tS0u
Το Slaughter of the Soul ξεκινάει με ένα ριφ που παίζει για 5 δευτερόλεπτα.
Στο σημείο αυτό σταματάνε όλα για ένα δευτερόλεπτο και ο Lindberg λέει για κάποιο λόγο Go πριν ξεκινήσουν. Θυμάμαι ότι από την πρώτη μέρα που το είχα ακούσει αναρωτιόμουν πώς τους ήρθε να μπουν έτσι στο τραγούδι.
Είναι αυτά τα μικρά που φωνάζουν μεγαλείο.
Κάτι ανάλογο γίνεται και στο King of the Kill. Μπαίνει το τραγούδι μόνο με το βασικό ριφ και μπότα. Για κάποιο λόγο σε ένα σημείο σταματάνε τα πάντα βαράνε 4 πιατίνια και το τραγούδι μπαίνει κανονικά με το ίδιο ριφ και δίκαση και I rule the jungle, I rule it with pride.
Για ποιον γαμημένο λόγο;
Anyway, ήδη ξεφεύγω.
Το Slaughter of the Soul το έγραψαν οι At the Gates πριν 30 χρόνια πάνω σε ένα βιβλίο του 1970 ονόματι The Dice Man. Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή του Luke Rhinehart, ενός ψυχιάτρου που θέλοντας να ξεφύγει από τις νόρμες της ζωής του αποφασίζει να παίρνει αποφάσεις για τη ζωή του βάσει ενός ζαριού. Κάτι σαν τα πλέιοφ της Ευρωλίγκας.
Go λοιπόν.
Εδώ και δύο χρόνια θέλω να γράψω για τον Γκραντ.
Εδώ και δύο χρόνια βλέπω ένα παίκτη που δεν εξανίσταται, δεν μιλάει, δεν ζητάει τη μπάλα, δεν σουτάρει, δεν παίρνει επιθέσεις…
…αν δεν χρειάζεται.
Βασικά βλέπω ένα τύπο με την πιο εκκωφαντικά σιωπηλή παρουσία τόσο καλού παίκτη που θυμάμαι τα τελευταία πολλά, πάρα πολλά χρόνια.
Και όταν λέω πολλά χρόνια εννοώ ότι ψάχνω να θυμηθώ πώς ένιωθα όταν έβλεπα τον Μάικλ Κοχ, ή τον Τιτ Σοκ.
Ε δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Ο Τζέριαν Γκραντ είναι μια κατηγορία μόνος του σαν παίκτης.
Είναι το πιο δύσκολο παζλ για την επερχόμενη σειρά με την Εφές, είναι το πιο δύσκολο παζλ για κάθε προπονητή, έχει υπάρξει το πιο δύσκολο παζλ για όλους όσους κέρδισε ο Παναθηναϊκός αυτά τα δύο χρόνια.
Και για όσο συνεχίζει να παίζει σε αυτά τα στάνταρ σταθερότητας και στις δύο πλευρές του παρκέ στον συγκεκριμένο αξίζει να αφιερώσεις όχι κείμενο αλλά ραψωδία.
Να πω ξεκινώντας ότι θέλω τόσο καιρό να γράψω για αυτόν που τώρα που ήρθε η στιγμή να το κάνω δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω.
Θα ξεκινήσω με το ότι τη μέρα που ερχόταν τον είχα χαρακτηρίσει ένα υπέροχο τίποτα. How about that?
Εν τω μεταξύ το απίστευτο είναι ότι ξαναδιαβάζοντας το θρεντ δεν διαφωνώ με τίποτα με τον εαυτό μου (insert Obama meme).
Ή μάλλον insert Αταμάν.
Το απίστευτο αυτά τα δύο χρόνια είναι ότι αν ήταν πάλι Ιούλιος του 2023 τα ίδια θα έγραφα. In retrospect βέβαια μάλλον θα του αφιέρωνα το Ερωτευμένοι Σχιζοφρενείς. Το λιγότερο.
Λοιπόν η αλήθεια είναι ότι θεωρώ τον Τζέριαν Γκραντ όπως τον βλέπουμε στον Παναθηναϊκό σαν μία από τις μεγαλύτερες δουλειές του Αταμάν στον Παναθηναϊκό.
Ο Αταμάν έχει μεταμορφώσει κι άλλους, that’s what he does. Αλλά αυτό που κάνει με τον Γκραντ είναι για τα βιβλία.
Μιλάμε για έναν παίκτη με 32% καριέρα στο τρίποντο στο ΝΒΑ. Καριέρα.
Τις 2 από τις 5 χρονιές του ας πούμε στο ΝΒΑ σούταρε με 22% και 25%. Τις 2 χρονιές του στον Παναθηναϊκό σουτάρει με 41.6% και 41.4%. Την αμέσως προηγούμενη στο Eurocup σούταρε με 29% και στην Αρμάνι σούταρε με 24.3% και είχε βάλει συνολικά.. 9 τρίποντα.
Αλλά βάζω τελεία στα νούμερα με τα οποία θα ασχοληθώ εκτενώς παρακάτω.
Και αυτό γιατί δεν είναι τα νούμερα πρωτίστως που αποτελούν την ειδοποιό διαφορά του συγκεκριμένου παίκτη από όλους τους υπόλοιπους. Είναι η αγωνιστική του ταυτότητα. Και όταν λέω αγωνιστική ταυτότητα τοποθετώ στην εξίσωση την εν γένει παρουσία του εντός παρκέ. Την αγωνιστική του συμπεριφορά. Ένα από τα βασικά κριτήρια που διάλεγε πάντα ο Ομπράντοβιτς τους παίκτες του για τους παλαιότερους.
Ο Γκραντ -όπως και ο Χουάντσο που είναι ο άλλος για τον οποίο θέλω να μιλήσω κάποια στιγμή- είναι το είδος του παίκτη που δεν ζητάει μπάλες, αλλά που αν τις πάρει θα σε σκοτώσει.
Ψάχνω εδώ και καιρό να βρω πού έχω δει κάτι ανάλογο και δεν μπορώ.
Ένας παίκτης που απειλεί απ’ έξω με 40+%, που μπορεί να τελειώσει με drive, που μπορεί να σηκωθεί μετά από ντρίμπλα, με τόσο δυνατό κορμό, που κρατάει ισορροπία στο κορμί του απορροφώντας ενέργεια από τον αμυντικό, που παραμένει ήρεμος ανεξαρτήτως συνθήκης, που μπορεί να σου πάρει το παιχνίδι αν του ζητηθεί αλλά και που ταυτόχρονα του έχεις αναθέσει αμυντικά τον πιο καλό παίκτη της αντίπαλης ομάδας.
Αλλά που ο ίδιος δεν ζητάει τίποτα από αυτά.
Στο απόλυτο των περιπτώσεων μπορώ να πω ότι τέτοια περίπτωση σε ομάδα δεν θυμάμαι.
Ο Πρίντεζης στον Ολυμπιακό ήταν το είδος του παίκτη που δεν ζήτησε ποτέ credit ανάλογο της τρομακτικής προσφοράς του αλλά και πάλι υπήρξε το οριακά νούμερο δύο εκείνου του Ολυμπιακού.
Ο Γκραντ αυτή τη στιγμή πού θα βρισκόταν σε μια τύποις ιεραρχία;
Για να το πω διαφορετικά.
Ο αγωνιστικός χαρακτήρας του Γκραντ αποτελεί μια μοναδικότητα, από αυτές που στα ομαδικά αθλήματα οδηγούν σε υπερβάσεις.
Ο λόγος είναι ακριβώς γιατί οι ομάδες παίρνουν το 100% από εξαιρετικά ταλαντούχους παίκτες, οι οποίοι όντας αλτρουιστές σε όρους απαιτήσεων, αφήνουν τα πρώτα βιολιά να πάρουν τις κατοχές που χρειάζονται (aka να βαράνε στο γάμο του καραγκιόζη χωρίς επιπτώσεις) προκειμένου να βρουν ρυθμό και να γίνουν οι άξονες που έχει ανάγκη η ομάδα.
Το στοιχείο αυτό στον Παναθηναϊκό του Ναν του 29.6% USG στο σύνολο της κανονικής διάρκειας είναι σχεδόν προαπαιτούμενο.
Για την ακρίβεια ο φετινός Παναθηναϊκός, ελλείψει του Λεσόρτ είναι ακόμα πιο εξαρτώμενος από τον Ναν και μεταξύ των Γκάμπριελ (16.4%), Χουάντσο (16%) και Οσμάν (19%), ο Γκραντ καταφέρνει και έχει ακόμα πιο χαμηλό usage. Για την ακρίβεια το χαμηλότερο της ομάδας με το σοκαριστικό 13.8%.
Αυτή η σιωπηλή μοναδικότητα του Γκραντ ωστόσο δεν έγγειται στο ότι έχει χαμηλό usage. Έχει στο ότι ενώ έχει τόσο χαμηλό usage καταφέρνει και είναι elite σε όλα όσα του ζητούνται. Αυτό σε όρους πραγματικού μπάσκετ είναι οριακά αδύνατο.
Δεν γίνεται να παίρνεις ένα σουτ κάθε 15 αγωνιστικά λεπτά, ενώ παίζεις σε όλα κυνηγώντας κόσμο και αυτό το ένα σουτ να είναι και τρομακτικής αγωνιστικής σημασίας και σε κρίσιμο σημείο και ταυτόχρονα να ξέρουν και οι πέτρες ότι είναι μέσα.
Παραβαίνει βασικούς κανόνες όχι του μπάσκετ αλλά της ανθρώπινης φύσης. Βασικά για την ακρίβεια απαιτεί ένα μίγμα τρομακτικής συγκέντρωσης (aka mentals), αντοχής για να έχεις πνευμόνια να σουτάρεις καλά και skill.
Κάτι είπα για mentals.
Τη φετινή χρονιά για λόγους που θα συζητήσω στη συνέχεια δείχνει πιο γήινος από την περασμένη. Κάτι που γενικά αποτυπώνεται και στα νούμερα του.
Όχι όμως αν το ψάξεις λίγο παραπάνω.
Στο παρακάτω γράφημα βλέπουμε το plus/minus και τις κατοχές όλων των παικτών της φετινής κανονικής διάρκειας στα τελευταία 5 λεπτά -και παράταση- του αγώνα αν η ομάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ ή προηγείται μέχρι 5 πόντους.
Εξ ου και τα περί παζλ που έλεγα παραπάνω.
Ο εκάστοτε αντίπαλος προπονητής στην περίπτωση του Γκραντ αφ’ ενός έχει έναν παίκτη που θα του μαρκάρει τον καλύτερο παίκτη του, με αρκετή μεγάλη πιθανότητα να τον κλειδώσει και ταυτόχρονα έναν παίκτη που όντας η τριτοτέταρτη επιλογή -για να μην πω τεταρτοπέμπτη- στην επίθεση έχει το bag που λένε και στο χωριό να επιτεθεί με δέκα τρόπους.
Στοιχείο που απορρέει από την τρομακτικά σημαντική στο μπάσκετ συνθήκη να μπορεί να παίζει τόσο ως γκαρντ όσο και ως πλάγιος.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπράιαντ είναι από την άλλη μεριά ο μεγαλύτερος villain της Εφές.
Παίκτες που το πιο πιθανό κάθε φορά που πατάνε το παρκέ είναι ότι θα βγουν από αυτό παίζοντας σε άλλη θέση από αυτή που μπήκαν.
Είναι γνωστό ότι παίζεις στη θέση που μπορείς να αμυνθείς. Όποιος μπορεί να αμυνθεί σχεδόν σε όλες τις θέσεις και να επιτεθεί με επιθετικό πακέτο τόσο γκαρντ όσο και πλάγιου είναι πρόβλημα.
Και για να μην πολυλογώ, ο καλός Τζέριαν Γκραντ είναι κεφαλαιώδους σημασίας για αυτή τη σειρά.
Η σειρά με την Εφές λοιπόν.
Λοιπόν θα πω αρχικά ότι η τελευταία ομάδα που ήθελα από τις υποψήφιες να πέσουν πάνω στον Παναθηναϊκό ήταν η Εφές.
Να ξεκινήσω για τυπικούς λόγους με το disclaimer ότι ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα από την Εφές.
Ωστόσο τα πράγματα τη συγκεκριμένη στιγμή είναι πολύ πιο σύνθετα από ό,τι ήταν ας πούμε πέρυσι την ίδια περίοδο. Και ας βρέθηκε ο Παναθηναϊκός ένα σουτ από τον αποκλεισμό στη σειρά με τη Μακάμπι.
Και εξηγώ.
Αφ’ ενός έχει χιλιοαναλυθεί η σημασία της απουσίας του Λεσόρτ. Οπότε απλά θα την αναφέρω χωρίς να μακρηγορήσω. Χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι την υποτιμώ. Δεν την υποτιμώ καθόλου.
Ο φετινός Παναθηναϊκός παίζει όλη τη χρονιά όπως μονομάχησε ο Μάξιμος τον Κόμμοδο αφού είχε δεχτεί τη μαχαιριά κάτω από την πανοπλία.
Ο Παναθηναϊκός με τον Λεσόρτ και τη συγκεκριμένη δύναμη στους πλάγιους θα ήταν μια ομάδα χωρίς σχεδόν καμία αδυναμία.
Αλλά δεν με ενδιαφέρει να μιλήσω για τα αν οπότε την αφήνω εκτός κάδρου.
Αυτό που έχει σημασία αυτή τη στιγμή είναι ότι η απουσία του Λεσόρτ έχει δημιουργήσει τέτοιο ντόμινο που όλος ο Παναθηναϊκός τη φετινή χρονιά παίζει ένα κλικ παρακάτω από το τρομακτικό δεύτερο μισό της προηγούμενης σεζόν.
Οι Λορέντζο και Ομέρ που μπήκαν φέτος στο παιχνίδι της ομάδας δεν είναι two-way. Και ο Παναθηναϊκός δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει το κέντρο βάρους του στη ρακέτα και ταυτόχρονα να πρέπει να διαχειριστεί και την έλλειψη αθλητικότητας στο 1 και το 5 αν δεν λέγεσαι Κώστας Σλούκας (ή Μίροσλαβ Ραντούλιτσα θέλω φωνάξω δυνατά).
Αφ’ ενός η πολλές φορές νωχελικότητα που έχει δείξει μέσα στη χρονιά ο Λορέντζο στερεί από τον Παναθηναϊκό ένα backcourt από αυτόν και τον Σλούκα. Κάτι που βγάζει μάτι ότι θέλει όλη τη χρονιά απεγνωσμένα ο προπονητής του. Ο Αταμάν θέλει δύο χειριστές ταυτόχρονα μέσα αλλά μέχρι σήμερα δεν του βγαίνει, με υπαιτιότητα πρώτα του Λορέντζο και μετά του Σλούκα.
Θα επανέλθω στον Σλούκα.
Και αφ’ ετέρου το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι μέχρι σήμερα οι Σλούκας και Λορέντζο δεν αλληλοσυμπληρώνονται.
Το συνολικό plus/minus όταν αυτοί οι δύο μοιράζονται το παρκέ φέτος είναι -10. Βασικά για να καταστεί πιο σαφές το παραπάνω, από όλα τα ζευγάρια μεταξύ των βασικών παικτών της φετινής ομάδας οι Σλούκας και Λορέντζο αποτελούν το 6ο χειρότερο ζευγάρι.
Fun fact το χειρότερο είναι το Λορέντζο/Οσμάν με -38, ακολουθούμενο από το Ομέρ/Μήτογλου. Ο Ομέρ είναι βασικά στα ενδιάμεσα 4 από τα 5 υπολειπόμενα ζευγάρια αλλά αυτό είναι από άλλη ταινία.
Χαρακτηριστικά λοιπόν από την αντίθετη, το Σλούκας/Ναν είναι το δεύτερο καλύτερο ζευγάρι με συνολικό plus/minus +134. Με πρώτο το Ναν/Χουάντσο (+161) και τρίτο το Ναν/Γκραντ (+133).
Με λίγα λόγια όλοι οι υπόλοιποι του backcourt του Παναθηναϊκού κάνουν όργια με εξαίρεση τους δύο χειριστές που η ομάδα προσπαθεί απεγνωσμένα (και δικαιολογημένα) να ταιριάξει.
Enter Γκραντ.
Ο Παναθηναϊκός δίνει όλη τη χρονιά την εντύπωση ότι παίζει όσο χρειάζεται για να κερδίζει τα παιχνίδια που χρειάζεται.
Υπάρχουν δύο τινά εδώ.
Αφ’ ενός για να ανέβει η ένταση στην ομάδα θα πρέπει οι παίκτες των οποίων τα χαρακτηριστικά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτό να υπερβάλουν εαυτόν.
Εκτιμώ ότι ο Αταμάν αυτό επιδιώκει λέγοντας και ξαναλέγοντας ότι φέτος δεν πάνε πουθενά.
Το θέμα εδώ είναι ότι μπορείς απλά να πεις ότι στα πλέιοφ αυτά θα πάνε περίπατο και θα παίξουν μόνο όσοι δαγκώνουν λαμαρίνες. Αυτό βέβαια είναι μια μεγάλη πιθανότητα όπως μεγάλη είναι και η πιθανότητα να βγει.
Θα πω ωστόσο ότι ο Λορέντζο αν αποφασίσει να παίξει στα στάνταρ που απαιτούνται τότε είναι ο floor general που η ομάδα θα έχει ανάγκη στις μάχες που έρχονται.
Βγήκε προχτές και έκανε παράπονα ο Μπράντλει Μπιλ ότι ο Μπουντενχόλζερ του ζήτησε λέει να παίζει περισσότερο σαν τον Τζρου Χόλιντει και παρεξηγήθηκε, αντί να καταλάβει τον λόγο που ο Τζρου πήρε πρωτάθλημα όπου πήγε.
Με άλλα λόγια είναι easier said than done να πεις ότι Λορέντζο -και Ομέρ για τον οποίο θα μιλήσω- θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι γιατί όσα προβλήματα και να φέρνουν αμυντικά η ομάδα έχει να πάρει πράγματα από αυτούς στην καλή τους version.
Το θέμα είναι να εμφανιστεί και πρωτίστως να γίνει κατανοητό από όλους ότι δεν υπάρχουν τίτλοι χωρίς hustle.
Ο Ομέρ λοιπόν τώρα από την άλλη.
Έχει γίνει επίσης πολύς λόγος για την σημασία να του δοθούν μπάλες στο ζωγραφιστό για να εκμεταλλευτεί την δεδομένη επιθετική του ποιότητα.
Να πω εδώ κάτι.
Είμαι γενικά αρκετά επικριτικός στα περισσότερα HateCast από το καλοκαίρι που αποκτήθηκε ως προς το φιτ του στην ομάδα.
Θέλω να τονίσω ότι δεν τον θεωρώ προφανώς κακό παίκτη. Αυτό δεν θα γινόταν με καριέρα στο ΝΒΑ.
Ο Ομέρ έχει ποιότητα που ο Παναθηναϊκός μπορεί να εκμεταλλευτεί, απλά αυτό μπορεί να γίνει με συγκεκριμένα lineups και με συγκεκριμένες άμυνες.
Αφ’ ενός ήταν γνωστό από το ΝΒΑ ότι έχει τρομακτικά αργά πόδια. Κάποια στιγμή αναφερόταν ως εκ των παικτών με τα πιο αργά πόδια μεταξύ των σέντερ της λίγκας. Οι ταχύτητες βέβαια αλλά και η αθλητικότητα είναι διαφορετική στην Ευρώπη, αλλά δεδομένου ότι αντίπαλος είναι η Εφές, ο Παναθηναϊκός θα χτυπηθεί αλύπητα από μια ομάδα που έχει γκαρντ να τον τιμωρήσουν αν παίξει drop. Όπως ακριβώς θα κάνει και ο Παναθηναϊκός στον Πουαριέ.
Αν τώρα ο Ομέρ μένει στη ρακέτα, θα πρέπει το γκαρντ του να περνάει πάνω από τα σκριν. Ο Λορέντζο μακάρι να είναι σε θέση να το κάνει, αλλά εκτιμώ ότι όσο και να τον παρακαλάει ο Αταμάν δύσκολα θα γίνει hustler. Ο Σλούκας από την άλλη επίσης δεν είναι ο ρόλος του.
Μένει το δίδυμο Γκραντ, Ναν. Με τη φετινό επιθετικό βάρος του Ναν δηλαδή αυτό σημαίνει στον εξής ένα Τζέριαν Γκραντ.
Enter αυτό βλέπουμε όλη τη χρονιά, το οποίο εξηγεί πολλά από την αγωνιστική κατάσταση τόσο του Γκραντ όσο και του Κώστα Σλούκα.
Και καλά ο Γκραντ κουρασμένος ή μη είναι πάντα σαν τον Μακελελέ.
Ο Σλούκας όμως σε κάτι περίεργα lineup με Λορέντζο, Παπαπέτρου, Μήτογλου και Ομέρ (+3 plus/minus για την αλητεία όταν έπαιξαν μαζί) φαίνεται σαν τον Ζιντάν με αμυντικούς τον Κώτσιρα και τον Γεβντάι.
Και τέλος πάντων πριν μέρες διάβασα ένα ποστ στο Twitter που θα μπορούσε να αντικαταστήσει όλα όσα μπορούν να γραφτούν για αυτόν σε οποιοδήποτε μέσο (και εμάς μαζί).
Σλούκας από δω, Σλούκας από κει, ας πιάσουμε και το θέμα Κώστας Σλούκας.
Λοιπόν έβλεπα προχτές το American Psycho.
Τον Christian Bale τον λατρεύω. Είναι από τους τύπους της δικής μας γενιάς που σε κάθε ταινία είναι ο χαρακτήρας που βλέπεις. Δεν είναι ένας χαρακτήρας. Είναι αυτός που βλέπεις.
Είδα το Machinist στο σινεμά πριν από 20 χρόνια και τον Trevor Reznik τον θυμάμαι ακόμα. Και τον Dickie Eklund και τον Irving Rosenfeld και τον Ken Miles και κάθε έναν από αυτούς.
Είναι η διαφορά ας πούμε με τον Al Pacino που σε κάθε ταινία τα τελευταία 200 χρόνια ξέρεις ότι σε κάποιο σημείο της ταινίας θα φωνάξει με τον ίδιο ενοχλητικό τρόπο που πρωτοφώναξε στο Νονό και εσύ θα πρέπει να σκεφτείς μα τί ερμηνεία.
Θυμάμαι για πόσα χρόνια σκεφτόμουν ότι πρέπει να μου αρέσει ο Pacino γιατί το Άρωμα Γυναίκας και το Donnie Brasco και ο Νονός και το Scarface (γκουχ) και ο Νόμος του Καρλίτο (ταινιάρα) είναι έτσι και όχι αλλιώς.
Καλά είναι – με εξαίρεση κάτι Irishman και Once Upon A Time in Hollywood που είναι για τα σκυλιά – αλλά ο Pacino παίζει τον ίδιο ρόλο.
Και για να μην τα πολυλογούμε De Niro better.
Στο American Psycho λοιπόν ο Bale είναι ο Patrick Bateman.
Ο Bateman, ή κατά το alter ego του Paul Allen, είναι ένας υπερπλούσιος, semi-πιτσιρικάς χρηματιστής στην Wall Street που ζει την κλασσική ζωή που βλέπουμε στις ταινίες με γυναίκες, λεφτά, ναρκωτικά κτλ.
Αυτό που τον ξεχωρίζει από τον Λύκο της Wall Street ας πούμε είναι ότι ο Bateman ζει και δεύτερη ζωή ως serial killer. Και όχι ο νορμάλ «νορμάλ» serial killer. Κάνει τέλος πάντων αίσχη. Θα το αφήσω εδώ για λόγους spoil.
Στην καλύτερη λοιπόν σκηνή της ταινίας ο Bateman, προτού ξεκινήσει να κυνηγάει κόσμο με τσεκούρια, στέκεται στον καθρέφτη του μπάνιου, μας συστήνεται και αρχίζει να μας αφηγείται την πρωινή ρουτίνα του από την στιγμή που ξυπνάει.
Και είναι υπέροχη.
«My name is Patrick Bateman. I’m 27 years old. I believe in taking care of myself, and a balanced diet and a rigorous exercise routine. In the morning, if my face is a little puffy, I’ll put on an ice pack while doing my stomach crunches. I can do a thousand now. After I remove the ice pack, I use a deep pore cleanser lotion. In the shower, I use a water activated gel cleanser. Then a honey almond body scrub. And on the face, an exfoliating gel scrub. Then apply an herb mint facial mask, which I leave on for 10 minutes while I prepare the rest of my routine. I always use an aftershave lotion with little or no alcohol, because alcohol dries your face out and makes you look older. Then moisturizer, then an anti-aging eye balm followed by a final moisturizing protective lotion.»
Δεν μπορώ να κρύψω ποιον μου θύμισε την ώρα που τον έβλεπα να ετοιμάζεται.
Ο Σλούκας λοιπόν κατ’ εμέ ανεξαρτήτως κατάστασης, ρυθμού ή αντιπάλου ήταν, είναι και θα είναι το άλφα και το ωμέγα αυτής της ομάδας.
Όσοι Ναν και να παίξουν και όσοι Οσμάν και να πάρουν ρόλο, χρόνο και κατοχές, τις μπασκέτες να πάρουν από το γήπεδο, ο Κώστας Σλούκας θα είναι ο σημαντικότερος παίκτης αυτής της ομάδας.
Και ένας από τους βασικότερους λόγους που ξεκίνησα να μιλάω για τον Γκραντ.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ο Παναθηναϊκός προσπαθεί όλη τη σεζόν να εντάξει το backcourt Σλούκας, Λορέντζο. Ο Λορέντζο υστερεί στο σουτ, υστερεί σε ενέργεια, υστερεί σε ταχύτητα και παίζει περισσότερο λόγω της ανάγκης να προσαρμοστεί παρά ως αποτέλεσμα αυτής.
Μέχρι πρόσφατα.
Ο Σλούκας από την άλλη παίρνει χρόνο με ένα αδύναμο αμυντικά backcourt που εκτίθεται συνεχώς, έτι περαιτέρω εν τη ελλείψει του Λεσόρτ.
Μέσα στη χρονιά ο Αταμάν έχει να δουλέψει με παίκτες ρακέτας τον Ομέρ, τον Ντίνο και τον Γκάμπριελ που προσπαθεί να ενταχθεί.
Ως απόρροια όλων αυτών δεν προκαλεί έκπληξη ότι το DEF RTG της ομάδας την φετινή χρονιά βρίσκεται στη 10η θέση σε σύνολο 18 ομάδων, ακριβώς κάτω από την Παρτιζάν περνώντας μόνο τις Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που ποτέ σου δεν θα συναντήσεις στα πλειοφ της διοργάνωσης.
Και ο Σλούκας βρίσκεται στο κέντρο αυτής, κλείνοντας την κανονική διάρκεια της διοργάνωσης με το χειρότερο OPP eFG% της ομάδας με 58.2%. Ακολουθεί ο Ντίνος -δηλαδή ένας εκ των ψηλών με τους οποίους πρέπει να παίξει μαζί- με 58.1%.
Είπαμε, παίζεις με το μαχαίρι κάτω από την πανοπλία.
Με το δίδυμο επομένως Σλούκα/Λορέντζο να μην δένουν ούτε μαζί αλλά ούτε και με τον εκάστοτε ψηλό πλην Γκάμπριελ, ήταν επόμενο η ομάδα να οδηγηθεί σε πολλά λεπτά στο σχήμα Γκραντ, Ναν, Οσμάν, Χουάντσο και Γκάμπριελ. Δηλαδή στο σχήμα που μπορεί να βάλει μεγαλύτερη πίεση στη μπάλα. Είδαμε μέσα στη χρονιά πολλές φορές τον Αταμάν να ξεκινάει ακόμα και τον Καλαϊτζάκη εν είδει μηνύματος στους υπόλοιπους.
Και ερχόμαστε στο κατ’ εμέ υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η ομάδα εν όψει πλειοφ.
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή ψάχνει αθλητικότητα και θα συνεχίσει να το κάνει γιατί βρίσκει μπροστά του μια ομάδα που μπορεί να τον σκοτώσει αλλά για όσο από το παρκέ θα απουσιάζει ο Σλούκας, ο Παναθηναϊκός θα ψάχνει επίσης κάποιον να γεμίσει τα παπούτσια του.
Λόγω ότι το ρόστερ είναι εξαιρετικά ποιοτικό και οι παίκτες ξέρουν να προσαρμόζονται η ομάδα καταλήγει στην εξής συνθήκη.
Οι Γκραντ, Χουάντσο και Γκάμπριελ παίζουν με το usage στο πάτωμα. Ενδεικτικά μιλάμε για το team low 13.8%, 16% και 16% αντίστοιχα και τον Οσμάν να παίρνει κάποιες λίγες κατοχές, πρωτίστως τραβώντας την ομάδα στο transition στο οποίο είναι εξαιρετικός με usage 19%.
Αυτό τώρα με τη σειρά του μεταφράζεται σε ένα usage 29.6% για τον Ναν.
Το πρώτο θέμα λοιπόν σε αυτό το lineup είναι ότι η ομάδα γίνεται πιο υδροκέφαλη από όσο πρέπει. Η Εφές δεν είναι τόσο καλή στον περιορισμό του αντιπάλου, αλλά επειδή τα πλειοφ είναι different beast ο Παναθηναϊκός θέλει να βάλει και άλλους στο παιχνίδι για να προλάβει τυχόν προβλήματα.
Το δεύτερο θέμα σε αυτό το lineup είναι ο ίδιος ο Γκραντ.
Λέγαμε παραπάνω ότι αμυντικά ο παίκτης δείχνει κατά διαστήματα πιο κουρασμένος από πέρσι.
Στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ίδια η ομάδα φέτος είχε ανάγκη τον Γκραντ να κάνει παραδόξως πολύ περισσότερα πράγματα από πέρσι. Και λέω παραδόξως γιατί το ρόστερ είναι πλουσιότερο και ποιοτικότερο από το περσινό.
Ο Γκραντ ωστόσο παίζοντας στο 1 όντας τόσο δημιουργός όσο και αμυντικός εξολοθρευτής όσο και σκόρερ, hustler και ό,τι άλλο χρειαστεί καταναλώνει πολύ μεγαλύτερη ενέργεια από ό,τι του αναλογεί.
Και το κάνει σε συνέχεια μέσα στη χρονιά.
Χταπόδι στην άμυνα, κομπιούτερ στην επίθεση, φονιάς μπροστά και μηχανή πίσω υπήρξε ένας στον Παναθηναϊκό και το Ευρωπαϊκό μπάσκετ και δεν θα υπάρξει άλλος.
Ο Γκραντ μάχεται με τα θηρία και προσαρμόζεται.
Δεν θεωρώ τυχαίο ότι το usage του φέτος είναι ακόμα χαμηλότερο από το ήδη χαμηλό περσινό.
Το μεγαλύτερο Net RTG της κανονικής διάρκειας το έχουν οι Ναν (+9.8), Χουάντσο (+9.6) και Γκάμπριελ (8.2) και επίσης όχι τυχαία αφού είναι οι παίκτες που παίζουν καλύτερα με τον Ναν.
Παρόλα αυτά και όσο καλός δημιουργός γίνεται σιγά σιγά ο Ναν, ή είναι ήδη ο Γκραντ, κανείς εκ των δύο δεν φέρνει στο γήπεδο αυτό που φέρνει ο Κώστας Σλούκας.
Για την ακρίβεια, από την πρώτη δεκάδα των 1-1 συνεργασιών που καταλήγουν σε καλάθι, το ζευγάρι Ναν – Χουάντσο βρίσκεται στην πρώτη θέση με 28 ασίστ από τον πρώτο στον δεύτερο και οι 5 από τις υπόλοιπες 9 θέσεις βρίσκουν στη θέση του πασέρ τον Κώστα Σλούκα.
Και τον βρίσκουν στη θέση του πασέρ προς όλες τις υπόλοιπες θέσεις. Σε Μήτογλου (22), Γιούρτσεβεν (21), Ναν (19), Χουάντσο (18) και Οσμάν (17).
Μικρή παρένθεση το υπέροχο versatility του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ εδώ.
Βάσει των παραπάνω θεωρώ σχεδόν βέβαιο αλλά και αναγκαίο ότι ο Σλούκας θα πάρει τον χρόνο που του αναλογεί, το usage της ομάδας θα ισορροπήσει και η επίθεση θα γίνει πιο απρόβλεπτη.
Αν συμβεί αυτό, που για εμένα θα είναι ευχής έργο να συμβεί, τότε και πάλι αυτός που θα πρέπει να κρατάει τις πόρτες φωνάζοντας Hodor δεν θα είναι άλλος από τον Τζέριαν Γκραντ.
Στη θέση ποιανού θα μου πεις.
Η Εφές παίζει με 3 κοντούς όπως αρέσκεται να παίζει και ο Παναθηναϊκός.
Γενικά η Εφές παίζει με έναν τρόπο αρκετά μοντέρνο και εξ ου και είναι τόσο αποτελεσματικός. Έχει 3 παίκτες που μοιράζονται τις κατοχές και μπορούν να σε σκοτώσουν, έχουν έναν ξεκάθαρο franchise player, έναν δημιουργό συν τίμιο αμυντικό, έναν two-way πλάγιο παιχταρά, έχουν καταργήσει τη θέση 4 την έχουν δώσει σε έναν (δύο εδώ) κλασικούς ψηλούς (λευκούς κατά βάση) που ξέρουν μόνο να σουτάρουν και τον Πουαριέ με τον Οτούρου. Με τον Ντοζίερ να ανεβαίνει στο 4 οι δύο ομάδες θα δώσουν χώρο στους κοντούς τους για small ball.
Η συνθήκη αυτή ευνοεί τον Παναθηναϊκό γιατί θα κρατήσει πιο εύκολα στο παρκέ το σχήμα που κατ’ εμέ ποτέ δεν σταμάτησε να είναι το καλύτερο σχήμα του Παναθηναϊκού.
Δηλαδή το Σλούκας, Ναν, Γκραντ, Χουάντσο και πλέον Γκάμπριελ.
Με μια υποσημείωση.
Στο δεύτερο μισό της περσινής σεζόν και κυρίως από τα πλειοφ και μετά ο Παναθηναϊκός σχεδόν εκμηδένισε τα ευάλωτα σημεία του με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε Λερναία Ύδρα.
Κομβικό ρόλο σε αυτό έπαιξε το 50% και two-way παιχνίδι του Παπαπέτρου που κάλυψε το αμυντικό liability από τη θέση 3 αλλά και κάτι που έχει υποτιμηθεί.
Το two-way παιχνίδι σε τρομακτικό βάθμο του Κέντρικ Ναν αλλά και το hustle (ναι το hustle) των Κώστα Σλούκα και Λούκα Βιλντόζα. Τί είπαμε προηγουμένως για Τζρου;
Η Εφές είναι εξίσου πυρηνοκίνητη όπως είναι και ο Παναθηναϊκός.
Η ομάδα με το μεγαλύτερο Net RTG της διοργάνωσης (+6.9), μπροστά από Ολυμπιακό (+6.7) και Παναθηναϊκό (+6.5) και με το δεύτερο υψηλότερο Off RTG (122.1) πίσω μόνο από τον Παναθηναϊκό (122.7). Με καλύτερο Def RTG (στην 7η θέση της σχετικής κατηγορίας έναντι 10ης του Παναθηναϊκού), με το καλύτερο eFG% της διοργάνωσης (58.7) μπροστά από τον Παναθηναϊκό (58.5) και το 3ο καλύτερο 3FG% (38.9) έναντι 5ου του Παναθηναϊκού (38.7).
Τα νούμερα πολλές φορές δεν λένε τίποτα.
Ωστόσο μπορούν υπό συνθήκες να δείχνουν κάποιες ενδείξεις. Ιδίως αν συνοδεύονται από το αντίστοιχο eye test.
Έχω βάλει στον παρακάτω πίνακα αυτά που βλέπω ως πιο ενδιαφέροντα.
Ο φετινός Παναθηναϊκός σκοράρει αλλά κυρίως δέχεται περισσότερους πόντους από την Εφές. Παίζει σε ελαφρώς περισσότερες κατοχές αλλά σουτάρει καλά όπως και ο αντίπαλος του. Δεν πηγαίνει όσο ο αντίπαλος του στο επιθετικό ριμπάουντ. Δημιουργεί και κλέβει ελαφρώς καλύτερα από την Εφές.
Αλλά.
Ο εκάστοτε αντίπαλος του φέτος σουτάρει καλά, δημιουργεί καλά και δημιουργεί πολύ.
Δεν είναι λοιπόν μόνο το eye test. Τα νούμερα δείχνουν με αρκετή σαφήνεια ότι το πρόβλημα φέτος στην άμυνα για τον Παναθηναϊκό είναι υπαρκτό. Και δεν είναι θέμα κούρασης, συγκυρίας, ή αντιπάλου.
Ούτε είναι τυχαία η μόνιμη αναφορά σε αυτό από τον Αταμάν σχεδόν από την αρχή της χρονιάς.
Εξ ου και τόση κουβέντα περί φιτ, ρόλων και απλά απουσίας των απαιτούμενων χαρακτηριστικών.
Η Εφές βρίσκεται μόλις στην 6η θέση των eFG% των αντιπάλων με 54.5% έναντι της 14ης θέσης του Παναθηναϊκού με 55.7% και στην 11η θέση των opponent 3s με 36.7% έναντι της προτελευταίας θέσης της διοργάνωσης πάνω μόνο από την Άλμπα του Παναθηναϊκού με 38.5%.
Να βάλω εδώ μια υποσημείωση που ίσως παίξει το ρόλο της.
Αφ’ ενός τα μεταξύ τους παιχνίδια οι δύο ομάδες τα έδωσαν υπό συνθήκες που τα καθιστούν προβληματικά για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Το ένα ο Παναθηναϊκός το έδωσε χωρίς τον Ναν -και γενικά αποτελεί outlier για τη φετινή χρονιά του σε θέμα εικόνας και απόδοσης- και το άλλο η Εφές το έδωσε χωρίς τον Λάρκιν.
Και αφ’ ετέρου μια ακόμα μικρότερη υποσημείωση -θα την χαρακτήριζα σχεδόν σαν ένα πουλάκι που προσπαθεί δειλά-δειλά να τραγουδήσει- είναι ότι η Εφές το πρόσφατο σερί της το έχτισε πάνω σε ομάδες του χαμηλότερου tier της διοργάνωσης (Άλμπα, Βίρτους, Μπασκόνια, Ζαλγκίρις, Παρτιζάν) και όσες ανήκαν στο mid-tier νικήθηκαν δύσκολα (Μπάγερν, Μακάμπι, Ερυθρός Αστέρας).
Είπα ήταν ένα πουλάκι. Το ξαναβάζω στο κλουβί του και επιλέγω να το αγνοήσω.
Αυτό που συμβαίνει στο συγκεκριμένο match-up με την Εφές στα μάτια μου είναι σαφές.
Ο Παναθηναϊκός, με αφετηρία την δομική αλλαγή του τραυματισμού του Λεσόρτ θα δώσει μεν ρόλο λογικά βασικού στον Γκάμπριελ -μην ξεχνάμε ότι ο Οτούρου επίσης έκανε καλά ματς και στα δύο παιχνίδια, το πρώτο μάλιστα με τον Λεσόρτ στην ομάδα- και θα επιδιώξει να παίξει πνρ με τα γκαρντ, ειδικά με τον Ναν που δείχνουν να βρίσκονται καλύτερα. Είχε 7 τέτοια με τον Ερυθρό, 2nd most της χρονιάς μετά τα 8 με Ζαλγκίρις και Μακάμπι.
Είναι ωστόσο υποχρεωμένος να βρει κέντρο βάρους τόσο στον Γιούρτσεβεν πρωτίστως όσο και στο Ντίνο Μήτογλου.
Ο Ομέρ έχει ποιότητα και ο Ντίνος έχει mentals. Και οι δυο μπορούν να αποδειχτούν factors και θα ήταν ευχής έργο.
Ο γρίφος που θα πρέπει να λύσει ο Αταμάν σε αυτή την περίπτωση είναι ότι με έναν εξ αυτών στο 5, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τον Γκραντ στο 1. Όταν ο Γκραντ είναι στο 1, ο Παναθηναϊκός γίνεται άμεσα εξαρτώμενος από τον Ναν.
Αν ο Ναν είναι στη μέρα του ο αντίπαλος ξεκινά να σκέφτεται το επόμενο. Αν ο Ναν τρώει hustle εκνευρίζεται και μαζί του εκνευρίζεται και ο Παναθηναϊκός και κάπου εκεί συνήθως έρχονται οι Σλούκας και Λορέντζο (συχνά μαζί) για να ελέγξουν τον ρυθμό αλλά μαζί και τα γνωστά προβλήματα στην περιφερειακή άμυνα.
Απέναντι τώρα στην Εφές ο Πουαριέ θα ματσαριστεί καλύτερα από τους 7 footers καθιστώντας την αμυντική ενέργεια από τα παραπάνω γκαρντ συν τους Γκραντ αλλά και Ναν κομβικής σημασίας.
Και όταν λέω ενέργεια δεν εννοώ απλά να ακολουθούν τις περιστροφές ή να περνάνε πανω από τα σκριν.
Ο μεγάλος Ρον Αρτέστ (μάλλον ο Metta World Peace για τους αληθινούς) έχει πει ότι “defense is about being the aggressor, not the victim” και αυτό είναι ο ορισμός του mindset που πρέπει να υπάρχει στον Παναθηναϊκό από εδώ και μέχρι το τέλος της χρονιάς που κρίνονται οι τίτλοι.
Το hustle των περσινών Σλούκα και του Βιλντόζα είναι οδηγός αυτού του πράγματος.
Ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο μισό της σεζόν είχε two-way backcourt ανεξαρτήτως προσώπων και πήρε ό,τι τίτλο υπήρχε. Φέτος πρέπει να το επαναλάβει on steroids. Η Εφές έχει πολύ περισσότερες λύσεις από την Μακάμπι.
Στα πλέιοφ αναγκαστικά θα βρεις ομάδες που θα έχουν να αντιπαραβάλλουν τα κατάλληλα όπλα για να σου βάλουν δύσκολα και στην προκειμένη, όσο μπορούν τα γκαρντ του Παναθηναϊκού να σε σκοτώσουν άλλο τόσο μπορούν και της Εφές.
Ο τρόπος στησίματος της Εφές μοιάζει γενικά στον τρόπο στησίματος του Παναθηναϊκού. Δεν είναι τυχαία τρομακτική η απουσία του Μπομπουά για αυτήν.
Ο Μπράιαντ σουτάρει καλά, έχει ανάλογα μεγάλο bag, παίρνει ριμπάουντ, μοιράζει ασίστ και ταυτόχρονα αναλαμβάνει τις δύσκολες αποστολές στην άμυνα.
Το ερώτημα εδώ είναι ακόμα και αν καταφέρει να βρει τις αντοχές να κάνει outperform ταυτόχρονα σε άμυνα και επίθεση, πόσες φορές θα μπορέσει να το επαναλάβει απέναντι σε αυτό το lineup σε σειρά αγώνων;
Ο Παναθηναϊκός αν χρειαστεί θα έχει να ρίξει πάνω του lockdown defenders (Γκραντ), κορμιά με μέγεθος (Οσμάν), παίκτες ειδικών αποστολών για μερικές κατοχές (ΠΚ).
Το ίδιο ακριβώς ισχύει για τον Λάρκιν.
Ο Παναθηναϊκός έχει βάθος και αυτό στις σκυλομαχίες αποτελεί παράγοντα.
Έχω αφήσει στην άκρη τους Χουάντσο, Γκάμπριελ γιατί αμυντικά είναι οι πιο συνεπείς παίκτες του Παναθηναϊκού τη φετινή χρονιά όπως και το σουτ από τα φτερά που είναι προαπαιτούμενο να εμφανιστούν.
Είναι αστερίσκος το streakiness των Οσμάν και Χουάντσο. Να πω εδώ ωστόσο ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα πάει και δεν πρέπει να πάει σε λογική outscoring την Εφές. Η Εφές είναι εξαιρετική τόσο σε επίθεση μισού γηπέδου όσο και στο transition. Ο Παναθηναϊκός όλη τη χρονιά έχει πρόβλημα στην transition άμυνα.
Είναι κομβικό να εμφανιστεί και ο Παναθηναϊκός έχει τα κορμιά να το κάνει.
Ο Χουάντσο πρέπει να φυλάει τις Θερμοπύλες. Δηλαδή να μην απειλήσει ο Σμιτς με τον Οσμάνι όπως και οι Ντοζίερ και Νουόρα (θυμίζω ότι ο Νουόρα ήταν παράγοντας και στα δύο παιχνίδια που δόθηκαν μεταξύ των δύο ομάδων) και ο Οσμάν να βγάλει εκτός ρυθμού τον Μπράιαντ.
Ναι και να σουτάρουν καλά.
Το ερώτημα είναι ποιος θα πόνταρε εναντίον τους;
Και για να το κλείνουμε, η σειρά θα είναι σκυλομαχία μεταξύ δύο ομάδων που μπορούν κάλλιστα να πάνε στο φ4 και να το πάρουν.
Ξεκίνησα ωστόσο λέγοντας ότι ο Παναθηναϊκός είναι η καλύτερη ομάδα.
Δεν είναι απλά η καλύτερη ομάδα επειδή είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης, ή επειδή έχει το καλύτερο ρόστερ από τους δύο.
Συνολικά την επιτυχία ή την αποτυχία μεταξύ δύο ομάδων στο μπάσκετ την κρίνουν για μένα 3 πράγματα:
Ποια ομάδα έχει τον καλύτερο παίκτη
Ποια ομάδα έχει τον καλύτερο προπονητή
Ποια ομάδα έχει το μομέντουμ
Θα ξεκινήσω από το τελευταίο λέγοντας ότι από τα τρία αυτά πράγματα η Εφές έχει το μομέντουμ.
Ο Παναθηναϊκός όμως έχει τον καλύτερο προπονητή. Χωρίς πολλά πολλά. Και αυτό όταν κρίνονται οι τίτλοι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα βγει στο παρκέ.
Αυτό που πετυχαίνει φέτος ο Αταμάν να βγάζει τον Παναθηναϊκό τρίτο και πρωτίστως χωρίς να έχει δείξει πουθενά μέσα στη χρονιά ότι ρίχνει τους τόνους ή τις απαιτήσεις της ομάδας είναι τρομακτικά winning και έχει τον απέραντο σεβασμό μου.
Τα πλειοφ είναι ζούγκλα και ο Αταμάν έχει δείξει ότι he rules the jungle, he rules it with pride. Και εκεί τελειώνει η όποια συζήτηση περί προπονητών.
Στο ποια ομάδα τώρα έχει τον καλύτερο παίκτη.
Αυτή είναι και πάλι ο Παναθηναϊκός, αλλά κατά τη γνώμη μου αυτός ο παίκτης δεν είναι ούτε ο Ναν που παίζει σαν τον Τζόρνταν, ούτε ο Οσμάν ούτε κανένας και ήταν εκ των βασικών λόγων που θέλησα να γράψω το εν λόγω κείμενο.
Αυτός είναι ο Κώστας Σλούκας.
Ειδικά για όσους έχουν ζήσει την αύρα των ομάδων του Ομπράντοβιτς το να βλέπεις παίκτες να βγάζουν χαρακτήρα στα δύσκολα είναι λυτρωτικό.
Και ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς από αυτούς και τον leader of the pack.
Και δεν είναι μόνος του.
Κάπου στην αρχή ανέβασα ένα γράφημα με τα plus/minus των παικτών της Ευρωλίγκας τα τελευταία 5 λεπτά των αγώνων για να δείξω πόσο μακριά από τους άλλους βρίσκεται ο Τζέριαν Γκραντ.
Αυτό που δεν φαίνεται καθαρά είναι ότι οι 6 παίκτες της πρώτης 10αδας είναι παίκτες του Παναθηναϊκού.
Ο φετινός Παναθηναϊκός σε αντίθεση με τον περσινό βγάζει σε όλη τη σεζόν μια υφέρπουσα δυναμική που περιμένεις όλη τη χρονιά να εκδηλωθεί. Αυτά τα μικρά που δείχνουν μεγαλείο που λέγαμε.
Όταν ο Bran προσπάθησε να γυρίσει στο παρελθόν για να αλλάξει την ιστορία του Hodor ώστε να μην πεθάνει προστατεύοντας τις πόρτες από τους White Walkers το Three-Eyed Raven του απαντάει: “The past is already written. The ink is dry” για να του εξηγήσει ότι το παρελθόν εξυπηρετεί πάντοτε ένα σκοπό.
Το ίδιο συμβαίνει και στον Παναθηναϊκό.
*Όλα τα στοιχεία είναι διαθέσιμα στο: https://3stepsbasket.com/
