Μετά το σχετικά εύκολο 2/2 απέναντι στις δύο Γερμανικές ομάδες της διοργάνωσης ο Παναθηναϊκός μπαίνει και πάλι στο αεροπλάνο για να ταξιδέψει στην Γαλλία αυτή την φορά.

Απέναντι του θα βρει μια ομάδα που μέχρι πρότινος ήταν στους περισσότερους Έλληνες φίλαθλους εντελώς άγνωστη.

Βασικά 9/10 Έλληνες αν τους αναφέρεις την ομάδα Paris, θα σου απαντήσουν για τον μεγάλο Ronaldinho, τους Άραβες, τις φάπες που τρώνε διαχρονικά στα μεγάλα παιχνίδια, τον Zlatan, τον Neymar, τον Messi και τον Mbappe.

Όχι όμως, αυτή η Paris δεν έχει καμία σχέση με την ποδοσφαιρική. Ούτε χρηματοδοτείται από Άραβες, ούτε έχει μεγάλους stars στην ομάδα της και σίγουρα αυτή την στιγμή της λείπει το glamour (το glamour με bold γιατί γενικά είναι κάτι που γουστάρουμε, μην ξεχνάμε ότι από την Paris στα τελευταία του πέρασε και ο βασιλιάς του glam, o David Beckham) που επικρατούσε τα τελευταία 10 χρόνια στην Paris Saint Germain (τουλάχιστον μέχρι την φυγή των Mbappe και Neymar).

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει.

Ποια είναι τέλος πάντων αυτή η Paris;

Η Paris είναι μια ομάδα ιστορίας μόλις 6 ετών μιας και ιδρύθηκε το 2018 και αγωνίστηκε απευθείας στην δεύτερη κατηγορία του Γαλλικού πρωταθλήματος, καθώς συγχωνεύτηκε με την Hyeres Toulon, η οποία είχε μόλις υποβιβαστεί (Ηρακλής likes this post, no hate στις γριές).

Το σημαντικό για την Paris είναι ότι ιδρύθηκε από έναν άνθρωπο που εκτός από δυνατή τσέπη, έχει και μεγάλη τεχνογνωσία. Ο λόγος για τον David Kahn, ο οποίος έχει διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου ομάδων όπως οι Timberwolves και οι Pacers.

Ο Kahn ίδρυσε την ομάδα το 2018, το 2021 την έφερε στην πρώτη κατηγορία της Γαλλίας, το 2022 κατάφερε να βρει μια wild card συμμετοχής στο EuroCup, ενώ το 2024 μπήκε στο ολοκαίνουργιο γήπεδο της, το Addidas Arena, χωρητικότητας 8000 θέσεων. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το EuroCup και αυτομάτως κέρδισε ένα εισιτήριο για την Euroleague της φετινής χρονιάς που ήταν και ο μεγάλος στόχος του Kahn όταν ίδρυσε την ομάδα.

Όπως μπορούμε να καταλάβουμε ο Αμερικάνος παράγοντας έχει ήδη πετύχει πολλά στον Γαλλικό σύλλογο σε μόλις 6 έτη, εκμεταλλευόμενος ταυτόχρονα το γεγονός, ότι η Euroleague ήθελε να ανοίξει κι άλλο την Γαλλική αγορά και πόσο μάλλον να φέρει στις τάξεις της μια ομάδα από την Πόλη του Φωτός.

Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα ο Kahn ως Αμερικάνος παράγοντας, επιθυμεί η ομάδα του να παίζει ελκυστικό μπάσκετ. Γνωρίζει καλά πως το ελκυστικό μπάσκετ και οι επιτυχίες μέσω αυτού θα φέρουν και περισσότερο κόσμο στο γήπεδο (ό,τι πιο σημαντικό για μια νεοσύστατη ομάδα να φέρνει νέο κόσμο στο γήπεδο) και θα κάνει και πιο διάσημο το project του στην υπόλοιπη Ευρώπη, άρα θα αποφέρει και περισσότερους χορηγούς διευκολύνοντας έτσι τη χρηματοδότηση του συλλόγου.

Για αυτό έδωσε πέρυσι την ομάδα να την τρέξει ο νεαρός Φιλανδός Tuomas Iisalo, ο οποίος είχε μόλις κατακτήσει το Champions League με την Γερμανική Bonn. Οι αρχές του Iisalo ήρθαν και έδεσαν με αυτό που είχε στο μυαλό του ο ιδιοκτήτης της Paris για ελκυστικό μπάσκετ.

Υψηλό pace, άνοιγμα του ρυθμού και ψάξιμο συνεχώς για transition game, πολλά εκτελεσμένα τρίποντα και πολύ aggressiveness στο επιθετικό rebound. Με αυτή την συνταγή η Paris σόκαρε την Ευρώπη και κατέκτησε το EuroCup, έχοντας για MVP και για κύριο εκφραστή αυτής της νοοτροπίας παιχνιδιού τον TJ Shorts, τον οποίο έφερε μαζί του ο Iisalo από την Bonn.

Όμως το καλοκαίρι οι σειρήνες ήταν πολλές για τον νεαρό προπονητή, του οποίου οι φιλοδοξίες του δεν μπορούσαν να περιοριστούν σε μια μικρή (ιστορικά) ομάδα της Γαλλίας, και για αυτό επέλεξε να μετακινηθεί στο Memphis για την θέση του assistant coach στην ομάδα των Grizzlies, ελπίζοντας να αποκομίσει πολλές νέες εμπειρίες από την παρουσία του εκεί.

Ο Αμερικάνος ιδιοκτήτης λοιπόν το καλοκαίρι έπρεπε να βρει κάποιον που θα ταιριάξουν τα χνώτα του, όπως ταίριαξαν με τον νεαρό Φιλανδό προπονητή. Τελικά κατέληξε στην επιλογή του Splitter, ο οποίος τα τελευταία χρόνια μετά την οριστική του αποχώρηση από τα παρκέ ασχολήθηκε με την προπονητική έχοντας τον ρόλο του assistant coach τόσο στους Nets, όσο και πέρυσι στους Rockets.

Το μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί η απειρία των πρώην Βραζιλιάνου ψηλού, στο να διαχειρίζεται μια ομάδα ως head coach. Και ο ανταγωνισμός της Euroleague μπορεί να αποδειχθεί σκληρός για έναν νέο, φιλόδοξο προπονητή σαν τον Splitter.

Στα θετικά είναι το γεγονός ότι ο ίδιος έχει μεγάλη Ευρωπαϊκή εμπειρία μιας και για πολλά χρόνια ήταν κάτοικος στην χώρα των Βάσκων αποτελώντας έναν από τους βασικούς stars της εκπληκτικής τότε Tau. Ο Splitter έχει δεχθεί πολλές επιρροές από το μπάσκετ του Popovich στα χρόνια του στους Spurs, ενώ λάτρευε να δουλεύει στο πλάι του Udoka, o οποίος έμεινε πολύ ευχαριστημένος με την δουλειά του στους Nets και αμέσως μόλις υπέγραψε στους Rockets ως head coach τον έκλεισε για άμεσο συνεργάτη του.

O Splitter κατάφερε να κρατήσει το καλοκαίρι όλο τον βασικό κορμό της ομάδας που κατέκτησε το EuroCup (Shorts-Hifi-Ward-Kratzer-Jankunen-Sy-Malcolm) και προσπάθησε να τον πλαισιώσει με παίχτες πιο έμπειρους σε συνθήκες Ευρωλίγκας που ταυτόχρονα θα εξυπηρετούσαν και το πλάνο που είχε για την ομάδα.

Ο Splitter ήθελε να δώσει έμφαση στην αθλητικότητα, στην πίεση στην μπάλα, στο aggressiveness στο επιθετικό rebound και στο τρέξιμο στο ανοιχτό γήπεδο.

Για αυτό τον λόγο αποφάσισε να φέρει τον Lo για να τρέχει την δεύτερη πεντάδα, μιας και ο main ball handler έχει παραμείνει από πέρυσι ο MVP του EuroCup TJ Shorts.

Ανοίγω παρένθεση για τον Shorts. Όσο μπόι του λείπει άλλο τόσο θράσος και ταλέντο έχει. Ένας πραγματικός baller που είναι απολαυστικός να τον βλέπεις, όμως στα 27 του πλέον πρέπει να δείξει και συνέπεια στο κορυφαίο επίπεδο ως rookie μάλιστα. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Βραζιλιάνος προπονητής ήθελε να βρει έναν guard με παρόμοια στοιχεία που θα έχει όμως περισσότερη εμπειρία στο υψηλό επίπεδο, για αυτόν τον λόγο επέλεξε τον Maodo Lo.

Στους ψηλούς πλαισίωσε τον Kratzer με τον Hayes, ο οποίος έχει επίσης εμπειρία από την διοργάνωση και ταυτόχρονα προσφέρει διαφορετικά στοιχεία από τον Γερμανό (pick’n’roll ψηλός, αθλητικότητα, aggressiveness στο επιθετικό rebound, άμυνα αλλαγών, καλά τελειώματα πάνω από το στεφάνι, υψηλά επίπεδα ενέργειας).

Επίσης στα guard έφερε τον Ouattara από την Monaco, προσθέτοντας extra αθλητικότητα, με έναν εξαιρετικό αμυντικό τόσο στην ομαδική (καλές περιστροφές, υποστηρίζει άμυνα αλλαγών, καλός στην κάλυψη της αδύνατης πλευράς και των close out) και της ατομικής (σπάσιμο screen στην περιφέρεια, δυνατός κορμός και υψηλά επίπεδα ενέργειας). Στη Μονακό είχε δείξει 3&D στοιχεία, ακόμη θυμάμαι τον μεγάλο Σάσα Ομπράντοβιτς να τον έχει παρκαρισμένο στο Game 1 με τη Maccabi, με τους παίχτες του να χτίζουν νέα πτέρυγα στο κοτέτσι που παίζουν. Κάποιος του το σφύριξε λογικά (ίσως ο Profanatica που ωρυόταν γιατί δεν τον βάζει μέσα), τον ξεκινά βασικό στο Game 2 και η Μονακό βγάζει από το καβούκι της την άμυνα της Maccabi.

Ενώ στα forwards αποκτήθηκε και ο Hommes, ο οποίος μετά από ένα μέτριο πέρασμα από την Baskonia και μια χρονιά στην Trento, ψάχνει μια δεύτερη ευκαιρία στην Euroleague (αρκετά καλός στην spot up εκτέλεση).

H Paris είναι μια ομάδα που παίζει με ενθουσιασμό στην αρχή της σεζόν και έχει έρθει πολύ κοντά στο να κάνει δύο κηδείες. Η μια κόντρα στον Ερυθρό στην Γαλλία και η δεύτερη κόντρα στην Armani μέσα στο Μιλάνο. H απειρία της όμως στο κορυφαίο επίπεδο φάνηκε στις τέταρτες περιόδους, καθώς όταν η μπάλα έκαιγε και η άμυνα των αντιπάλων “κλείδωνε” δεν είχαν την ηρεμία, αλλά ούτε και τα skills (θα εξηγήσω παρακάτω) για να βάλουν την μπάλα στο καλάθι.

Γιατί όμως τους λείπουν τα skills;

Γιατί στην Paris το καλοκαίρι προχώρησαν σε μια στελέχωση που ναι μεν έδωσαν μεγάλη έμφαση στην αθλητικότητα, στα τρεξίματα, στην προσωπική φάση και στο aggressiveness (τόσο στην επίθεση προς το καλάθι, όσο και στην άμυνα, στην προστασία του ζωγραφιστού κλπ) αλλά δεν έδωσαν την απαιτούμενη σημασία στα βασικά.

Η Paris έχει μεγάλο πρόβλημα με το spacing της. Οι χειριστές της (Shorts-Lo-Hiffi) είναι μεν καλοί σκόρερ, έχουν κάθετο παιχνίδι και pull up εκτέλεση από μέση απόσταση, όμως δεν είναι σταθερά καλοί από την εκτέλεση στην περίμετρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα δύο πρώτα παιχνίδια της χρονιάς οι τρεις χειριστές της σούταραν 5/21 3FG (24%).

Και τι γίνεται όταν οι χειριστές σου δεν μπορούν να σουτάρουν με συνέπεια την μπάλα;

Οι χώροι μικραίνουν, ο αντίπαλος κλείνει πολύ πιο εύκολα την ρακέτα, τους διαδρόμους και τα passing lanes. H pick’n’roll δημιουργία περιορίζεται. Η κίνηση μακριά από την μπάλα το ίδιο.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι και οι off ball παίχτες τους δεν σουτάρουν με συνέπεια, με εξαίρεση τα δύο PF (Hommes-Jantunen). Ο Ouattara ξεκίνησε άσχημα, ο Ward και ο Malcolm (που παίρνουν και τα χοντρά λεπτά στα forwards) είναι εντελώς streaky και όλο αυτό κάνει την επίθεση της στο set παντελώς προβλέψιμη και οριακά στατική.

Ταυτόχρονα πέρα από τον Shorts κανένας από τους υπόλοιπους παίχτες της ομάδας δεν δημιουργεί αξιοπρεπώς. Κανένας δεν βάζει τους συμπαίχτες του στο παιχνίδι. Είναι μια ομάδα που επιλέγει να παίζει iso κατά βάση, να εκδηλώνει επιθέσεις νωρίς στο 24άρι για να πιάνει την αντίπαλη άμυνα απροετοίμαστη, ψάχνει πολύ το transition και τις δεύτερες επιθέσεις.

Αυτά είναι ωραία και μπορούν να λειτουργήσουν απέναντι σε ομάδες EuroCup, όμως το παιχνίδι στην Euroleague είναι εντελώς διαφορετικού επιπέδου και απαιτεί την επάρκεια στο set.

Αν δεν την έχεις τότε δύσκολα θα μπορέσεις να σταθείς. Έτσι και η Paris δύσκολα θα μπορέσει να σταθεί με αυτό το συγκεκριμένο σύνολο και με αυτές τις τρανταχτές αδυναμίες. Θα βρει κάποιες νίκες σίγουρα από την ορμή της, απέναντι σε ομάδες αδιάβαστες και απροετοίμαστες, αλλά στην πλειοψηφία τους οι ομάδες της Euroleague δεν είναι τέτοιες.

Τώρα ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να προσέξει 2-3 απλά πράγματα για να μην πέσει θύμα αυτής της ορμής και του ενθουσιασμού της Paris, η οποία όπως σωστά επισήμανε ο Ataman μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη ειδικά απέναντι στους πράσινους, μιας και μια ομάδα πρωτοεμφανιζόμενη θα τα δώσει όλα για να κάνει την πρώτη νίκη της ιστορίας της σε επίπεδο Euroleague απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης. Μια ιστορική νίκη, μια νίκη που θα κάνει κρότο στην διοργάνωση και θα τους δώσει ακόμα περισσότερο ενθουσιασμό για την συνέχεια.

Αρχικά ο Παναθηναϊκός οφείλει να μπει συγκεντρωμένος στο πλάνο του και να μην έχει το μυαλό του από τώρα στο παιχνίδι της Μαδρίτης.

Να ελέγξει τον ρυθμό, να εξασφαλίσει το αμυντικό rebound (έχω επισημάνει ότι η Paris ψάχνει πολύ το επιθετικό rebound και ειδικά ο Hayes είναι επικίνδυνος), να έχει καλές επιστροφές και να οδηγήσει την επίθεση της Paris στο set και σε παιχνίδι μισού γηπέδου.

Ο Shorts είναι ένας παίχτης που χρειάζεται επιτήρηση, όμως αν τον αποκόψεις από την υπόλοιπη ομάδα και του περιορίσεις την δημιουργία τότε η Paris δύσκολα θα βρει απαντήσεις στο μισό γήπεδο μιας και η διαφορά ποιότητας είναι χαοτική.

Από την άλλη επειδή οι Γάλλοι έχουν αθλητικότητα και δυνατά πόδια θεωρώ πως παίχτες κλειδιά στο παιχνίδι εκτός από τους κλασσικούς Grant-Nunn-Lessort, θα αποτελέσουν και οι Brown-Osman-Hernagomez (μιας και είναι παίχτες που βγάζουν περίσσια ενέργεια στο παρκέ) και από την απόδοση τους θα κριθεί το πόσο εύκολα ο Παναθηναϊκός θα επιβάλει την ανωτερότητα του στο γήπεδο.

Από την άλλη η Paris σαν ομάδα δεν είναι ότι προσαρμόζεται στον αντίπαλο. Υπάρχει μια σχετική “αφέλεια” ως προς αυτό. Αυτή την στιγμή ο Splitter προχωράει πολύ με την λογική “let the children play” και δεν έχει κοιτάξει να βάλει κάποια ιδιαίτερα προπονητικά trick στην τακτική του. Εκτιμώ πως όσο προχωράει η σεζόν θα αναγκαστεί να το κάνει.

Δεν ξέρω αν έχει σχεδιάσει κάποιον τρόπο για να περιορίσει το “τάισμα” στον Lessort. Αν θα προσπαθήσει να του κόψει την pick’n’roll δημιουργία και αν θα κοιτάξει να εμποδίσει την εύκολη εισαγωγική πάσα στο post. Αν δεν το κάνει τότε ο Matthias μπορεί να κανιβαλίσει την γραμμή ψηλών της Γαλλικής ομάδας.

Ταυτόχρονα θα είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε τον Ντίνο να παίρνει παραπάνω χρόνο συμμετοχής και να παίρνει μπάλες πιο κοντά στο καλάθι μιας και η έλλειψη αθλητικότητας στους power forwards της Paris ίσως του δώσει μια καλύτερη συνθήκη να επιτεθεί και ταυτόχρονα να κερδίσει και μάχες πίσω.

Συνολικά είναι ένα παιχνίδι που αν ο Παναθηναϊκός εμφανιστεί πνευματικά έτοιμος θα το κερδίσει μιας και τα χαρακτηριστικά της Paris δεν αποτελούν υψηλού κινδύνου για μια ομάδα με την ποιότητα των πρασίνων. Ο μόνος κίνδυνος είναι η έλλειψη συγκέντρωσης και να αφήσουν τους Γάλλους να νιώσουν άνετα να ξεδιπλώσουν τις (λίγες) αρετές τους στο παρκέ.

Η πρώτη διαβολοβδομάδα της Euroleague είναι εδώ και πραγματικά αυτό είναι κάτι που μας κάνει να χαιρόμαστε πολύ.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, η μόνη Paris που αναγνωρίζει το TheHateful8 είναι η παρακάτω κυρία