Πέτυχα ένα στατιστικό προχτές ότι το χειρότερο τρίποντο στα φετινά playoffs του NBA το έχει ο Fred VanVleet με 20.7% και λίγο μετά τον ακολουθεί ο Desmond Bane με 21.9% και θυμήθηκα κατευθείαν τον Ελάιτζα Μπράιαντ

Ο Μπράιαντ στα δύο παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό έχει το χειρότερο NetRTG (-28.5) όλων των παικτών που έχουν αγωνιστεί και στις δύο ομάδες.

Γενικά ο Μπράιαντ έχει πολλά χειρότερα.

Έχει το χειρότερο συνολικό +/- και των δύο ομάδων με -30, έχει βάλει 1 τρίποντο συνολικά στα 8 που έχει εκτελέσει, διατηρώντας παράλληλα ένα εξαιρετικό (για τον αντίπαλο) 45% στα OPP 3FG%, έχει το δεύτερο χειρότερο DRTG της Εφές (όχι και των δύο ομάδων, όλοι υποψιαζόμαστε ποιοι τον περνάνε εδώ), και το χειρότερο ORTG.

Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα αυτό να συμβαίνει επειδή στο σχετικό άρθρο που μιλούσα για τη σειρά τον χαρακτήρισα ως τον main villain της Εφές.

Τα πλειοφ ωστόσο είναι διαφορετική πίστα και η σειρά με τον Παναθηναϊκό δεν είναι εξαίρεση.

Έχεις από τη μία μεριά τον Ναν που προς το παρόν δείχνει απενεργοποιημένος -κάτι που φαίνεται εύκολα και από τα νούμερα του με ένα -0.3 NetRTG- και από την άλλη μεριά την Εφές που καλύτεροι της παίκτες είναι ο Ντοζίερ και ο Ουίλις.

Ο Ουίλις μάλιστα έχει ένα εξαιρετικό στατιστικό.

Εκτός του ότι είναι ο παίκτης με το μεγαλύτερο NetRTG και των δύο ομάδων – για την ακρίβεια όχι απλά μεγαλύτερο, το NetRTG του Ουίλις είναι υπερδιπλάσιο από τον δεύτερο (+35.6 έναντι +15.6 του Οτούρου) – είναι και ο παίκτης που έχει το μακράν μεγαλύτερο +/- του δεύτερου παιχνιδιού (+16 έναντι +9 του Ντοζίερ), παρότι έπαιξε περισσότερο και διακρίθηκε στο πρώτο παιχνίδι. Το συνολικό του δε +/- είναι +26 έναντι μόλις +9 του δεύτερου Ντοζίερ.

Προσπαθώντας να μην κουράσω με νούμερα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η σειρά προς το παρόν έχει δει τα βασικά ατού των δύο ομάδων να είναι στην καλύτερη μέτρια -και βάζω και τον Λάρκιν σε αυτά παρότι η εικόνα που πιθανόν υπάρχει για αυτόν είναι ότι έχει καθαρίσει τη σειρά- και τα αποτελέσματα κρίνονται σε λεπτομέρειες.

Speaking of Λάρκιν, παρότι είναι ο πρώτος σκόρερ της Εφές στα δύο παιχνίδια, αυτό μεταφράζεται σε ένα οριακά θετικό NetRTG (+2.3), ένα μόλις +6 συνολικό +/- αλλά και μια σειρά από αμυντικά προβλήματα για τα οποία θα μιλήσω στη συνέχεια.

Και θα μιλήσω χρησιμοποιώντας τον Παναθηναϊκό ως κεντρικό άξονα της κουβέντας.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν ξεκινάει τη σειρά με την πεντάδα Γκραντ, Ναν, Οσμάν, Χουάντσο και Ομέρ.

Έχουμε πει κατ’ επανάληψη ότι αυτό το σχήμα έχει απόλυτη λογική στα χαρτιά, αφού ο Παναθηναϊκός βρίσκει ένα κέντρο βάρους στο 5, έχοντας παράλληλα και έναν αμυντικό γκαρντ που μπορεί να περάσει πάνω από τα σκριν (Γκραντ) και γενικότερα μια ομάδα που την λες αρκετά αθλητική.

Και λίγο πολύ βλέπουμε ό,τι έχουμε ξαναδεί πολλές φορές μέσα στη χρονιά.

Ο Ομέρ βγάζει το επιθετικό του ταλέντο αλλά ταυτόχρονα ο Πουαριέ σκοράρει τους 10 από τους 14 πρώτους πόντους της Εφές.

Στη συνέχεια, γίνονται οι προσαρμογές στις οποίες επίσης μας έχει συνηθίσει ο Παναθηναϊκός, βλέποντας τα παραπάνω προβλήματα. Μέσα ο Γκάμπριελ, μέσα ο ΠΚ και ο Αταμάν παίζει με 2 χειριστές (Σλούκας, Λορέντζο) και 3 τερματοφύλακες (ΠΚ, Χουάντσο, Γκάμπριελ).

Το σχήμα αποδίδει για λίγο, κυρίως γιατί ο Λορέντζο βάζει ένα τρίποντο, βγάζει τον Παναθηναϊκό στο transition, κάνει κάποια hustle plays και γενικότερα δείχνει σημεία ζωής. Ωστόσο, επίσης όπως έχουμε δει πολλές φορές στη χρονιά, ο Ντίνος αντιμετωπίζει πρόβλημα με τους Νουόρα και Οτούρου που κάνουν τρομερή δουλειά.

Και από το σημείο εκείνο και μετά, ο Παναθηναϊκός πέφτει στις κακές του συνήθειες. Κακά τρίποντα, προβληματικό transition, κακή περιφερειακή άμυνα.

Ο Αταμάν ανακατεύει αρκετά την τράπουλα, ο Παναθηναϊκός παίζει αρκετά με το σχήμα Σλούκας, Λορέντζο, Ναν, Χουάντσο, Ομέρ βγάζοντας στο έπακρο όλα τα θέματα που κουβαλάει όλη τη χρονιά με το εν λόγω σχήμα.

Από τη μία με έναν ψηλό πλήρως ακατάλληλο να καλύψει τη συγκεκριμένη περιφερειακή γραμμή, από την άλλη με μια περιφερειακή γραμμή που θα έκανε τον Ντόνσιτς να φαίνεται Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ και με τον Ναν να αμύνεται στη θέση 3.

Σε όλο αυτό τώρα, ο Ομέρ είναι δράμα, ο Ναν βάζει 2 τρίποντα κόντρα στη ροή του αγώνα και ο Χουάντσο.

Ο Χουάντσο…

Για να μην τα πολυλογούμε ο Παναθηναϊκός παίρνει το πρώτο παιχνίδι γιατί ο Χουάντσο είναι συγκινητικός.

Απέναντι σε μια ομάδα που παρότι βρισκόταν μπροστά στο σκορ δεν έδειξε ποτέ ικανή να σε κερδίσει -παρότι θα το έκανε δυο βράδια μετά- ο Παναθηναϊκός αλλάζει το σοφτ δέρμα που είχε για μεγάλο χρονικό διάστημα του παιχνιδιού και παίζει με τα Warg που κυνηγούσαν τον Ράνταγκαστ όταν ξέφευγε ο Θόριν για το Rivendell.

Γκραντ, ΠΚ, Οσμάν, Χουάντσο, Γκάμπριελ και 1-0.

Το Game 2 ξεκινάει με την ίδια πεντάδα που είχε ξεκινήσει και το πρώτο. Η Εφές απαντάει με Λάρκιν, Ελάιτζα, Ντοζίερ, Οσμάνι, Πουαριέ. Με τον Ντοζίερ πάνω στον Ναν και τον Γκραντ πάνω στον Λάρκιν.

Το πρόβλημα τώρα εδώ είναι πρώτον ότι ο Ναν οργανωτικά είναι κακός και δεύτερον ότι αμυντικά είναι κακός πάνω στον Ντοζίερ.

Από την άλλη όμως ο Οσμάν ξεκινάει με πόστερ τάπα στον Οσμάνι.

Ο Οσμάν αμυντικά βγάζει εκτός παιχνιδιού τον Μπράιαντ, υπερισχύει κατά κράτος του Νουόρα και επιθετικά τραβάει την ομάδα στο transition, βάζει τα σουτ που πρέπει από τις γωνίες.

Αυτό τώρα, σε συνδυασμό με την εξαιρετική δουλειά που κάνει ο Γκραντ πάνω στον Λάρκιν (ξαναλέω ότι παρότι σκοράρει, οι πόντοι του δεν πονούσαν τον Παναθηναϊκό), δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός αρχίζει να χτίζει ένα μομέντουμ.

Και κάπου εκεί βγαίνει ο Οσμάν για να ξεκουραστεί.

Θέλω εδώ να σταματήσω και να εστιάσω στο κομβικό πρόβλημα που δημιουργεί η αποχώρηση του Οσμάν σε εκείνο το σημείο για τον Παναθηναϊκό. Η ομάδα εκεί προηγείται με 10 πόντους και ο παίκτης κάνει domination στο παιχνίδι.

Την στιγμή που βγαίνει, ο Αταμάν επιλέγει την πεντάδα Σλούκας, Λορέντζο, Γκραντ, Χουάντσο και Ομέρ.

Με τον Γκάμπριελ ήδη με πρόβλημα τραυματισμού δηλαδή, ο Παναθηναϊκός χάνει το σημείο αναφοράς του επιθετικά και αμυντικά και ξαναπέφτει στη λούπα αμυντικής ανεπάρκειας τόσο στη ρακέτα όσο και στα γκαρντ, ευελπιστώντας σε 2-3 καλές κατοχές που θα του επέτρεπαν να ξεφύγει στο σκορ και η Εφές να πνιγεί.

Η Εφές είναι καλή ομάδα και ο Μπάνκι δεν είναι Αταμάν αλλά δεν είναι άπειρος προπονητής. Στο softness του Παναθηναϊκού, η Εφές απαντάει με Λάρκιν, Ντοζίερ, Ελάιτζα, Σμιτς και Οτούρου.

Με εξαίρεση τον Λάρκιν που πέφτει πάνω στον Λορέντζο -ο οποίος αμέσως απαντάει ορθώς με ένα τρίποντο- οι υπόλοιποι μπαίνουν για να δείρουν.

Το πρώτο βασικό πρόβλημα το δημιουργεί ο Ελάιτζα πάνω στον Γκραντ τον οποίο και κουράζει και το δεύτερο και κυριότερο ο Ντοζίερ πάνω στο Σλούκα.

Για το match-up Οτούρου-Ομέρ δεν χρειάζονται λόγια. Ο Γκάμπριελ με τενοντίτιδα -πιθανόν και με πολλά άλλα ακόμα- θα ήταν καλύτερος.

Ο Οσμάν επιστρέφει για λίγο, ορίζει τον ρυθμό μαζί με τον Γκραντ, ο Παναθηναϊκός δείχνει να παίρνει πάλι το μομέντουμ και κάπου εκεί αποχωρεί για τα καλά.

Το θέμα εκεί είναι αφ’ ενός ότι η Εφές μυρίζει αίμα και αφ’ ετέρου με τον Γκάμπριελ ωσεί παρόντα, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να στηρίξει κανένα προβάδισμα με τέτοιο αμυντικό lineup. Η τριάδα Σλούκας, Λορέντζο, Ναν όσο καλή και να είναι στα χαρτιά επιθετικά, αμυντικά δεν μπορεί να σταθεί.

Είναι η περίφημη στιγμή που ο Σλούκας πέφτει για 3-4 κατοχές πάνω στον Ντοζίερ και αυτός σκοράρει πάνω του σε συνεχόμενες επιθέσεις προτού μεταφερθεί στον Τόμπσον και πέσει ο Ναν πάνω του.

Τώρα.

Ο Τόμπσον είναι κακός στη σειρά, αλλά ο μεν Ντοζίερ έχει βρει ρυθμό και ο δε Ναν δεν είναι ο περσινός hustler Ναν.

Η Εφές επιστρέφει και το παιχνίδι γίνεται ρουλέτα.

Ο Αταμάν γυρίζει σε αυτούς που του πήραν το Ευρωπαϊκό, δηλαδή την πεντάδα Σλούκας, Ναν, Γκραντ, Χουάντσο και Ντίνος (ελλείψει Λεσόρτ) και κάπου εκεί κάνει το fadeaway ο Γκραντ.

Και κάπου εκεί υπό κανονικές συνθήκες η ιστορία θα είχε γράψει ότι αυτοί που το έχουν κάνει ξανά και ξανά στο υψηλότερο επίπεδο το έκαναν άλλη μία.

Δεν έγινε.

Προσωπικά, δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί ποτέ σφύριγμα για τεχνική ποινή λόγω προέκτασης ποδιού σε fadeaway. Δεν μιλάμε για σφύριγμα που λαθεύει στην ερμηνεία των κανονισμών. Μιλάμε για σφύριγμα εκτός κάθε κανονισμού και λογικής.

Και θα κάνω ένα disclaimer εδώ.

Η συζήτηση για την διαιτησία είναι μια κακή συζήτηση που θα ήθελα να μην υπάρχει ούτε ως υποσημείωση σε κανένα παιχνίδι.

Τα κριτήρια αντιμετώπισης όμως από την διαιτησία δεν μπορούν και δεν επιτρέπεται να μένουν εκτός κάδρου. Αποτελούν βασικό μέρος του παιχνιδιού και ως τέτοια οφείλουν να αντιμετωπίζονται αν επιζητάς τον σεβασμό ως προς την γνώμη σου.

Αν δεν το κάνεις απλά στρουθοκαμηλίζεις.

Σαν Παναθηναϊκός έχεις μάθει δεκαετίες τώρα να διακρίνεις την όψιμη αντικειμενικότητα της αγωνιστικής ανάλυσης με πρόσχημα (ή και χωρίς προσχήμα πολλές φορές) την προστασία του αθλήματος. Είτε αυτό είναι ποδόσφαιρο, είτε είναι μπάσκετ.

Μαζί με τις απαραίτητες νουθεσίες κάθε είδους.

Θέλω να πω κάτι εδώ.

Ο καιρός που πάλευες να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας έχει παρέλθει προ πολλού, ειδικά αν έχεις μια άλφα ηλικία.

Δεν εγκαλείται αυτός που βάλλεται όταν βάλλεται εξόφθαλμα. Απλά καταλαβαίνεις το ποιόν αυτού που σε εγκαλεί.

Μιλώντας για μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός δεν αντιμετωπίζεται εχθρικά από την διοργάνωση σήμερα. Το ίδιο αντιμετωπιζόταν και το 2012, το ίδιο και το 2009, το ίδιο και όταν η διοργάνωση λεγόταν Σουπρολίγκα.

Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζεται κατά καιρούς τόσο εχθρικά από την Ευρωλίγκα που όταν δεν αντιμετωπίζεται έτσι νιώθεις ότι σου κάνουν χάρη.

Κλείνω το disclaimer χωρίς να υποτιμώ στο ελάχιστο την σημασία του στην πορεία της σειράς.

Και επανέρχομαι στα αγωνιστικά, πρωτίστως γιατί με τρώνε.

Ο Παναθηναϊκός στη σειρά με την Εφές δεν είναι πλέον το φαβορί.

Από την άλλη θέλω να τονίσω ότι δεν τον βλέπω και όσο χαμένο φάνηκε μετά την ήττα της περασμένης Πέμπτης. Εκτιμώ ότι τα σφυρίγματα που συζητήθηκαν, η σημειολογία τους και όσα ακολούθησαν αυτών, δημιούργησαν μια εικόνα διαστρεβλωτική ως προς την δομή της σειράς.

Και η ουσία είναι ότι ο Παναθηναϊκός μπήκε στα πλέιοφ με μια έλλειψη που του στοιχίζει όλη τη χρονιά και αυτή έγινε ακόμα χειρότερη όταν έχασε στη διάρκεια του τελευταίου αγώνα τόσο τον Γκάμπριελ όσο και τον Οσμάν.

Και η αθλητικότητα των δύο ομάδων είναι το σημείο στο οποίο κρίνεται μέχρι σήμερα το παιχνίδι.

Αν ο Παναθηναϊκός δεν βρει απάντηση στο handicap αθλητικότητας έναντι του αντιπάλου του και δεν βρει απάντηση σε διάρκεια και όχι σε μεμονωμένα 2-3λεπτα του παιχνιδιού η Εφές παίζοντας στην έδρα της θα το τιμωρήσει.

Απλά.

Τη στιγμή που μιλάμε ο Παναθηναϊκός έχει ποσοτικό έλλειμμα έναντι της Εφές σε αθλητικότητα σε συγκεκριμένα lineups.

Με πρώτο απ’ όλα το δίδυμο Σλούκας, Μπράουν.

Το έχουμε αναφέρει πολλές φορές μέχρι σήμερα. Και η σειρά με την Εφές είναι προς το παρόν το Έβερεστ του συγκεκριμένου pattern. -12.7 NetRTG, 8ο χειρότερο DRTG από όλους τους συνδυασμούς ζευγαριών, 70% OPP eFG%.

Δεν υπάρχουν πολλά να πεις.

Βασικά στα δύο παιχνίδια της σειράς ο Λορέντζο Μπράουν έχει το μακράν χειρότερο NetRTG με -24.7, κάτω από τον… Ομέρ που έχει το δεύτερο χειρότερο με -7.2.

Μάλιστα ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι ακόμα καλύτερος.

Από τα 44 ζευγάρια παικτών που έχουν αγωνιστεί στους δυο αγώνες με την Εφές, το χειρότερο +/- το έχει το ζεύγος Λορέντζο-Ομέρ με -14. Το ζεύγος αυτό έχει το τρίτο χειρότερο συνολικό NetRTG της σειράς με -80, ενώ είτε ο ένας είτε ο άλλος συμμετέχουν στα 8 από τα 10 χειρότερα NetRTG της σειράς.

Έλεγα παραπάνω για το DRTG του Ελάιτζα πως δεν είναι το χειρότερο των δύο ομάδων. Αυτό γιατί το χειρότερο το έχει ο Λορέντζο με 135 και το αμέσως χειρότερο ο Ομέρ με 123.1.

Ο Γκάμπριελ για να δώσουμε μια τάξη μεγέθους έχει το καλύτερο και των δύο ομάδων με 76.9, έναντι του δεύτερου Οσμάν που έχει 101.2, ενώ το όνομα του εμφανίζεται στις 7 (!!) πρώτες θέσεις των χαμηλότερων OPP eFG%. Στις 7. Τα συγκεκριμένα νούμερα του Γκάμπριελ είναι τόσο εντυπωσιακά που φαίνονται σχεδόν outlier.

Με άλλα λόγια, οι μακράν του επόμενου δύο κομβικότεροι παίκτες της ομάδας στη ροή της μέχρι τώρα σειράς αντιμετώπισαν πρόβλημα τραυματισμού στο παιχνίδι που χάθηκε.

Και αυτός ο Παναθηναϊκός απλά δεν έχει την συγκεκριμένη πολυτέλεια.

Ο βασικός άξονας της Εφές είναι το πνρ. Ποιος από τους Ομέρ και Λορέντζο μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά στο πνρ της Εφές;

Να το πω διαφορετικά.

Η Εφές κινείται γύρω από την συνεργασία των Λάρκιν-Πουαριέ.

Στο Game 1 ο Παναθηναϊκός την κερδίζει γιατί στο τελευταίο 5λεπτο επιτίθεται πάνω τους με το δίδυμο Γκραντ-Γκάμπριελ.

Τα παραπάνω νούμερα του Γκάμπριελ που φαίνονται σαν outlier δεν είναι.

Είναι τέτοιο το impact του συγκεκριμένου διδύμου που πολύ απλά αν δεν εμφανιστεί δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Παναθηναϊκό.

Για να ποσοτικοποιήσουμε το impact του, αν αυτό είναι δυνατόν, ο Γκάμπριελ στο πρώτο ματς έχει το υψηλότερο NetRTG των παικτών και των δύο ομάδων με +41.8, με τον δεύτερο Νουόρα να βρίσκεται 15 μονάδες κάτω του (+26.8).

Ο Οσμάν τώρα μπορεί να κάνει dominate τον εκάστοτε πλάγιο της Εφές, είτε αυτός λέγεται Μπράιαντ, είτε Νουόρα. Στο μέγεθος του Ντοζίερ ο Παναθηναϊκός έχει γενικά να αντιπαραβάλει το μέγεθος των Οσμάν, Χουάντσο.

Ακόμα μια παρένθεση εδώ.

Στο παιχνίδι επιστρέφει και ο Ιωάννης Παπαπέτρου, η αγωνιστική κατάσταση του οποίου είναι άγνωστη. Το μέγεθος και η χρησιμότητα του είναι γνωστή, δεν θέλω να πω οτιδήποτε υπό τον κίνδυνο να φανεί ευχολόγιο. Η σειρά με την Μακάμπι θα είναι εκεί να θυμίζει πρωτίστως στον ίδιο τί μπορεί να προσφέρει.

Θα πω ωστόσο ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται το μέγεθος του, όχι μόνο για να δυσκολέψει τον Ντοζίερ, αλλά για να δώσει ανάσες στον Χουάντσο και δεύτερες σκέψεις στις προσαρμογές του Μπάνκι.

Έλεγα λοιπόν ότι η δύναμη της Εφές είναι ο κεντρικός διάδρομος των Λάρκιν-Πουαριέ.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην τέλεια καταιγίδα να αναγκάζεται να παίζει με σοφτ παίκτες στον κεντρικό διάδρομο, πλήρως ανίκανους να αναχαιτίσουν το κεντρικό πνρ που είναι η κινητήριος δύναμη της Εφές.

Και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει προβλήματα τραυματισμών στους πλάγιους που κανονικά περνάνε από πάνω από τους αντίστοιχους παίκτες της Εφές.

Για να το πω διαφορετικά.

Όταν ο Παναθηναϊκός παίζει με Σλούκα, Λορέντζο, Ναν, Χουάντσο, Ομέρ κανείς εκ των τεσσάρων πλην Χουάντσο δεν υπερτερεί σε αθλητικότητα του αντιπάλου του. Κοινώς δεν μπορεί να τον σταματήσει.

Enter τα ματς του Ντοζίερ.

Ο Ντοζίερ, όπως λέγαμε παραπάνω, δεν κάνει dominate το παιχνίδι, όπως πιθανόν έχει μείνει λόγω αποτελέσματος.

Κάνει το καλό του run όταν για συνεχόμενες κατοχές -όχι πολλές- πέφτει πάνω του ο Σλούκας. Ενώ στην πορεία πάει ο Ναν που είναι εξίσου κακός αμυντικά, σε σχέση τουλάχιστον με τον περσινό του εαυτό.

Το παράδοξο εδώ είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι του Σλούκα. Είναι της ένδειας στους ανθρώπους που τον στελεχώνουν αμυντικά.

Με άλλα λόγια, στο συγκεκριμένο lineup που ο Σλούκας πέφτει πάνω στον Ντοζίερ, ο Σλούκας ΟΡΘΩΣ πέφτει πάνω στον Ντοζίερ. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να βγάλει τον Γκραντ από τον Λάρκιν.

Όπως επίσης δεν μπορεί και να τον κλωνοποιήσει.

Η άλλη επιλογή θα ήταν να πέσει πάνω στον Τόμπσον αντί του Ναν, κάτι που έγινε 3-4 κατοχές μετά με ανταλλαγή στα μαρκαρίσματα. Το ερώτημα εδώ είναι, με τον Τόμπσον να σουτάρει στα χαρτιά 44%, πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι τα μαρκαρίσματα ήταν λάθος;

Εν προκειμένω το θέμα είναι πιο βαθύ και αυτό ήταν ότι ο Παναθηναϊκός θέλει μέγεθος και αθλητικότητα στις άλλες θέσεις με τον Σλούκα στο παρκέ. Με το και κεφαλαίο.

Στον περσινό Παναθηναϊκό, ο ρόλος του Ομέρ πληρωνόταν από τον Κώστα Αντετοκούνμπο, στους πλάγιους έπαιζες με τον Παπαπέτρου που έχει το ύψος του Λεσόρτ και για hustle λίγων λεπτών έμπαιναν ο Καλαϊτζάκης και ο Βιλντόζα.

Ποιος από αυτούς υπάρχει σήμερα;

By the way, ο Καλαϊτζάκης έχει το καλύτερο NetRTG της σειράς με +14.3. Αποτελεί έκπληξη σε κανέναν;

Και για να μην μακρυγορώ, επειδή Λεσόρτ is not walking through that door, ο Παναθηναϊκός της Τουρκίας πρέπει να πάρει γενναίες αποφάσεις.

Το έγραψα στο σχετικό θρεντ μετά τα ματς, έκλεινα με αυτό στο άρθρο προ ματς, το ξαναλέω και τώρα μιας και δεν θα μπορέσω να το ξαναπώ αφού η σειρά ολοκληρώνεται.

Η συνύπαρξη Σλούκα, Ναν είναι το άλφα και το ωμέγα της σειράς και είναι το άλφα και το ωμέγα του Παναθηναϊκού.

Ο Κέντρικ Ναν λοιπόν.

Ο Κέντρικ Ναν τη φετινή χρονιά αποτελεί τον κεντρικό πόλο της επίθεσης του Παναθηναϊκού λειτουργώντας ως ο initiator των επιθέσεων, ως πρώτη επιλογή εκτελεστικά και έχοντας το απόλυτο ελεύθερο σε όρους κινήσεων και επιλογών.

Στοιχείο που επιβεβαιώνεται και από το 30.7% USG του στη σειρά, το μακράν υψηλότερο και των δύο ομάδων.

Έχουμε ξαναπεί ότι η ανάγκη να παίξεις τον Ομέρ σε οδηγεί στην τριπλέτα Γκραντ, Ναν, Οσμάν και με τον Γκραντ να συνεχίζει σε season low USG σε αυτή τη σειρά (10.6%), ο Ναν είναι ο άνθρωπος από τον οποίο ξεκινάνε τα πάντα και συνήθως αυτός στον οποίο καταλήγουν.

Δύο τινά.

Πρώτον, ο Ναν δεν είναι elite δημιουργός. Ή μάλλον για να το πω καλύτερα, ο Ναν δεν έχει την δημιουργία του παιχνιδιού σαν πρώτη επιλογή στο μυαλό του. Έχει την εκτέλεση.

Αυτό τώρα δεν σημαίνει ότι δεν δημιουργεί. Ή ότι δεν ψάχνει να δημιουργήσει. Ο παίκτης είναι elite combo guard με πλήρες ρεπερτόριο κινήσεων για γκαρντ.

Το θέμα στον Παναθηναϊκό είναι ότι ελλείψει δημιουργού δίπλα του στο παρκέ, οι ομάδες θα χαρούν να στείλουν τον Ναν σε ρόλο δημιουργού, όντας το ένα στοιχείο του παιχνιδιού του που το έχει μεν αλλά δεν είναι στο DNA του.

Ο Χάρντεν ας πούμε είναι γκαρντ που κοιτάζει την εκτέλεση σε όλη του την καριέρα, αλλά που όποτε χρειάστηκε, ή όποτε το ζήτησε η ομάδα αλλάζει δέρμα και γίνεται δημιουργός.

Ο Ναν δεν το κάνει με την ίδια ευκολία.

Και χωρίς elite δημιουργό δίπλα του να τον αποφορτίσει από αυτή την ευθύνη, ή downright να του πάρει την μπαγκέτα, ο Παναθηναϊκός θα εκνευρίζεται όσο εκνευρίζεται ο χειριστής του όταν του κλείνουν την εκτέλεση.

Και το κάνουν. Κυνικά. Με όλους τους τρόπους.

Βλέπουμε blitz. Βλέπουμε να του βάζουν τοίχους στον αριστερό διάδρομο.

Και όλα αυτά φέρουν αποτέλεσμα.

Αν λοιπόν ο Λάρκιν είναι ο βασικός άξονας της Εφές, ο Ναν είναι αυτός του Παναθηναϊκού.

Ο Λάρκιν τώρα με ένα USG στο 23.2% στη σειρά, καταφέρνει και είναι πρώτος σκόρερ της Εφές, με ένα meh να συνοδεύει την παρουσία του συνολικά ωστόσο. Με ένα NetRtg οριακά θετικό και 10 μονάδες κάτω από τον μ.ο της κανονικής περιόδου (aka the Grant effect).

Τώρα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά.

Ο Ναν από την απέναντι πλευρά, παίζει με το υψηλότερο USG και των δύο ομάδων που λέγαμε προηγουμένως, το οποίο όμως μεταφράζεται σε ένα 37.5% eFG%.

Φέρνοντας το τώρα σε αντιπαραβολή με του βασικού πόλου της Εφές, στο πρώτο ματς ο Λάρκιν σουτάρει με ένα τίμιο 50% eFG% έναντι 36.7% του Ναν, το οποίο στο δεύτερο ματς εκτινάσσεται στο 87.5% έναντι 38.2% του παίκτη του Παναθηναϊκού. Ο Ναν σουτάρει με το team low 25% στο τρίποντο, είναι πρώτος σε λάθη και τελευταίος σε FG% (31.3%).

Τί λεγαμε ότι του κόβουν τους διαδρόμους και τον οδηγούν σε κακές επιλογές;

Δεν ανέφερα τυχαία τον Χάρντεν προηγουμένως. Στα prime του ο Χάρντεν γινόταν αντικείμενο των πιο κυνικών αμυντικών plays που θυμάμαι προκειμένου να του κόψουν την εκτέλεση.

Η Εφές κάνει κάτι ανάλογο στον Ναν, αλλά αυτός προσπαθεί να το αντιπαρέλθει οδηγώντας το παιχνίδι του σε όλα όσα δεν πρέπει.

Overdribbling, inefficient shots, κάκιστο shot selection, λάθη, νεύρα και κυρίως πάγωμα των συμπαικτών του.

Μην τα πολυλογούμε, ο Ναν δεν είναι ακόμα εκεί για Ευρώπη.

Enter τώρα αυτός που είναι.

Γράφω, γράφω, ξαναγράφω γι’ αυτόν.

Τα αγωνιστικά στοιχεία που έχει δείξει ο Σλούκας σε όλη του την καριέρα, αλλά κυρίως την περσινή χρονιά, τον τοποθετούν δίπλα στα ονόματα των μεγαλύτερων γκαρντ που έβγαλε η Ελλάδα, θυμίζοντας την πληρότητα σε skills και mentals παικτών άλλων εποχών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Ο παίκτης δεν λέμε τί θα μπορούσε να κάνει στον Παναθηναϊκό έχοντας την μπαγκέτα. Το έκανε. Στο υψηλότερο stage. Και ο Παναθηναϊκός πήρε τα πάντα.

Ο Παναθηναϊκός έχει μεταφέρει φέτος το κέντρο βάρους του από τον Σλούκα στον Ναν. Βάσει της ηλικίας και των στόχων που έχει ο Παναθηναϊκός τραβώντας την χρονιά σε μάκρος, η κίνηση είχε λογική.

Ο καιρός ωστόσο ήρθε.

Στο Game 1 ο Παναθηναϊκός κερδίζει. Είπαμε παραπάνω ότι ο Χουάντσο ήταν συγκινητικός μπλα μπλα μπλα.

Ο Σλούκας είχε το υψηλότερο +/- και των δύο ομάδων με +13. Χουάντσο (+9), Νουόρα (+9) και Γκάμπριελ (+7) ακολουθούσαν.

Δεν θεωρώ απίθανο στα παιχνίδια της Τουρκίας ο Ναν να κάνει τουλάχιστον ένα μεγάλο παιχνίδι. Προσωπικά ωστόσο αυτό που θέλω να δω περισσότερο είναι να κάνει δύο παιχνίδια απλά καλά εκεί που είναι πιο επικίνδυνος.

Ως ο παίκτης στον οποίο θα καταλήξει η μπάλα, όχι ως ο παίκτης που θα κάνει initiate τα plays.

Είναι τόσο τρομακτικά καλό το fit των δύο παικτών, Σλούκα και Ναν, που θέλω να το δω σε συνέχεια και να το δω με την μπαγκέτα στον πρώτο.

Έλεγα παραπάνω ότι ο Ναν εκνευρίζεται όταν του κόβεις τον διάδρομο, βάζει το κεφάλι κάτω και προσπαθεί να τρυπήσει τοίχους, ή να σε σκοτώσει απ’ έξω παίζοντας με το μεντάλιτι του larger than life παίκτη που όντως είναι.

Εκτιμώ ότι η παρουσία του στην Ευρώπη θα τον εξελίξει σε αυτό τον τομέα και θα γίνει ακόμα πιο φονικός.

Ο Σλούκας όμως είναι ήδη εκεί.

Ο Σλούκας είναι ο πιο been there done that παίκτης του Παναθηναϊκού και γι’ αυτό παραμένει ο πιο κομβικός παίκτης αυτής της σειράς.

Και θέλω να κλείσω με αυτό που βλέπω, ή μάλλον περιμένω να δω σε συνέχεια.

Ο Παναθηναϊκός στα παιχνίδια ξεκινάει συνήθως με Ομέρ και Γκραντ, στην πορεία βάζει Σλούκα και Λορέντζο, στην πορεία μπαίνει ο Ντίνος και μετά η τράπουλα ανακατεύεται αναλόγως της ροής του παιχνιδιού.

Ανεξαρτήτως τώρα συνθηκών, ο Αταμάν στην πορεία των παιχνιδιών κλείνει -σχεδόν κινηματογραφικά- το ροτέισον σε αυτούς που κουβάλησαν την ομάδα στις επιτυχίες της περασμένης σεζόν.

Σλούκας, Ναν, Γκραντ, Χουάντσο με λίγο από τους υπόλοιπους.

Αν υπήρχε κάτι που ξεχώριζε αυτούς τους παίκτες είναι ο ιστορικά elite συνδυασμός skills, αθλητικότητας και mental toughness.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν πανηγύρισα όταν είδα πεντάδα Γκραντ, ΠΚ, Οσμάν, Χουάντσο, Γκάμπριελ να κάνει dominate το παρκέ.

Στο διάσημο πλέον ημίχρονο του St. Johns τον περασμένο Δεκέμβρη και λίγο πριν κάνουν την ιστορική ανατροπή, ο Πιτίνο λέει, ή μάλλον τραγουδάει στους παίκτες του: “Every time you miss a shot, your game deflates. We don’t care about your missed shots. Play fucking defense. Where have you guys been raised that you’re so weak mentally that you just fucking give up when something doesn’t go right for you? Don’t you know what adversity is all about? That’s the fucking game of life.”

Έβλεπα τις τελευταίες μέρες ξανά τα παιχνίδια με τη Μακάμπι και έχω πρόσφατα το τί έκανε αυτή η ομάδα στα δύσκολα.

Και μέχρι σήμερα αυτό το συγκεκριμένο γκρουπ παικτών και προπονητή έχουν δείξει ότι όταν έρχονται τα δύσκολα ξέρουν τί να κάνουν. Προπονητής και παίκτες νικητές, που δεν φοβούνται τα μεγάλα σουτ, που δεν έχουν μασήσει από εχθρικές διαιτησίες, που στην τελική έχουν σηκώσει τρόπαια που έχουν γραφτεί στην ιστορία.

Όταν φεύγει η διαφορά προχτές και φαίνεται ότι το παιχνίδι χάνεται, πιάνει η κάμερα τον Σλούκα να λέει φευγαλέα στο τάιμ άουτ: “okay 1-1, so what;”

Είπαμε από άλλες εποχές.

*Όλα τα στοιχεία είναι διαθέσιμα στο: https://3stepsbasket.com/