Μιας και κλείνουμε 25 χρόνια στον 21ο αιώνα είναι μια εξαιρετική στιγμή να μιλήσουμε για τα 25 καλύτερα άλμπουμ του αιώνα μέχρι τώρα, ή τουλάχιστον αυτά που εγώ θεωρώ τέτοια.

Είναι σαφές πως οι απόψεις σε αυτά τα πράγματα το γούστο και την αισθητική του καθενός παίζουν πρωτεύοντα ρόλο. Παρόλα αυτά, όσο υποκειμενικός παράγοντας και αν είναι η αισθητική του καθενός άλλο τόσο ενδεικτικό είναι του τί είναι ο καθένας.

Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε, η λίστα που ακολουθεί είναι η καλύτερη που θα διαβάσετε παντού!

LET’S GO MTRFKRS!

25. Ulver, ‘’The Assassination of Julius Caesar’’ (2017)

Οι Νορβηγοί είναι από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες και ο Garm είναι από τους μουσικούς που σέβομαι περισσότερο. Ο βασικός λόγος για αυτό είναι το ότι από την τριλογία του Λυκανθρώπου που ακούστηκε σχεδόν κάθε μορφή του black metal μέχρι τότε, στη μετάβασή του το 1998 στο “Themes from William Blake’s The Marriage of Heaven and Hell” (δεν έχουμε πρόβλημα με τους δύο στρέμματα τίτλους όπως βλέπετε) το οποίο δε μπορεί να μπει κάτω από μια συγκεκριμένη μουσική ταμπέλα και είναι παράλληλα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών στη μουσική βιομηχανία, μέχρι το σήμερα, ο Garm και οι Ulver του έχουν παίξει σχεδόν τα πάντα που μπορούν να μπουν κάτω από την αιγίδα ενός πολύ ευρύ όρου που ονομάζεται ‘’ποιοτική μουσική’’.

Η αλήθεια είναι πως ήμουν μεταξύ του ‘’Messe’’ και αυτού εδώ. Επέλεξα το συγκεκριμένο όμως γιατί μέσα στην απλότητά του είναι μεγαλειώδες. Το ‘’Assassination’’ δε μπορεί να θεωρηθεί καν ροκ, στην πραγματικότητα είναι κάτι μεταξύ electro pop με έντονα Depeche Mode στοιχεία. Οι μελωδίες τους εδώ όμως είναι κολληματικές. Η φωνή του Kristoffer Rygg (γιατί πλέον γίναμε κυριλέ) είναι στα καλύτερά της μετά το Themes και έχουν καταφέρει να είναι έντονοι και deep μουσικά παίζοντας φαινομενικά κάτι light.

Το άλμπουμ πέρασε σχεδόν under the radar και το 2017 που βγήκε, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και ακούστε το, ότι μουσική και αν ακούτε.

24. The Gathering, ‘’Souvenirs’’ (2003)

Η μουσική των Gathering ήταν πάντα έτσι στημένη για να τραγουδάει το αηδόνι τους. Υπό αυτό το πρίσμα, το Souvenirs είναι το magnum opus τους, ακόμη καλύτερο και από το “Nighttime Birds” που έκανε το μεγάλο μπαμ για αυτούς.

Χωρίς πολλά πολλά θα πω πολύ απλά ότι η φωνή της Anneke εδώ δεν είναι απλώς ‘’ωραία, μελωδική, γλυκιά’’ και ότι άλλο επίθετο μπορεί να σκεφτεί κανείς για να την κάνει praise.

Η φωνή της Anneke στο “Souvenirs” γιατρεύει πληγές.

Κανονικά θα έπρεπε να σταματήσω εδώ, αλλά το θέμα είναι πως οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι άρτιες. Οι μελωδίες κατακλύζουν το Souvenirs, χωρίς να έχει σημασία πάλι το σε τί είδος ανήκει ως ολότητα. Όπως και το ‘’Assassination’’ των Ulver που προηγήθηκε, ανήκει και αυτό με τη σειρά του στο ευρύ φάσμα της καλής και ποιοτικής μουσικής. Και μιας και είπα Ulver, το άλμπουμ κλείνει με τον πιο θριαμβευτικό τρόπο που θα μπορούσε, με τη συμμετοχή του mastermind των Νορβηγών στο “A Life all Mine” όπου ραγίζουν τα τσιμέντα.

Στην τελική, You Learn About It.

23. Fates Warning, ‘’Disconnected’’ (2000)

Το βασικό ερώτημα για το “Disconnected” και τους ίδιους τους Fates Warning ήταν απλό και κατανοητό απ’ όλους.

Πώς γίνεται να βγάλεις κάτι πραγματικά καλό αμέσως αφότου έχεις αγγίξει την τελειότητα, από τη στιγμή δηλαδή που έχει προηγηθεί η μοναδικότητα του ‘’A Pleasant Shade of Grey’’;

To APSOG είναι από τα πιο ‘’βαθιά’’ άλμπουμ που έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος νους, οπότε γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι το Disconnected ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα. Κι όμως, οι Fates Warning παρουσίασαν κάτι εντελώς διαφορετικό, σίγουρα πιο βαρύ, εξόχως μοντέρνο και παράλληλα εξαιρετικό.

Ο ήχος του άλμπουμ είναι αψεγάδιαστος όπως και τα τραγούδια που εμπεριέχονται σε αυτό. Στο ‘’Pieces of Me’’ υπάρχει κανονικό dance beat στοιχείο το οποίο κιόλας κολλάει τέλεια στο όλο project. Ο Jim Matheos είναι μια ιδιοφυία των καιρών μας και το “Disconnected” είναι ακόμη μια απόδειξη αυτού.

Άλμπουμ διαμάντι.

22. Inquisition, ‘’Ominous Doctrines of the Perpetual Mystical Macrocosm’’ (2010)

Η φάση των Inquisition είναι αρκετά ιδιαίτερη. Καταρχάς είναι όσο black metal γίνεται. Δύο άτομα, ο ένας κιθάρα-φωνή και ο άλλος τύμπανα. Δεν έχουν μπάσο. Ωστόσο, μιας και είχα την τύχη και τη χαρά να τους δω κάποτε λάιβ στα Τρίκαλα (!) ο ήχος τους ήταν αυτός που έπρεπε.

Το “Ominous…”είναι εύκολα από τα καλύτερα άλμπουμ της ακραίας μουσικής του αιώνα που διανύουμε.

Ο Dagon γράφει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έγραψε ποτέ, με κορυφαίες στιγμές εδώ το εισαγωγικό “Astral Path to Supreme Majesties” (ΤΙ ΤΙΤΛΟΙ!) με την ψαρωτική μελωδία και φυσικά το ανυπέρβλητο “Desolate Funeral Chant” που ζυγίζει 100 τόνους. Η παραγωγή είναι ίσως η πιο καθαρή τους μέχρι τότε και εκτιμώ πως είναι παράλληλα και το πιο ευάκουστο άλμπουμ τους από ένα πιθανό ευρύ κοινό.

Παρόλα αυτά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα ήθελαν ένα τέτοιο, τιμή και δόξα σε μια μπάντα που δεν απογοήτευσε ποτέ.

21. Body Count, ‘’Bloodlust’’ (2017)

Οι Body Count είχαν κάνει το πρώτο τους μπαμ με το ομώνυμο debut album τους, το οποίο ήταν όντως ωραίο αλλά τα επόμενα χρόνια έμεναν στην επικαιρότητα λόγω του ότι ο Ice-T είναι κανονικός σταρ. Ο Αμερικανός έχει πλατινένια και χρυσά άλμπουμ στο χώρο του hip-hop και παράλληλα κάτι βραβεία από δω κι από κει ως ηθοποιός, υποδυόμενος τον ντετέκτιβ που κυνηγάει δολοφόνους και drug dealers (γελάω) στη γνωστή τηλεοπτική σειρά “Law & Order”.

Να είμαι ειλικρινής, το “Bloodlust”τότε μπήκε διστακτικά στο YouTube και από το 2017 που το άκουσα πρώτη φορά πρέπει να είναι από τα άλμπουμ που έχω ακούσει περισσότερο απ’ όλα.

Το “Bloodlust” είναι ΔΙΣΚΑΡΑ με όλη τη σημασία της λέξης. Πιο heavy metal από rap, συμμετοχές από Dave Mustaine μέχρι Randy Blythe και Μax Cavalera, όντας γεμάτο από κομμάτια-δυναμίτες.

Το “This Is Why We Ride” είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι που έγραψαν ποτέ και που εξηγεί εξαιρετικά το τί πιστεύουν πλέον για τη φάση των γκέτο που μεγάλωσαν και έζησαν. Παρόλα αυτά η αγαπημένη μου στιγμή είναι η διασκευή στο “Raining Blood”, όχι μόνο για το μουσικό σκέλος που είναι παράδειγμα αληθινής αγάπης, loyalty και σεβασμού στο πρόσωπο των Slayer, αλλά και για τα όσα αναφέρει ο ίδιος ο Ice πριν ξεκινήσει το κομμάτι.

Το άλμπουμ έχει παντού μια διάχυτη αίσθηση αυθεντικής μαγκιάς, είναι εύκολα η τοπ στιγμή των Body Count και δικαίως παίρνει τη θέση του στη λίστα μας.

20. Akercocke, ‘’Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone’’ (2005)

Κάπου εδώ φοράμε τα καλά μας ρούχα και να γράψουμε για ένα από τους πιο neat black metal δίσκους όλων των εποχών.

Οι Βρετανοί είναι ακόμη μια μπάντα του χώρου που δεν απογοήτευσε ποτέ και δεν το έκανε γιατί ότι έβγαλε ήταν ελίτ απ’ την κορυφή ως τα νύχια. Και τους αρέσει πολύ να είναι ελίτ.

Το “Words…” έχει ένα ιδιαίτερο satanic συναίσθημα που δεν έχει να κάνει όμως με πεντάλφες, αίματα κλπ αλλά με έναν πιο esoteric χαρακτήρα που ξεσπάει ανά τακτά διαστήματα. Οι μελωδίες του άλμπουμ έχουν μια μαύρη γλυκύτητα με τα τραγούδια να είναι το ένα καλύτερο από το άλλο.

Από τη μανία του “Verdelet” στο έπος που ακούει στο όνομα “Shelter from the Sand”, τη μυσταγωγία του ομώνυμου και του “Intractable” μέχρι τη μαύρη μελωδία του “Lex Talionis”, το ‘’Words…’’ είναι ισάξιο των μεγαθηρίων του χώρου που βγήκαν στα late 90s στη Νορβηγία.

Yet the World keeps turning. Am I left without Regret. An eye for an eye.

19. Porcupine Tree, ‘’Fear of a Blank Planet’’ (2007)

Η γνωριμία του Steven Wilson με τον mastermind των Opeth Mikael Akerfeldt ήταν από τις πιο αποδοτικές που θυμάμαι εγώ σε επίπεδο επιρροής του ενός στον άλλον. Ο ήχος των Porcupine Tree αποκτά στα 00s ένα πολύ πιο heavy στοιχείο, χωρίς να χάνουν αυτό το ‘’φευγάτο’’ του ήχου που πάντα τους συνόδευε. Κοινώς, πήγαν ένα βήμα παραπέρα, με το” Fear of a Blank Planet” να είναι ένα πολύ ενδεικτικό παράδειγμα αυτού.

Το άλμπουμ βρίθει υπέροχων μελωδιών σε συνδυασμό με ένα πραγματικό και μοντέρνο heavy feeling. Το ομώνυμο είναι ύμνος, το “Way Out of Here” είναι από τα καλύτερα κομμάτια που έγραψαν ποτέ – και έχουν πάρα πολλά καλά.

Ένας από τους πολύ βασικούς λόγους όμως που το άλμπουμ βρίσκεται σε αυτή τη λίστα είναι το “Anesthetize”, το οποίο κιόλας θεωρώ ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών. Είναι ίσως το πιο ‘’γρήγορο’’ 18λεπτο κομμάτι έβερ, το διαμάντι του πλουμιστού στέμματος μιας τόσο υπέροχης μπάντας όπως οι Porcupine Tree, μιας τέτοιας ιδιοφυίας σαν τον Steven Wilson.

Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και βάλτε το να παίζει.

18. Cradle of Filth, ‘’Midian’’ (2000)

Το “Midian” έρχεται για τους Cradle of Filth μετά από μια σειρά iconic κυκλοφοριών που τους είχαν καταστήσει τότε ως το αδιαμφισβήτητα πιο εμπορικό όνομα στον χώρο του ακραίου ήχου. Αυτός βέβαια ήταν και ένας από τους λόγους που πολλοί δεν τους γούσταραν, ο Dani Filth έβγαζε έντονα Lars Ulrich vibes όσον αφορά το σταριλίκι του, αλλά στην τελική δεν είναι κάτι που μπορείς να του προσάψεις, εκτός και αν τραβάς συγκεκριμένα κολλήματα.

Το 4ο full-length άλμπουμ των Βρετανών είναι αριστούργημα που στέκεται επάξια δίπλα στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, απλώς δυστυχώς είναι και το τελευταίο ‘’μεγάλο’’ άλμπουμ τους.

Είναι το τελευταίο που βρίσκεις κάποια black metal στοιχεία, αλλά δεν είναι αυτό που ενδιαφέρει τόσο πολύ αλλά το ότι έχει μια αυθεντική επιθετικότητα που είναι πασπαλισμένη με τις μελωδίες και την ατμόσφαιρα των Filth. To “Her Ghost in the Fog” είναι έτσι φτιαγμένο ούτως ώστε να βρει την εμπορικότητα που έψαχνε, θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε ότι μου έλεγε πολύς άσχετος με τη φάση κόσμος το ‘’τί ωραίο κομμάτι ρε φίλε’’.

Προσωπική αγαπημένη στιγμή είναι το Slayerικό κόψιμο στο “Cthulu Dawn” όπως επίσης και η μυσταγωγία του “Tearing the Veil From Grace”. Σαν άλμπουμ συνολικά βέβαια μου βγάζει μια μελαγχολία γιατί όπως ανέφερα και πριν δε μπόρεσα να τους ‘’ακολουθήσω’’ μετά. Και οι Cradle of Filth υπήρξαν ένα πραγματικά τεράστιο συγκρότημα, με πολύ ζηλευτό legacy και impact.

Μπαντάρα.

17. Hail Spirit Noir, ‘’Mayhem in Blue’’ (2016)

‘’Βαθιά η ρίζα του Κακού…Βαθιά. Που ούτε το Χέρι του Θεού δεν τη φτάνει’’

Η φράση που ξεκινά το 3ο άλμπουμ των Hail Spirit Noir είναι από τις πιο αγαπημένες μου διαχρονικά, μιας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε αρκετές περιπτώσεις, ειδικότερα στο ευρύτερο πλαίσιο της ελληνικής (και όχι μόνο) κοινωνίας.

Αυτό που ακολουθεί μουσικά όμως είναι ακόμη καλύτερο. Είναι τόσο καλό που δε μπορείς να το κατατάξεις πουθενά μουσικά. Ναι έχει κάποια διάσπαρτα black metal στοιχεία αλλά δε μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως τέτοιο;

Ή μήπως όχι;

Μάλλον όχι τελικά, μιας και η αλήθεια είναι ότι το black metal είναι το πιο πολυσχιδές sub-genre στο χώρο της μουσικής συνολικά. Οι μπάντες με την αύρα των Hail Spirit Noir ήταν πάντα καλοδεχούμενες.

Progressive rock, ψυχεδέλεια, μια λατέρνα στο “Lost in Satan’s Charms” και όλα αυτά με την καλύτερη καθαρή φωνή που έχουμε ακούσει από Έλληνα όταν τραγουδάει στίχους στα αγγλικά.

Το άλμπουμ έχει 6 κομμάτια και τέλος, αλλά δε χρειάζονται περισσότερα. Η μουσική του ακροβατεί μεταξύ πολλών φαινομενικά αταίριαστων ειδών, πρέπει να το ακούσεις για να το κατανοήσεις επαρκώς. Το “Mayhem In Blue” είναι ένα αδιανόητα εξαιρετικό άλμπουμ, ‘’κερδίζοντας’’ στα σημεία τα 2 προηγούμενά τους, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, βρίσκοντας το σωστό σημείο που τους ταιριάζει. Μαγικό, απ’ την αρχή μέχρι το τέλος.

The deepest kind of magic.

16. Dream Theater, ‘’Train of Thought’’ (2003)

Οι Αμερικανοί πρωτοπόροι του progressive metal πρέπει να είναι η μπάντα με τους περισσότερους haters στις τάξεις του ευρύτερου σκληρού ήχου. Ο βασικός λόγος της αποστροφής των περισσοτέρων εξ αυτών είναι το ‘’πολλή τεχνική ρε φίλε, λίγο συναίσθημα, meh’’.

E, το “Train of Thought” είναι το πιο ‘’απλό’’ άλμπουμ των Dream Theater. Είναι τόσο καλό που παίρνει εύκολα τη θέση του δίπλα στην αγία τριάδα των Images and Words, Awake και Scenes from a Memory. Είναι παράλληλα το πιο ‘’σκληρό’’ άλμπουμ τους, υπάρχουν επιρροές από Metallica και Tool και είναι γεμάτο από κομμάτια-ύμνους.

Τo “Stream of Consciousness” είναι το πιο ωραίο instrumental που έγραψαν ποτέ ως Dream Theater (γιατί γενικότερα αυτό είναι το “Acid Rain” από Liquid Tension Experiment που πάνω κάτω είναι οι ίδιοι) και το άλμπουμ είναι γενικά αψεγάδιαστο, γεμάτο με ριφφάρες.

Στην τελική είναι αυτό που κλείνει με το “In the Name of God”. Όσοι έχετε τις ενστάσεις σας γενικά ως προς τους Dream Theater, δώστε του μια ευκαιρία και δε θα απογοητευτείτε.

15. Slipknot, ‘’Vol. 3 (The Subliminal Verses)’’ (2004)

“The first album was a lot of fun. The second album felt like we were saying, ‘Fuck you, we’re dying here.’ And then the third record was the healing process.” – Shawn Crahan aka the Clown.

Αυτό ακριβώς.

Είναι σύνηθες γενικά για τις τόσο μεγάλες μπάντες να βγάζουν ένα άλμπουμ που εκπέμπει μια γενικότερη και ασαφή ωριμότητα. Το έχουν κάνει οι Metallica με το Master of Puppets, οι Slayer με το Seasons in the Abyss, οι Iron Maiden με το Seventh Son κοκ. Ένας κοινός τόπος όλων αυτών των άλμπουμ βέβαια είναι ότι έχουν βρει μια ισορροπία στον ήχο τους που ενώνει αρμονικά το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον τους, με τις ταχύτητες να είναι σε σημεία ελαφρώς κατεβασμένες. Επίσης θεωρούνται και από αρκετούς φανς ως τα καλύτερά τους.

Κάτι τέτοιο είναι και το “Subliminal Verses” για τους Slipknot. Προσωπικά θεωρώ πως είναι το πιο ώριμο άλμπουμ τους, μακράν του δευτέρου κιόλας. Η αρρωστημένη ατμόσφαιρα του “Prelude” καταντά στοιχειωτική, η γνωστή επιθετικότητα τους είναι εκεί στη συνέχεια μέχρι να έρθει το πρώτο ‘’σταμάτημα’’ του “Circle”. Μια παρένθεση εδώ.

Η φωνή του Corey ήταν πάντα το μεγάλο όπλο των αμερικανών για την εισβολή τους σε πιο mainstream κοινά. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να σταθεί επάξια σε ότι και αν προσπαθήσει να τραγουδήσει – και αυτό είναι τρομακτικά σπάνιο.

To Vol.3 είναι το πρώτο άλμπουμ τους που φαίνεται το τόσο μεγάλο εύρος της φωνής του Taylor. Prelude, Circle, Vermillion κλπ είναι τραγούδια που δε γράφονται κάθε μέρα παρά την έντονη εμπορικότητά τους.

Συνολικά το Subliminal Verses είναι ακόμη ένα iconic αλμπουμ που μεγάλωσε κι άλλο τον μύθο τους και προσωπικά θέλω να τους ευχαριστήσω δημοσίως για το λάιβ του 2011 στο Sonisphere. Όποιος ήταν εκεί ξέρει τί λέω.

14.  Dodheimsgard, ‘’Black Medium Current’’ (2023)

Τα χρόνια ήταν πολλά από το προηγούμενο μεγαθήριο των DHG και η όποια αναφορά στο όνομα της μπάντας μεταξύ των οπαδών μοιραζόταν με μια ευδιάκριτη αίσθηση αναμονής για το καινούριο άλμπουμ – όποτε και αν αυτό ερχόταν.

Το πρώτο βράδυ που βγήκε το BMC στο Spotify, το άκουσα ολόκληρο πάνω από 4 φορές. Κυριολεκτικά με πήρε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα άλμπουμ των Νορβηγών είναι το αντίθετο της έννοιας ‘’απλότητα’’, απαιτούν την προσοχή σου. Με τις συνεχόμενες ακροάσεις βρίσκεις σημεία που θέλουν μεγαλύτερη προσοχή, έχω την αίσθηση πως κάθε νότα του άλμπουμ είναι πολύ προσεκτικά τοποθετημένη.

Είναι εύκολα το πιο esoteric άλμπουμ που έβγαλαν ποτέ, ο Vicotnik αναλαμβάνει και τα φωνητικά προσπαθώντας να δώσει μια άλλη διάσταση από την αγνή παράνοια του Aldrahn στο προηγούμενο άλμπουμ.

Σε επίπεδο συνθέσεων τώρα η φάση τρυπάει ταβάνια, κανένας δε μπορεί να γράψει πλέον μουσική με τον τρόπο που το κάνει ο Vicotnik. Ο μόνος που θα ήταν τώρα σε αυτό το επίπεδο είναι ο συγχωρεμένος ο Chuck Schuldiner. Ο Νορβηγός έχει ακόμη τη διαύγεια να ξέρει ότι αυτή η μουσική, ακόμη και μέσα στο πόσο δαιδαλώδης μπορεί να εμφανιστεί, έχει ανάγκη από riffs. Και το “Black Medium Current” είναι γεμάτο από τέτοια.

Τις προάλλες που ήμουν στο λάιβ τους στη Θεσσαλονίκη, με το που ακούμε την πρώτη νότα του “It Does Not Follow”, μου λέει χαρακτηριστικά ένας φίλος που το βλέπαμε μαζί ότι αυτό το κομμάτι από μόνο του είχε όλα τα καλύτερα riff που γράφτηκαν στο black metal τα τελευταία χρόνια – και είχε δίκιο.

Το άλμπουμ ακούγεται ολόκληρο, από το “Et Smelter” μέχρι και το “Requiem Aeternum”, κάθε ακρόασή του αποκτά το χαρακτήρα εμπειρίας.

So fkn good.

13. Blood Incantation, ‘’Absolute Elsewhere’’ (2024)

Too soon? Όχι.

Instant classic? Προφανώς.

Αν δεν έβγαζαν αυτό τότε θα είχαμε σίγουρα εδώ μέσα το προηγούμενο έπος τους με την ονομασία ‘’Hidden History of the Human Race’’. Από τη στιγμή όμως που έρχονται φέτος και βγάζουν αυτό το αριστούργημα δε μπορούμε παρά να μην του δώσουμε τη θέση που του αξίζει.

Καταρχάς είναι ΕΥΚΟΛΑ το άλμπουμ της φετινής χρονιάς. No debates. Από κει και πέρα μιλάμε για ένα σχεδόν ανίερο κράμα progressive death με την ψυχεδέλεια των Pink Floyd, Κοινώς shut up and take my money. Τα riffs ρίχνουν συνεχόμενα μπουνίδια, η τεχνοτροπία των κομματιών είναι ελίτ, οι ήχοι γίνονται από μελωδικοί, απόκοσμοι και τούμπαλιν. Η ισορροπία του άλμπουμ είναι μοναδική. Σε μια φάση στο “Message II” είχα όντως την εντύπωση ότι κάνει guest o David Gilmour. Θεωρώ ότι έγινε επίτηδες τόσο ’’έτσι’’ για λόγους tribute στη μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών.

Ακούω και ξανακούω το άλμπουμ από τη μέρα που βγήκε και κάθε φορά με ξεπερνάει αυτό που εκλαμβάνω ως όλον. Θεωρώ δεδομένο πως με τα χρόνια, το “Absolute Elsewhere” θα αναρριχηθεί κι άλλο ανάμεσα στα all time ιστορικά άλμπουμ του ευρύτερου ήχου. Μέχρι τότε εμείς θα τους ευχαριστούμε για την αίσθηση υψηλής αρτιότητας που μας παρείχαν με τη δημιουργία ενός σχεδόν βιβλικού δίσκου.

12. Opeth, ‘’Damnation’’ (2003)

Δε μπορώ να καταλάβω το γιατί σε όποια κουβέντα βλέπω να γίνεται για τους Opeth, το “Damnation” δεν αναφέρεται ποτέ, σε φάση ότι δε θυμόμαστε καν ότι βγήκε.

Δε μπορώ να θεωρήσω εαυτόν οπαδό των Opeth, ίσα ίσα δε με αγγίζει πολύ η φάση τους παρότι τους αναγνωρίζω ως πραγματικά μεγάλη μπάντα πλέον. Να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει πολύ περισσότερο η πρώτη περίοδός τους, δηλαδή τα Orchid και My Arms, Your Hearse.

To “Damnation” όμως είναι το καλύτερό τους άλμπουμ, hands down.

Καταρχάς δεν υστερεί κανένα τραγούδι, πουθενά, το άλμπουμ είναι καθαρό 10. Για όσους τυχόν δεν το έχουν ακούσει, μιλάμε για ένα δίσκο που οι κιθάρες δεν έχουν παραμόρφωση στον ήχο παρά μόνο σε ελάχιστα σημεία. Ο Akerfeldt από την άλλη είναι κάτι αντίστοιχο του Corey Taylor των Slipknot. Αδιανόητα καλή φωνή, generational talent σε αυτό. Η επάρκεια του σε βρυχηθμούς και καθαρά φωνητικά είναι απαράμιλλη. Για να μιλήσω με μπασκετικούς όρους, αν ο Σουηδός έπαιζε μπάσκετ θα ήταν κάτι σαν τον Kawhi Leonard, χωρίς τους τραυματισμούς.

Επιμένω στη φωνή του γιατί αυτή είναι που απογειώνει στη στρατόσφαιρα ένα συνθετικά μαγικό άλμπουμ που έχω την αίσθηση ότι είναι φτιαγμένο για να κάνει αυτή τη φωνή να βγει πιο μπροστά.

Το “Damnation” είναι ένα μοναδικά soothing album, μοναδικό στο είδος του, ένας δίσκος που μπορείς να ακούς για πάντα όταν κάθεσαι στο σκοτάδι και απολαμβάνεις ένα ποτό για να καθαρίσεις πνευματικά.

Δεν έχω άλλα λόγια για το μεγαλείο αυτού του υπέροχου άλμπουμ, μνημειώδες όσο λίγα.

11. Deathspell Omega, ‘’Paracletus’’ (2010)

Σίγουρα όχι και οι καλύτεροι τύποι που θα βρεις εκεί έξω, σίγουρα όμως από τις πιο εξωφρενικές μπάντες που θα ακούσεις ποτέ. Και το “Paracletus” είναι μάλλον το καλύτερό τους άλμπουμ.

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Από τις συνθέσεις που είναι ταυτοχρόνως δαιδαλώδεις και κολληματικές; Από τους στίχους που θέλουν διάβασμα επιπέδου εξεταστικής στο Πανεπιστήμιο;

Οι Deathspell Omega πετυχαίνουν στο “Paracletus” μια σχεδόν εφιαλτική ισορροπία μεταξύ των πάντων στο σημείο που σε κάνει να απορείς για το αν αυτό που ακούς είναι όντως legit. Ένα άλμπουμ που κινείται στα όρια ανείπωτων άκρων έχοντας παράλληλα λυτρωτικό χαρακτήρα σε πολλά σημεία του. Οι μελωδίες συνυπάρχουν με μια μόνιμη απόγνωση και τα ξεσπάσματα έρχονται για να καθαρίσουν την αμφιβολία.

Το “Apokatastasis Panton” που κλείνει το δίσκο είναι μαζί με ένα άλλο από κάποιους άλλους που θα πούμε πιο μετά, το καλύτερο κομμάτι του 21ου αιώνα – ναι το είπα.

You were seeking strength, justice, splendour.

You were seeking love.

Here is the pit. Here is your pit.

Its name is SILENCE.

10. Celtic Frost, ‘’Monotheist’’ (2006)

Οι Ελβετοί ήταν ήδη από τις πιο respected μπάντες στον ευρύτερο χώρο του heavy metal, έχω την αίσθηση ότι ο σεβασμός που απολάμβαναν ήταν καθολικός. Αυτό οφείλεται κυρίως στα ‘’Το Mega Therion’’ και ‘’Into the Pandemonium’’ αλμπουμς του ’85 και ’87. Πολύ διαφορετικοί από το γενικότερο πλαίσιο του metal των 80s, ήταν σίγουρα πιο μπροστά από την εποχή τους. Παρόλα αυτά όταν ξεκίνησα να ακούω metal είχαν ήδη κάποια χρόνια που είχαν διαλυθεί, οπότε τους είχα στο μυαλό μου σαν κάτι obsolete.

Μέχρι που το 2006 σκάει σχεδόν από το πουθενά το “Monotheist”, 16 χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία. Οι Celtic Frost δίνουν την αίσθηση ότι μπήκαν στο Lazarus Pit του Ραζ Αλ Γκουλ και βγήκαν δυνατότεροι από ποτέ.

Με θυμάμαι χαρακτηριστικά να κοιτάζω και να ξανακοιτάζω το εξώφυλλο όταν το άκουγα για να βεβαιωθώ ότι είναι δική τους κυκλοφορία. Το “Monotheist” είναι ένα άλμπουμ που αν το έβγαζαν άλλοι θα λέγαμε αποθεώνοντάς το ότι είναι σαν τους Celtic Frost on steroids, απλώς εδώ είναι οι ίδιοι άνθρωποι.

Ο δίσκος είναι από τα πιο πραγματικά ΒΑΡΙΑ ακούσματα που υπάρχουν εκεί έξω, ένα συνολικά τρομακτικό άλμπουμ. Δεν υπάρχει μέτρια στιγμή πουθενά, έχοντας παράλληλα όμως αρκετές απάτητες κορυφές. Το “Synagoga Satanae” παλεύει 14 λεπτά να βγει από τις λάσπες αλλά δεν το καταφέρνει ποτέ, το “Obscured” σφάζει τα σωθικά σου όταν ο Warrior τραγουδά μαζί με την Simone Vollenweider ένα απλό ‘’Νο’’ και το “A Dying God Coming Into Human Flesh” είναι πολύ απλά ένα από τα πιο ωραία τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ.

Βαρύ κι ασήκωτο απ’ την αρχή μέχρι το τέλος του, το “Monotheist” είναι ένα αιώνιο δημιούργημα.

9. Morbid Angel, ‘’Gateways to Annihilation’’ (2000)

Αν το “Monotheist” των Celtic Frost που είπαμε αμέσως πριν, είναι ένα από τα πιο βαριά πράγματα που μπορείς να ακούσεις, τότε το “Gateways to Annihilation” των Morbid Angel είναι το ΠΙΟ βαρύ άλμπουμ που υπάρχει στη μουσική συνολικά.

Αν σκάψεις λίγο πιο βαθιά στις τάξεις των οπαδών του death metal, το ερώτημα του ποιά είναι η καλύτερη μπάντα στο χώρο έχει αρκετές φορές ως απάντηση το όνομα των Αμερικανών και κατ εμέ είναι αρκετά legit ως take.

Μετά από μια σειρά υπεράλμπουμ όπως τα “Blessed Are The Sick”, “Covenant”, “Domination” και με το “Formulas Fatal to the Flesh” να υστερεί λιγάκι σε σχέση με τα προηγούμενα, ο Trey Azagthoth έρχεται να μελοποιήσει όλους τους εφιάλτες των ανθρώπων με απoτέλεσμα την παραγωγή του “Gateways…”.

Είναι από τις φορές που το εξώφυλλο σε προϊδεάζει για το τί ακολουθεί, αλλά και πάλι δε μπορείς να είσαι έτοιμος. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που το άκουσα και ως εκ τούτου θυμάμαι πολύ καλά το απόκοσμο συναίσθημα που μου δημιούργησε. Η φωνή του Steve Tucker κολλάει τέλεια στο χαοτικό πλαίσιο που δημιουργούν οι Trey Azagthoth και Pete Sandoval. H παραγωγή κινείται επίσης στα ίδια βαλτώδη στάνταρ.

KAI TA RIFFS. AYTA TA RIFFS!

Έχω την αίσθηση ότι οι Morbid Angel είναι οι γονείς αυτού που ονομάζω ‘’σιδηροδρομικό ριφφ’’. Το πρώτο τέτοιο είναι στο “Day of Suffering” που βρίσκεται στο “Blessed Are the Sick” και που το ακολούθησε σχεδόν όλο το death metal. Στο παρόν άλμπουμ αυτή η διαδικασία τελειοποιείται. Ο δίσκος είναι γεμάτος με τέτοια riffs. Στο “He Who Sleeps” μπαίνεις στη μαύρη τρύπα που υπάρχει στο εξώφυλλο για να μην ξαναβγείς ποτέ. Το “Ageless, Still I Am” κλείνει με το πιο θριαμβευτικό lead που μπορεί να κλείσει ένα τέτοιο κομμάτι. Είναι περιττό να μιλήσω για όλες τις συνθέσεις γιατί όπως καταλαβαίνετε μιλάμε για κάτι πραγματικά μοναδικό.

Στην τελική, το “Gateways to Annihilation” είναι το άλμπουμ που θα έγραφε ο ίδιος ο H. P. Lovecraft αν αποφάσιζε να γράψει μουσική.

8. Thorns, ‘’Thorns’’, (2001)

Εκεί στις αρχές των 90s, κάπου βαθιά στο underground του ήχου, ανάμεσα στους πιο ψαγμένους της φάσης, το όνομα του Snorre αναφέρονταν με έναν ιδιαίτερο σεβασμό.

Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την παρουσία ενός demo tape με την ονομασία “Grymyrk” το οποίο μέσες-άκρες όρισε το πώς θα ακούγεται το black metal από εκεί και πέρα, του οποίο ο Snorre ήταν ο εμπνευστής.

Βέβαια αργότερα συνέβησαν διάφορα(sic). O Snorre έκανε φυλακή για συνέργεια στη δολοφονία του Euronymous, οπότε όπως μπορούμε να αντιληφθούμε κάποια πράγματα έμειναν πίσω.

Το 2001 όμως κυκλοφορεί το πρώτο και μοναδικό full-length album της μπάντας του Snorre που ονομάζεται “Thorns” και η σκηνή παρακολουθεί με τα σαγόνια πεσμένα.

Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να βρω την κριτική του Τόλη Γιοβανίτη για το άλμπουμ που είχε κάνει στο Μέταλ Χάμερ γιατί ότι και να πω για αυτό θα ωχριά μπροστά σε αυτά που είχε αναφέρει ο Γιοβανίτης τότε. Δυστυχώς δεν τη βρήκα.

Τον θυμάμαι χαρακτηριστικά όμως να αναγγέλει περήφανα τη γέννηση του intelligent black metal και τώρα που το αναφέρω έχω την ίδια άγρια χαρά με τότε που το διάβαζα.

Το “Thorns” είναι γεμάτο αριστουργήματα, οι Satyr και Aldrahn στάζουν δηλητήριο στα φωνητικά, ο Hellhammer καταστρέφει το drum kit και ο Snorre μας χαρίζει μερικά από τα πιο στρυφνά riff που ακούστηκαν ποτέ.

Το άλμπουμ έχει ιστορικό χαρακτήρα, δε νομίζω να υπάρχει οπαδός αυτής της μουσικής που να μην το έχει ακούσει, ούτε που να μην το γουστάρει όσο και εγώ.

Άρτιο, μεγαλοπρεπές και μνημειώδες, το “Thorns” είναι από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών στον σκληρό ήχο.

7. Nile, ‘’In their Darkened Shrines’’ (2002)

Ήταν μια περίοδος στο χώρο του μέταλ που όποιον μουσικό μπάντας και να ρωτούσες σου έλεγε ότι ακούει Nile, όταν αυτοί είχαν βγάλει το “Black Seeds of Vengeance”. Επειδή κιόλας το είχα δει να λέγεται από μουσικούς που η μπάντα τους δεν είχε καμία σχέση με το death, μου είχε κάνει εντύπωση ότι οι Nile ήταν death metal.

Και ναι, το “Black Seeds of Vengeance” ήταν δισκάρα, το άξιζε όλο αυτό το hype. Οπότε, φανταστείτε τί άλμπουμ είναι το “In their darkened shrines”.

To άκουσα πρώτη φορά στο σπίτι ενός κολλητού που με το που αγόρασε το CD με πήρε τηλέφωνο να πάω από εκεί να το ακούσουμε (ξέρω ότι ίσως ακούγεται λίγο κουλό αυτό στα παιδιά που μεγάλωσαν με YouTube αλλά έτσι γινόταν τότε, πιο τρου φάση κατά τη γνώμη μου).

Το 3ο άλμπουμ των Nile είναι το καλύτερό τους και παράλληλα το καλύτερο death metal άλμπουμ του τρέχοντος αιώνα. Το βασικό επίτευγμά τους εδώ είναι ότι ενώ οι ταχύτητες είναι σε σημεία εξωφρενικές παρουσιάζουν ένα τρομερά στακάτο και μελωδικό αποτέλεσμα. Τα “Blessed Dead” και “Execration Text” σε πιάνουν από το λαιμό και σε χτυπάνε σα χταπόδι. Το ενδεδειγμένο φρένο έρχεται στο “Kheftiu Asar Buthsiu” γιατί αυτό που ακολουθεί μετά δεν έχει ακουστεί ποτέ ξανά στο χώρο του death.

Οι Nile τολμούν και γράφουν το “Unas, Slayer of the Gods”, ένα 12λεπτο death metal κομμάτι (με ένα μικρό δάνειο από Candlemass, γκουχ, το οποίο βέβαια παραδέχτηκε ο Sanders λέγοντας ότι το έκανε ως φόρο τιμής, ας τον πιστέψουμε) το οποίο καταφέρνει και είναι ένα πραγματικό έπος.

Οι μελωδίες του άλμπουμ σου καρφώνονται στο μυαλό με το πρώτο άκουσμα και η επιθετικότητα που βγάζουν οι 3(!) τραγουδιστές των Nile είναι εξόχως πορωτική. Τεχνικά ο δίσκος είναι άρτιος, αναρωτιόμουν πώς έπαιζε ότι έπαιζε ο ντράμερ τους τότε. Ο Κόλλιας βέβαια που ήρθε αργότερα απάντησε εύκολα σε τέτοια ερωτήματα, ως ο καλύτερος ντράμερ στον κόσμο – και δεν υπερβάλλω καθόλου.

Το “Ruins” που κλείνει το άλμπουμ είναι instrumental και σου δίνει την αίσθηση ότι έχει καταστραφεί ο κόσμος γύρω σου από επίθεση των θεών στη Γη. Γενικότερα πάντως οι Nile μπόρεσαν να μεταφέρουν όλη την ατμόσφαιρα και τον μυστικισμό της αρχαίας Αιγύπτου, το έκαναν με τον δέοντα σεβασμό και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Το “In their Darkened Shrines” είναι ένα αιώνιο διαμάντι που ακούω συχνά μέχρι και σήμερα, εξωπραγματικό άλμπουμ.

6. Mayhem, ‘’Grand Declaration of War’’ (2000)

H ιστορία των Mayhem είναι πάνω-κάτω ένα τεράστιο μέρος της ιστορίας του Black Metal και κάτι τέτοιο έχει να κάνει με το γενικότερο αποτύπωμα των Νορβηγών στα πράγματα, όχι απλώς με τη μουσική τους αυτή καθαυτή.

Επειδή όμως εδώ θα ασχοληθούμε με το μουσικό σκέλος πρέπει να ειπωθεί ότι οι Mayhem είναι αυτοί που είναι γιατί έχουν γράψει ότι έχουν γράψει. Αυτό είναι το βασικό και όχι οι γνωστές ιστορίες με τους φόνους, καψίματα εκκλησιών κλπ.

Το “De Mysteriis Dom Sathanas” είναι arguably top -3 album στην ιστορία του ιδιώματος. Το τί επέφερε είναι γνωστό. Καταρχάς γέννησε όλο το δεύτερο (και σημαντικότερο) κύμα του black metal, επηρέασε αισθητικά κυριολεκτικά τα πάντα και τους πάντες στο χώρο.

Ωστόσο, να μην ξεχνάμε ότι βγήκε το 1994. Από τότε και για αρκετά χρόνια έγιναν πάρα πολλά, με τους Μayhem να παραμένουν σιωπηλοί. Μέχρι που έρχεται το 2000, ο δολοφονημένος Euronymous έχει αντικατασταθεί από τον Blasphemer στις κιθάρες, ο Vikernes είναι στη φυλακή και ο Maniac έχει αντικαταστήσει τον Attila στα φωνητικά.

Και οι Mayhem βγάζουν ξανά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του ιδιώματος.

To “Grand Declaration of War” δεν είναι απλά ακόμη ένα εξαιρετικό άλμπουμ, είναι στην πραγματικότητα μια δήλωση υπεροχής των Mayhem, μια σχεδόν ξεδιάντροπη επίδειξη δύναμης.

Οι μουσικές φόρμες του “De Mysteriis…” έχουν αφεθεί στο παρελθόν, όπως και το γενικότερο ύφος της μπάντας. Είναι σχεδόν εξωφρενικό το πόσο updated εμφανίστηκαν συνολικά οι Νορβηγοί με την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ, κατουσίαν διαλύοντας κάθε μέχρι πρότινος στεγανό που και οι ίδιοι είχαν συμβάλει στη δημιουργία του.

Το άλμπουμ είναι progressive στην ψυχή, όχι μόνο στο παίξιμο. Εισαγωγή μέχρι και trip-hop (!) στοιχείων, hardcore αλλού, σταθερά όμως black metal στη λύσσα που το διακατέχει.

Να είμαι ειλικρινής, αυτό είναι το πιο αγαπημένο μου Mayhem album, ένας δίσκος που κοίταξε στο μέλλον, απενοχοποίησε μια ολόκληρη σκηνή και έτσι τη βελτίωσε αισθητικά έτι περαιτέρω.

Ο ελιτισμός στο black metal είναι σχεδόν συνώνυμος του είδους και πάρα πολλές φορές εντοπίζεται και στους οπαδούς του.

Το “Grand Declaration of War” είναι ακόμη ένας λόγος που αισθανόμαστε περήφανοι για αυτό που ακούμε.

For I am the way, your painful exclusion, from past morals, your future’s contractual designer.

5. Nevermore, ‘’Dead Heart in a Dead World’’ (2000)

Είμαστε στην πρώτη χρονιά της νέας χιλιετίας και στο καθαρό heavy metal υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα. Υπάρχει η αίσθηση πως ότι ήταν να παιχτεί είχε παιχτεί ήδη από τα μεγαθήρια του χώρου, συν προφανώς όλους τους υπολοίπους.

Και κάπως έτσι έρχονται οι μεγάλοι Nevermore να βγάλουν το καλύτερο heavy metal άλμπουμ όχι μόνο εκείνης της χρονιάς αλλά και όλων των υπολοίπων που ακολούθησαν μέχρι σήμερα.

Η παραγωγή του άλμπουμ είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική, είμαστε στο μεταίχμιο μεταξύ του αναλογικού και του ψηφιακού ήχου και το “Dead Heart…” πετυχαίνει την τέλεια ισορροπία μιας και το έχω λίγο παράπονο για τις μετέπειτα κυκλοφορίες άλλων μπαντών που έκαναν τον ήχο τους σχετικά flat.

Ο ήχος του είναι πραγματικά βαρύς, με τον Jeff Loomis να παραδέχεται πως εκείνη την περίοδο έχει ακούσει πολύ σουηδικό death και ο μεγάλος Warrel Dane κάνει ερμηνείες ζωής, κυριολεκτικά δίνει ρεσιτάλ.

Από την εισαγωγή του “Νarcosynthesis” που δίνει το έναυσμα για mosh pit, στο “Inside Four Walls” που γκρεμίζει σπίτια, την ανατριχιαστική ερμηνεία του Dane στο βιβλικό έπος που λέγεται “The River Dragon Has Come”, στη μελαγχολία του “Heart Collector”, την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ διασκευή στο “Sound of Silence” και το επικό κλείσιμο του ομώνυμου, το “Dead Heart in A Dead World” είναι ένα ιστορικά καλό άλμπουμ που δύσκολα θα βρεις όμοιό του.

Το λάιβ του 2000 στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους Annihilator στην περιοδεία του δίσκου θα είναι για πάντα ένα από τα καλύτερα live performances που έχω δει ποτέ, δεν υπάρχουν λόγια για το πόσο μπαντάρα είναι συνολικά οι Nevermore.

4. System of a Down, ‘’Toxicity’’ (2001)

Εκεί, προς το τέλος του 2001 είμαι στο αλήστου μνήμης Empire στη Θεσσαλονίκη και ακούγεται από τα ηχεία μια πολύ ωραία μελωδία που όσο πάει και ‘’ανεβαίνει’’. Στη συνέχεια ακούγεται ένας τύπος να τραγουδάει ακατάληπτα. Έρχεται η ώρα του ρεφραίν.

‘’I cry when Angels deserve to die’’.

Σοκ.

‘’Father, Father, why have you forsaken me?’’

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια που έχουν περάσει, με το κομμάτι να έχει γίνει μέχρι και meme, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πως το “Toxicity” είναι σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα άλμπουμ του 21ου αιώνα. Είναι το άλμπουμ που μετέτρεψε τους SOAD από μία πολύ ωραία cool μπάντα σε ένα supergroup που γεμίζει στάδια παγκοσμίως. Και υπάρχουν παραπάνω λόγοι από ένα τόσο καλό ρεφραίν και τραγούδι σαν το “Chop Suey!”.

Οι SOAD βρίσκουν στο 2ο άλμπουμ τους τις σωστές μελωδίες σε μία ονειρική μίξη με πιο βαριά ριφφ, όλα αυτά ντυμένα με τη φωνή ενός τύπου που οι δυνατότητές του φαίνονται απεριόριστες. Ο Serj Tankian φέρνει ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα οργής και μελωδίας, σε φάσεις θυμίζει τενόρο που είπε να τραγουδήσει ροκ, αλλού τραγουδά γεμάτος απόγνωση αλλού γεμάτος θλίψη. Ξαναλέω πως τώρα όλα αυτά ίσως φαίνονται πολύ ‘’κανονικά’’, πίσω στο 2001 όμως έκαναν όλη τη ροκ κοινότητα να παραμιλάει.

Το “Toxicity” είναι γεμάτο με ύμνους. Needles, Bounce, Forest, Deer Dance, Science, Aerials και φυσικά το ομώνυμο είναι κομμάτια που σου καρφώνονται στο μυαλό και τραγουδάς τις μελωδίες τους για χρόνια.

Ήταν η αρχή μιας πραγματικά μεγάλης καριέρας, την οποία άξιζαν και με το παραπάνω, το “Toxicity” είναι ένα πραγματικό μεγαθήριο.

3. Dodheimsgard, “A Umbra Omega” (2015)

Τα late 90s και τα early 00s ήταν κάτι σαν το golden era του ήχου. Ήταν μια περίοδος που σχεδόν κάθε μήνα έβγαιναν ένα ή δύο άλμπουμ που μπορούσαν να διεκδικήσουν τον τίτλο του άλμπουμ της χρονιάς.

Οι Dodheimsgard το 1999 δεν ξέφυγαν από τον τότε κανόνα, ίσα ίσα συνεισέφεραν τα μέγιστα στη μυθολογία της φάσης βγάζοντας το κάτι παραπάνω από τεράστιο “666 International”.

Παρόλα αυτά όμως, υπήρξε ένα αρκετά μεγάλο κενό στο χώρο, κυρίως ως προς την παραγωγή δίσκων που να μπορούν να χαρακτηριστούν ιστορικά καλοί. Αυτό που θέλω να πω είναι πως έβγαιναν αρκετά καλά άλμπουμ αλλά όχι ΤΟΣΟ καλά, πχ το δικό τους “Supervillain Outcast” του 2007 ήταν ακριβώς τέτοιο.

Μέχρι που φτάνουμε στο 2015, το οποίο έμελλε να έχει ιστορικό χαρακτήρα για τη σκηνή.

Το πρώτο χτύπημα έρχεται το Μάρτιο από την αρμάδα του Vicotnik και είναι όσο δυνατό χρειάζεται για να καταφέρει να χαράξει το αποτύπωμά του.

Οι DHG δημιουργούν ένα άλμπουμ που μπορείς να το χαρακτηρίσεις avant – garde black metal, αν όντως αισθάνεσαι ότι πρέπει να βάλεις μια ταμπέλα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι το “A Umbra Omega” έχει μια τέτοια πρόσμιξη διαφορετικών στοιχείων που αδικείται από τις όποιες προσπάθειες κατηγοριοποίησής του. Από progressive μέχρι αγνές black metal φόρμες, κραυγές και απαγγελίες, απόκοσμες μελωδίες μέχρι τέτοιες από σαξόφωνο και ΑΥΤΗ τη μελωδία του πιάνου στη μέση του “Architect of Darkness”, ο μόνος τρόπος για να χαρακτηρίσεις το συγκεκριμένο άλμπουμ σωστά ονομάζεται “high quality musical experience”.

Το 15λεπτο “Aphelion Void” που ανοίγει το άλμπουμ είναι αυτό που το ορίζει στην ολότητά του. 15 λεπτά οργασμικής δημιουργικότητας που όμοιά της λίγα πράγματα θυμάμαι. Ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο ελίτ επίπεδο μέχρι το τέλος του, ένα επίπεδο που δε μπόρεσε να φτάσει κανείς μέχρι τώρα, ίσως μόνο οι Blood Incantation στο τελευταίο τους άλμπουμ, αλλά και πάλι δεν είναι “αυτό”.

Προσωπικά θεωρώ πως οι Dodheimsgard είναι αυτή τη στιγμή η καλύτερη μπάντα στον κόσμο για τον πολύ απλό λόγο ότι η δημιουργικότητά τους κοχλάζει 25 χρόνια τώρα και το “A Umbra Omega” είναι μια απόλυτη απόδειξη αυτού του πράγματος.

Big, όσο ελάχιστα πράγματα στη σημερινή κουλτούρα.

2. Mgla, “Exercises In Futility” (2015)

“The Great Truth is there isn’t one”

Αν το “A Umbra Omega” των DHG ήταν το πρώτο μεγάλο χτύπημα εκείνης της χρονιάς, το “Exercises In Futility” των Mgla ήταν το δεύτερο και μεγαλύτερο, ένα άλμπουμ που η σκηνή είχε ανάγκη και το έψαχνε σαν το νερό στην έρημο.

Το βασικό ατού του τρίτου άλμπουμ των Πολωνών είναι ότι πάνω απ’όλα κοιτάζει στα πιο σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής, το κάνει με τον πιο ειλικρινή και κυνικό τρόπο που μπορεί να το κάνει κανείς, κάτι που κατά ένα περίεργο λόγο λειτουργεί σχεδόν λυτρωτικά.

Σε συνέχεια αυτού που αναφέρθηκε πριν για τη διαφορά μεταξύ καλών και ιστορικά καλών άλμπουμ, βρίσκουμε και στους Mgla κάτι αντίστοιχο. Πχ το αμέσως προηγούμενο τους με την ονομασία ”With Hearts Toward None” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ αλλά του λείπει αυτό το “κάτι” για να το ανεβάσει στο επίπεδο που στέκεται και ατενίζει τον κόσμο μέσα από τον μαύρο Νιχιλισμό του το ”Exercises In Futility”.

Ο Νιχιλισμός γενικά είναι λίγο ιδιαίτερη περίπτωση. Από τον Νίτσε μέχρι τον Σάρτρ υπάρχουν λέβελς στο πώς έχει εκφραστεί ανά τους αιώνες. Οι Mgla επιλέγουν να πάρουν στοιχεία σχεδόν από όλο το φάσμα της νιχιλιστικής φιλοσοφίας αλλά έχω την αίσθηση ότι το κάνουν προς αναγνώριση κάποιων συγκεκριμένων πραγμάτων που επαφίεται στον καθένα το πώς θα το δουλέψει μέσα του και που θα καταλήξει.

Το individualism είναι επίσης ένα ιδιαίτερο και λεπτό θέμα που θέλει ένα μέτρο στην εφαρμογή του.

Ενώ το άλμπουμ ξεκινά με τη φράση που παρέθεσα στην αρχή, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να φτύνει άβολες αλήθειες.

“As if we never broke people out of sheer boredom
And slept calmly among the wastes“

Σε μουσικό επίπεδο τώρα οι Mgla πετυχαίνουν να συνδυάσουν το μαύρο σκοτάδι τους με μελωδίες που μπορούν να πιάσουν πολυ πιο mainstream κοινά, παραμένοντας ταυτοχρόνως απολύτως και βαθιά black metal.

Προσωπικά θεωρώ πως στο “Exercises in Futility” οι Mgla πετυχαίνουν κάτι αντίστοιχο με τους Metallica στο “Black Album”, σε black metal όρους όμως.

Είναι το πιο κολληματικό άλμπουμ του 21ου αιώνα, έχω την αίσθηση πως απ’τη στιγμή που το άκουσα πρώτη φορά το ακούω συνεχώς.

Τα riffs του είναι όλα ένα κι ενα, όντας δοσμένα με ένα φαινομενικά “απλό” τρόπο, αλλά στην τελική δε χρειαζόταν και κάτι διαφορετικό.

“With every dream, the pyres grow taller”

Είναι τόση η αμεσότητα του Exercises in Futility που σε κάνει να θες να το ακούς ξανά και ξανά. Θα επαναλάβω για νιοστή φορά την ανάγκη αυτής της μουσικής να παράγει riff. Χωρίς αυτά θα σταματήσει κάποτε να υπάρχει, όντας πλέον μέρος μιας πολύ niche κοινότητας, που μεταξύ μας δε θέλει και πολύ από το να απομονωθεί εντελώς απ’τα εγκόσμια.

Η εμπορική επιτυχία του άλμπουμ ήταν ένα πολύ σημαντικό νέο για ολόκληρη τη σκηνή και το impact του άλμπουμ είναι τεράστιο. Θυμάμαι πριν από αρκετό καιρό πως στις απαντήσεις του ερωτήματος “ποια άλμπουμ ακούτε ολόκληρα χωρίς να κάνετε skip” το “Exercises…” είχε περίοπτη θέση, ακόμη και μεταξύ κόσμου που δεν έχει σχέση με το black metal.

Το Exercises in Futility ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2015 με σκοπό να μείνει για πάντα.

Walk this path, now and forever.

1. Tool, “Lateralus” (2001)

Όταν σκέφτηκα να γράψω το κείμενο για τη λίστα με τα 25 καλύτερα άλμπουμ του πρώτου τετάρτου του 21ου αιώνα, το έκανα έχοντας εξ αρχής κατά νου ότι θέλω κυρίως να γράψω κάποια πράγματα για αυτό που βλέπετε τώρα στο νούμερο ένα.

Το “Lateralus” είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα music album, στην πραγματικότητα δημιούργησε ένα ολόκληρο cult και υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτό.

Από την πρώτη νότα καταλαβαίνεις ότι εδώ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Οι Tool βαραίνουν τον ήχο τους από το προηγούμενο αριστούργημά τους με τον τίτλο “Aenima”, βρίσκοντας ακριβώς το σημείο που έπρεπε για να δημιουργηθεί αυτό που δημιουργήθηκε.

Οι όποιες μουσικές φόρμες έχουν χτιστεί όλες αυτές τις δεκαετίες στο ροκ και στο μέταλ γκρεμίζονται εν μια νυκτί. Οι Tool εδώ στέκονται μακριά από ρεφραίν, αποφεύγουν τα κιθαριστικά lead και διηγούνται την ιστορία τους. ‘Η ακριβέστερα, εξηγούν τη φιλοσοφία τους.

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να σταθούμε στα κομμάτια του άλμπουμ που σε όλα θα βρεις στίχους που σε κάνουν να θέλεις να τους χαράξεις πάνω σου για πάντα, αλλά δε μπορώ να μη σταθώ στο “Parabola”. Αυτό είναι το άλλο κομμάτι μαζί με το “Apokatastasis Panton” των Deathspell Omega που τα θεωρώ τα καλύτερα του αιώνα μας μέχρι τώρα.

Μίλησα πριν για στίχους που θες να χαράξεις πάνω σου γιατί όντως το σκέφτηκα κάποτε να το κάνω με αυτούς του Parabola.

Υπάρχει μια θεωρία συνωμοσίας (είπαμε, cult) που λέει ότι η σωστή σειρά των τραγουδιών δεν είναι αυτή που εμφανίζεται στο άλμπουμ και πατώντας το play, αλλά ότι τα τραγούδια είναι έτσι τοποθετημένα βάσει της ακολουθίας Fibonacci. Το καλύτερο απ’όλα είναι πως αν τα ακούσεις με αυτή τη σειρά βγάζει όντως μια ακόμα καλύτερη ροή.

Βάσει αυτής της ακολουθίας τώρα, το Parabol είναι η εισαγωγή του άλμπουμ και το Parabola το πρώτο “κανονικό” κομμάτι.

“We are choosing to be here, right now”

Το μήνυμα που μεταφέρει το κομμάτι είναι τόσο πανανθρώπινο που καταντά overwhelming, ο συνδυασμός progressive rock/metal, ατμοσφαιρικών ήχων, ενός περίεργου μυστικισμού που βγάζει η φωνή του Maynard και το τόσο βαρύ κλείσιμο του το καθιστούν στη θέση που ανέφερα προηγουμένως.

Εντάξει οκ, δε γίνεται να μη μιλήσουμε για τα τραγούδια.

Το “The Grudge” που ανοίγει επίσημα το άλμπουμ είναι ένα μνημείο του progressive rock/metal και δίνει τον τόνο για το υπόλοιπο άλμπουμ.

Το “Schism” είναι απ’τα καλύτερα τραγούδια που ακούστηκαν ποτέ. Το ίδιο ισχύει και για το Parabola προφανώς.

Και για το ομώνυμο που όντως ο Maynard τραγουδά πατώντας στην ακολουθία Fibonacci.

Και για το “Ticks & Leeches”.

Και για το “Reflection”.

Αλήθεια, μπορώ να γράψω χιλιάδες λέξεις. Αντ’ αυτού όμως θα κλείσω σιγά σιγά λέγοντας ξανά πως το “Lateralus” δεν είναι μόνο το καλύτερο άλμπουμ του 21ου αιώνα, αλλά το καλύτερο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ποτέ.

Είναι το πιο δαιδαλώδες, περίπλοκο και παράλληλα τόσο ευάκουστο και “απλό” για το μέσο αυτί άλμπουμ που ακούσαμε ποτέ.

Είναι η χιλιοτραγουδισμένη Χρυσή Τομή των Αρχαίων.

Είναι η Μεγάλη Ωδή στη Ζωή και τη Δημιουργία.

Είναι το Καλύτερο Άλμπουμ Όλων των Εποχών.

This body holding me reminds me on my own mortality

Embrace this moment. Remember.

We are Eternal. All this pain is an illusion.