Badis
Γράφω σπάνια αλλά από την άλλη όταν στο site γράφουν οι tSOu, Pointguard και Profanatica, αποθαρρύνεσαι κατά κάποιο τρόπο για να είμαι ειλικρινής.
Ο Παναθηναϊκός φέτος ξεκίνησε από την pole position και όπως ήταν αναμενόμενο μετά την κατάκτηση του τίτλου του Πρωταθλητή Ευρώπης οι απαιτήσεις όλων ανέβηκαν στο Έβερεστ. Οι απαιτήσεις δε αυτές ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι η ομάδα, επί της ουσίας παρέμεινε η ίδια, κάνοντας μόλις 3 προσθήκες (Οσμάν, Γιούρτσεβεν και Μπράουν) έναντι μόλις δύο αποχωρήσεων (Μπαλτσερόφσκι και Βιλντόζα). Και πάμε στην ερώτηση που βασανίζει πολλούς.
Γιατί λοιπόν ενώ επί της ουσίας παρέμεινε η ίδια ομάδα, αυτή ασθμαίνει και παρουσιάζει όλα εκείνα τα συμπτώματα μιας νέας ομάδας?
Οι βασικοί λόγοι κατά την άποψη μου είναι δύο.
Ο πρώτος και βασικότερος λόγος έγκειται στο γεγονός πως ο κόουτς Αταμάν και το προπονητικό του επιτελείο δεν έχουν καταφέρει ακόμη να βρουν το σωστό συνδυασμό στις διάφορες 5αδες που χρησιμοποιούνται. Νομίζω δεν είναι προσωπική άποψη μου αλλά ένα γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης καθώς το βλέπουμε να συμβαίνει. Και με τη φράση σωστό συνδυασμό εννοούμε τις επιλογές παικτών που θα του δώσουν επιθετική και ταυτόχρονα αμυντική ισορροπία. Θα είναι δηλαδή 2-way πεντάδες, όπως απαιτείται να είναι οι 5άδες πλέον σε μια σύγχρονη ομάδα για να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του πρωταθλητισμού και του πολύ υψηλού ανταγωνισμού.
Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως μιλάμε για τους παίκτες της εν ενεργεία πρωταθλήτριας ομάδας της Ευρώπης. Μια ομάδα που πέρυσι στη λήξη του πρωταθλήματος είχε τη δεύτερη καλύτερη άμυνα και η οποία κατέβαζε τα ποσοστά των αντιπάλων στο 3ποντο στα τάρταρα.
Φέτος είμαστε η ομάδα που πετυχαίνει αυτό (@IamEironman post) :
Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, μα έχει δοκιμάσει σχεδόν κάθε πιθανό συνδυασμό, είναι δυνατόν αρχές Δεκέμβρη να μην έχει καταλήξει στα σχήματα που δουλεύουν; Βάσει εικόνας προφανώς είναι. Κατά την προσωπική μου εκτίμηση υπάρχει νευρικότητα και βιασύνη στον πάγκο της ομάδας. Παίκτες μπαίνουν και βγαίνουν με ρυθμούς πολυβόλου πολλές φορές χωρίς να είναι εφικτό να καταλήξει κάποιος σε ασφαλή συμπεράσματα όσον αφορά στο ποιος δένει αρμονικά με ποιον, έτσι ώστε η ομάδα να αποκτήσει την αμυντική ομοιογένεια που απαιτείται.
Προφανώς και ο προπονητής ξέρει πολύ περισσότερα από τον καθένα μας, εννοείται βλέπει πολλά πράγματα στις προπονήσεις, ο καθρέπτης της πραγματικότητας όμως είναι οι αγώνες και η αμυντική λειτουργία της ομάδας φωνάζει από μακριά πως νοσεί, δεχόμενη στα τελευταία παιχνίδια με συνέπεια 90+ πόντους. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε ότι στην αναμέτρηση με τη Μονακό δοκιμάστηκαν σε 15 αγωνιστικά λεπτά 4 διαφορετικοί παίκτες στη θέση 4 (σχόλιο αγανάκτησης από IamEironman στο ΟΑΚΑ).
Κάποιες επιλογές στις 5άδες που δοκιμάζει ο κόουτς μοιάζουν πολλές φορές ακατανόητες. Ενδεικτικά αναφέρω, σε σχήμα με Σλούκα-Λορένζο το να υπάρχει και ο Γιούρτσεβεν μέσα και να τον βάζεις να κάνει heavy hedge out, είναι δεδομένο πως θα σου δημιουργήσει αμυντική ανισορροπία την οποία προφανώς και θα εκμεταλλευτούν οι αντίπαλοι. Οι άλλοι δύο που παίζουν κάνουν τους ζογκλέρ για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και εσύ παρακολουθείς αποσβολωμένος τα drive των αντιπάλων να καταλήγουν σε εύκολα καλάθια ή σε εντελώς αμαρκάριστα τρίποντα, επαναλαμβανόμενα. Τώρα σε όλα αυτά αν συνυπολογίσουμε και την παρατεταμένη κακή απόδοση παικτών κλειδιά έχεις μια γενική εικόνα γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν. Γενικά πιστεύω πως το πρόβλημα ξεκινάει από την ανασφάλεια που βγάζει ο ίδιος ο προπονητής και αυτό περνάει και στους παίκτες. Αυτά όσον αφορά στις ευθύνες του πάγκου.
Γιατί ευθύνες δεν έχει μόνο το προπονητικό επιτελείο, ευθύνες έχουν και οι παίκτες.
Ο δεύτερος λοιπόν λόγος για την μέχρι στιγμής εικόνα, έχει να κάνει με την έλλειψη αμυντικής διάθεσης των παικτών (το softness όπως ανέφερε και ο @Lemmy στο προηγούμενο άρθρο του site) καθώς και με την έλλειψη συγκέντρωσης. Είναι γεγονός πως πολλοί παίκτες αυτή τη στιγμή παίζουν αρκετά έως πολύ κάτω από τις δυνατότητές τους. Σχεδόν σε κάθε παιχνίδι, βλέπουμε παίκτες να μην μπορούν να μαζέψουν ριμπάουντ ή να μαζεύουν ριμπάουντ και να χάνουν τη μπάλα μέσα από τα χέρια. Να γίνονται αβίαστα λάθη σε αιφνιδιασμούς, χαμένα lay ups και πολλά άλλα ευτράπελα και λάθη ασυνεννοησίας ή μη συγκέντρωσης που σε κάνουν να τραβάς τα μαλλιά σου.
Ο Μήτογλου είναι σκιά του περυσινού εαυτού του μπρος-πίσω, ο Σλούκας είναι ο γνωστός Σλούκας των χαμηλών πτήσεων προ των γιορτών αλλά αυτό είναι κάτι αναμενόμενο, ο Παπαπέτρου προφανώς δυσαρεστημένος από τον ερχομό Οσμάν (εξ ου πιθανότατα και το πειθαρχικό), δείχνει να έχει ξεχάσει τον περυσινό ρόλο που τον έκανε τόσο χρήσιμο 2way 3άρι. Από τα επιτυχημένα σποτ 3ποντα και την μεστή άμυνα είτε περιφερειακά είτε στο post, περάσαμε σε μια ατέρμονη επίθεση στα close outs συνήθως σε λάθος χρόνο και ενώ υπάρχει traffic κάτω από τη ρακέτα και στην διστακτικότητα εκτέλεσης τριπόντων. Εδώ να επισημάνω πως είναι μεν δικαιολογημένη η δυσαρέσεκια του παίκτη, σε καμία περίπτωση όμως η αντίδρασή του, και ορθώς τιμωρήθηκε εφόσον δημιούργησε πρόβλημα. Ο Οσμάν ψάχνεται και δείχνει να χρειάζεται περισσότερα λεπτά συμμετοχής για να αποδώσει, ενώ ο Λορένζο Μπράουν όπως μάθαμε σε πρόσφατες δηλώσεις σχολιάζει για τη μπάλα που θέλει ο ίδιος και ο Σλούκας όταν είναι μαζί στο παρκέ. Ειρήσθω εν παρόδω ο Σλούκας μια χαρά συνυπήρχε πέρυσι με Ναν δίνοντάς του ξεκάθαρα τη μπάλα, ενώ αντίστοιχα και ο ίδιος ο Λορένζο έχει υπάρξει με τον Baldwin (επίσης ball hog) στη θητεία του στη Μακάμπι.
Στα ανωτέρω προσθέστε και τις δύο μόνιμες απουσίες των Γκριγκόνις και Αντετοκούμπο. Ο Γκριγκόνις βασικό γρανάζι της ροής της επίθεσης της περυσινής εποποιίας, έχουν λείψει τόσο πολύ μέχρι στιγμής τα τρίποντά του, και ο Αντετοκούμπο που ειδικά φέτος η ενέργειά του στα μετόπισθεν λείπει περισσότερο από ποτέ, όσο ο Τούρκος σέντερ πίσω υστερεί.
Επί της ουσίας δηλαδή οι μόνοι παίκτες που αποδίδουν εντός αναμενώμενων προσδοκιών είναι οι Λεσόρ, Ερναγκόμεθ, *Ναν και Γκραντ. Και γράφω εντός αναμενώμενων προσδοκιών γιατί και αυτοί δεν είναι στο επίπεδο που ξέρουμε ότι μπορούν αλλά δεν υπο-αποδίδουν και μόνιμα. Αστερίσκος στον Ναν γιατί πολλές φορές χάνει το μυαλό του λόγω σφυριγμάτων ή μη από τους «αγαπημένους» (sic) μας πορτοκαλί, αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα για το οποίο θα γίνει ξεχωριστό άρθρο εφόσον συνεχιστεί το ίδιο μοτίβο.
Η ελάχιστη χρησιμοποίηση του Καλαϊτζάκη έγκειται στις ευθύνες του προπονητικού επιτελείου και πραγματικά είναι ίσως ο μόνος αδικημένος, αφού θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα αυτή την περίοδο που η ομάδα είναι προβληματική όσον αφορά στην αμυντική της λειτουργία.
Εν κατακλείδι, η ποιότητα της ομάδας υπάρχει και είναι αδιαμφισβήτητη. Του προπονητικού επιτελείου επίσης. Είναι αναγκαίο πλέον να υπάρξουν γενναίες αποφάσεις, ενδεχομένως και προσωρινό «παρκάρισμα» παικτών που δεν αποδίδουν προς το παρόν ώστε να ξεκαθαρίσουν οι ρόλοι και τα μυαλά για να ξαναγίνει η ομάδα η καλοκουρδισμένη μηχανή που ήταν και πέρυσι. Μια ομάδα δηλαδή που μπορούσε να ανταποκριθεί σε οποιοδήποτε pace είχε να αντιμετωπίσει και η οποία από κάποιο σημείο και έπειτα όριζε εκείνη τον ρυθμό και τον τρόπο του παιχνιδιού. Back to basics λοιπόν.
Υ.γ: Τα ανωτέρω γράφηκαν προ των δύο παιχνιδιών με Μπαρτσελόνα και Παρτίζαν. Η κατάρρευση που είδαμε στο ματς με τους Σέρβους ήταν λίγο πολύ ένα γεγονός που όλοι το βλέπαμε να έρχεται. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί όταν απέναντι βρέθηκε μια συμπαγής ομάδα με καυτή έδρα, η οποίσ κάτέθεσε τόνους ενέγειας στο παρκέ. Ο Παναθηναικός ξεκίνησε αποδίδοντας καλό μπάσκετ μετά από καιρό, με καλές συνεργασίες ειδικά επιθετικά για τα πρώτα 18 λεπτά, ωστόσο η απίθανη αστοχία του σε παντελώς ελεύθερα σουτ κλόνισε την ήδη εύθραστη ψυχολογία των παικτών. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτεί ένα σερί 11-0 από τους Σέρβους, η Παρτιζάν να γεμίσει αυτοπεποίθηση, το γήπεδο να πάρει φωτιά και οι πράσινοι να μην εμφανιστούν ποτέ στο 2ο ημίχρονο και να χάσουν αμαχητί. Τα προβλήματα παραμένουν και αναζητείται πλέον λύση άμεσα.
Το πρόγραμμα που ακολουθεί τις επόμενες έξι αγωνιστικές μοιάζει ιδανικό. Οι πρωταθλητές θα ανταποκριθούν όμως;
