική ευθεία και δεν μένουν πλέον πολλά κομμάτια του παζλ για κανέναν.

Μπορεί λοιπόν ο Λάσμε να μην walking through that door αλλά και ένα μήνα πριν να σου έλεγαν ότι ο Παναθηναϊκός θα πάρει τον Χέιζ Ντέιβις για 2.5 χρόνια μάλλον θα τον κορόιδευες.

Εκτιμώ τέλος πάντων ότι στον Παναθηναϊκό η ψυχή, η αυταπάρνηση, η επιδραστικότητα που πρέπει να έχει το βασικό σου 5 στο παιχνίδι δεν υπάρχει. Η απουσία grit στη ρακέτα δημιουργεί ένα τρομακτικό ντόμινο προβλημάτων στο παρκέ και αν ο Παναθηναϊκός δεν το βρει δεν βρίσκω τον τρόπο να γυρίσει τη χρονιά.

Ξέρω ότι οι δηλώσεις που έγιναν το βράδυ ήταν ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα πάρει ψηλό και το θεωρώ λάθος.

Απλά.

Ο Παναθηναϊκός όπως είναι χτισμένος φέτος έχει γκαρντ που τα περνάνε σαν σταματημένα, κάτι με το οποίο μπορεί να ζήσει μία ομάδα ΜΟΝΟ υπό έναν όρο. Οι υπόλοιπες θέσεις να έχουν τέτοιο μέγεθος και τέτοια αθλητικότητα να υπερκαλύπτουν το εν λόγω handicap.

Δεν το λέω εγώ, δεν το λέει κανένα στατιστικό, το λέει το μπάσκετ, μπορείς απλά να δεις την στελέχωση όλων των guard-based ομάδων του κόσμου. Ζητούσαν οι Μπακς τον Μακντάνιελς για τον Γιάννη και στη Μινεσότα είπαν όχι. Για τον Γιάννη! Λάθος; Πάρε τον Μακντάνιελς και τον Ριντ από τον Έντουαρντς και θα δούμε τί θα μείνει. Χάρντεν, Μίτσελ στα γκαρντ οι Καβς, Μόμπλει και Άλεν πίσω. Βγάλε τον Άμεν Τόμσον και τον Ίσον από το Χιούστον και πήγαινε να παίξεις με την Οκλαχόμα. Τον Άμεν Τόμσον! Που όταν σουτάρει κρύβεται κόσμος στις εξέδρες.

Δεν υπάρχει ομάδα να κάνει αυτό που πάει να κάνει ο Παναθηναϊκός και να έχει πετύχει.

Εκ των πραγμάτων από τη στιγμή που παίζεις με τον Σλούκα και τον Ούμπα Λούμπα δίπλα του αλλαγές δεν μπορείς να παίξεις, drop δεν μπορείς να παίξεις. Καταλαβαίνω να θέλεις να παίξεις hedge αλλά με ποιον; Με τον Γιούρτσεβεν; Όχι και γι’ αυτό πλέον βγήκε εκτός ροτέισον. Με τον Χολμς; Έπρεπε να ξέρεις ότι ο Χολμς δεν είναι ο.. Ατσίουα και δεν αργεί η ώρα που επίσης θα βγει εκτός ροτέισον. Αν δεν έχει γίνει ήδη. Με τον Μήτογλου; Καλύτερα να μην μιλήσω.

Παίζεις λοιπόν με τον Φαρίντ στα 37 που έμαθε τη θέση στα 33 και αισίως τον.. Χουάντσο.

Και θα ξαναπώ. Άσε τί λέμε και άσε τί κάνουν οι άλλες ομάδες. Δες τί έκανε ο ίδιος ο Αταμάν τη χρονιά του Ευρωπαϊκού. Δυο πυραυλοκίνητα γκαρντ, τρεις πλάγιους υπασπιστές και έναν τερματοφύλακα. Έχω όλα τα στατιστικά του κόσμου στη διάθεσή μου αν θέλω να στήσω το επιχείρημα. Στην εποχή που ζούμε η πληροφορία είναι πλέον διαθέσιμη.

Το ερώτημα είναι, την χρειάζομαι;

Είπα και παραπάνω ότι το μπάσκετ είναι στιγμές. Και πολλές φορές στο κυνήγι των στατιστικών ξεχνάμε να δούμε τους ανθρώπους.

Το καρέ του Ταιρίκ Τζόουνς τις προάλλες πάνω από 3 παίκτες του Ολυμπιακού δεν έγραψε τίποτα στατιστικά. Το κρέμασμα του μετά το κάρφωμα μέτρησε για 2 πόντους. Το box out του Φαρίντ δεν έγραψε τίποτα και το αμυντικό ριμπάουντ ήταν ένα αμυντικό ριμπάουντ.

Ο Ναν ωστόσο με πολιτικά στον πάγκο σηκώθηκε όρθιος.

Και για να το πω και αλλιώς, καμία στατιστική δεν θα γράψει πουθενά ότι ο Λεσόρ προχθές τραγουδούσε συνθήματα με τους οργανωμένους και αν πας να επιχειρηματολογήσεις για κάτι τέτοιο, ας πούμε ότι δεν θα έχεις μεγάλη τύχη να το αντιμετωπίσουν σοβαρά.

Είπαμε όμως, είναι η θέση τέτοια που τα intangibles είναι το ίδιο το παιχνίδι.

Εύχομαι να γυρίσει ο Λεσόρ και να είναι σε θέση να βοηθήσει. Εύχομαι να γυρίσει ακόμα καλύτερος, θα είναι μια ιστορία για τα βιβλία. Αλλά δεν θέλω ούτε να πιεστεί ούτε και να στηρίξει ολόκληρος ο οργανισμός τις ελπίδες αναδιοργάνωσης του πάνω του. Είναι ριψοκίνδυνο, θέτει στον ίδιο τον παίκτη ακόμα μεγαλύτερο “πρέπει” και είναι εγγενώς λάθος.

Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει την φετινή χρονιά λανθασμένες επιλογές στην θέση 5 που εδώ και καιρό τον οδηγούν σε ήττες που με την σειρά τους οδηγούν σε πλήρη αποδιοργάνωση ολόκληρο το οικοδόμημα. Φταίει ο Αταμάν που κράτησε τον Ομέρ -δις μάλιστα- φταίει που δεν γνώριζε -ή όποιοι δεν γνώριζαν- την αγορά ή τα χαρακτηριστικά των παικτών που έπαιρναν.

Τα λέω αυτά τώρα και όχι το καλοκαίρι πολύ απλά γιατί δεν έχω σταματήσει να πιστεύω τόσο στην ομάδα ακόμα και την ύστατη ώρα. Ακόμα και όταν είναι ηλίου φαεινότερο σε όλους ποια είναι τα λάθη που την έχουν οδηγήσει εκεί που την έχουν οδηγήσει σήμερα. Δεν ξέρω αν θα διορθωθούν, ή αν υπάρχει ο χρόνος να διορθωθούν.

Ξέρω ότι το πρόβλημα είναι εκεί και περιμένει λύση.

Ο Χέιζ Ντέιβις είναι μια τρομακτική προσθήκη και στην ομάδα υπάρχουν αυτή την ώρα που μιλάμε όλοι οι winners που την έφεραν στην κορυφή της Ευρώπης, με πρώτο τον προπονητή. Ο Φιλ Τζάκσον έχει πει: “Basketball is a simple game. Your goal is penetration, get the ball close to the basket, and there are three ways to do that. Pass, dribble and offensive rebound.”

Ο Παναθηναϊκός χωρίς 5 δεν είναι σε θέση να πάει την μπάλα κοντά στο καλάθι και όσο και να προσπαθεί να μακιγιάρει όλη τη χρονιά αυτό το πρόβλημα δεν του βγαίνει και δεν πρόκειται να του βγει, πολύ απλά γιατί προσπαθεί να πάει κόντρα στα βασικά του μπάσκετ.

Και αν το σωματοδομικό handicap του Σορτς μπορεί να καλυφθεί υπό την λογική ότι είσαι guard-based σύνολο και η θέση 1 είναι η μοναδική που μπορεί να συγχωρέσει τέτοιο πρόβλημα, η θέση 5 δεν. Απλά. Χωρίς dominant παρουσία στο ζωγραφιστό δεν απειλείς με πνρ, δεν χρειάζεται να κλείσει καμία άμυνα, βάζεις δύσκολα στους σουτέρ, επιβαρύνεις τους forward, κουράζονται, καίγονται, πέφτουν ψυχολογικά και καταλήγουν.. να χάνουν από τον Κολοσσό.

Και θα επαναλάβω για να το τονίσω όσο πιο καθαρά μπορώ.

Το να χάνεις από τον Κολοσσό με τον τρόπο που έχασες δείχνει ότι η ψυχολογία παικτών και προπονητή είναι υπό του μηδενός. Δεν είναι αγωνιστικός ο λόγος που ο Παναθηναϊκός δέχτηκε 100 πόντους μέσα στο ΟΑΚΑ από ομάδα αυτής της δυναμικής της Α1 για πρώτη φορά στην ιστορία του. Και αυτό δεν φαίνεται από τους πόντους αυτούς καθ’ εαυτούς. Φαίνεται από το γεγονός ότι η ομάδα έστω και με αυτό τον αντίπαλο και έστω και έτσι μέσα στο ΟΑΚΑ κατάφερε και γύρισε στο παιχνίδι λίγα λεπτά πριν τη λήξη και ξαναέχασε το μομέντουμ.

Και δεν είναι καν η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό φέτος, πράγμα που δείχνει ότι η ομάδα πέρα από αγωνιστική θέληση δεν έχει και ψυχολογία. Επειδή λοιπόν θέληση και ψυχολογία είναι αλληλένδετα στο μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός πρέπει αγωνιστικά να βγει από το τέλμα και αυτό σημαίνει να επιβληθεί πάνω στο παρκέ γιατί μέχρι σήμερα η έλλειψη ενσυναίσθησης περί των αγωνιστικών χαρακτηριστικών του εν λόγω συνόλου τον τιμωρεί εβδομάδα παρά εβδομάδα.

Δεν θέλω να ξαναγυρίσω στα motivational quotes του Πιτίνο γιατί μετά από κάποιο σημείο και αυτά κουράζουν. Θα πω ότι δεν είναι κακό να κάνεις λάθη, κακό είναι να μην τα αναγνωρίζεις για να τα διορθώσεις.

Δεν αξίζει σε αυτό το σύνολο αυτή η εικόνα και δεν αξίζει σε αυτή την προσπάθεια να τελειώσει προτού αρχίσει επί της ουσίας.

Οι εκατέρωθεν αμφίσημες δηλώσεις, το τρενάκι συναισθημάτων μετά από το εκάστοτε αποτέλεσμα, η σκιώδης αντιμετώπιση υπαρκτών ζητημάτων, η λογική αδιαφάνειας σε θέματα τραυματισμών, επιστροφών, απαιτήσεων είναι μόνο επιζήμιες για τον οργανισμό και τους στόχους του.

Παίκτες και προπονητής πρέπει να μιλήσουν μεταξύ τους και σε συνεργασία με την διοίκηση να βρουν τί φταίει και να το αλλάξουν.

Στα δικά μου μάτια αυτό σημαίνει να γυρίσουν στα βασικά που τη φετινή χρονιά επιμένουν να αγνοούν.

Ο λόγος που ήθελα να γράψω σήμερα δεν είναι επειδή έχασε ο Παναθηναϊκός από τον Κολοσσό αλλά γιατί ο Λεσόρ αυτές τις μέρες χωρίς να αγωνιστεί μου θύμισε πόσο μου λείπει.

Ελπίζω σε όλους στην ομάδα.