SARAS
Η αναμονή ήταν μεγάλη. Πέντε ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε τελευταία φορά σε αυτά τα μεγάλα παιχνίδια του Απριλίου στην Euroleague.
Μετά ακολούθησαν τα χρόνια του κόβιντ, με την διακοπή της διοργάνωσης το 2020 και τα δύσκολα χρόνια του “παρκαρίσματος”, όπου ο Παναθηναϊκός μετατράπηκε σε κομπάρσος της διοργάνωσης. Μια κατάσταση που δεν αρμόζει στην ιστορία ενός συλλόγου όπως αυτή του Παναθηναϊκού και που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του ιδιοκτήτη του από κάτω.
Τα δύσκολα φαίνεται όμως ευτυχώς πλέον πως ανήκουν στο παρελθόν. Το ΟΑΚΑ πέρασε στα χέρια της ομάδας (μια μεγάλη νίκη της διοίκησης Γιαννακόπουλου, για να τα λέμε όλα), τα έσοδα αυξήθηκαν, το μπάτζετ ανέβηκε, ήρθαν ορισμένοι εξαιρετικοί αθλητές στον σύλλογο και φυσικά ο Ergin Ataman, ένας εκ των κορυφαίων προπονητών στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Το αποτέλεσμα είναι ότι λίγους μήνες μετά, αυτό το νέο σύνολο παίζοντας winning basketball κατάφερε να βρεθεί στην δεύτερη θέση της Ευρωλίγκας (καλύτερη θέση στην ιστορία του συλλόγου από την στιγμή που άλλαξε format η διοργάνωση) και να έχει πραγματικές βλέψεις για το πολυπόθητο F4.
Ούτε ο πιο αισιόδοξος οπαδός δεν θα μπορούσε να προβλέψει πως μια ομάδα που πέρυσι τερμάτισε στην 17η θέση της διοργάνωσης, φέτος στο νέο ξεκίνημα, με 12 νέους παίχτες, με νέο προπονητή, με όλη αυτή την πίεση που έχει φορτωθεί μετά από τα συνεχόμενα χρόνια αποτυχιών, παρά το δύσκολο ξεκίνημα και τους πρώτους μήνες κακών αποτελεσμάτων, έχοντας ταυτόχρονα και πολλά προβλήματα τραυματισμών να αντιμετωπίσει, θα κατάφερνε τελικά να τερματίσει στην δεύτερη θέση.
Για αυτό προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστήσω τον coach Ataman και όλους τους αθλητές του για τις χαρές που μας προσέφερε φέτος μέχρι στιγμής, που τόσο πολύ μας είχαν λείψει.
Τώρα όμως ανοίγει το κεφάλαιο των play-off. Εκεί τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Οι θέσεις, οι νίκες και η εικόνα της κανονικής περιόδου πάνε περίπατο μιας και όλη η προσπάθεια της χρονιάς θα κριθεί σε μια σειρά αγώνων.
Ο Παναθηναϊκός θα βρει απέναντί του την Maccabi Tel Aviv. Μια ομάδα που όσο και αν δεν την υπολογίζει πολύς κόσμος είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.
Γιατί αυτό;
Μα φυσικά γιατί είναι μια ομάδα, η οποία είναι χτισμένη στα πρότυπα του σύγχρονου μπάσκετ.
Combo guard που σουτάρουν και πασάρουν με την ίδια ευχέρεια (Baldwin-Brown), πλάγιοι που σουτάρουν με συνέπεια (Blatt-DiBartolomeo), 3D στοιχείο από τους forward (Colson κατά κύριο λόγο, αλλά και Webb, χωρίς όμως να είναι τόσο συνεπής στην μακρινή εκτέλεση) και φυσικά pick’n’roll ψηλός τερματοφύλακας (Nebo).
Επίσης είναι ένα σύνολο που δουλεύει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με τον ίδιο κορμό παιχτών, με τον ίδιο προπονητή και έχοντας αντιμετωπίσει και ξεπεράσει πλήρως όλες τις δυσκολίες που έχουν βρεθεί μπροστά τους μιας και είναι η μοναδική ομάδα δίχως έδρα στην διοργάνωση με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Για να είμαι όμως ειλικρινής και για να έχω και την συνείδησή μου ήσυχη θα πρέπει να ξεκαθαρίσω πως για πολλούς κοινωνικοπολιτικούς λόγους, η Maccabi δεν θα έπρεπε να παίρνει μέρος στην διοργάνωση.
Προέρχεται από μια χώρα που σφαγιάζει αμάχους, γυναίκες και παιδιά στην Παλαιστίνη και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η διοργάνωση επέλεξε να έχει double standards. Από την μία να διώχνει με συνοπτικές διαδικασίες τις Ρώσικες ομάδες λόγω του πολέμου με την Ουκρανία και από την άλλη να μένει αμέτοχη και ατάραχη στις εκατοντάδες σφαγές των Παλαιστινίων από τον Ισραηλινό στρατό.
Είναι κάτι που πραγματικά μου δημιουργεί απορία και κάτι που θα έπρεπε οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης κάποια στιγμή να μας απαντήσουν.
Κλείνει η παρένθεση.
Στο καθαρά μπασκετικό κομμάτι η Maccabi σμίλευσε έναν δυνατό χαρακτήρα και έμαθε να κερδίζει μακριά από την έδρα της και μακριά από την στήριξη του κόσμου της. Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο αυτό που κατάφερε, να τερματίσει δηλαδή τόσο ψηλά σε μια τόσο ανταγωνιστική Λίγκα, ενώ δεν είχε σταθερή έδρα.
Για αυτό τον λόγο θεωρώ τα παιχνίδια με τους Ισραηλινούς, πολύ επικίνδυνα. Μια ομάδα που έχει μάθει να παίζει μακριά από την έδρα της, μια ομάδα που έχει μάθει πλέον να παίζει σε εχθρικό κλίμα και αυτό από μόνο του την κάνει να έχει μια άγνοια κινδύνου.
Επίσης είναι μια από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες στην Ευρώπη αυτή την περίοδο. Η Maccabi έρχεται στα play-off με φόρα από το τελείωμα της Euroleague. Κυνήγησε μέχρι τέλους τις πιθανότητες της για την 6άδα, την οποία έχασε πραγματικά στις λεπτομέρειες, από ένα σουτ του Laprovitolla κόντρα στην Barcelona.
Αυτή ήταν και η μοναδική ήττα των Ισραηλινών στα τελευταία εννιά παιχνίδια στην Euroleague. Πριν από αυτό είχε να χάσει από τον Φλεβάρη σε εκείνο το παιχνίδι με την Efes στην Τουρκία. Συνολικά η Maccabi σε όλες τις διοργανώσεις έχει 23 νίκες στα τελευταία 24 παιχνίδια. Το momentum της, όπως και η στιγμή την οποία φορμαρίστηκε η ομάδα του Kattash είναι ακραία κομβική και μπορεί να παίξει τεράστιο ρόλο στην έκβαση της σειράς.
Επίσης δεν είναι τυχαίο ότι η Maccabi είναι μία από τις δύο ομάδες που ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να νικήσει φέτος στην διοργάνωση (η άλλη είναι ο Ολυμπιακός, που όμως τον έχει κερδίσει στο Ελληνικό πρωτάθλημα). Σίγουρα όμως οι ήττες αυτές ήρθαν σε πολύ πολύ ιδιαίτερες συνθήκες για την ελληνική ομάδα και δεν αντικατροπτίζουν την εικόνα του σημερινού Παναθηναϊκού.
Το πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός ήταν μια νέα ομάδα, που έψαχνε ακόμα πως να μοιράσει τους ρόλους στο παρκέ, ενώ δεν είχε έρθει καν ο Nunn, ένας από τους πιο κομβικούς παίχτες στην τελική έκβαση της σεζόν στην κανονική διάρκεια της διοργάνωσης.
Στο δεύτερο παιχνίδι τώρα ο Παναθηναϊκός πάλι έχασε καθαρά και δίκαια. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε εκείνο τον αγώνα οι πράσινοι κυριολεκτικά έπαιξαν δίχως guard. O Σλούκας και ο Vildoza ήταν εκτός αγώνα λόγω τραυματισμών, ενώ και ο Nunn τραυματίστηκε κατά την διάρκεια του και δεν εμφανίστηκε στο δεύτερο ημίχρονο (μέχρι εκείνη την στιγμή κρατούσε την ομάδα μέσα στο παιχνίδι).
Ο Ataman δίχως να έχει άλλη επιλογή πήγε σε ένα δίδυμο Grant-Καλαϊτζάκη το οποίο πραγματικά έκανε μια συγκλονιστική εμφάνιση όμως δεν ήταν αρκετό για να πάρει το παιχνίδι μιας και του έλειπε η ποιότητα στον τομέα της απόφασης.
Όπως και να χει ο Παναθηναϊκός δεν έχει κερδίσει φέτος ακόμα την Maccabi και θα κληθεί να το κάνει τρεις φορές τις επόμενες δύο εβδομάδες.
Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, η Maccabi τρέχει την πιο παραγωγική επίθεση στην Λίγκα (δεύτερη σε offensive rating, 119.3, πίσω μόνο από την Fener). Της αρέσει να πηγαίνει το παιχνίδι σε υψηλό ρυθμό. Να τρέχει το γήπεδο και να ψάχνει καλάθια στο transition (πρώτη σε pace στην Λίγκα).
Είναι καλή στο rebound (δεύτερη στην Λίγκα πίσω μόνο από την Real), ιδίως στο επιθετικό και σκοράρει πολύ από τις δεύτερες επιθέσεις. Τα βράδια που εξασφαλίζει και το αμυντικό rebound, μπορεί να γίνει τρομακτική μιας και ψάχνει κατευθείαν το ανοιχτό γήπεδο για να πιάσει την αντίπαλη άμυνα σε ανισορροπία.
Ταυτόχρονα σουτάρει καλά και από την περίμετρο σαν μια κλασσική pick’n’roll ομάδα που σέβεται τον εαυτό της, ενώ είναι πολύ πιεστική και στην on ball άμυνα (πρώτη σε κλεψίματα στην διοργάνωση).
Γενικά η Maccabi έχει όλα τα καλά που μπορεί να έχει μια ομάδα με pick’n’roll αρχές που έχει κατά βάση αθλητικούς Αμερικανούς στις τάξεις της.
Πίεση στην μπάλα σε όλο το γήπεδο, υψηλό pace, σκορ από δεύτερες επιθέσεις, υψηλά επίπεδα αθλητικότητας και ενέργειας, καλό σουτ από την περίμετρο και πολλές μα πολλές pick’n’roll δράσεις που έχουν είτε ως τελικό αποδέκτη τον Nebo, είτε την εκτέλεση πίσω από το screen είτε του Baldwin, είτε του Brown.
Ο Παναθηναϊκός είναι δεδομένο πως θα κληθεί να εμφανίσει το σκληρό του πρόσωπο στο αμυντικό κομμάτι (2ος σε defensive rating στην Λίγκα, πίσω μόνο από την Real). Η πίεση στην μπάλα θα πρέπει να είναι ασφυκτική. Δεν πρέπει να δοθεί με τίποτα η ευκαιρία στην Maccabi να νιώσει άνετα με την μπάλα στα χέρια της, καθώς κατευθείαν θα ψάξει τις pick’n’roll δράσεις.
Θα πρέπει οι guard του Παναθηναϊκού να εμφανιστούν έτοιμοι και να κυνηγήσουν πίσω από τα screens, να βάλουν τα χέρια τους πάνω στην μπάλα, να κάνουν χιλιάδες άλματα για να κρύψουν την εύκολη πάσα, να βάλουν το σώμα τους πάνω σε εκείνα των Baldwin και Brown.
Και φυσικά. Δεν πρέπει με τίποτα να δοθεί χώρος και χρόνος για εκτέλεση στον κεντρικό διάδρομο, ειδικά σε mid range καταστάσεις που και οι δύο guard της Maccabi είναι elite (o Baldwin διέλυσε την άμυνα του Παναθηναϊκού στο παιχνίδι του δεύτερου γύρου ακριβώς από τέτοιες επιθέσεις).
Ο Grant κατά κύριο λόγο, αλλά και ο Nunn σε δεύτερο βαθμό θα πρέπει να είναι έτοιμοι για ένα πολύ δύσκολο αμυντικό ματσάρισμα στις θέσεις των guard, ενώ και ο Lessort θα κληθεί να παίξει άμυνα απέναντι τους τόσο χαμηλά (αλλαγή στο μαρκάρισμα στην περιφέρεια), όσο και ψηλά (στην προστασία του ζωγραφιστού).
Oι δύο Αμερικάνοι guard είναι αυτοί που ταιριάζουν περισσότερο στις ανάγκες του παιχνιδιού για αυτό τον λόγο περιμένω να τους δούμε πολλά λεπτά ταυτόχρονα στο παρκέ, ενώ σίγουρα θα δούμε και την κλασσική τριάδα στα guard που επιλέγει κατά κόρον ο Ataman τον τελευταίο καιρό με τον Σλούκα να μαρκάρει στο 3 (μια θέση που δεν είναι τόσο επικίνδυνη επιθετικά η Maccabi).
Για τον ίδιο λόγο πιστεύω πως ο Vildoza δύσκολα θα βρει πολύ χρόνο στο παιχνίδι. Αν δεν “σκυλιάσει” στην άμυνα και δεν μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένος στις επιθέσεις μισού γηπέδου της Maccabi, τότε είναι σίγουρο πως το rotation θα κλείσει με τον ίδιο να παρακολουθεί την σειρά από τον πάγκο.
Αν καταφέρει αν εμφανιστεί συνεπής και συγκεντρωμένος στο αμυντικό κομμάτι, τότε θα πάρει και τις μπάλες που του αναλογούν στην επίθεση και μακάρι να βρεθεί σε θέση να βοηθήσει την ομάδα.
Την ίδια στιγμή είναι επιτακτική ανάγκη ο Παναθηναϊκός να καταφέρει να ελέγξει το αμυντικό rebound και να μην δώσει ευκαιρίες στην Maccabi να ανεβάσει τον ρυθμό και να τρέξει το γήπεδο.
Πως θα γίνει αυτό; Φυσικά με σωστές επιστροφές και σωστή πίεση στην μπάλα μετά από μια χαμένη επίθεση και προφανώς αν δεν κάνει εύκολα λάθη που πουλάνε την μπάλα που θα δώσουν την ευκαιρία στην Maccabi να τρέξει.
Θεωρώ πως αν τα παιχνίδια ακολουθήσουν τον ρυθμό που θέλει ο Παναθηναϊκός, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα είναι αυτός που θα νικήσει την σειρά, μιας και πιο ποιοτικός είναι πολύ πιο balanced ως σύνολο
Προσπαθώντας να διαβάσω την σειρά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δύο παράγοντες είναι αυτοί που δείχνουν ως μικρό φαβορί τον Παναθηναϊκό για την πρόκριση στο Βερολίνο.
Και όχι ο ένας δεν είναι ο παράγοντας της έδρας.
Έχουμε ζήσει εξάλλου οδυνηρούς αποκλεισμούς τα τελευταία έτη μέσα στο ΟΑΚΑ (με ή χωρίς πλεονέκτημα έδρας). Σε ΟΑΚΑ που κόχλαζε. Οπότε προσωπικά δεν μπορώ να πιστέψω πως η έδρα παίζει τόσο σπουδαίο ρόλο σε μια σειρά παιχνιδιών, μεταξύ δύο ομάδων που το επίπεδό τους είναι υψηλό.
Ο Παναθηναϊκός σε αυτή την σειρά είναι φαβορί για δύο καθαρά αγωνιστικούς και μπασκετικούς λόγους.
Πρώτον γιατί είναι ξεκάθαρα ένα πιο two way σύνολο και πολύ πιο ισορροπημένος στο set παιχνίδι, που όλοι γνωρίζουμε ότι συνήθως οι σειρές αγώνων κρίνονται εκεί.
Ο Παναθηναϊκός του Ataman, είναι από τα πιο two way σύνολα της φετινής διοργάνωσης και όπως έχω επαναλάβει στο παρελθόν τα συγκεκριμένα σύνολα είναι αυτά που κατά πάσα πιθανότητα διαχρονικά κερδίζουν σε αυτό το άθλημα.
Η Maccabi από την άλλη ναι μεν επιθετικά έχει πολύ ταλέντο, αλλά αμυντικά δεν παρουσιάζει την ίδια συνέπεια, παρότι έχει τα απαραίτητα εργαλεία να το κάνει (guard με μέγεθος και δυνατό κορμό, πλάγιοι αθλητικοί που μπορούν να σπρώξουν κοντά στο καλάθι και ταυτόχρονα να ακολουθήσουν χαμηλά στην περιφέρεια και φυσικά ψηλό τερματοφύλακα).
Αν το καλοσκεφτούμε η Maccabi έχει περισσότερο καλά “εργαλεία” σε σχέση με τον Παναθηναϊκό. Είναι όμως η προπονητική κατεύθυνση τέτοια του coach Ataman, που όλοι δίνουν το 100% στο αμυντικό κομμάτι ακόμα και στους τομείς που δεν είναι δυνατοί.
Ο Σλούκας θα παλέψει να κυνηγήσει πίσω από τα screen, ο Grigonis θα παλέψει να σπρώξει στο post και να κάνει σωστά box out στην διεκδίκηση του rebound, o Μήτογλου θα παλέψει να ακολουθήσει τον αντίπαλο του και στην περιφέρεια, o Lessort θα τα βάλει το κορμί του απέναντι και σε center που δεν είναι στα κυβικά του.
Φυσικά δεν θα είναι πάντα πετυχημένη η άμυνα. Φυσικά και θα γίνουν λάθη. Όμως όταν υπάρχει η διάθεση και η προπονητική κατεύθυνση για να σε κρατήσει συγκεντρωμένο και σε εγρήγορση είναι το πιο σημαντικό. Πιο σημαντικό και από τα ίδια τα χαρακτηριστικά των παιχτών.
Για τον ίδιο λόγο η Maccabi δεν είναι αμυντικά συνεπής. Ο Kattash δεν μπορεί να εμπνεύσει τους παίχτες του στον ίδιο βαθμό που το κάνει ο coach Ataman. Δεν υπάρχει η ίδια κατεύθυνση από τον πάγκο και φυσικά αυτό είναι δύσκολο να αλλάξει Απρίλη μήνα.
Ο Παναθηναϊκός σαν πιο κυνική ομάδα που είναι πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτές τις κακές αντιδράσεις των Ισραηλινών στην set άμυνα. Ο Παναθηναϊκός είναι μια ομάδα που παράγει καλά σουτ. Είναι ευκαιρία λοιπόν να βγάλει μπόλικα τέτοια απέναντι σε μια άμυνα που επιλέγει να παίξει με αλλαγές στο pick’n’roll, που όμως την ίδια έχει πολύ αργές και συνήθως λανθασμένες περιστροφές και κακούς χρόνους άμυνας στο σουτ από την περιφέρεια.
Με λίγα λόγια ο Παναθηναϊκός πρέπει να βάλει την άμυνα της Maccabi σε κίνηση.
Επίσης θεωρώ πως ο Ataman θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα miss matches από τις αλλαγές και να περάσει τις μπάλες κοντά στο καλάθι και πιο συγκεκριμένα σε post δράσεις στον Ντίνο και τον Lessort.
Ο δεύτερος παράγοντας που θέτει τον Παναθηναϊκό ως οριακό (το ξανατονίζω) φαβορί στην συγκεκριμένη σειρά είναι η εμπειρία σε καταστάσεις play off και το winning mentality που διαθέτει σε νευραλγικά σημεία αυτό το σύνολο, όπως στο κομμάτι του πάγκου και του βασικού χειριστή.
Οι περισσότεροι παίχτες του Παναθηναϊκού δεν έχουν γευτεί ακόμα την χαρά του F-4. Είναι άπειροι από τέτοια παιχνίδια. Το ίδιο ισχύει και για την Maccabi προφανώς.
Η διαφορά έγκειται στο κομμάτι του πάγκου και του βασικού χειριστή που εν τέλει βέβαια είναι και τα πιο σημαντικά κομμάτια στο σύγχρονο μπάσκετ.
Ο Ataman γνωρίζει πολύ καλά από τέτοια παιχνίδια. O Kattash από την άλλη τώρα μαθαίνει στο επίπεδο. Είναι μεγάλη η διαφορά κλάσης όπως και παραστάσεων μεταξύ του Τούρκου και του Ισραηλινού και ειδικά στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ που το coaching σε μια σειρά είναι σχεδόν εφάμιλλο σε σημαντικότητα με το performance των παιχτών, αυτό μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό.
Την ίδια στιγμή το Baldwin VS Σλούκας βγάζει ξεκάθαρα κερδισμένο των Έλληνα guard σε επίπεδο παραστάσεων και νοοτροπίας νικητή. Ο Αμερικάνος μπορεί να βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση, να διανύει την πιο καυτή σεζόν της καριέρας του και να έχει βελτιώσει κάθε πτυχή του παιχνιδιού του (δημιουργία, συνέπεια στην εκτέλεση από την περίμετρο), αλλά ο Σλούκας είναι ο πιο κατάλληλος για να τρέξει ένα σύνολο και να το μετατρέψει σε winners.
Μπορεί να μην γράφει τόσο καλούς αριθμούς πλέον, μπορεί να μην είναι τόσο fun to watch, όμως ο Σλούκας έκανε σωστή διαχείριση του σώματός του όλη την χρονιά και από την στιγμή που ανέβηκε ο ίδιος ανέβηκε και όλη η ομάδα. Το impact του στο παιχνίδι της ομάδας είναι σοκαριστικό. Ο τελευταίος που είχε τόσο impact στο παιχνίδι της ομάδας μας ήταν ο Διαμαντίδης.
Κλείνοντας να πω ότι το μπάσκετ το αγαπάμε γιατί μας φέρνει όμορφες αναμνήσεις από την εφηβική μας ηλικία. Παιχνίδια και τίτλοι που κέρδισε η ομάδα μας αλλά και στεναχώριες και κλάματα για αυτά που έχασε.
Η Maccabi ήταν σε πολλές μεγάλες χαρές ο αντίπαλος μας στα εφηβικά μου χρόνια. Ήταν ο αντίπαλος μας στον τελικό της διοργάνωσης στο έκτο μας αστέρι. Στον τελικό που παρότι ήμουν μικρός για να καταλάβω πολλά από μπάσκετ, δεν πίστεψα ούτε για μια στιγμή ότι μπορούσε να χαθεί αυτό το παιχνίδι.
Επίσης ήταν η αντίπαλος μας στην τελευταία μας επιτυχημένη σειρά αγώνων το 2012, με έναν συγκλονιστικό Sarunas Jasikevicius στο break στο Τελ Αβίβ και έναν συγκινητικό Διαμαντίδη στο game 5 στο ΟΑΚΑ.
Πάμε σαν άλλοτε λοιπόν.
