It is time to run it back

F4 λοιπόν.

Ένα format που προσωπικά δεν μου αρέσει αλλά καταλαβαίνω τους λόγους της ύπαρξής του.

Οι 4 πιο σταθερές ομάδες της χρονιάς ήταν αυτές που κατάφεραν και να εξασφαλίσουν το πλεονέκτημα έδρας και να περάσουν στο F4. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η Paris πέτυχε τον χειρότερο δυνατό αντίπαλο από την 4αδα (καλύτερος θα ήταν ο Παναθηναϊκός), η Barca έφτασε ένα σουτ μακριά από το F4 ενώ και η Efes άλλαξε εντελώς το δέρμα της σε μια προσπάθεια να νικήσει ένα καλύτερο version αυτής ωστόσο υπέκυψε στο γεγονός ότι ο Osman ήταν unguardable.  

Fener – ΠΑΟ και Ολυμπιακός – Monaco λοιπόν. Let’s go!!!

Fener – Pao: A Rematch Made in Heaven

   

Με σκοπό να αναλύσω καλύτερα το ζευγάρι, έκατσα και παρακολούθησα το παιχνίδι του 2^ου γύρου καθώς πιστεύω ότι δίνει μια σχετικά καλή εικόνα για τον αναμενόμενο ημιτελικό.

Για να μην πολυλογώ, το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι  ένα από τα 5 καλύτερα παιχνίδια που έγιναν φέτος στην Regular Season και ανάμεσα στα 5 που θα σκεφτεί ο καθένας είναι σίγουρα αυτό με τις καλύτερες  ομάδες μέσα. Daggers after daggers, μεγάλα plays και στο τέλος ένα φινάλε πιο  αναπάντεχο και από την νίκη του Dallas στο NBA Draft Lottery, no pun intended. Ήταν σαν να βλέπει κανείς ένα πρόωρο παιχνίδι F4, από αυτά που μένουν στην  ιστορία των fanbases των ομάδων. Ταυτόχρονα πέρσι έλαβε χώρα ένας πρώτος ημιτελικός αρκετά κοντά στο τι είδαμε στο παιχνίδι του δεύτερου γύρου μεταξύ  των 2 ομάδων οπότε, ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΠΑΛΙ (επιστημονική προσέγγιση, όχι αστεία). 

Guards  

 

H Fener στα PO πήγε με το ακόλουθο rotation στα guard: Baldwin, McCollum,  Hall, Guduric με τον Zagars να μην βρίσκει λεπτά ενώ αντίστοιχα ο Παναθηναϊκός χρησιμοποιεί τους Σλούκα, Nunn, Grant με τον Lorenzo να έχει μειωμένο χρόνο (πάντα θα είναι όμως ένας υπολογίσιμος παίκτης) ενώ ο Καλαιτζάκης υπάρχει για τυχόν ειδικές αμυντικές αποστολές. Μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία είναι τα  παρακάτω. 

1. Σε αντίθεση με πέρσι, όλα τα guard της Fener έχουν το potential να  δημιουργήσουν για τον εαυτό τους ακόμη και αν κανένα δεν είναι  θεωρητικά στο επίπεδο του Nunn ή του Σλούκα. Δηλαδή με πρώτη ματιά  δεν υπάρχει ξεκάθαρο μαρκάρισμα για τον Grant (Wilbekin) ή για τον Nunn (Καλάθης). Στο παιχνίδι του 1^ου γύρου ο Grant ανέλαβε τον Baldwin. Στο παιχνίδι του 2^ου γύρου είδαμε πολλούς να μαρκάρουν πολλούς. 

2. H Fener στο 1^ο ημίχρονο στο ΟΑΚΑ έπαιξε και αυτή ICE στον Nunn όμως ο  Αμερικανός αντέδρασε πολύ καλά δίνοντας 7 «πάρε-βάλε» εκ των οποίων  τα 5 κατέληξαν σε assist, το 1 σε άστοχο τρίποντο Osman από την αριστερή  γωνία και το άλλο έγινε deflect από superhuman reflex του NHD. 

Γιατί όμως έγινε αυτό; 

Ο Saras θεώρησε ότι μπορεί να βάλει έναν όχι τόσο καλό αμυντικό guard να παίξει ICE από τα δεξιά και να κλείσει τον αριστερό διάδρομο σε  κεντρικό PnR ενώ ταυτόχρονα είχε τον Sanli σε ρόλο ψηλού ο οποίος στο ICE έπαιζε drop και στο κέντρο έπαιζε hedge. O Nunn πηγαίνει από δεξιά  και βρίσκει όλες τις πάσες καθώς ναι υπήρχαν 2 αμυντικοί επάνω του,  όμως δεν τον ζόριζαν καθώς ήταν λιγότερο αθλητικοί και το πιο σημαντικό: ο Sanli δεν είναι Rim Protector όπως οι Poirier και Oturu. Έτσι άλλαξε την  προσέγγιση και έβαλε τον Hall επάνω του. Προσωπικά περιμένω αντιγραφή του πλάνου της Efes με τον Hall επάνω στον Nunn. 

3. Στο clutch time και στα 2 παιχνίδια οι 2 ομάδες έπαιξαν Switch All. Θα επιστρέψουμε σε αυτό. 

4. Ο Osman μάρκαρε αρκετά τον McCollum στο ΟΑΚΑ και ενώ ο Αμερικανός έκανε πολύ καλό παιχνίδι, η ευθύνη του Osman σε αυτό (κυρίως στην 4^η περίοδο) ήταν περιορισμένη. 

Forwards  

 

Εδώ είναι που συναντάται το πλεονέκτημα της Fener. Οι Τούρκοι έχουν ίσως την  πιο πλήρη γραμμή Forward στην Ευρώπη όπου ο καθένας δίνει και κάτι  ξεχωριστό αλλά το κυριότερο: είναι όλοι 3nD/2-Way παίκτες. 

O NHD είναι ο star αυτής της ομάδας που ταυτόχρονα κάνει ότι θα ήθελες να κάνει ο πιο σκυλίσιος role player σου.  

Ο Colson (γνωστός δήμιος του Παναθηναϊκού) διανύει μια μέτρια χρονιά καθώς φέτος κάνει κυρίως το φτερό και δεν έχει την μπάλα στα χέρια ωστόσο και αυτός  μπορεί να εκτελέσει παρά το φετινό 35.4%.  

Ο Pierre είναι ο standard 3nD back-up παίκτης με ένα occasional post touch. Για τον Biberovic έγραψα εδώ, ωστόσο η ευστοχία του είναι τόσο χαρακτηριστική που λογικά οι περισσότεροι ξέρετε τί παίκτης είναι. 

Last, but certainly not least είναι ο Melli. Ο Ιταλός αγωνίζεται στο 4-5 και είναι αυτό που λέμε «παίκτης πρωταθλητισμού». Ο Andrea Trinchieri είχε πει ότι ο  Melli είναι ένας από τους 5 παίκτες που θα ήθελε σε κάθε του ομάδα ενώ στον πρώτο γύρο αποτέλεσε πολύ σημαντικό γρανάζι στην προσπάθεια της Fener να παίρνει νίκες με όλα της τα guard τραυματισμένα και τον McCollum να είναι ακόμη στην Καρσίγιακα.

Ο Παναθηναϊκός από την άλλη ξεκίνησε την χρονιά με το άγχος ότι Osman,  Grigonis και Παπαπέτρου είναι too much για την θέση 3 και καταλήξαμε να  βρισκόμαστε στα PO και με τους 3 τραυματίες σε κάποιο σημείο. Ο Grigonis επιστρέφει του χρόνου, ο Παπαπέτρου τώρα επέστρεψε στην δράση (θα χρειαστεί ο Ιωάννης) ενώ ο Osman προέρχεται από μια τρομακτικά καλή σειρά απέναντι στην Efes τόσο επιθετικά όσο και (στο μεγαλύτερο διάστημα της σειράς)  αμυντικά.

To πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η αγωνιστική εικόνα δεν  πραγματοποιήθηκε με τον Osman να έχει αφύσικα ποσοστά ή να κάνει κάτι  εντελώς εκτός του ρεπερτορίου του.

Ο Τούρκος έτρεξε στο ανοιχτό γήπεδο δημιουργώντας πρωτεύοντες αιφνιδιασμούς από το πουθενά ενώ στο set παιχνίδι εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που είχε λόγω της εστίασης της Efes να σταματήσει τον Nunn. Στο 4 οκ, υπάρχουν οι Ντίνος και Juancho. Χάρη σε αυτή την γραμμή forward, η Fener έχει παρουσιάσει το πιο 2-way πρόσωπο της διοργάνωσης όπως ειπώθηκε πριν. Ο Παναθηναϊκός ενώ έχει  ορισμένους 2-way παίκτες, δεν έχει αντίστοιχο βάθος στα Forward με αποτέλεσμα να χρειαστεί να παίξουν οι Μήτογλου και Παπαπέτρου. Πέρσι τα  πήγαν και οι δύο καλά (1 από 5 καλά αμυντικά παιχνίδια του Ντίνου πέρσι ενώ o Παπαπέτρου ήταν σε πολύ καλή φόρμα).  

Τα ερωτηματικά είναι τα εξής: 

1. Πώς ο Παναθηναϊκός, μια ομάδα που στην regular έδειξε να επικοινωνεί  κάκιστα στα screen, θα μπορέσει να κρατήσει τον Biberovic χαμηλά; Η απουσία του Beaubois δεν μας επέτρεψε να δούμε τι θα κάνουμε σε τέτοιες καταστάσεις. Οι αντίπαλοι του Παναθηναϊκού έχουν το υψηλότερο  ποσοστό τριπόντων στην Ευρωλίγκα, καταγράφοντας επίδοση του 38.6%. 

2. Η Fener θέλει να παίξει 5vs5 παιχνίδι, έχοντας το 4^οχαμηλότερο pace. Ο  Παναθηναϊκός είναι ομάδα που αν υπάρξει ευκαιρία για πρωτεύοντα  αιφνιδιασμό, την αρπάζει από τα μαλλιά. Είδαμε ότι ακόμη και σε συνθήκη χαμηλού ORTG ότι ο Osman μπορεί στο transition να δημιουργήσει κάτι από το τίποτα. Πώς θα το αντιμετωπίσει η Fener αυτό; 

Centers  

Εδώ είναι που συναντάμε την μεγάλη αδυναμία της Fener.

Οι Τούρκοι δεν έχουν  κάποιο βαρβάτο Center. O Birch είναι μια τίμια παρουσία, ο Melli είναι πολύ  καλός παίκτης αλλά όχι πεντάρι, ο Sanli είναι… ο Sanli ενώ και ο Bango δεν έχει  καταφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις στον ελάχιστο χρόνο που βρίσκεται εδώ.  Αυτό έχει επίπτωση στο επιθετικό παιχνίδι της Fener καθώς οι Τούρκοι είναι η  ομάδα με το 2^ο χειρότερο ποσοστό 2FG% στην διοργάνωση, έχοντας 53%.

Ταυτόχρονα ο Παναθηναϊκός είναι η 4^η καλύτερη άμυνα σε σουτ 2 πόντων με  τους αντιπάλους να σημειώνουν 53,6% κάτι που όμως έρχεται με το κόστος της  περιφερειακής άμυνας. Η απουσία focal point όμως στην ρακέτα θεωρητικά  κάνει τα πάντα πιο εύκολα καθώς η ομάδα δεν θα χρειάζεται να δίνει πολλές  βοήθειες.

Αρκεί η καλή επικοινωνία και η απαραίτητη διάθεση και ευελπιστώ ότι ο Αταμάν θα κάνει για άλλη μια φορά του παίκτες του να τα ενστερνιστούν.

Εδώ βέβαια είναι το μεγάλο ερωτηματικό που δεν είναι άλλο από τον κύριο  παρακάτω.

Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Ο ίδιος ο Αταμάν σε σχετική ερώτησή στο «SKWEEK» άφησε να εννοηθεί ότι ο Lessort θα είναι κανονικά στη διάθεσή του. Άλλοι λένε ότι δίνει τα πάντα για να παίξει και γενικά είμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Η γνώμη μου πάνω στο ζήτημα είναι η ίδια που είχα και πριν τα PO. Ο Mathias είναι ο καλύτερος Center στην Ευρώπη και η παρουσία του  από μόνη της αλλάζει τις ισορροπίες, ειδικά αν είναι καλά (άλλο ένα ερωτηματικό) ωστόσο η ομάδα οφείλει να δουλεύει ανεξάρτητα με το πώς πηγαίνει η κατάστασή του. 

Μακάρι να μπορεί να παίξει ωστόσο δεν πρέπει να αναζητούμε έναν μεσσία στο πρόσωπο του Lessort. 

Ειδικά απέναντι στην Fener, ο Lessort γέρνει τις ζυγαριές, είναι ίσως το matchup που επηρεάζει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο καθώς, αν είναι υγιής: 

1. Δεν υπάρχει παίκτης να τον μαρκάρει καθώς κανένας στην Fener δεν διαθέτει τον συνδυασμό αθλητικότητας, δύναμης και τεχνικής κατάρτισης του Γάλλου. 

2. Το πλάνο αλλαγών σε όλα τα screen είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση χωρίς τον Mathias όμως με αυτόν αυτό το πλάνο εξαϋλώνεται. 

3. Η παρουσία του Lessort βελτιώνει αυτόματα την περιφερειακή άμυνα της ομάδας και πλέον πέρα από τον Gabriel υπάρχει ένας ψηλός που μπορεί να παίξει hedge out/show and recover χωρίς να χρειαστεί να δοθεί σταθερά κάποιο ελεύθερο σουτ σε 45αρα ή γωνία. 

4. Είναι ένας αυτόφωτος παίκτης που αγωνίζεται σε άλλη θέση από αυτή που  έχουμε τους άλλους αυτόφωτους παίκτες μας. Περισσότεροι πόλοι και  τρόποι επίθεσης => λιγότερο προβλέψιμη επίθεση. Ο Παναθηναϊκός υπέφερε από αυτό στα εκτός έδρας παιχνίδια στην regular και στα PO όπου είδε το ORTG του να συρρικνώνεται.  

Χωρίς τον Lessort θα δούμε Omer και Ντίνο στο 5. Υπάρχουν 2 οπτικές. Η 1^η είναι  η απαισιόδοξη και παρουσιάζεται τέλεια σε αυτό το tweet του @tS0u που λογικά μπορείτε να  μαντέψετε πότε έγινε (δυστυχώς πρόσφατα). 

Η 2^η είναι η… πιο αισιόδοξη ας την πούμε. Στο παιχνίδι του 1^ου γύρου, ο Παναθηναϊκός καταφέρνει να σημαδέψει αλύπητα τον Melli με τον Omer να κερδίζει συνεχώς βολές στο 3^ο δεκάλεπτο (8/10 συνολικά) ωστόσο και πάλι τελειώνει το παιχνίδι με το χειρότερο +/- του γηπέδου έχοντας -10 και ο λόγος είναι απλός.  

Ο Omer έπαιζε hedge out στα screen στην 4^η περίοδο όμως δεν πήγαινε γρήγορα στην μπάλα.  

Ο χειριστής επέλεγε μια πλευρά να πάει αλλά έδινε γρήγορα την μπάλα στον  ψηλό που μετά το pick σταματούσε στο ημικύκλιο των βολών. Σε εκείνο το σημείο πρέπει να δοθεί βοήθεια από την αδύνατη πλευρά, στην  οποία αδύνατη πλευρά υπάρχουν 2 σουτέρ, ένας στην 45αρα και ένας στην γωνία. Κάποιος έμενε ελεύθερος και έπαιρνε την μπάλα. Εκτελούσε τρίποντο και φυσικά το έβαζε γιατί μιλάμε για contender Euroleague, όχι για Basketaki League.

Το εξηγώ σαν να μιλάω σε πεντάχρονο αλλά γινόταν ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ  ΠΡΑΓΜΑ. 

Έτσι ένα ματς που διαφαινόταν σαν μια επαγγελματική νίκη έγινε ντέρμπι το οποίο ο Παναθηναϊκός το πήρε χάρη στο clutch gene του Κώστα Σλούκα και χάρη στην τρομερή 2-way εμφάνιση του Center από την Μαρτινίκα. 

Αν δεν παίξει ο Lessort, θα χρειαστεί είτε να μην κάνει πολλά φάουλ o Gabriel έτσι ώστε να παίξει όσο περισσότερο γίνεται είτε ο Omer να κάνει step up.  Μπροστά μπορεί να το κάνει, το θέμα είναι το πίσω. Το χειρότερο είναι ότι η  μόνη άμυνα που είναι καλός ο Omer, η άμυνα σε 1vs1 καταστάσεις στο  ζωγραφιστό, έχει μικρότερο αντίκτυπο με τον συγκεκριμένο αντίπαλο ενώ για παράδειγμα με την Μονακό έχει αντίκτυπο καθώς όπως είδαμε στο πριγκιπάτο απενεργοποίησε πλήρως τις κινήσεις του Jaiteh μέσα στην ρακέτα. 

Interesting stats  

Oι δύο ομάδες είναι πολύ κοντά στα Rebound.

Στον παρακάτω πίνακα παρατίθενται ορισμένα νούμερα σχετικά με το Rebounding Capability των  2 ομάδων (σε παρένθεση η αντίστοιχη θέση τους στην λίγκα στο συγκεκριμένο stat)

	Fener	PAO
Reb/game	35.6 (2nd)	35.1 (4th)
OREB/game	11.8 (3rd)	10.8 (10th)
DREB/game	23.8 (4th)	24.3 (2nd)
Opp REB/game	32.8 (3rd)	32.4 (2nd)

Opp  OREB/game	10.1 (2nd)	10.2 (3rd)
Opp  DREB/game	22.7 (7th)	22.3 (4th)
DREB/Opp  OREB	2.366 (4th)	2.388 (2nd)
OREB/Opp  DReb	0.519 (3rd)	0.484 (5th)
Rebs in  between game  R1	33	32
Rebs in  between game  R2	37	37

Με λίγα λόγια, η Fener παρά την έλλειψη κάποιου πρωτοκλασάτου Center καταφέρνει μέσω hustle και δυνατής γραμμής στα forward να κυριαρχεί  στα επιθετικά (λίγο inflated νούμερα γιατί έπαιξαν PO με την Paris) ενώ ο Παναθηναϊκός είναι σταθερά καλός στο rebound. Αν κάποιος μπορέσει και  κυριαρχήσει στα Rebound ενώ δεν αναμένεται, θα έχει σημαντικό λόγο για  την νίκη. 

Η Fener είναι τελευταία στον αριθμό Opp 3FGA/100Pos με 32.1 ενώ  ταυτόχρονα οι αντίπαλοί της εκτελούν με 34.2%. 

Ο Παναθηναϊκός έχει 36 Οpp 3FGA/100Pos όντας 7^ος στην λίστα ενώ οι  αντίπαλοί του εκτελούν με 38.6%. Πώς θα νικήσει ο Παναθηναϊκός μια τόσο ισχυρή περιφερειακή άμυνα χωρίς ταυτόχρονα να ξεχαρβαλωθεί η  δική του, ειδικά αν λείπει ο Lessort; 

Οι δύο ομάδες εκτελούν με παρόμοια ποσοστά από το τρίποντο (38.4% ο  Παναθηναϊκός, 38.1% η Fener). Ωστόσο αυτό που κάνει έκπληξη είναι ότι  και οι 2 ομάδες εκτελούν αναποτελεσματικά από τις γωνίες σε σχέση με το  αναμενόμενο. Ο Παναθηναϊκός έχει 93/225 (41.33%) από τις γωνίες ενώ η  Fener έχει 100/250 (40%) και πριν πει κανείς ότι αυτά είναι καλά ποσοστά,  τα σουτ από τις γωνίες είναι 9/10 ελεύθερα σε Catch and Shoot συνθήκες και μπαίνουν πιο συχνά (στατιστικά μιλώντας). 

Πέρσι ο Παναθηναϊκός έχει 50% (104/218) από τις γωνίες, νούμερο που μας δείχνει ότι όχι μόνο είναι λιγότερο αποτελεσματικός φέτος αλλά ότι οι αντίπαλοί του το έχουν καταλάβει και δίνουν παραπάνω σουτ στις γωνίες έτσι ώστε να σταματήσουν τα drives του Nunn.

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν θα τζογάρει ο Saras αυτό το σουτ παρά την φιλοσοφία της ομάδας του μέχρι στιγμής στην άμυνα (σπάει είπαμε πολλά αυγά για να φτιάξει μια ομελέτα) 

Olympiacos – Monaco: At Last We Meet Again  

Το είπε και ο Mike μετά τον 5^οτελικό άλλωστε. Ο Ολυμπιακός φαίνεται να είναι αυτό το εμπόδιο που συναντάει σχεδόν πάντα η Monaco και ακόμη δεν έχει καταφέρει να υπερβεί.

1 φορά στα PO, 2^η φορά στο F4, τώρα είναι η 3^η και η  φαρμακερή. Ή μήπως όχι;

Η αλήθεια είναι ότι από τα 2 ζευγάρια αυτό είναι που  σύμφωνα με τους φιλάθλους του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και με το advanced stat community έχει ένα σχετικά ξεκάθαρο φαβορί και δυστυχώς για τον Mike δεν είναι η Monaco. Ο Ολυμπιακός με βάση τα νούμερα είναι η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης (το αν έχει παίξει το καλύτερο μπάσκετ με αφήνει αδιάφορο, άλλωστε αυτό είναι πολύ γενικό σαν κριτήριο όπως έχει πει ο ίδιος ο Mike στο παρακάτω video και τα επιβεβαίωσε κατακτώντας την 1^η θέση στην Regular Season.

Στα PO ωστόσο έδειξε ένα πολύ πιο underwhelming πρόσωπο παρά το  γεγονός ότι ήταν υγιείς όλοι οι παίκτες (εξαίρεση το αιμάτωμα του Fournier στο G3). Η Μονακό από την άλλη ήταν η λιγότερο καλή ομάδα από τις καλύτερες  ομάδες και ταυτόχρονα αυτή που πέρασε πιο δύσκολα στο F4 (G5, παιχνίδι μιας  κατοχής όπου έπρεπε να παίξει… ο Παπαγιάννης). 

Θα προσεγγίσω την σειρά με μια διαφορετική λογική καθώς κρίνω ότι το μόνο heavy position matchup γίνεται στην θέση του Center κάτι που διαβάζοντας απλά τον τίτλο το καταλαβαίνει ο καθένας. 

Moustapha Fall: The Catalyst

 

Είναι γνωστό ότι ο Fall είναι ένας απίστευτα βασικός παράγοντας στο παιχνίδι  του Ολυμπιακού. Η Ρεάλ είχε τον Tavares ο οποίος είναι γνωστό ότι  απενεργοποιεί τον Γάλλο σέντερ ωστόσο η Monaco, με πρώτη ματιά, δεν έχει  κάποια ξεκάθαρη λύση αμυντικά για τον Γάλλο. Οι επιλογές είναι οι εξής 

1. Theis: Οκ ο βασικός ψηλός της Monaco αλλά είναι 2,04. Το ύψος του  αποτέλεσε πρόβλημα στα PO στην προσπάθειά του να μαρκάρει τόσο τον άλλο Fall (που είναι 2 σκαλιά πιο κακός) και τον Willy στα PO. Επίσης έχει  πρόβλημα με τα φάουλ. Όσο αφορά την επίθεση, εκτελεί πολύ καλά πίσω  από τα 6,75 κάτι που 100% βοηθάει. Ωστόσο κρίνω ότι ο Σπανούλης δεν θα  ξεκινήσει με τον Theis. 

2. Jaiteh: Ο Jaiteh ενώ φαίνεται να είναι κτήνος, στην πραγματικότητα δεν  είναι. Η αλήθεια είναι ότι είναι ένας παίκτης που ενώ μπορεί να σπρώξει  μέσα τον μέσο αντίπαλο σέντερ, στην πραγματικότητα διακρίνεται για την πλαστικότητα των τελειωμάτων του όταν πάρει την μπάλα χαμηλά ή μετά  από επιθετικό rebound. Ούτε αυτός φαντάζει η ιδανική λύση. 

3. Παπαγιάννης: ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ…  

4. Motiejunas: ο Λιθουανός βετεράνος είναι ίσως ο πιο κτηνώδης από τους  center της Monaco. Ταυτόχρονα έχει σουτ από την περίμετρο. Αυτόν επέλεξε στο ΣΕΦ ο Σπανούλης βέβαια και δεν κατάφερε να αναχαιτίσει  τον Fall, ωστόσο πιστεύω ότι είναι το καλύτερο bet που μπορεί να πάρει  ο Σπανούλης 

Θα μου πει κανείς «Μα καλά ρε Γιάννη Theis και Jaiteh είναι οι 2 βασικοί και εσύ  λες ότι θα παίξει ο Motiejunas μετά από τέτοια εμφάνιση του Παπαγιάννη;». Δεν  έχει άδικο όποιος το ρωτάει μην λέω ψέματα. Είναι μια περίεργη ισορροπία που  κανένας από τους 4 δεν φαντάζει ιδανικός να παίξει αλλά όλοι έχουν κάποιο  αγωνιστικό χαρακτηριστικό που θεωρητικά κολλάει. Η λογική λέει ότι αφήνεις  έξω τον πνευματικά υποδεέστερο παίκτη και αυτός είναι ο Παπαγιάννης ωστόσο  κανένας μας δεν ξέρει τι γίνεται μέσα στην Monaco οπότε δεν μπορώ να προβλέψω τι θα κάνει ο Σπανούλης. 

Το σίγουρο πάντως είναι ότι αν ο Ολυμπιακός μπει στο παιχνίδι πιο δυνατά, η  κατάσταση θα είναι δύσκολα αναστρέψιμη για την Monaco οπότε αυτό πρέπει να είναι το 1^ο πράγμα που θα πρέπει να σκεφτεί το staff της ομάδας του Πριγκιπάτου.  

The Life Without Mike James

Πριν ξεκινήσω, θα πω ότι στο παιχνίδι στο ΣΕΦ έγιναν κάπως αντίθετα πράγματα  από αυτό που θα περιγράψω ωστόσο αυτό το παιχνίδι έλαβε χώρα με τον  Ολυμπιακό να είναι νοσοκομείο στους ψηλούς και με την Μονακό να ξεκινάει τους Καλάθη και Motiejunas, δηλαδή δεν είναι και πολύ αντιπροσωπευτικό. 

Η Μονακό atm έχει τον Mike James και από πίσω το χάος όσο αφορά τους PG ως PG. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το G3 με την Μπαρτσελόνα που ο Mike αγωνίζεται 30 λεπτά, έχει +/- +3 και το παιχνίδι τελειώνει 100-89.

Με λίγα λόγια, η επίθεση της Monaco χωρίς τον Mike James μέσα πως θα είναι;

Όλοι οι υποψήφιοι χειριστές που έρχονται από πίσω έρχονται με αστερίσκους και ειδικά απέναντι στον Ολυμπιακό χρειάζεσαι παίκτες που δημιουργούν για  τους άλλους.  

Ο Okobo κάνει μια γενικά πολύ καλή χρονιά και ενώ τα νούμερα στηρίζουν το case του, οι αποφάσεις του στα κρίσιμα παιχνίδια και στα κρίσιμα λεπτά είναι σε  μεγάλο ποσοστό χείριστες. 

Ο Loyd είναι καθαρό 2 πλέον: οι τραυματισμοί έχουν μειώσει την αθλητικότητα  του ενώ δεν γίνεται να υπάρχουν άπειροι Alphas σε μια ομάδα.  Ο Strazel είναι χειριστής και δημιουργεί για τον εαυτό του ενώ παράλληλα με την  Μπαρτσελόνα έκανε exceed expectations. Ωστόσο τώρα υπάρχει ο Ολυμπιακός  απέναντι, μια ομάδα που έχει την ικανότητα να περιορίζει πλήρως αυτού του είδους guard εκτός αν είναι τρομερά ποιοτικά. 

O Tarpey είναι ο ΠΚ της Monaco. 

Θεωρητικά υπάρχει και ο Καλάθης όμως δεν ξέρω αν αξίζει να τον αναφέρω  καθώς δεν έπαιξε στα PO με απόφαση προπονητή. Από την άλλη, ακόμη και αν παίξει έρχεται με το δικό του set of weaknesses που είναι η έλλειψη ικανότητας  στην εκτέλεση. 

Ο Mike δεν είναι υπεραθλητής, δεν θα παίξει 40 λεπτά. Η Monaco καλείται στα λεπτά που θα είναι εκτός ο Mike να μην χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. 

Athleticism is the Key

 

Ο Ολυμπιακός αποδεδειγμένα έχει ένα μικρό αγωνιστικό πρόβλημα όταν αντιμετωπίζει αθλητικές ομάδες και η Monaco είναι μια από αυτές. Οι Diallo και Blossomgame θα αναλάβουν τους Sasha και Fournier αντίστοιχα αμυντικά ενώ ο Blossomgame είναι παίκτης που παραμονεύει κάτω από την ρακέτα και προκαλεί  θέματα σε λιγότερο αθλητικούς αντιπάλους. Το παιχνίδι στο ΣΕΦ είναι μια  ξεκάθαρη απόδειξη αυτού καθώς καταφέρνει να κάνει outhustle τον Sasha σε  πολλά box out (ο Sasha είναι εξαιρετικός αμυντικός rebounder btw) ενώ παράλληλα τον σημαδεύει σε πολλές κατοχές στην άλλη μεριά του παρκέ  σημειώνοντας 18 πόντους το όποιο είναι το ρεκόρ καριέρας του. 

Ο Diallo από την άλλη, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα αναλάβει τον Fournier.  

Στο παιχνίδι στο ΣΕΦ ο Σπανούλης ξεκίνησε με τον Diallo στον ανέθεσε στον  Παπανικολάου και έβαλε τον Καλάθη στον Fournier. Έτσι έμεινε ο Mike στον Goss και κατευθείαν ο Goss το αξιοποίησε κερδίζοντας βολές. Κατευθείαν ο Σπανούλης αλλάζει και βάζει τον Καλαθη στον Goss, τον Diallo στον Fournier και τον Μike στον Παπανικολάου (off-ball shooter) to οποίο δούλεψε καλύτερα.

O Fournier στα τελευταία παιχνίδια, επειδή ο προσωπικός του αντίπαλος του  κολλάει πολύ γιατί έχει την ικανότητα να εκτελέσει για 3 και να σκοράρει με τον  ελάχιστο χώρο, μπαίνει πολύ μέσα στο καλάθι. Απέναντι στην Ρεάλ ο Abalde ενώ κατάφερνε να του κάνει καλά contest στα σουτ 3P, δεν κατάφερνε να τον φτάνει  στο πρώτο βήμα. Ο Diallo δεν είναι όμως ο Abalde και στα χαρτιά έχει την  ικανότητα να μην αφήσει τον Fournier να τον περάσει όντας ταυτόχρονα  κολλημένος επάνω του στην περιφέρεια. Ταυτόχρονα έχει αυτό που λέμε «Active Hands». Πέρα από το γεγονός ότι είναι πολύ καλός «πορτοφολάς», ο Diallo δεν  επιτρέπει στον αντίπαλό του να δει εύκολα πάσες και δεν τον αφήνει να πασάρει  εύκολα επίσης. 

Στα μάτια μου, η Μονακό καλείται να προσπαθήσει κυρίως να περιορίσει τον  Fournier.

Ο Sasha λογικά θα βάλει τους πόντους που είναι να βάλει λόγω του τρόπου παιχνιδιού του ωστόσο ο Fournier είναι αυτός που θα καθορίσει το ματς, πόσο μάλλον αν αυτό πάει στο clutch. 

Coaching Matters

Σύμφωνα με πολλούς ζούμε στην εποχή που οι προπονητές είναι λιγότερο σημαντικοί από ποτέ στο μπάσκετ καθώς τα plays έχουν απλουστευθεί και όλες οι ομάδες τόσο στην Ευρωλίγκα όσο και στο NBA όλες οι ομάδες παίζουν με τον  ίδιο τρόπο. 

Νομίζω δεν χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια να αποδείξει κανείς ότι η παραπάνω πρόταση είναι ψευδής ωστόσο θα το κάνω παρουσιάζοντας ένα  παράδειγμα από μια προηγούμενη αναμέτρηση των 2 ομάδων: αυτή του F4 στο Kaunas. 

Ο Ολυμπιακός γνωρίζουμε όλοι τι έκανε στην 3^η περίοδο εκείνου του αγώνα.  Ωστόσο γιατί έγινε αυτό;

Ο Oλυμπιακός στις περισσότερες επιθέσεις του παίζει PnR ο Walkup με τον Fall. Οι παίκτες της Monaco επιλέγουν, είτε από εντολή είτε από προσωπική έλλειψη πνευματικής διαύγειας, να παίξουν overplay απέναντι στον Thomas Walkup με αποτέλεσμα ο Walkup να βρίσκεται σε καταστάσεις που θέλει, με τον αμυντικό του συχνά εξουδετερωμένο, με αποτέλεσμα να υπάρχει αμυντική ανισορροπία. Αυτή η ανισορροπία έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης  τόσο από τους cutters του Ολυμπιακού (Sasha και Παπανικολάου) όσο και από τον ίδιο τον Fall που έπαιρνε την μπάλα χαμηλά και τελείωνε τις φάσεις είτε  μοίραζε την μπάλα. 

Ο Ολυμπιακός έπαιξε το μπάσκετ του και γιατί ήταν μια ομάδα με πολύ  ποιοτικούς παίκτες αλλά κυρίως γιατί τον άφησε η Monaco. 

Ταυτόχρονα στην άμυνα ο Walkup θέριζε ψυχές, η Monaco παρά τα timeout συνέχιζε να παίζει στατικό μπάσκετ και ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε την περίοδο με σκορ 27-2 ανατρέποντας πλήρως το 29-41 του 1^ου ημιχρόνου. Όλο αυτό με την  ευλογία του Sasa Obradovic ο οποίος αδυνατούσε να διαγνώσει βασικά  σφάλματα της ομάδας του. 

Ο Σπανούλης, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν έχει δείξει να είναι προπονητικά κάτι το εξαιρετικό.

Είναι φυσικά απολύτως λογικό καθώς δεν έχει πολύ μεγάλη εμπειρία ωστόσο στο G5 ηττάται προπονητικά κατά κράτος και ταυτόχρονα δεν  καταφέρνει να εκμεταλλευτεί το διάστημα που η Monaco ήταν καβάλα στο άλογο επειδή επιμένει να μην βάζει τους παίκτες που αποδίδουν αλλά να τηρήσει κανόνες rotation. Σκεφτείτε αντίστοιχα τι θα έκανε ο Ataman, ο προπονητής με τις περισσότερες επιτυχίες τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, και βγάλτε συμπέρασμα. 

Από την άλλη ο Μπαρτζώκας είναι γνωστό πόσο λάτρης των rotation και των  συγκεκριμένων πεντάδων είναι, ωστόσο φέτος έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα βελτίωσης σχετικά με το όλο θέμα της προσαρμοστικότητάς του και πότε πρέπει να ψάχνει νέους πρωταγωνιστές ή να αφήνει μέσα τους παίκτες που ήδη  παίζουν.

Στα χαρτιά ο Ολυμπιακός υπερτερεί στην μάχη των πάγκων και αυτό πάντα είναι κάτι που πρέπει να λάβει κάποιος υπόψιν, ακόμη και σε ένα format σαν αυτό του Final 4. 

Interesting stats  

Και οι δύο ομάδες είναι καλές στο να μην κάνουν λάθη.

Ο Ολυμπιακός έχει 16.3 λάθη ανά 100 κατοχές ενώ η Monaco 14.2, 4^η και 2^η επίδοση στην  λίγκα. Αντίστοιχα και οι 2 ομάδες είναι καλές στο να υποχρεώνουν τους αντιπάλους τους σε λάθη. Ο Ολυμπιακός υποχρεώνει τους αντιπάλους του σε 18 λάθη ανά 100 κατοχές (3^rd best) ενώ η Monaco σε 18.8 (2^nd best). 

Η Monaco εκτελεί μόλις 31.7 τρίποντα ανά 100 κατοχές, ενώ το ποσοστό  της μέσα στην χρονιά είναι 36% (36.4% στα Playoffs).

Αποδεδειγμένα μια ομάδα αν δεν εκτελεί καλά απέναντι στον Ολυμπιακό έχει μεγάλο  πρόβλημα. Ο Μπαρτζώκας λατρεύει να δίνει συγκεκριμένα σουτ όπως επίσης και να κάνει pack the paint για να προστατεύσει ορισμένους 1-way παίκτες του ή ψηλούς που δεν έχουν τα πόδια για να βγαίνουν να  μαρκάρουν έξω στην περιφέρεια. 

Το shot chart της Monaco από το τρίποντο είναι εξαιρετικά μη  ισορροπημένο.

Οι εκτελέσεις από την γωνία για 3 είναι αναλογικά πολύ πιο λίγες σε σχέση με αυτές από το κέντρο ή τις 45αρες, κάτι που έμμεσα  μας λέει ότι η Μονακό δεν παράγει σταθερά καλά σουτ, (εξαίρεση ο Mike όπως είπαμε πιο πριν) και ότι εκτελεί πολλά contested 3P. Οι παίκτες να τα βάλουν υπάρχουν, όμως αντίστοιχα ο Ολυμπιακός έχει τους παίκτες να τους μαρκάρουν.  

Predictions

Δεν γουστάρω να δίνω προβλέψεις ειδικά σε context ενός παιχνιδιού. Οπότε απλά θα παραθέσω ορισμένες προσωπικές γνώμες και ο καθένας μπορεί να βγάλει ένα γενικό πόρισμα για το τί πιστεύω ότι θα γίνει στο Abu Dhabi.

• H Fener είναι στα μάτια μου η πιο πειστική ομάδα αυτό το διάστημα γενικά 
• Ο Παναθηναϊκός είναι η πιο clutch ομάδα στην λίγκα και η ομάδα με τις  προσωπικότητες και τον καλύτερο προπονητή στα F4. 
• Τα αγωνιστικά fit φαίνεται να ευνοούν Παναθηναϊκό και Monaco όμως οι  αντίπαλοί τους έχουν δείξει μια πιο σταθερή εικόνα αγωνιστικά και  λιγότερες κραυγαλέες αδυναμίες. 
• Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται πρώτος: το αποτέλεσμά του θα έχει επιρροή  στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων του Ολυμπιακού (ή τουλάχιστον των  περισσότερων από αυτούς). 
• Δεν υπάρχει το ξεκάθαρο φαβορί όπως τα προηγούμενα 3 χρόνια (κάποιοι θα πουν και 4). Δεν πιστεύω ότι είναι 25% όλοι αλλά δεν μπορείς να πεις  ότι κάποια ομάδα ξεχωρίζει πολύ από τις άλλες στο μάτι. Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα οδηγήσει σε ωραία παιχνίδια (και σε νίκη του Παναθηναϊκού, δεν το κρύβω) 

Το F4 έρχεται σε λίγες ημέρες στο πιάτο μας και ένας ελληνικός τελικός είναι πιο πιθανός από ποτέ. Ο Παναθηναϊκός όμως δεν πρέπει να σκέφτεται τίποτα από αυτά και καλείται να είναι 100% συγκεντρωμένος στο παρκέ με όποιον παίκτη του παίξει και με όποιον αντίπαλο παίξει. 

Ladies and Gentlemen,

It is time to run it back.

Τα στατιστικά πάρθηκαν από:

1. https://3stepsbasket.com 

2. https://www.euroleaguebasketball.net/el/euroleague/ 

3. Από τα twitter posts των οποίων οι σύνδεσμοι βρίσκονται σε παρενθέσεις στα κείμενα.