Μετά τους 3 πρώτους αγώνες της Ευρωλίγκας έχει γίνει πολύ της μόδας το επιχείρημα ότι εφόσον ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ακόμα σε στάδιο “προετοιμασίας” εν μέσω επίσημων αγώνων – μιας και δεν υπήρχε χρόνος για κανονική προετοιμασία – δεν χωράει καμία αγωνιστική κριτική.

Οι κακές εμφανίσεις της ομάδας αποδίδονται συλλήβδην στο γεγονός ότι ακόμα δουλεύεται η χημεία της και οι αυτοματισμοί.

Αυτό το επιχείρημα έχει αρκετή δόση λογικής και αλήθειας, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει ή να κρύψει κάτω από το χαλί όλα τα προβλήματα που εμφανίζει ο Παναθηναϊκός στην αρχή της σεζόν. Επίσης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να αντικρούσει κάθε αγωνιστική κριτική.

Εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι είναι άλλο πράγμα η κριτική επί αγωνιστικών πεπραγμένων και άλλο οι αφορισμοί.

Το να βγάλει κανείς άχρηστο και ταβερνιάρη τον Αταμαν πχ. επειδή έκανε ένα μέτριο κοουτσάρισμα δεν είναι αγωνιστική κριτική. Ούτε είναι σοβαρή αγωνιστική κριτική να λέμε ότι δεν κάνει ο τάδε ή ο δείνα νεοφερμένος παίκτης μετά από 4 επίσημα ματς, όταν η ομάδα ακόμα ψάχνει να βρει ρόλους και αυτοματισμούς.

Από την άλλη όμως δεν γίνεται να κλείνουμε τα μάτια μας σε κάποια πράγματα που επαναλαμβάνονται σταθερά σε αυτό το μακρόσυρτο στάδιο “προετοιμασίας” και τα οποία υποδηλώνουν προθέσεις για την αγωνιστική κατεύθυνση που θέλει να πάρει η ομάδα.

Καταρχάς στο χθεσινό ματς με τη Μπασκόνια ο κόουτς Αταμάν κάνει κακή διαχείριση. Το έγραψα και στο τουιτερ και κάποιοι έπεσαν να με φάνε λες και ζήτησα να απολυθεί.

Δεν είναι κάτι τρομερό να έχει ένας κόουτς μια μέτρια ή κακή βραδιά, συμβαίνει. Όλοι οι προπονητές έχουν κακές βραδιές. Δεν τον κάνει αυτό κακό προπονητή, ούτε σημαίνει ότι αν επισημάνει κάποιος ότι το κοουτσάρισμα του δεν ήταν καλό επιχειρεί να τον αποδομήσει συνολικά.

Επίσης βρήκα κάπως άστοχες τις δηλώσεις του κόουτς μετά το ματς, στις οποίες κατηγόρησε τους παίκτες του (πλην Ναν) για ευθυνοφοβία. Κατανοώ βέβαια ότι τέτοιες δηλώσεις εντάσσονται στα γνωστά mind games στα οποία αρέσκεται για να δίνει κίνητρο στους παίκτες.

Η γνώμη μου είναι ωστόσο ότι πρώτα θα έπρεπε να κάνει την αυτοκριτική του για το πως κατάφερε να μπερδέψει την ομάδα, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο όπου είδαμε κοντά στις 20 διαφορετικές πεντάδες, και για το πως η φοβικότητα του να βγάλει τον κρύο και κακό Σλούκα στο 4ο δεκάλεπτο παραλίγο να στοιχίσει μια ήττα από τη χειρότερη ομάδα που έχω δει στην Ευρωλίγκα εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Το να χρησιμοποιείς κάποια θεωρητικά εύκολα ματς της RS τώρα στην αρχή για να δοκιμάσεις πράγματα είναι απόλυτα λογικό και θεμιτό. Το να αντιμετωπίζεις όμως ένα εκτός έδρας ματς Ευρωλίγκας σαν το πρώτο φιλικό κεκλεισμένων των θυρών (όπως έγινε στο πρώτο ημίχρονο) δεν είναι.

Η νίκη ωστόσο ήλθε με το υπέροχο (και ας ελπίσουμε γουρλίδικο) buzzer beater του Ναν (για το σχετικό ragebait τουητ μου δες εδώ). Αυτό αυτόματα καθιστά τη χθεσινή κακή διαχείριση του ματς από τον κόουτς άνευ σημασίας.

Αυτό που έχει σημασία και είναι λόγος ανησυχίας σε αυτό το στάδιο “προετοιμασίας” της ομάδας είναι ο ρόλος που φαίνεται να θέλει να δώσει ο κόουτς στον Σορτς, όπως επιβεβαιώθηκε και από το χθεσινό ματς.

Πολλοί έσπευσαν να παρατηρήσουν ότι ο Σορτς χθες ήταν θετικός για πρώτη φορά και έδειξε να εγκλιματίζεται στο σύστημα. Αυτή η παρατήρηση όμως μας λέει τη μισή αλήθεια. Τα καλά στοιχεία που έδειξε ο Σορτς απέναντι στους Βάσκους τα έδειξε κυρίως στο τρανζίσιον παιχνίδι. Εκεί που είναι δεδομένα βασιλιάς.

Αντίθετα στο σετ παιχνίδι πάλι δεν ήταν ιδιαίτερα καλός και ένας λόγος για αυτό – πλην του γεγονότος ότι ατομικά δεν δείχνει να βρίσκεται ακόμα στο 100% της φόρμας του – είναι ότι έκανε κυρίως τον facilitator του Ναν ξανά.

Αυτό το έχουμε δει σε όλα τα ματς μέχρι τώρα και το θεωρώ σοβαρό ερωτηματικό.

Προσπαθώ να σπάσω το κεφάλι μου για να βρω απάντηση για το πως θα λειτουργήσει η σετ επίθεση του Παναθηναϊκού με τον Σορτς να αφήνει τη μπάλα στον Ναν για να τρέξει το πνρ και ο ίδιος να ακροβολίζεται στις 45°.

Δεν βρίσκω τρόπο όμως οι ελίτ άμυνες της Ευρωλίγκας να μην το διαβάσουν και να μην επιλέξουν να δώσουν το τρίποντο στον off ball Σορτς, γνωρίζοντας ότι αυτό είναι το αδύναμο κομμάτι του παιχνιδιού του.

Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα δουλέψει αυτό, αλλά επειδή ο κόουτς ξέρει σίγουρα καλύτερα από μένα μάλλον θεωρεί ότι μπορεί να δουλέψει. Θα περιμένω να το δω και θα εύχομαι να δικαιωθεί, αν όντως επιμείνει σε αυτή την τακτική προσέγγιση.

Αυτό που γνωρίζω με σιγουριά πάντως είναι ότι ο Σορτς στην Παρί διέπρεψε τρέχοντας αυτός το πνρ και παίρνοντας ο ίδιος τις αποφάσεις για το πότε θα εκτελέσει και πότε θα πασάρει.

Με λίγα λόγια ήταν ο floor general και όχι ο facilitator της ομάδας.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στα λίγα λεπτά που συνηπήρχε με άλλον χειριστή στο παρκέ ο οποίος ήθελε τη μπάλα στα χέρια έχοντας και μεγάλο usage, τον Χίφι, η αποτελεσματικότητα η δική του και της Παρί έπεφτε κατακόρυφα.

Ο Σορτς δεν είναι Μπράουν και θεωρώ ότι ακόμα και σε αυτόν τον ρόλο που βλέπουμε τώρα μπορεί δυνητικά να εμφανιστεί πολύ καλύτερος και να βοηθήσει περισσότερο από ό,τι ο συμπατριώτης του πέρσι. Και ο Παναθηναϊκός μπορεί και έτσι να πετύχει τους στόχους του.

Δεν προσπαθώ να προδιαγράψω κάποια αποτυχία εδώ.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει όμως είναι γιατί να πάρεις έναν τόσο καλό παίχτη για να τον προσαρμόσεις σε έναν ρόλο που περιορίζει το ταλέντο του – γεγονός που εκτός των άλλων εμπεριέχει πάντα το ρίσκο ο παίκτης να απογοητευτεί προϊούσης της σεζόν και να χάσει το κίνητρό του.

Το τελευταίο δεν το θεωρώ πολύ πιθανό στην περίπτωση του Σορτς για να είμαι ειλικρινής, τόσο λόγω χαρακτήρα όσο και λόγω φάσης στην καριέρα του.

Αυτό που μοιάζει πιθανό όμως είναι να μη δούμε αυτή τη σεζόν κάτι κοντά στον Σορτς που όλοι απολαύσαμε στην Παρί αν εξακολουθήσει να χρησιμοποιείται έτσι.

Αν ο ρόλος του Σορτς είναι το ένα βασικό ερωτηματικό που προκύπτει στο ξεκίνημα της σεζόν για τον Παναθηναϊκό, το έτερο τέτοιο είναι η θέση 5. Εκεί το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με τον νεοφερμένο Χολμς, ο οποίος – απολύτως λογικά – ακόμα ψάχνει να βρει τα πατήματά του και να καταλάβει πως παίζεται το μπάσκετ στην από δω πλευρά.

Για τον Χολμς σε ατομικό επίπεδο θα πρέπει να περιμένουμε να περάσει το πρώτο δίμηνο πριν αρχίσουμε να ανησυχούμε.

Προσωπικά βλέπω έναν παίκτη που έχει κίνητρο και προσπαθεί, αλλά το βασικό ερωτηματικό είναι αν και πόσο γρήγορα θα καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τις τακτικές απαιτήσεις στο αμυντικό κομμάτι και να γίνει πιο έξυπνος στο παιχνίδι του στους περιορισμένους χώρους τους ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Για τον Γιουρτσεβεν, αντίθετα, δεν μπορεί να υπάρχει κανένα περιθώριο ανοχής πλέον.

Η απόφαση του κόουτς Αταμαν να κρατήσει τον Τούρκο σέντερ το καλοκαίρι ενώ γνώριζε ότι ο Λεσόρ δεν θα ήταν έτοιμος πριν τον Νοέμβρη δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα.

Το θέμα στο 5 είναι δομικό καθώς η περίοδος προσαρμογής που – λογικά επαναλαμβάνω – χρειάζεται ο Χολμς έχει αφήσει την ομάδα με μοναδικό καθαρό σέντερ τον ανεπαρκή Γιουρτσεβεν.

Προσωπικά με ξεπερνάει η λογική της επιλογής του κόουτς να στηριχθεί η ομάδα για το πρώτο δίμηνο στις πλάτες του Τουρκου στο 5 μετά από όσα (δεν) έδειξε την περσινή σεζόν.

Στα δικά μου μάτια είναι ξεκάθαρο πλέον ότι ο Γιουρτσεβεν πρέπει να γίνει η πρώτη αλλαγή στο ρόστερ του ΠΑΟ και πρέπει να γίνει άμεσα παρότι το out που υπάρχει στο συμβόλαιο του είναι για τον Δεκέμβρη. Τότε ίσως είναι αργά.

Καλό είναι να έχουμε υπόψιν μας ότι ο Λεσόρ ακόμη και αν γυρίσει αρχές Νοέμβρη (όπως λέει το μάλλον πιο αισιόδοξο σενάριο), θα είναι δύσκολο να μπει και να είναι ο γνωστός κυριαρχικός σεντερ από το πρώτο του ματς ή μετά από μια-δυο εβδομάδες.

Η κοινή λογική λέει ότι μετά από σχεδόν έναν χρόνο απουσίας από τα παρκέ θα χρειαστεί ένα σεβαστό διάστημα για να επιστρέψει στο καλό του επίπεδο. Ένα διάστημα που μπορεί να είναι 1 ή 2 μήνες ή και περισσότερο.

Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι ο ΠΑΟ θα πρέπει να πορευθεί με τον Γιουρτσεβεν ως βασική λύση στο 5 για το επόμενο τρίμηνο αν δεν γίνει αλλάγη άμεσα.

Είναι εκ των ουκ άνευ λοιπόν να βρεθεί ένας αξιόπιστος αμυντικά σέντερ που να μπορεί να παίζει το πνρ για να αντικαταστήσει τον Τούρκο όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Η υπομονή είναι αρετή και είμαι ο τελευταίος που θα έφερνε την καταστροφή για την ομάδα αρχές Οκτώβρη.

Υπομονή όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για μπασκετ επισημαίνοντας κριτικά ζητήματα που προκύπτουν σε αγωνιστικό επίπεδο.

Όσο λάθος είναι οι αφορισμοί και η καταστροφολογία τόσο νωρίς μέσα στη σεζόν (και σε οποιοδήποτε σημείο της σεζόν για να είμαστε ειλικρινείς), άλλο τόσο λάθος είναι και η υπερβατική πίστη ότι το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος και όλα θα φτιάξουν.

Ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί άνετα να κάνει κακές ήττες στην αρχή της σεζόν γιατί μετά τα Χριστούγεννα θα αρχίσει να παίζει κυριαρχικό μπάσκετ σαρώνοντας τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμα του.

Δεν λέω ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί.

Αυτό που λέω είναι ότι το “μην ανησυχείτε, όλα θα φτιάξουν σε δυο-τρεις μήνες από τώρα” είναι ευχολόγιο και όχι μπασκετική ανάλυση.