Το κίνητρο του William Wallace στο Braveheart ήταν η επιβολή της prima nocta. Του νομικά κατοχυρωμένου δικαιώματος των τοπικών αρχόντων της Μεσαιωνικής Ευρώπης να εκμεταλλεύονται σεξουαλικά οποιαδήποτε γυναίκα κατά την ημέρα του γάμου της.

Η πραγματικότητα βέβαια διαφέρει ελαφρώς.

Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες ιστορικές αποδείξεις ούτε για την prima nocta, ούτε ότι o Βασιλιάς Εδουάρδος της Αγγλίας την είχε όντως επιβάλει κατά την περίοδο της Βασιλείας του. Υπάρχουν όμως αποδείξεις ότι δεν του άρεσε η συνθήκη που έκανε ο Σκοτσέζος διάδοχος με την μισητή Γαλλία και ξεκίνησε στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Σκωτίας.

Μέχρι βέβαια που πέτυχε τον Wallace στη Μάχη του Στέρλινγκ και ξεκίνησαν οι Πόλεμοι με την Αγγλία που οδήγησαν στην Σκωτσέζικη Ανεξαρτησία.

Το κίνητρο είναι μεγάλο πράγμα.

Πιάνω τον εαυτό μου αυτές τις μέρες να σκέφτομαι που βρισκόμουν πριν από 13 χρόνια.

Γενικά πολλές φορές τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι όλες τις μεγάλες στιγμές που έζησα με αυτή την ομάδα από την πρώτη φορά που την είδα από κοντά, σε εκείνη την πρώτη προπόνηση του Ντομινίκ Ουίλκινς στο ΟΑΚΑ. Και κάθε φορά καταλήγω στο πόσο μακριά ήταν τα 13 χρόνια πριν. Σε μια φάση πιάνει η κάμερα φευγαλέα τον Μασιούλις με άσπρα μαλλιά στις εξέδρες του Βερολίνου και σκέφτεσαι ότι 13 χρόνια πριν δεν είχαμε γνωρίσει καν τον Μασιούλις στον Παναθηναϊκό.

Ένα παιδί που σήμερα είναι 25 χρονών, στο τελευταίο Ευρωπαϊκό του Παναθηναϊκού ήταν 12. Δηλαδή οποιοσδήποτε ελαφρώς νεότερος σιγά σιγά θα άκουγε Ομπράντοβιτς και θα τον θυμόταν μόνο σαν προπονητή της Φενέρ, ή της Παρτιζάν.

Ο Σύλλογος έχει περάσει πάρα πολλά και περνάει επί δεκαετίες τώρα. Δεν του άξιζε η νέα γενιά να μεγαλώσει σαν παρίας. Να ακούει μόνο ιστορίες όπως ακούγαμε εμείς για τον Δομάζο και να ψάχνουν να βρουν πώς είναι η ομάδα τους κανονικά σε βιντεάκια στο YouTube. Όχι στο μπάσκετ έστω. Όχι σε αυτό το τμήμα.

Δεν θα πω ψέματα.

Από τη μέρα που έφυγε ο Ομπράντοβιτς από τον Παναθηναϊκό φοβήθηκα ότι ο Σύλλογος δεν θα ξαναβρεί την αστερόσκονη του παρελθόντος. Ένα φόβο που κατέγραφα σε τόσα και τόσα κείμενα.

Ναι. Αυτήν ακριβώς την αστερόσκονη που βλέπαμε να πέφτει πάνω από τον Σλούκα, τον Αταμάν και όλους τους υπόλοιπους από πίσω τους πριν από μερικές ημέρες. Αυτήν που θα φαίνεται από προχτές στο νέο λάβαρο του ΟΑΚΑ.

Το νέο λάβαρο του ΟΑΚΑ. Πόσο εκκωφαντικά υπέροχο ακούγεται;

Αταμάν σε ευχαριστώ.

Τέλος πάντων.

Παρότι λοιπόν πάντα φοβόμουν αυτά τα 12 χρόνια και πάντα μέσα μου έλεγα ότι κάτι δεν είναι στη θέση του και την κρίσιμη στιγμή θα κάνει τον οργανισμό να λιγοψυχήσει, είχαν υπάρξει φορές που για κάποιον διεστραμμένο λόγο είχα πιστέψει. Γνωρίζοντας βέβαια ότι δεν υπάρχει καμία λογική στο να πιστέψεις.

Και μία από αυτές ήταν στα play-off με τη Ρεάλ επί Πιτίνο πριν από 5 χρόνια.

Με τη Ρεάλ των ίδιων πάνω κάτω παικτών, απλά πέντε χρόνια νεότερων. Του Καμπάτσο, του Ταβάρες, του Ρούντι, του Κοζέρ, του Ντεκ. Και με τον Παναθηναϊκό του Λεκαβίτσιους, του Ντεσόν Τόμας, του Κιλπάτρικ και του Παπαγιάννη.

Ο Παναθηναϊκός των τελευταίων 12 χρόνων είχε χάσει κι άλλα μεγάλα παιχνίδια. Το βάρος καθενός από αυτά βάραινε ήδη όχι μόνο τους παίκτες. Αλλά σίγουρα και το μυαλό μου. Ίσως γι’ αυτό και η ελπίδα.

Ο λόγος ωστόσο που θυμάμαι μέχρι σήμερα αυτό το παιχνίδι συνιστά και το λόγο που ξεκίνησα να γράφω τώρα, σχεδόν μια εβδομάδα μετά την μεγαλύτερη χαρά που έχω πάρει από τον Παναθηναϊκό τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια.

Και αυτός ο λόγος ήταν ο Ιωάννης Παπαπέτρου.

Από τη μέρα που είχε φύγει ο Παναθηναϊκός από τα Final Four, η Ρεάλ του 2019 είχε πάει στα 5 από τα 6, είχε παίξει 4 φορές στον Τελικό και είχε πάρει 2 Ευρωλίγκες.

Πρώτο λοιπόν παιχνίδι εκτός έδρας, ο Παναθηναϊκός ερχόταν με τη φόρα της αναγέννησης της ομάδας υπό τον Πιτίνο. Αλλά χωρίς ποιότητα. Σίγουρα χωρίς την ποιότητα να κοντράρει εκείνη τη Ρεάλ. Με τον Κιλπάτρικ σε ρόλο παλικαριού και τον (τίμιο) Ντεσόν Τόμας σε ρόλο floor spacer.

Πρώτο ημίχρονο και οι φόβοι για άλλη μια φορά επιβεβαιώνονται.

Ο Παναθηναϊκός καταρρέει υπό το βάρος της ποιότητας εκείνης της ομάδας και κάπου στο 3ο δεκάλεπτο βρίσκεται πίσω στο σκορ με 14 πόντους και με την ψυχολογία στο πάτωμα. Ο Καλάθης παίρνει το ένα τρίποντο μετά το άλλο, αποτέλεσμα του προκλητικού under του Λάσο και όλα δείχνουν ότι για ακόμα μία φορά ο Παναθηναϊκός απλά δεν μπορεί. Τα κεφάλια κάτω, τα γνωστά.

Και κάπου στα μισά του 3ου δεκαλέπτου ο Παπαγιάννης βάζει ένα hook.

Στην επόμενη φάση ο Παπαπέτρου βγαίνει τελευταία στιγμή πάνω στον Καμπάτσο και ο τελευταίος αστοχεί. Ο Παναθηναϊκός πάει να τρέξει στο transition, τελικά ο Παπαπέτρου βάζει τρίποντο σε δεύτερο χρόνο και ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά πλησιάζει στους 8. Επόμενη φάση Παπαπέτρου παίζει άμυνα τον Ρούντι και ο τελευταίος κάνει airball. Επόμενη επίθεση χωρίς pick. Πάσα από τον Παπαγιάννη ο Παπαπέτρου σουτάρει τρίποντο με τον Ρούντι κρεμασμένο και ο Παναθηναϊκός στους 5. Θυμάμαι ακόμα στην περιγραφή -νομίζω ήταν ο Καούρης- να φωνάζει: “Παπαπέτρου ξανά. Παπαπέτρου ξανά.”

Από εκείνο το σημείο και μετά ο αγώνας θα γινόταν σκυλομαχία.

Μια σκυλομαχία που αν με ρωτούσες σε εκείνο ακριβώς το σημείο μετά το δεύτερο τρίποντο, θα σου έλεγα ότι θα γίνει μία από τις μεγαλύτερες νίκες μας εκτός έδρας.

Ήταν τέτοια η μανία μου να μας δω να κερδίζουμε εκείνη τη μέρα. Ήταν τέτοια η πίστη μου μετά από εκείνα τα τρίποντα ότι για μία φορά μπορούμε και πάλι να βγάλουμε την ψυχή του παρελθόντος.

Δεν έγινε.

Ποτέ ωστόσο δεν ξέχασα πόσα κιλά.. mentals είχε πάντα αυτό το παιδί.

Πολλές φορές κάποια πράγματα σου μένουν χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Καταλαβαίνεις ότι είναι εκνευριστικά μικρά αλλά σου μένουν.

Στο Braveheart υπήρχε ένας τύπος που λεγόταν Stephen. Συστήνεται στον Wallace σαν ο Stephen from Ireland. Ποτέ δεν μαθαίνουμε τίποτα παραπάνω για αυτόν. Μιλάει μόνος του με τον Θεό και ο Hamish τον αποκαλεί τρελό. Στη μοναδική σκηνή που έχει στην ταινία ειρωνεύεται τον Wallace, απειλεί να σκοτώσει έναν από τους φίλους του όταν τον κοροϊδεύουν και το μόνο που του λέει είναι: “if I risk my neck for you will I get the chance to kill Englishmen?”

Ο Stephen from Ireland τελικά σώζει τη ζωή του Wallace από έναν τρελό που πήγε να τον σκοτώσει στο κυνήγι, τον ακολουθεί στις μάχες του Stirling και του Falkirk, τον προειδοποιεί ότι οι σύμμαχοι του θα τον προδώσουν και τελικά παρακολουθεί το αποκεφαλισμό του μαζί με τον Hamish. Στην τελευταία σκηνή στο Bannockburn τρέχει πρώτος στη μάχη όταν δίνει το σύνθημα ο Robert the Bruce.

Η μάχη του Bannockburn θα γινόταν μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της Σκωτσέζικης ιστορίας.

Είναι κάποιες προσλαμβάνουσες που είναι τόσο βαθιά χαραγμένες στο θυμικό που όσα χρόνια και να περάσουν από κάτι, στο μυαλό σου είναι σαν να είναι χτες.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το ποδοσφαιρικό τμήμα. Το τμήμα που κατά τεκμήριο η παραχάραξη της ιστορίας δημιούργησε ένα alternative reality τύπου Fringe και μας παρέδωσε την χειρότερη δυνατή πραγματικότητα. Ε λοιπόν όταν μια μέρα ο Παναθηναϊκός βρεθεί και εκεί στη φυσική του θέση, αυτή του Συλλόγου που ήταν συνυφασμένος με την εισαγωγή του Champions League, τότε είμαι βέβαιος ότι κανείς δεν πρόκειται να εντυπωσιαστεί, ή να θαμπωθεί από την επιτυχία.

Ο Παναθηναϊκός ΕΙΝΑΙ αυτή η επιτυχία.

Και στο μπάσκετ η στιγμή αυτή ήρθε. Κοιτώντας πίσω, όλα όσα πέρασες μέχρι σήμερα θα είναι από εδώ και στο εξής το κίνητρο για όσα πρόκειται να έρθουν. Για όσα πρέπει να έρθουν.

13 χρόνια μετά ο Παναθηναϊκός είναι ξανά στη φυσική του θέση.

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε την Ευρωλίγκα μέσα από μια σειρά play-off και ένα Final Four που μας γέμισε εικόνες.

Οι ασίστ του Σλούκα στο πρώτο ματς με τη Μακάμπι. Τα ρεκόρ του δεύτερου. Το κρεσέντο του Κόλσον. Τα τρίποντα του Μπλατ. Η αυταπάρνηση του Γκραντ. Η ζώνη του Κάτας. Το σόου του Ναν. Τα ριμπάουντ του Σλούκα. Η απουσία του Χουάντσο. Η μεγάλη του επιστροφή. Οι άμυνες του Καλαϊτζάκη στον Μπράουν. Στον Καλάθη. Στον Γιουλ. Το ξέσπασμα του Σλούκα. Το κλάμα του Λεσόρτ. Η αγκαλιά του Αταμάν με τον Σλούκα. Οι ιστορικοί πανηγυρισμοί. Οι φωτογραφίες. Όλες τους. Το λάβαρο.

Η αστερόσκονη που λέγαμε προηγουμένως.

Η συγκεκριμένη περίοδος αποτέλεσε για τον Παναθηναϊκό μια ταχύρρυθμη εξελικτική διαδικασία που τον έκανε δυνατότερο πνευματικά και σοφότερο αγωνιστικά, την επίδραση της οποίας θα βλέπουμε για χρόνια.

Μια σειρά που εκτιμώ ότι δεν θα είχε αυτή την κατάληξη αν ο Αταμάν δεν παρέδιδε ένα προπονητικό masterclass κάθε αγωνιστική ημέρα εδώ και έναν μήνα.

Από την ημέρα που ο Κόλσον παίζει 31 λεπτά και σουτάρει ¾ τρίποντα. Την ίδια μέρα ο Παπαπέτρου θα έπαιζε 2:44 λεπτά.

Τελικά ο Παπαπέτρου ολοκληρώνει τα play-off κατέχοντας το 6ο μεγαλύτερο plus/minus της διοργάνωσης – ενδεικτικά ο μόνος παίκτης του Παναθηναϊκού που βρίσκεται παραπάνω είναι ο Χουάντσο στην 5η θέση – και το 7ο μεγαλύτερο NetRtg της διοργάνωσης, μία θέση πάνω από τον Χουάντσο και 3ο μεγαλύτερο των play-off από μη σέντερ πίσω από Γιουλ και Γιαμπουσέλε.

Ο Αταμάν στα φετινά play-off και μέχρι το τέλος της διαδρομής κάνει τον Παναθηναϊκό μια πολεμική μηχανή και μαζί με τον Χουάντσο, τον Καλαϊτζάκη και τον σπουδαίο Τζέριαν Γκραντ, για τον οποίο αξίζει ξεχωριστό άρθρο κάποια μέρα, ο Παπαπέτρου κάνει deliver στο υψηλότερο επίπεδο.

Ο Παπαπέτρου στο Final Four καταλήγει να έχει το 3ο υψηλότερο NetRtg πίσω από Μπιμπέροβιτς και.. Τζέριαν Γκραντ, το 4ο υψηλότερο plus/minus, και το 3ο καλύτερο Defensive Rtg.

Ο Αταμάν τον χρησιμοποιεί στην post-season τόσο στο 3 όσο και στο 4 σε small-guard lineups. Οι προσωπικοί του αντίπαλοι τα περισσότερα λεπτά στα play-off είναι ο Κόλσον, ο Γκούντουριτς και ο Χεζόνια.

Μετά τους 18 πόντους του Game 1, ο Κόλσον τελειώνει τη σειρά με -37 plus/minus και ο Παπαπέτρου με +45.

Στο Final Four, Γκούντουριτς και Χεζόνια στα ματς που παίζουν με τον Παπαπέτρου αντίπαλο γράφουν plus/minus -16 και -4 αντίστοιχα. Ο Παπαπέτρου στα δύο ματς τελειώνει με +15 και +4. Στον Ημιτελικό ο Γκούντουριτς σουτάρει 2/6 και στον Τελικό ο Χεζόνια 1/7.

Συνολικά, ο Χεζόνια τελειώνει το Final Four 15ος σε NetRtg και ο Γκούντουριτς 23ος. Ο Παπαπέτρου τελειώνει 3ος.

Τα νούμερα είναι πολλές φορές ο καλύτερος τρόπος να πεις ψέματα.

Ο Παπαπέτρου είναι ένα ψηλό παιδί, με elite μέγεθος, με δημιουργία. Που μπορεί να σε σκοτώσει σε catch ‘n’ shoot καταστάσεις, να τρέξει στο transition, να επιτεθεί στα close out και να αμυνθεί σε όλες τις θέσεις των πλάγιων.

Έλεγα και το καλοκαίρι όταν έμαθα ότι γυρίζει πώς αν υπήρχε παρόλα αυτά κάτι που τον ξεχώριζε στα μάτια μου αυτό ήταν ο χαρακτήρας που έβγαζε στο παιχνίδι.

Ο Παναθηναϊκός φέτος έκανε μια πορεία που όσοι την έζησαν δεν θα την ξεχάσουν ποτέ. Σίγουρα ωστόσο με τα χρόνια θα ξεχάσουν πολλές από τις λεπτομέρειες της. Ίσως κιόλας κατά ένα μέρος εξιδανικευτεί. Ίσως η Μακάμπι γίνει μια ομάδα χαμηλότερης αξίας από αυτή που αντιμετωπίσαμε, η Φενέρ γίνει η ομάδα που διαλύσαμε και η Ρεάλ. Εντάξει η Ρεάλ θα παραμείνει μεγαθήριο.

Ο Παναθηναϊκός ωστόσο νίκησε γιατί σε όλες αυτές τις μικρές στιγμές του τελευταίου μήνα κυριάρχησε.

Ε για να γίνει αυτό, στις περισσότερες από αυτές, κάπου, κάπως, κάποτε, βρισκόταν εκεί κοντά ο Ιωάννης Παπαπέτρου.

Πριν έρθει το Game 5 ο Παναθηναϊκός χάνει στο Βελιγράδι 82-75, το play στην επίθεση του Παναθηναϊκού μόλις έχει χαλάσει και ο Νίμπο μόλις έχει κάνει τάπα. Αντί ωστόσο για ένα εν δυνάμει +10 το σκορ γίνεται 82-78 από το τρίποντο από τη γωνία του Παπαπέτρου και λίγο μετά ο Ναν γράφει την ιστορία του αγώνα.

Στο παιχνίδι του ΟΑΚΑ, 7 λεπτά πριν την κλωτσιά στη μπάλα του Λεσόρτ και προτού ο κόσμος μπει στο γήπεδο, ο Παναθηναϊκός προηγείται 61-56 και ο Παπαπέτρου κάνει την μοναδική προσποίηση που έχω πανηγυρίσει στη ζωή μου, τραβάει δύο παίκτες και βγάζει ελεύθερο τον Ναν για να στείλει το ματς στους 8 και να ξαναγράψει την ιστορία του αγώνα.

Πριν διαλύσουμε την Φενέρ, αυτό που πιθανόν θα ξεχάσουμε είναι ότι στο δεύτερο δεκάλεπτο μας γυρίζει τη διαφορά και παίρνει το μομέντουμ. Το ημίχρονο ξεκινάει με τον Χέιζ-Ντέιβις να κάνει ένα fade away τύπου Τζόρνταν, από το πλάι και με τον Ντίνο κρεμασμένο πάνω του κάνοντας το σκορ 40-38. Στην επόμενη επίθεση του Παναθηναϊκού το play χαλάει, ο Ουίλμπεκιν σχεδόν κλέβει τη μπάλα από τον Ναν προτού καταλήξει στον Παπαπέτρου στη γωνία για το 43-38.

Στο 4ο δεκάλεπτο, 6 λεπτά πριν τη λήξη. Ή καλύτερα λίγο μετά την παράσταση του Καλαϊτζάκη και λίγο πριν το μεγάλο πλάνο του μπόμπιρα του Λεσόρτ, η Φενέρ είναι στο -8 και προσπαθεί να γυρίσει στο παιχνίδι. Ο Σλούκας βγάζει την πάσα της βραδιάς στον Παπαπέτρου και στέλνει τη διαφορά στο +10. Μία φάση μετά ο Γκούντουριτς μπαίνει να ποστάρει τον Παπαπέτρου και βρίσκει τοίχο. Στην ίδια φάση προσπαθεί ξανά να ποστάρει τον Παπαπέτρου και ξαναβρίσκει τοίχο. Η μπάλα φεύγει, ο Ναν τρέχει στον αιφνιδιασμό και λίγο μετά.

Λίγο μετά έχουμε το μοναδικό ριμπάουντ με φίλημα μπράτσου αυτή τη φορά που έχω πανηγυρίσει στη ζωή μου.

Όταν η Ρεάλ περνάει μπροστά με 41-27 έγραφα ότι παίζουμε με μηχανές. Ο Παπαπέτρου μπαίνει στις βολές του 41-29 και βγαίνει στις βολές του 43-39. Τελικά ο Αταμάν θα έβρισκε τις δικές του 11 μηχανές μέχρι το τέλος.

Ο Παναθηναϊκός όλο αυτό τον καιρό αντιμετώπισε στα forward τους Κόλσον, Γκούντουριτς, Χέιζ-Ντέιβις, Πιερ, Μούσα, Χεζόνια, Γιαμπουσέλε. Ο Παπαπέτρου στάθηκε απέναντι σε όλους και επιβλήθηκε.

Για την ακρίβεια ο Παπαπέτρου βρέθηκε ανάμεσα σε μια ομάδα μαχητών που από ένα σημείο και μετά έμπαιναν μέσα και έπαιρναν κεφάλια και δεν μπορώ να εκφράσω πόσο απολάμβανα κάθε δευτερόλεπτο.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής το απολάμβανα τόσο που εδώ και ένα μήνα δεν βλέπω ταινίες. Βλέπω σε επανάληψη τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού.

Ο Αταμάν από τον Απρίλιο και μετά κατεβάζει τα clans against the law και οι bagpipers play the tunes of war.

Αν ο Sopist με ακούει.

Τον τελευταίο ένα μήνα, οι τρεις αντίπαλοι του Παναθηναϊκού είχαν την ατυχία να τους κυνηγάνε ο Γκραντ και ο Ναν στα γκαρντ, ο Παπαπέτρου, ο Καλαϊτζάκης και ο Χουάντσο στα forward και να τους περιμένει ο Λεσσορ πίσω. Ή για να είμαστε ακριβείς να τους κυνηγάει σαν σκύλος στα hedge out. Είχαν την ατυχία ο Ντίνος να λέει ότι θα μπει για να βάλει δύο τρίποντα και να τα βάζει. Ο Κώστας να μπαίνει για τάπα και να σε κάνει πόστερ. Ο Σλούκας να παίρνει ριμπάουντ. Ο Σλούκας να παίρνει ριμπάουντ είπα! Είναι όπως λέμε ο Καλαϊτζάκης να σουτάρει μπάζερ και να λες θα το βάλει. Να βλέπεις τον Γκριγκόνις να σταυροκοπιέται στον πάγκο και τον Μπαλτσερόφσκι να χτυπάει το κεφάλι του. Τον με-το-ένα-πόδι στην έξοδο Βιλντόζα να λυσσάει στην άμυνα (δεν πιστεύω τί γράφω τόση ώρα), να βάζει τρίποντα και να γίνεται σύνθημα στην εξέδρα.

Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί πιο locked in σύνολο σε ένα στόχο. Δεν θέλω να πω ποτέ. Αλλά φλερτάρω με αυτό. Ας πούμε ότι δεν λέω γιατί ξέρω ότι το recency bias μπορεί να μην με αφήνει να θυμηθώ.

Το σίγουρο είναι ότι αυτό που έφτιαξε φέτος ο Αταμάν θα μείνει στην ιστορία.

Ως εκ τούτου, θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ κάποια στιγμή στον προπονητή και σε όλους αυτούς έναν προς ένα ξεχωριστά για όλο αυτό που ζήσαμε.

Και αυτό γιατί ο Αταμάν περισσότερο και από τον τίτλο, έδωσε στον Σύλλογο ξανά τον εαυτό του. Μόνο ένας Παναθηναϊκός μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν αυτό.

Κανείς άλλος δεν μπορεί να καταλάβει πόσο ισοπεδωτικά οδυνηρό ήταν να βλέπεις την ομάδα να μεταμορφώνεται από τον μεγαλύτερο winner του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, στην ομάδα που έτρεμες ότι θα χάσει. Στην ομάδα που κανένα προβάδισμα δεν σε έκανε να νιώθεις σίγουρος. Που κέρδιζες και έψαχνες να βρεις με ποιο τρόπο θα χάσεις. Δεν ήταν αυτό ο Παναθηναϊκός. Απλά δεν ήταν.

Αν υπάρχει ένας λόγος που είμαι και θα είμαι ευγνώμων στον Αταμάν είναι γιατί οι πιτσιρικάδες που έλεγα παραπάνω είδαν επιτέλους την ομάδα όπως πρέπει. Και αυτό πλέον έγινε. Και θα τους ακολουθεί για μια ζωή, όπως ακολουθεί και εμάς.

Το Έβδομο Αστέρι που έφερε ο Αταμάν σπάει επιτέλους τον παραμορφωτικό καθρέφτη με τα φαντάσματα του παρελθόντος και θυμίζει ξανά στον κόσμο ποια ομάδα έμαθε να αγαπάει.

Ως τέτοια λοιπόν, δεν μπορείς όταν μιλάς για το έβδομο Ευρωπαϊκό να μην αναφέρεις το όνομα του Τζέριαν Γκραντ. Του Χουάντσο Ερνανγκόμεζ. Του Ντίνου Μήτογλου. Του Κέντρικ Ναν. Του Ματίας Λεσόρτ. Του Κώστα Σλούκα. Όλων.

Ο λόγος που το κάνω σήμερα για τον Παπαπέτρου είναι γιατί φοβάμαι ότι είναι από αυτούς που η προσφορά του με τα χρόνια θα θολώσει.

Όταν είχε φύγει από τον Παναθηναϊκό πίστευα ότι είναι ένας από τους πολλούς που είχε την ατυχία να παίζει σε έναν Παναθηναϊκό που δεν μοιάζει Παναθηναϊκός. Όταν είδα την πορεία του στην Παρτιζάν και με την είδηση του χειρουργείου δεν κρύβω ότι φοβήθηκα πως τελείωσε για το υψηλό επίπεδο.

Όταν τον ρώτησαν αμέσως μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας πού βρήκε τη δύναμη να παρουσιαστεί όπως παρουσιάστηκε, είπε ότι τον Ιανουάριο συζητούσε με τον αδερφό του να σταματήσει το μπάσκετ.

Ε λοιπόν δεν άξιζε αυτό το τέλος σε αυτόν τον τύπο. Όχι για μένα τουλάχιστον. Ας πούμε για εκείνο το ματς πριν από 5 χρόνια. Ενός άλλου Παναθηναϊκού.

Δεν ξέρω για πόσο θα παίξει ακόμα, ούτε τί μεγαλύτερο θα πετύχει. Ξέρω ότι φέτος γύρισε στην ομάδα του πατέρα του και έπαιξε στον Παναθηναϊκό του Εργκίν Αταμάν.

Στον Παναθηναϊκό του Κώστα Σλούκα. Στον Παναθηναϊκό όχι του ένδοξου παρελθόντος, αλλά στον Παναθηναϊκό του ένδοξου μέλλοντος. Στην ομάδα που δημιούργησε επιτέλους νέους ήρωες. Στην ομάδα που νίκησε όχι μόνο τους αντιπάλους της αλλά και τους δαίμονες της.

Και την βοήθησε να πετύχει μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ιστορίας της.

Στο Braveheart μπορεί να μην ήταν ποτέ ο Wallace, αλλά θα ήταν σίγουρα ο Stephen from Ireland. Αυτός που ήρθε από το πουθενά και βγήκε πρώτος στον πόλεμο.

Αυτός που για κάποιο λόγο θα θυμάμαι τί έκανε όταν ο Παναθηναϊκός πήρε το Έβδομο Ευρωπαϊκό.