Στον υπέροχο πράσινο κόσμο της ομάδας με το τριφύλλι στο στήθος το αγαπημένο σπορ των οπαδών δεν είναι ούτε το μπάσκετ, ούτε το ποδόσφαιρο.

Το αγαπημένο σπορ ήταν και παραμένει ένα: η γκρίνια.

Κι αν τα τελευταία τρία χρόνια υπήρχαν πολλοί σοβαροί λόγοι για να γκρινιάζει ένας μπασκετικός παναθηναϊκός, φέτος δεν υπάρχει κανένας.

Κυριολεκτικά κανένας.

Και αφού δεν υπάρχει, έπρεπε να εφεύρουμε έναν: το rotation.

Για το θέμα του rotation έκανα σχετική αναφορά και μετά τη νίκη στο Βελιγράδι σε θρεντ στο twitter (δεν υπάρχει X για μενα, Ελον μπ!ν$…).

Θα το ξαναπιάσω εδώ πιο σφαιρικά, μπας και εδεήσουν κάποιοι να μας αφήσουν να απολαύσουμε χωρίς ανούσια γκρίνια την προσπάθεια της ομάδας στην κορύφωση της σεζόν.

Γιατί η κριτική (βλέπε γκρίνια) που δεν λαμβάνει υπόψιν της το context, δεν είναι απλώς κριτική (βλέπε γκρίνια) της πλάκας, αλλά είναι και πηγή τοξικότητας σε έναν οργανισμό που φέτος κάνει μια πρωτοφανή προσπάθεια να ξεφύγει από την εγγενή τοξικότητα της όλης λειτουργίας του τα τελευταία 12 χρόνια.

Στο ημίχρονο του αγώνα με τη Μπαρτσελόνα στα πράσινα καφενεία της επικράτειας οι «γνώστες» είχαν ήδη ξεσπαθώσει.

Οι μισοί τα έλεγαν έξω από τα δόντια για το ποιους παίκτες πρέπει να διώξει/πάρει του χρόνου η ομάδα (η μεταγραφολογία είναι πάντα της μόδας στο πράσινο στρατόπεδο).

Οι άλλοι μισοί τα έριχναν στον Ataman για το κοντό rotation και την κούραση της ομάδας που θεωρούσαν υπεύθυνη για την κακή εμφάνιση του πρώτου μέρους.

Το αστείο εδώ είναι βέβαια ότι στο πρώτο ημίχρονο ο Ataman είχει ανοίξει το rotation δοκιμάζοντας διάφορα σχήματα, ειδικά στο δεύτερο δεκάλεπτο, χωρίς επιτυχία και με αποτέλεσμα η διαφορά να φτάσει έως και το -16.

Το ματς γύρισε στο δεύτερο μέρος όταν, προς απογοήτευση όσων τον κατηγορούσαν για το κλειστό rotation των προηγούμενων ματς, έπαιξε και πάλι με 6.

Στο τέλος, μετά από μια επική ανατροπή – δηλαδή μετά από άλλη μία απόδειξη ότι η ομάδα έχει αλλάξει οριστικά και καθολικά αγωνιστικό επίπεδο – αυτοί που φώναζαν για τις μεταγραφές και όσοι σιχτίριζαν για το rotation πανηγύριζαν μαζί αγκαλιασμένοι και έκαναν όνειρα για ταξιδάκι στο Βερολίνο.

Αυτά συμβαίνουν με τους οργανισμούς, βιολογικούς και μη, που δεν έχουν εγγεγραμμένη στο DNA τους την ικανότητα ψυχολογικής διαχείρισης της ήττας στον αθλητισμό (και όχι μόνο).

Και εκεί ακριβώς έγκειται και το όλο ζήτημα του context, μέσα στο οποίο πρέπει να κριθεί το κοντό rotation του Ataman.

Από μπασκετικής άποψης ένα rotation 6 παικτών για μια ομάδα που παίζει από δύο έως τρία ματς υψηλής έντασης την εβδομάδα είναι σαφέστατα πρόβλημα. Κανείς δεν μπορεί να το παραβλέψει αυτό και κανένας με βασική αντίληψη του αθλήματος δεν θα το αρνηθεί.

Το θέμα είναι ωστόσο να κατανοήσουμε γιατί ο Παναθηναϊκός λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν φέτος, ποιες είναι ευθύνες του Ataman σε αυτό το κομμάτι, και – το κυριότερο – αν έχει νόημα σε αυτό το σημείο της σεζόν ο προπονητής να γίνεται επίκεντρο της κριτικής για αυτό το θέμα.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν πιστεύω στη λογική που λέει ότι όταν η ομάδα κερδίζει ο κόουτς τα κάνει όλα τέλεια και όταν χάνει τα κάνει όλα μαντάρα

Ο Ataman μπορεί να έχει καταφέρει να έχει τον Παναθηναϊκό δεύτερο τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της regular season, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το κοντό rotation, στο οποίο βασίζεται, δεν είναι πρόβλημα ή δεν θα μετατραπεί σε πρόβλημα στο άμεσο μέλλον.

Αν όμως το βασικό επιχείρημα των επικριτών του κόουτς είναι ότι αργά ή γρήγορα οι 6 εκλεκτοί του θα «σκάσουν» και αυτό θα το πληρώσει η ομάδα με μια ήττα που θα της στοιχίσει το πλεονέκτημα, ή επειδή θα μπει ξεζουμισμένη στα playoff, υπάρχει και το ακριβώς αντίθετο αντεπιχείρημα.

Αν ο Ataman δεν επέμενε σε κοντό rotation, η ομάδα πιθανότατα δεν θα ήταν καν σε θέση να διεκδικεί – με ευνοϊκές πλέον  για αυτήν συνθήκες – το πλεονέκτημα στη regular season και με αυτό την poll position στα playoff.

Είναι πιθανό ότι δεν θα ήταν καν μέσα στην εξάδα.

Η όλη φάση της κριτικής με το rotation μοιάζει λίγο με το πανάρχαιο ερώτημα αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα.

Η ουσία όμως της κουβέντας βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτοί που ασκούν κριτική στον κόουτς για το κοντό rotation τώρα που η ομάδα είναι 2η, είναι οι ίδιοι που θα του ασκούσαν την ίδια και μάλλον πιο σκληρή κριτική, αν η ομάδα με ανοιχτό rotation ήταν εκτός εξάδας και πάλευε για μια θέση στα play-in με πολύ πιο περιορισμένες πιθανότητες να βρεθεί στα playoff.

Eίναι συνήθως οι ίδιοι οπαδοί που απαιτούν Φ4 και τίτλους από την πρώτη χρονιά και έχουν ελάχιστη διάθεση να δείξουν υπομονή, δηλαδή να μείνουν ικανοποιημένοι με την εντυπωσιακή αλλαγή στο αγωνιστικό στάτους της ομάδας από την πρώτη κιόλας σεζόν του κόουτς αν αυτή η αλλαγή δεν συνοδευτεί από τίτλους.

Το πιο ενδιαφέρον με αυτού του είδους τους οπαδούς, είναι ότι αν ήταν αληθινά πιστοί στις αρχές τους και στον τρόπο σκέψης τους θα έπρεπε κανονικά να αποθεώνουν τον Ataman διότι και αυτός λειτουργεί με αυτήν ακριβώς τη λογική.

Βασικά προσελήφθη με αυτήν ακριβώς τη λογική από τον ιδιοκτήτη και πάνω σε αυτήν κινείται απαρέγκλιτα. Στη λογική, δηλαδή, που θέτει ως προτεραιότητα το Φ4 και τους τίτλους από την πρώτη σεζόν.

Σε αυτό το διαμορφωμένο πλαίσιο υπάρχουν δύο δεδομένα τα οποία δεν γίνεται να τα αγνοούμε όταν συζητάμε για το πώς ο κόουτς προσπαθεί να ανταποκριθεί σε αυτά που του ζητήθηκαν και που και ο ίδιος υποσχέθηκε:

  • Πρώτον, ο φετινός Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα 12 καινούριων παικτών που χτίστηκε κυριολεκτικά από το μηδέν.
  • Δεύτερον, είναι μια ομάδα που σε όλη τη διάρκεια της σεζόν αντιμετώπισε σοβαρούς τραυματισμούς και απουσίες βασικών παικτών.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο δεδομένων, δηλαδή των βασικών απουσιών και του αναπόφευκτου γεγονότος ότι από τους 12 καινούριους παίκτες κάποιοι δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα ή δεν έχουν “κολλήσει” στο σύστημα του προπονητή, καθιστά το κοντό rotation μονόδρομο για να βρίσκεται η ομάδα στη θέση που είναι τώρα.

Για να το κάνω λιανά, είναι ουτοπικό και δείχνει επιφανειακή σχέση με το άθλημα (για να το θέσω ευγενικά) να θεωρεί κάποιος ότι μια ολοκαίνουρια ομάδα μπορεί να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Δηλαδή και να είναι 2η τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος με τόσους τραυματισμούς μέσα στη σεζον (Μήτογλου, Παπαπέτρου, Juancho, Vildoza, Σλούκας, Αντετοκούνμπο), και ταυτόχρονα να έχει την πολυτέλεια να δίνει και χρόνο σε παίκτες που δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα ή είναι εκκολαπτόμενοι.

Εδώ να θυμίσουμε ότι όταν η ομάδα αποφάσισε να μην πάει σε αλλαγή σέντερ (δηλαδή του ανεπαρκούς Balcerowski) πριν το τελος των μεταγραφών στην Ευρωλίγκα, αυτό συνέβη ακριβώς επειδή ο κόουτς αποφάσισε να δώσει χώρο και χρόνο σε έναν εκκολαπτόμενο παίκτη (Αντετοκούνμπο) που με τις εμφανίσεις του είχε δείξει ότι μπορεί όντως να σταθεί ως υποστηρικτικός του – σε MVP mode – Lessort.

Ο Αντετοκούνμπο στη συνέχεια τραυματίστηκε, όμως. Shit happens.

Για να επανέλθω, λοιπόν, σε αυτό που είπα και προηγουμένως. Ο κόουτς σίγουρα δεν έχει το αλάνθαστο ούτε στον τρόπο που στελέχωσε την ομάδα, ούτε και στον τρόπο που διαχειρίζεται το υλικό.

Για τα όποια λάθη σε αυτούς τους δύο τομείς και το πως θα διορθωθούν το καλοκαίρι θα έχουμε όλο τον χρόνο να συζητήσουμε στο τέλος της σεζόν όταν και θα γίνει η σούμα.

Αρκεί ωστόσο να πούμε ότι ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι θα χρειαστεί βαριά 2-3 ποιοτικές αλλαγές στο roster για να γίνει πολύ πιο δυνατός από ό,τι είναι φέτος. Δηλαδή για να ενισχύσει τον κορμό μιας ομάδας που φέτος είναι πιθανόν να τερματίσει μέσα στην τετραδα της Ευρωλίγκας στη regular season.

Αυτό από μόνο του τα λέει όλα για το τι έχει ήδη πετύχει ο Ataman και θέτει τα όρια της όποιας κριτικής κουβέντας γίνει, όταν έλθει η ώρα του τελικού απολογισμού της πρώτης χρονιάς.

Σε κάθε περίπτωση η κριτική που θα ασκηθεί στον κόουτς θα πρέπει να του ασκηθεί με βάση το τι ανέλαβε, το τι του ζητήθηκε να κάνει, και τις συνθήκες στις οποίες κλήθηκε να το κάνει.

Όχι με βάση ουτοπικές σκέψεις και προσδοκίες που επιμένουν να αγνοούν το πράσινο context.

Ας επαναλάβουμε τα βασικά λοιπόν.

Ο Ataman επιμένοντας στο κοντό rotation όλη τη σεζόν κάνει ακριβώς αυτό το οποίο προσλήφθηκε από τη διοίκηση να κάνει και αυτό που επιθυμούν και οι περισσότεροι εκ των οπαδών επικριτών του να κάνει, δηλαδή να πάει την ομάδα στην κορυφή από την πρώτη χρονιά.

Για αυτόν τον λόγο πάει στη μάχη με όσους μπορούν να εξυπηρετήσουν άμεσα το αγωνιστικό του πλάνο και να φέρουν τις απαραίτητες νίκες για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στην Ευρωλίγκα.

Μέχρι στιγμής και ενάντια στις προβλέψεις που θέλουν την ομάδα να μένει από δυνάμεις από τη μία αγωνιστική στην άλλη, αυτό του βγαίνει.

Το αν θα του βγει μέχρι το τέλος ή όχι, μένει να αποδειχθεί.

Νομίζω ότι και ο ίδιος θα ήθελε να δει τους Juancho, Vildoza και Παπαπέτρου να προσφέρουν περισσότερα, καθώς και τον Αντετοκουνμπο να επιστρέφει και να συνεχίζει από κει που σταμάτησε.

Αυτό θα είναι σίγουρα ευχής έργο να συμβεί στα playoff. Το πιο σημαντικό εκεί θα είναι να εμφανιστεί όλη η ομάδα υγιής. Αυτό από μόνο του θα σημαίνει περισσότερες επιλογές.

Το αν θα ανέβουν σε απόδοση ποιοτικοί παίκτες που ως τώρα δεν έχουν «κολλήσει» στο σύστημα του κόουτς, όπως ο Juancho και ο Vildoza, παραμένει ένα σοβαρό ερωτηματικό.

Προσωπικά δεν είμαι πολύ αισιόδοξος ως προς αυτό πλέον.

Όσο πλησιάζουμε στο κρίσιμο σημείο της σεζόν, τόσο λιγότερος χώρος υπάρχει για πειράματα στον τρόπο που μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτούς τους παίκτες η ομάδα, δηλαδή να μειωθεί η απόσταση ανάμεσα στο δικό τους αγωνιστικό προφίλ και σε αυτά που τους ζητούνται να κάνουν. Ως εκ τούτου τόσο λιγότερη ανοχή θα δείχνει ο κόουτς στην αδυναμία τους να αποδώσουν στο υπάρχον αγωνιστικό πλαίσιο.

Μακάρι να διαψευστώ ως προς αυτό.

Όπως και να ’χει το πράγμα, η ουσία παραμένει μία.

Στην διαμορφωμένη συγκυρία δεν υπάρχει περιθώριο για διαφορετική πρακτική από αυτήν που ακολουθεί ο Ataman στο rotation και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κατανοήσουν όλοι και να σταματήσει αυτή η ανούσια γκρίνια.

Υπάρχει όμως μια μερίδα οπαδών που θεωρώ ότι αρνείται να το κατανοήσει για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ataman δεν ανταποκρίνεται στην προπονητική αισθητική της.

Δεν χαίρει δηλαδή επί της αρχής της αναγνώρισης της ως καταξιωμένος προπονητής και ως εκ τούτου βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο της ακόμα και όταν κάνει με συνέπεια αυτό ακριβώς για το οποίο προσλήφθηκε.

Προσωπικά θεωρώ απόλυτα σεβαστό κάποιος να γουστάρει περισσότερο ένα προπονητικό στυλ από κάποιο άλλο και να έχει αγαπημένους προπονητές και άλλους που δεν τους συμπαθεί ιδιαίτερα. Με όλους μας συμβαίνει αυτό.

Αυτό που δεν θεωρώ σεβαστό, όμως, είναι κάποιοι να λειτουργούν ως haters απέναντι στον προπονητή της ομάδας την ώρα που αυτός την έχει φέρει στη 2η θέση της Ευρωλίγκας σε χρόνο ρεκόρ.

Δεν θεωρώ δηλαδή σεβαστό να λειτουργούν απέναντι στον Ataman όπως ο λαγός απέναντι στον λύκο στο γνωστό ανέκδοτο.

Το “γιατί ο Αταμαν δεν ανοίγει το rotation” μετά από τόσες νίκες και τη στιγμή που η ομάδα είναι τρία βήματα από το να εξασφαλίσει τη 2η θέση στην regular season θυμίζει όλο και περισσότερο πλέον το “γιατί δεν φοράς κράνος”.

Και δεν είναι καθόλου αστείο.