Οι διαβολοβδομάδες είναι κατεξοχήν οι καλύτερες εβδομάδες της Ευρωλίγκας. Και ο λόγος είναι απλός. Μπάσκετ να φάνε κι οι κότες.

Και με ξενύχτι κανονικό στο βίντεο για να μπορέσεις να δεις τα ματς που η υπέροχη, δεύτερη καλύτερη λίγκα στον κόσμο βάζει μαζί την ιδια μερα με κανα μισάωρο διαφορά μεταξύ τους… same story after so many years, wtf!

Πάμε να δούμε τί ζήσαμε, λοιπόν.

Panathinaikos

Αν είσαι Παναθηναϊκός αυτή τη διαβολοβδομάδα σίγουρα δεν την ευχαριστήθηκες και τόσο πολύ, καθώς ξεκίνησε και τελείωσε με ήττα.

Και αυτό είναι σίγουρα ένα κακό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι η μία ήττα μπορεί να ήταν στην Μαδρίτη και να μην θεωρείται εκτός προγράμματος, άρα να μην προκαλεί απογοήτευση, αλλά αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί για την άλλη ήττα στο Παρίσι.

Αυτή ανήκει στις λεγόμενες κακές ήττες. Σε αυτές που η ομάδα θα κληθεί να σβήσει με κάποιο τρόπο μέσα στη σεζόν αν θέλει να μην της στοιχίσει στον τελικό βαθμολογικό απολογισμό.

Και ο μόνος τρόπος να τη σβήσει είναι με νίκη ή νίκες εκτός προγράμματος, δηλαδή στην έδρα ανταγωνιστών για την 4αδα.

Όπως έγραψα μετά την καλή εμφάνιση με τη Bayern, ο Παναθηναϊκός παίζει ακόμα στο 60%. Αυτό μπορεί να ήταν αρκετό για να του δώσει μια σχετικά άνετη νίκη απέναντι σε μια middle-tier όμαδα στην έδρα του, αλλά όχι όταν παίζει εκτός έδρας απέναντι σε ομάδες γεμάτες ενέργεια ή σε ομάδες υποψήφιες για 4αδα.

Στο Παρίσι οι πράσινοι εμφανίστηκαν πνευματικά και σωματικά απροετοίμαστοι για μια σκυλομαχία.

Δεν κατάφεραν ποτέ να ελέγξουν, δηλαδή να ρίξουν, τον ξέφρενο ρυθμό ενός αθλητικού αντιπάλου που παίζει σε υψηλή ένταση και ταχύτητα. Το κυριότερο, δεν εμφάνισαν σε κανένα σημείο του ματς την περσινή τους άμυνα. Αυτή που τους χάρισε την κούπα.

Έμοιαζε σαν να έχουν ξεχάσει να σπάνε σκρην, να κάνουν φάουλ όταν πρέπει, και σωστές περιστροφές.

Και αν στο τελευταίο υπάρχει δικαιολογία στις πεντάδες που έχουν μέσα τους νεοφερμένους, ειδικά τους άρτι αφιχθέντες από το ΝΒΑ Osman και Yurtseven, δεν υπάρχει η ίδια δικαιολογία για τις «περσινές» πεντάδες.

Το καλό αμυντικό πρόσωπο που είδαμε για τρισήμιση δεκάλεπτα με τη Bayern με τα 12 κλεψίματα πήγε εντελώς περίπατο στη διαβολοβδομάδα.

Τα πιτσιρίκια της Paris άδραξαν την ευκαιρία από τα μαλλιά και έκαναν το ματς της ζωής τους (μέχρι το επόμενο). Hifi, Shorts και Malcolm τα έβαζαν με κάθε τρόπο και την ίδια ώρα έριχναν όσο μπασκετικό ξύλο έπρεπε στην άμυνα για να μην αφήσουν τον αντίπαλο να πάρει το ματς με outscoring.

O Παναθηναϊκός ατύχησε να έχει σε κακή μέρα όλους τους φοργουορντ (με τον Juancho να είναι ο μόνος στοιχειωδώς αξιοπρεπής) και εκτός πνεύματος τους Σλούκα και Nunn.

Αν σε αυτό προσθέσουμε και την κακή μέρα του κόουτς Ataman που περισσότερο μπέρδεψε την ομάδα με το ροτέισον του παρά τη βοήθησε, το τελικό αποτέλεσμα ήλθε αναπόφευκτα.

Στη Μαδρίτη τα πράγματα ήταν εξαρχής πιο περίπλοκα.

Λίγο το θέμα του πρεστιζ λόγω της ήττας της στον περσινό τελικό, λίγο τα συσσωρευμένα κακά αποτελέσματα που έβαλαν μεγάλο πρέπει νίκης στη Real, έδωσαν το απαραίτητο κίνητρο σε μια ομάδα που δεν της λείπει το ταλέντο και ο χαρακτήρας για να μπει με το μαχαίρι στα δόντια και να παίξει δυνατά μέσα στην έδρα της.

Ο Παναθηναϊκός αντίθετα ξεκίνησε με τον ίδιο μπλαζέ τρόπο που είδαμε και στο Παρίσι. Έτσι βρέθηκε γρήγορα να κυνηγάει στο σκορ με την εκπληκτική απόδοση των Juancho και Παπαπέτρου να κρατάει τη διαφορά σε λογικά επίπεδα.

Το καλύτερο που μπόρεσε να παρουσιάσει η ομάδα του Ataman ήταν ένα δυνατό comeback στο τέλος του 2^ου και στις αρχές του 3^ου δεκαλέπτου, το οποίο έφερε το ματς στο -2.

Σε αυτό το σημείο όμως αντί να βάλει δύσκολα στη Real μεταφέροντάς της την αγωνιστική πίεση εμφάνισε το χειρότερο αμυντικό του πρόσωπο δίνοντας αφειδώς διαδρόμους και επιτρέποντας πολλά ελεύθερα σουτ χωρίς διάκριση.

Δεν γίνεται να δίνεις βοήθειες στη ρακέτα τζογάροντας τα ελεύθερα σουτ του Musa και να ελπίζεις ότι δεν θα τα βάλει. Το δικό του σερί έδωσε το έναυσμα για να εκτοξευθεί η διαφορά μέχρι και τους 17 πόντους.

Στο υπόλοιπο του παιχνιδιού οι πράσινοι προσπαθούσαν να πλησιάσουν στο σκορ με σπασμωδικές ενέργειες, έχοντας τον Nunn σε mood μόνος μου και όλοι σας, αλλά έτσι δεν γίνεται να γυρίσει ένα ματς μέσα στη Μαδρίτη.

Ο ΠΑΟ δεν σταθεροποίησε ποτέ την απόδοση του στο ίδιο υψηλό επίπεδο σε άμυνα και επίθεση και μοιραία έχασε το ματς πολύ πιο εύκολα από ό,τι δείχνει το τελικό σκορ.

Πέραν από την μέτρια αγωνιστική κατάσταση του Κώστα Σλούκα που σίγουρα επηρεάζει την απόδοση της ομάδας συνολικά και το γεγονός ότι ο Brown στο ματς της Μαδρίτης παρκαρίστηκε (ίσως λανθασμένα) στον πάγκο μετά από ένα ομολογουμένως κακό πρώτο τρίλεπτο, το βασικό πρόβλημα του ΠΑΟ στη διαβολοβδομάδα ήταν η άμυνα του.

Αν στο Παρίσι οι παίκτες του δεν μπορούσαν να σπάσουν σκρην, στη Μαδρίτη είδαμε διαρκείς κακές επιλογές στο πότε και πως θα δοθούν βοήθειες στη ρακέτα με αποτέλεσμα να μένει συνεχώς πλήρως εκτεθειμένη η weak side.

Είναι άλλο πράγμα να τζογάρεις επιλεκτικά με σουτ κάποιων παικτών του αντιπάλου (το κάνουν όλες οι ομάδες) και άλλο να τζογάρεις με όλα τα σουτ του αντιπάλου στη weak side.

Ο ΠΑΟ χθες έκανε το δεύτερο και αναπόφευκτα το πλήρωσε.

Το πιο ανησυχητικό όμως, κατά τη γνώμη μου, ήταν ότι και στους δύο αγώνες η ομάδα έδειξε παντελή αδυναμία διαχείρισης των φάουλ. Παίκτες και πάγκος έμοιαζαν σαν υπνωτισμένοι σε αυτό το θέμα και φυσικά στοίχισε τα μάλα στην όποια προσπάθεια έγινε να επιστρέψει και να διεκδικήσει τα ματς.

Είναι ανεπίτρεπτο για αυτό το επίπεδο και ενδεικτικό για την πνευματική ανετοιμότητα (για να μην πω ανωριμότητα) της ομάδας αυτήν την περίοδο.

Ο Παναθηναϊκός πάει στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη εβδομάδα για να παίξει απέναντι σε άλλον έναν ανταγωνιστή για την τετράδα σε μια δύσκολη έδρα. Η Fener είναι μια πλήρης ομάδα με πολλή αθλητικότητα και ιδιαίτερη ικανότητα στην περιφερειακή εκτέλεση αλλά και στο κάθετο παιχνίδι.

Η αμυντική αφέλεια που έδειξε ο ΠΑΟ στη διαβολοβδομάδα δεν μπορεί να συνεχιστεί στην Πόλη αν θέλει να έχει τύχη στο ματς.

Μια νίκη στην Τουρκία θα επαναφέρει γρήγορα τα πράγματα στη θέση τους σβήνοντας το στραβοπάτημα στο Παρίσι. Πιθανή ήττα όμως παρότι θα ήταν εντός προγράμματος υπό κανονικές συνθήκες τώρα θα βάλει έξτρα πίεση στους πρωταθλητές Ευρώπης.

Αυτά παθαίνεις όταν έχεις πάει στο Παρίσι για να κάνεις τουρισμό αντί μιας επαγγελματικής νίκης.

Η πορεία στην Ευρωλίγκα δεν κρίνεται από τις πρώτες πέντε αγωνιστικές και καλό θα είναι να το θυμούνται αυτό όλοι όσοι τείνουν να φέρουν την καταστροφή στα χαοτικά σόσιαλ μήντια.

Οι αδυναμίες στην άμυνα πχ. είναι κάτι που διορθώνεται μέσα από τη δουλειά στην προπόνηση. Τη σωστή δουλειά που δεν έγινε στην προετοιμασία για να μην ξεχνιόμαστε.

Από την άλλη ωστόσο καλό θα είναι να θυμούνται όσοι εμφανίζονται υπέρμετρα αισιόδοξοι και υπέρμετρα σίγουροι για την καλή εξέλιξη της σεζόν ότι δεν υπάρχει καμία νομοτέλεια που να εγγυάται ότι επειδή ο ΠΑΟ κατάφερε πέρσι να κάνει την πορεία που έκανε μετά από ένα αρνητικό ξεκίνημα, θα καταφέρει να κάνει το ίδιο και φέτος σε μια Ευρωλίγκα που είναι σαφώς πολύ πιο ανταγωνιστική.

Οι ομάδες είναι ζωντανοί οργανισμοί και οι καταστάσεις αλλάζουν. Ο Παναθηναϊκός έχει ένα υπερφορτωμένο ρόστερ και αυτό έχει δεδομένα προκαλέσει μπέρδεμα στο ροτέισον, ενώ η υπερβολική ποιότητα που διαθέτει έχει ενισχύσει και το αίσθημα χαλάρωσης και σιγουριάς με το οποίο μπήκαν στη σεζόν οι πρωταθλητές Ευρώπης.

Ως γνωστόν δεν γίνεται να διαβείς δύο φορές το ίδιο ποτάμι και η φετινή ομάδα είναι σαφές πλέον ότι δεν συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πέρσι αλλά καλείται να ξεκινήσει από την αρχή.

Πρέπει να βρει συνοχή και αυτοματισμούς, δουλεύοντας πρωτίστως το πνευματικό κομμάτι για να σταματήσει να είναι μπλαζέ απέναντι σε αντιπάλους που πλέον παίζουν με επιπλέον κίνητρο όταν αντιμετωπίζουν τους reigning champs.

Olympiacos

Ο Ολυμπιακός βγαίνει από τη διαβολοβδομάδα με θετικό πρόσημο καθώς έδειξε σαφή αγωνιστική πρόοδο και φυσικά έκανε και μία νίκη.

Μπορεί από την εξέλιξη του ματς στην Εφες να νιώθει μια μικρή απογοήτευση καθώς έχασε ένα ματς το οποίο φαινόταν να ελέγχει για 3μιση δεκάλεπτα, αλλά μικρό το κακό.

Αφενός δεν πρόκεται για μια ήττα εκτός προγράμματος καθώς η Εφες φέτος εμφανίζεται πολύ δυνατή και αφετέρου ο Ολυμπιακός έπαιξε για μεγάλα χρονικά διαστήματα και πάλι καλό μπάσκετ γεγονός που δείχνει ότι βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο.

Αν το ματς της Τρίτης απέναντι στην Αρμάνι ήταν μάλλον μια τυπική διαδικασία καθώς ο Ολυμπιακός αποδείχτηκε και στην πράξη όπως και στα χαρτιά πολύ ανώτερος της ιταλικής ομάδας, το ματς στην Κωνσταντινούπολη ήταν από τα ωραιότερα που έχουμε δει στις 4 πρώτες αγωνιστικές και έδειξε τι ωραία πράγματα μας περιμένουν στη φετινή Ευρωλίγκα.

Αν πρέπει να κρατήσει ένα πράγμα ο Ολυμπιακός από τη διαβολοφδομάδα αυτό είναι η τεράστια πρόοδος προς το καλύτερο σε σχέση με αυτό που παρουσίασε στο ματς ενάντια στη Ζαλγκίρις.

Βασικό ρόλο εδώ έπαιξε η απόφαση του Γιώργου Μπαρτζώκα να μετακινήσει τον Φουρνιε στο 2 και να ξαναμοιράσει τους ρόλους της αρχικής πεντάδας. Το αρχικό σχήμα με Walkup, Fournier, Παπανικολάου, Βεζενκοφ και Fall δίνει τη δυνατότητα να έχει τους δύο καλύτερους σκόρερ του στο παρκέ ταυτόχρονα με τους 3 καλύτερους αμυντικούς του.

Στο πρώτο podcast της σεσόν, το HateCast #47 είχα πει ότι το θεωρούσα δύσκολο ο Fournier να παίζει μόνο ή κυρίως στο 3, και ότι θα πάρει αρκετό χρόνο στο 2 γιατί ο Παπανικολάου θα πρέπει να βρίσκεται για πάνω από 20’ μ.ο. στο παρκέ ως ο απόλυτος glue guy της ομάδας (άκουσε εδω από το 1:47 και μετά).

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η σαφή πρόθεση του κόουτς να κρατήσει τον McKissik που το καλοκαίρι εμφανιζόταν με το ένα πόδι εκτός ομάδας ως πλήρως ενεργό στο ροτέισον. Εδώ θα το ρίξω πάλι στον σταλεγακισμό και θα σας παραπέμψω ξανά στο HateCast #47 όπου εξηγούσα γιατί πίστευα ότι ο McKissik δύσκολα θα παραγκωνιστεί αγωνιστικά (άκουσε εδώ από το 1:28 και μετά).

Η απόφαση αυτή έχει να κάνει με δύο δεδομένα: αφενός ο McKissik παραμένει ο πιο ικανός game changer της ομάδας με το κάθετο παιχνίδι του και αφετέρου διαθέτει την απαραίτητη σκληράδα στην άμυνα, την οποία ο κόουτς δεν μπορεί να την πάρει ούτε από τον Dorsey ούτε από τον Vildoza.

Κάπως έτσι ο Mckissik έπαιξε κάτι παραπάνω από 22′ μέσο όρο στα ματς της διαβολοβδομάδας. Συγκριτικά ο Dorsey έπαιξε 24΄συνολικά και στα δύο ματς. Μόλις 8′ με την αρμάνι και 16′ στην Εφες, όπου ενώ ήταν εξαιρετικός στο πρώτο ημίχρονο με 11 πόντους, στο δεύτερο δεν ξαναπάτησε στο παρκέ.

Όπως και στην περίπτωση του Παναθηναϊκού έτσι και στον Ολυμπιακό το υπερφορτωμένο ρόστερ θέτει σαφή προβλήματα διαχείρισης στον προπονητή του. Το ματς στην Κωνσταντινούπολη χάθηκε μάλλον στην προσπάθεια να μοιραστεί ο χρόνος.

Τα 16′ του Fournier πχ. μοιάζουν ακατανόητα ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι ο κόουτς τράβηξε τον Γάλλο στον πάγκο στο τέλος του 3^ου δεκαλέπτου, κατά τη διάρκεια του οποίου ήταν ο πιο καυτός του παίκτης, για να τον ξαναβάλει 4 λεπτά πριν το τέλος του ματς. Το μομέντουμ του Γάλλου είχε χαθεί πλέον και όταν κλήθηκε να πάρει δύο κρίσιμες επιθέσεις στο τέλος έκανε δύο λανθασμένες επιλογές που στοίχισαν τη νίκη.

Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι όπως και για τον Παναθηναϊκό έτσι και για τον Ολυμπιακό το δόγμα όλοι οι καλοί χωράνε δεν μπορεί να βρει πρακτική εφαρμογή χωρίς σοβαρές συνέπειες στην απόδοση κάποιων παικτών και κατά συνέπεια και του συνόλου.

Οι προπονητές και των δύο ομάδων θα χρειαστεί να σπάσουν αυγά στην πορεία και να αφαιρέσουν παίκτες οριστικά από το ροτέισον.

Ο Petrusev πχ. έπαιξε συνολικά 13′ στη διαβολοβδομάδα με ανύπαρκτη συνεισφορά και στα δύο ματς, και αυτό ενώ ακόμα δεν έχει επιστρέψει ο Μιλουτίνοφ. Η επιστροφή του Fall ήταν αρκετή για να τον βγάλει από το βασικό ροτέισον.

Ο Peters με 14′ μ.ο. στα 4 πρώτα ματς είναι μακριά από τον περσινό εξαιρετικό εαυτό του την αντίστοιχη περίοδο, επιστρέφοντας και πάλι στη σκιά του Βεζένκοφ. Ο χρόνος που πήρε στη θέση 3 στο 4^ο δεκάλεπτο του ματς με την Εφες έδειξε για άλλη μια φορά ότι αυτός ο ρόλος δεν τον βοηθάει ιδιαίτερα να λάμψει.

Δεν ξέρω κατά πόσο ο κόουτς θα καταφέρει στην πορεία να πάρει περισσότερα πράγματα από όλους αυτούς όσο σε κάποια ματς θα παίζουν λίγο και σε άλλα σχεδόν καθόλου. Αν το καταφέρει σίγουρα θα κερδίσει τον θαυμασμό μας αλλά μέχρι να το δω θα διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Σκεφτείτε απλώς ότι στην περιφέρεια αναμένεται να προστεθεί και ο Evans κάποια στιγμή μετά το Γενάρη.

Devil’s Week in a Nutshell

Η διαβολοβδομάδα προσφέρε αρκετά μεγάλα ματς και αρκέτες συγκινήσεις.

Η Baskonia νίκησε τη Real με ηγέτες τους συνήθεις ύποπτους Moneke και Howard σε ένα κλασικό ενδοϊσπανικό ντέρμπι που πλήγωσε την ομάδα του Mateo προτού αυτή επανέλθει στον σωστό δρόμο με την εντός έδρα νίκη της επί του Παναθηναϊκού.

Η Baskonia από την πλευρά της έπεσε θύμα της Villeurbanne εκτός έδρας επιτρέποντας στους Γάλλους να κάνουν την πρώτη τους νίκη στη σεζόν, αφού πρώτα είχαν γίνει αυτοί η πρώτη ομάδα που νίκησε η Alba για φέτος.

Δίπλα στον σταθερά εντυπωσιακό Sako η γαλλική ομάδα δείχνει να βρίσκει και έναν νέο ηγέτη στο πρόσωπο του εξαιρετικού Maledon, γεγονός που αν μη τι άλλο καθιστά το εν γένει αδιάφορο project της Villeurbanne λίγο πιο ενδιαφέρον.

Η Paris μετά τον άθλο της επί του Παναθηναϊκού έβαλε πολύ δύσκολα και στη Bayern δείχνοντας ότι ήλθε για να μείνει, αλλά δεν κατάφερε να πάρει την πρώτη εκτός έδρας νίκη της στις λεπτομέρειες, έχοντας και πάλι ως ηγετη τον TJ Shorts.

Η Bayern είχε απόλυτη ανάγκη να κρατήσει αλώβητη την έδρα της μετά την ήττα από την Partizan στο Βελιγράδι και το κατάφερε. Μία Partizan που έδειξε να βρίσκει για τα καλά τα πατήματά της νικώντας και τη Maccabi “εκτός” έδρας.

Mαζί με την Barcelona και τη Zalgiris είναι οι τρεις ομάδες που παίρνουν άριστα στον έλεγχο προόδου στη διαβολοβδομάδα, όπου και έκαναν το 2-2.

Για την Barcelona έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα ότι ακόμα ψάχνει ρόλους και ιεραρχίες και πριν αλέκτορα λαλήσαι η ομάδα του Peñarroya έκανε δύο εμφατικές νίκες, μία εντός έδρας επί της άμεσης ανταγωνίστριας Monaco και μία εκτός έδρας, στο δεύτερο σουπερ ματς της διαβολοβδομάδας επί του Ερυθρου Αστερα μέσα στο Βελιγράδι, δείχνοντας ένα πολύ καλό πρόσωπο.

Η νίκη επί των φορμαρισμένων Σέρβων ήλθε με μια ηγετική εμφάνιση του Kevin Punter που δείχνει να αναλαμβάνει σιγά σιγά τον ρόλο για τον οποίο αποκτήθηκε.

Θα σας παραπέμψω και πάλι στο πρώτο HateCast της σεζόν όπου είχα πει ότι θεωρώ τον Punter το είδος παίκτη που έλλειπε από τη Barcelona πολλά χρόνια τώρα, από την εποχή του Navarro, και μπορεί να της αλλάξει δέρμα.

Ειδικά ως προς την πνευματική σκληράδα και το φονικό ένστικτο στο τέλος κλειστών παιχνιδιών.

Στο Βελιγράδι, μέσα στο πρώην σπίτι του, ο Punter άφησε τόνους clutchness στο παρκέ για να οδηγήσει την ομάδα του στη νίκη στην παράταση και από κει στις κορυφές της βαθμολογίας.

Ο Ερυθρος από την πλευρά του μετά την τεράστια και άκρως εμφατική νίκη του επί της Fener στην Πόλη προσγειώθηκε ανώμαλα σε ένα ματς που προσπάθησε με νύχια και με δόντια να πάρει έχοντας για μπροστάρη τον κοντορεβιθούλη Do Santos.

H ομάδα του Σφαιρόπουλου δείχνει ότι θα είναι πολύ σκληρό καρύδι φέτος και μένει να δούμε τη διάρκειά της σε αυτό το υψηλό επίπεδο αποτελεσματικότητας.

Η κατ’ ανάγκη «συμπολίτισσα» Maccabi βγαίνει επίσης με ανάμεικτα συναισθήματα από τη διαβολοβδομαδα καθώς από τα δύο ματς στην έδρα της πήρε μόνο αυτό ενάντια στην Efes.

Με μαέστρο τον Tamir Blatt και οδηγό της την αθλητικότητα παραμένει ωστόσο ένας υπολογίσιμος αντίπαλος και μοιάζει ικανή να διεκδικήσει μια θέσης τη δεκάδα.

Το 1-1 ήταν και το αποτέλεσμα της Monaco αυτή την εβδομάδα. Αφού γνώρισε μια ήττα με σχεδόν κάτω τα χέρια στη Βαρκελώνη, απέναντι στη Virtus εντός έδρας είχε σχετικά εύκολο έργο στο τέλος παρά την αντίσταση των Ιταλών στο πρώτο ημίχρονο.

H Virtus μπορεί να έδειξε μια μικρή πρόοδο στην απόδοσή της στο ματς του πριγκηπάτου σε σύγκριση με την ήττα της από τη Zalgiris εντός έδρας, αλλά παραμένει στον πάτο της βαθμολογίας με 0 νίκες.

Ως τώρα είναι αδιαμφισβήτητα η απογοήτευση της διοργάνωσης (pun intended Daniel Hackett).

Το αντίθετο από τη Zalgiris δηλαδή, η οποία είναι σίγουρα η ομάδα με το εντυπωσιακότερο bounce back μέσα στη διαβολοεβδομαδα.

Μετά από μια ήττα στα σημεία από τον Ολυμπιακό με την κακή εμφάνιση της στο Φάληρο την εβδομάδα που μας πέρασε, κατάφερε να κάνει δύο εκτός έδρας νίκες επί ιταλικού εδάφους.

Η δεύτερη επί του κακοφορμισμένου πτώματος της Armani του πάλαι ποτέ μεγάλου προπονητή Messina ήλθε με έναν απίστευτο τρόπο. Με ένα επί μέρους 37-16 στο 4^ο δεκάλεπτο κι ενώ βρισκόταν 18 πόντους πίσω στο τέλος του 3^ου.

Το πρόβλημα πλέον με τον Messina που είναι προπονητικά νεκρός και δεν το ξέρει, δεν το έχει ο ίδιος αλλά οι γύρω του.

Κάντε κάτι εκεί στο Μιλάνο επιτέλους!

Η Fener του Σαρας μετά το χαστούκι της εντός έδρας ήττας από τον Ερυθρό έκανε μια επαγγελματική νίκη χωρίς να εντυπωσιάσει επί της Alba στο Βερολίνο και τώρα περιμένει να ενσωματώσει τον Skylar Mays (μια φαινομενικά εξαιρετική προσθήκη για τέτοια εποχή) και να υποδεχθεί τον Παναθηναϊκό την επόμενη εβδομάδα.

Αυτό θα είναι ένα ματς αίμα και άμμος, καθώς και οι δύο θέλουν πλέον τη νίκη πιο πολύ από όσο θα την ήθελαν υπό κανονικές συνθήκες, δηλαδή αν δεν είχαν προηγηθεί οι κακές, εκτός προγράμματος ήττες από Ερυθρο και Paris αντίστοιχα.

Το σίγουρο είναι ότι δεν θα βαρεθούμε καθόλου φέτος!