Φτάσαμε τέλη Απριλίου και το The Hateful 8 δε θα μπορούσε να σας απογοητεύσει μιας και τα Euroleague playoff ξεκινούν και εμείς είμαστε στις επάλξεις. Πρώτα είχαμε το εξαιρετικό κείμενο από τον tS0u για την σειρά του Παναθηναϊκού με την Efes. Ακολούθησε μια τρομερή δουλειά του Pointguard για την σειρά του Ολυμπιακού με την Real Madrid, το podcast μας για όλες τις σειρές των playoff, το εξαιρετικό podcast με τους @nbalovers που συμμετείχε ο Profanatica και τώρα έχουμε το δικό μου κείμενο για τις σειρές των δύο αιωνίων και φυσικά για τα παιχνίδια μεταξύ Fenerbahce-Paris και Monaco-Barcelona.

Are you not entertained?

OLYMPIACOS – REAL MADRID

O Ολυμπιακός είχε την απαιτούμενη σταθερότητα στην απόδοσή του για να τερματίσει πρώτος στην διοργάνωση όμως το play in tournament τον έφερε να παίξει αντίπαλος με μια ομάδα που ξεκίνησε την χρονιά με υψηλές προσδοκίες, αλλά δεν είχε όλη την χρονιά αυτό που είχε ο Ολυμπιακός, δηλαδή την απαιτούμενη σταθερότητα και σοβαρότητα.

Όλοι στα social media μιλούν για μια πρωτοφανή ατυχία όμως η πραγματικότητα είναι πως η φετινή Real πήρε ότι άξιζε με την παρουσία της στην φετινή regular season της Euroleague.

Ο Ολυμπιακός μπαίνει ως φαβορί στην σειρά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, μιας και κατά την γνώμη μου υπερισχύει σε πολλούς από τους καθοριστικούς παράγοντες που μπορούν να κρίνουν μια σειρά, οι οποίοι είναι:

1. To θέμα του coaching, της διαχείρισης μιας σειράς από τον πάγκο και την ικανότητα προσαρμογής στον αντίπαλο

2. To momentum, η κατάσταση δηλαδή που βρίσκεται η ομάδα λίγο πριν την κρίσιμη σειρά του Απριλίου

3. Παίχτες-κλειδιά που θα μπορέσουν να ηγηθούν και να βγουν μπροστά όταν αυτό θα ζητηθεί σε μια σειρά αγώνων.

4. Το ματσάρισμα με την εκάστοτε ομάδα με καθαρά αγωνιστικά και μπασκετικά κριτήρια.

5. Το πλεονέκτημα της έδρας

Αυτή είναι η σειρά στο δικό μου μυαλό έστω και αν πολλοί δίνουν περισσότερη βάση στο πλεονέκτημα της έδρας, κάτι που θεωρώ εντελώς παλαιομοδίτικο μιας και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε συνεχώς break σε πολύ “καυτές” έδρες, (μάλιστα πέρυσι είδαμε και δύο break σε 5ο παιχνίδι που έκριναν την συμμετοχή στο F4).

Ο Ολυμπιακός έχει και τον προπονητή να διαχειριστεί μια τέτοια σειρά, έχει και τις κατάλληλες προσωπικότητες στο παρκέ για να υπερισχύσει μιας και στην Real δεν υπάρχουν οι παλαιές σειρές με εξαίρεση τον Llull, ο οποίος πλέον όμως βρίσκεται σε μια ηλικία που δύσκολα με την παρουσία του μπορεί να κρίνει την έκβαση μια σειράς, έχει και το πλεονέκτημα της έδρας.

Έχει όμως το απαραίτητο momentum;

Αυτή είναι μια ερώτηση που προβληματίζει τον κόσμο του Ολυμπιακού μιας και το finish της σεζόν δεν ήταν το ιδανικό για την ομάδα του Μπαρτζώκα, καθώς επηρεάστηκε και από τους διαδοχικούς τραυματισμούς σημαντικών παιχτών.

Η Real τη δεδομένη στιγμή έρχεται με καλύτερο momentum παρά την ήττα της από την Paris εντός έδρας, μιας και στα τελευταία εννέα παιχνίδια (από την επανέναρξη της Eurolaegue μετά την διακοπή των κυπέλλων) έπαιζε για την ύπαρξη της σε διαδοχικούς τελικούς που ως επί τω πλείστων κέρδισε. Νίκη στο ντέρμπι ζωής ή θανάτου με Barcelona, ήττα στο ΟΑΚΑ, δύο διπλά στην Σερβία, διπλό στην Μπολόνια και τρεις εντός έδρας νίκες με ASVEL, Armani και Paris.

Όταν η μπάλα έκαιγε η άμυνα της Real έσφιξε σε elite επίπεδο και πήρε τα παιχνίδια με όχι τόσο θελκτικό τρόπο. Με έναν τρόπο και ένα μπάσκετ που δεν μας είχε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Αλλά τα πήρε!

Την ίδια στιγμή ο λαβωμένος τόσο στους guard (απουσία Walkup, Vildoza και Fournier), όσο και στους ψηλούς (Fall, Milutinov) Ολυμπιακός έκανε διπλά σε Bologna και Alba (τις δύο πιο αδύναμες ομάδες της διοργάνωσης), κέρδισε τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ και τις Partizan-Maccabi επίσης εντός έδρας.

Όμως έχασε σε ASVEL, Monaco και έκανε άλλη μια απροσδόκητη ήττα με τον Ερυθρό εντός έδρας. Το βασικό είναι πως δεν έθελξε με την απόδοση του ακόμα και στις νίκες του και δεν παρουσίασε αυτό το κυριαρχικό μπάσκετ που μας είχε συνηθίσει μέχρι τα μέσα Φλεβάρη η ομάδα του Μπαρτζώκα.

Το momentum λοιπόν είναι ένα από τα προβλήματα που θα συναντήσει ο Ολυμπιακός στην σειρά με την Real, όπως και το μεγάλο ερωτηματικό με τους τραυματίες και το πως θα καταφέρουν να επιστρέψουν σε παιχνίδια υψηλής έντασης και υψηλών απαιτήσεων.

Και εδώ υπάρχει το ερώτημα του ματσαρίσματος

Είναι η Real Madrid ένα καλό ματσάρισμα για αυτόν τον Ολυμπιακό;

Η απάντηση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη μιας και οι δύο ομάδες δεν μοιάζουν να έχουν το απαραίτητο two way performance, το οποίο αμέσως σε κάνει να υπερισχύεις σε σύγκριση με τον αντίπαλο.

Από την μία έχουμε τον Ολυμπιακό, ο οποίος στηρίζεται σε μια motion επίθεση μισού γηπέδου, elite εκτέλεση από την περίμετρο, κοψίματα βαθιά στο αντίπαλο καλάθι που όμως έχει αμυντικές αδυναμίες, ειδικά μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Walkup, ο οποίος είχε ξεκάθαρο ρόλο defensive stopper στην περιφέρεια του Ολυμπιακού.

Πιο συγκεκριμένα ο Ολυμπιακός είναι τρίτος σε off rating (121.9), δεύτερος σε net rating, πρώτος σε ast% (με το εκπληκτικό 29.9) και πέμπτος σε efficiency. Την ίδια στιγμή όμως είναι μόλις όγδοος σε defensive rating και έχει χάσει αρκετή από την δυναμική του στην περιφερειακή του άμυνα μετά τον τραυματισμό του Walkup.

Από την άλλη έχουμε την Real που ενώ είναι μια elite αμυντικά ομάδα (πρώτη σε defensive rating στην Euroleague) έχει σαφέστατες αδυναμίες στο παιχνίδι μισού γηπέδου μιας και η κακή της στελέχωση το καλοκαίρι δεν της επιτρέπει κάτι διαφορετικό.

Χωρίς elite εκτέλεση μετά από ντρίμπλα, χωρίς καλούς 3D πλάγιους, με έναν Musa να βρίσκεται σε off χρονιά, χωρίς καθαρό Power Forward με εκτέλεση από την περίμετρο, χωρίς χειριστή να μοιράζει το παιχνίδι όταν ο Campazzo απουσιάζει, η Real μπαίνει στα play-off με σαφέστατες αδυναμίες και έχοντας παραβιάσει βασικές αρχές του winning basketball, οι οποίες είναι.

1. Elite combo guard (τουλάχιστον ένας) με ικανότητα στην δημιουργία και στην εκτέλεση μετά από ντρίμπλα. Ο Campazzo είναι elite δημιουργός, όμως δυσκολεύεται να τιμωρήσει το under, δεν είναι elite slasher και δεν είναι αποτελεσματικός στην drop άμυνα, όταν του ζητηθεί να εκτελέσει.

2. Elite 3D πλάγιοι. H Real έχει τον Musa, ο οποίος μπορεί να εκτελέσει αυτόν τον ρόλο του off ball εκτελεστή, όμως ο Βόσνιος όλη την χρονιά δεν έχει επιδείξει την σταθερότητα που απαιτείται σε αυτό το επίπεδο. Επίσης έχει τον Hezonja, ο οποίος ξεκάθαρα είναι ο παίχτης που την κουβάλησε όλη την σεζόν, έχει φτιάξει πολύ και το σουτ του, όμως το spacing της ομάδας και το γεγονός ότι πολλές φορές αναγκάζεται να λειτουργεί ως χειριστής δεν τον βοηθάνε για τα απαραίτητα open looks. Abalde και Garuba είναι εντελώς streaky στην καλύτερη περίπτωση, ως άσουτοι στην χειρότερη, ενώ ο Deck επιστρέφει από πολύμηνη απουσία.

3. Ψηλό τερματοφύλακα. H Real έχει την τύχη να έχει στις τάξεις της τον κορυφαίο αμυντικό ψηλό των τελευταίων ετών στην Euroleague και το δικό του step up των τελευταίων αγώνων και η κυριαρχία του στο ζωγραφιστό είναι αυτή που τελικά την οδήγησε στα play-off. Όμως ακόμα και πίσω από τον Tavares είναι εντελώς ασταθής η κατάσταση. Ο Fernando έχει βγάλει προβλήματα τραυματισμών, ενώ ο Ibaka μοιάζει πολύ πίσω στο αθλητικό κομμάτι για να ακολουθήσει σε μια σειρά υψηλής έντασης.

Για να μην πλατειάζουμε η Real είναι μια δυσλειτουργική ομάδα στο μισό γήπεδο, που την κάνει ακόμα πιο δυσλειτουργική ο τρόπος που διαχειρίζεται το rotation ο coach Mateo και οι επιλογές του στο συνδυασμό των πεντάδων και στην ισορροπία που πρέπει να υπάρχει μεταξύ άμυνας και επίθεσης. Για παράδειγμα η επιμονή του στην ταυτόχρονη παρουσία των Abalde-Garuba είναι εκ των ων ουκ άνευ μιας και χρειάζεται κάποιος ταχυδακτυλουργός για να εμφανίσει την μπάλα στο καλάθι.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δυσκολεύεται να βρει πεντάδες που θα βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα σε επίθεση και άμυνα μιας και δεν υπάρχουν αρκετοί two-way αθλητές σε αυτό το σύνολο με εξαίρεση τον Mario. Και οι two way αθλητές είναι αυτοί που κάνουν μια ομάδα two way. Και οι νικήτριες ομάδες στηρίζονται συνήθως στο two way παιχνίδι τους.

Αυτό που μπορώ να βρω ως μοναδική λύση είναι το “κόντεμα” του rotation με στόχο να πάρει ένα από τα δύο ματς στο ΣΕΦ και να κερδίσει ξεκάθαρα το momentum της σειράς, όπως επίσης να προσθέσει βάρος και το “πρέπει” στις πλάτες του ΟΣΦΠ, ο οποίος είναι μια ομάδα με ευάλωτο ψυχολογικό υπόβαθρο. Το die hard στοιχείο του Ολυμπιακού, το οποίο υπήρχε τα χρόνια του Σπανούλη δεν υπάρχει πλέον στον ίδιο βαθμό από την μέρα που σταμάτησε ο κορυφαίος παίχτης στην ιστορία του συλλόγου.

Ο Ολυμπιακός είναι πιο ευάλωτος πνευματικά και έχει στην πλάτη του ήδη αρκετές ήττες σε παιχνίδια της μιας ανάσας που έκριναν τίτλους στην εποχή Μπαρτζώκα (F4 Κολωνίας, F4 Βελιγραδιόυ, F4 Βερολίνου, περυσινοί τελικοί πρωταθλήματος). Ο Mateo πρέπει να κλείσει το rotation, να εμπιστευτεί παιδιά που τον τράβηξαν σε αυτό το run που έκανε στο κλείσιμο της season και να ανεβάσει τα ποσοστά ευστοχίας του από τους πλάγιους του για να μπορέσει να ανοίξει την ρακέτα του Ολυμπιακού και να περάσει περισσότερες μπάλες στον Tavares.

Από την άλλη η βασική αδυναμία στην άμυνα του Ολυμπιακού είναι απέναντι σε elite χειριστές στο κομμάτι της εκτέλεσης κάτι το οποίο δεν έχει η Real και δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να βρει, ειδικά από την στιγμή που μιλάμε για σειρά αγώνων και όχι μονό παιχνίδι.

Από αυτή την άποψη το ματσάρισμα είναι καλό για τον Ολυμπιακό, μιας και απέναντι του δεν έχει μια ομάδα ιδιαίτερα αθλητική, ούτε aggressive στο κάθετο παιχνίδι, ούτε ομάδα που θα επιβάλει τον ρυθμό της, ούτε ομάδα που θα έχει τον χειριστή που θα τιμωρήσει την έλλειψη αθλητικότητας σε περιφέρεια και ρακέτα.

Είναι μια ιδανική συνθήκη για τον Μπαρτζώκα να κλείσει μέσα και να μακιγιάρει τις υπόλοιπες αδυναμίες στην άμυνα μισού γηπέδου που τον ταλανίζουν όλη την χρονιά.

Από την άλλη είναι κομβική η παρουσία των Goss και Fournier μιας και ο πρώτος θα είναι ο καθοδηγητής της ομάδας στο μισό γήπεδο, ενώ από τον δεύτερο θα ζητηθεί να πάρει την μπάλα και να την βάλει μέσα όταν η επίθεση δεν θα λειτουργήσει (μην ξεχνάμε ότι η Real έχει τα κορμιά και την αμυντική συνέπεια για να σταματήσει την motion επίθεση του Ολυμπιακού με κύριο εκφραστή τον Βεζένκοφ).

Ο Goss έμεινε ως ο μόνος κανονικός χειριστής με τις απουσίες των Walkup και Vildoza, οπότε αυτή την στιγμή ο Ολυμπιακός έχει το ίδιο πρόβλημα που έχει και η Real όλη την χρονιά. Θα έχει στην διάθεση του μόλις έναν elite play maker.

Από την άλλη τον Fournier τον βολεύουν οι ομάδες χωρίς αθλητικούς πλάγιους, έτσι ώστε να μπορεί να πάρει την μπάλα στα σημεία που αρέσκεται και να εκτελέσει. Δεν είναι τυχαία η εμφάνιση του στην Μαδρίτη κόντρα στην Real πριν λίγους μήνες. Είναι ένα ματσάρισμα που του ταιριάζει και μπορεί να λειτουργήσει ως closer, καθώς η Real ναι μεν έχει κορμιά, όμως δεν έχει παίχτες που θα του δυσκολέψουν την ντρίμπλα (δεν έχει elite χειρισμό ο Γάλλος) και δεν έχει παίχτες να τον κυνηγήσουν μακριά από την μπάλα ώστε να γίνει το απαραίτητο deny

Στο μυαλό μου πολλά θα κριθούν από το πρώτο παιχνίδι της σειράς. Αν ο Ολυμπιακός εμφανιστεί πνευματικά έτοιμος και κάνει το 1-0 τότε η Real δύσκολα θα επιστρέψει στην σειρά.

Από την άλλη η Real πρέπει να ποντάρει στο momentum της και όσο απλοϊκό κι αν ακούγεται πρέπει να βάλει τα σουτ που θα δώσει η άμυνα του Ολυμπιακού, αν θέλει να έχει τύχη στην σειρά.

Προσωπικά δεν μπορώ να θυμηθώ τόσο ανεπαρκή ομάδα στην εκτέλεση από την περιφέρεια, με τόσο κακό spacing και με τέτοια δυσλειτουργία στο μισό γήπεδο να παίρνει τελικώς την πρόκριση για το Final-4 και μάλιστα με μειονέκτημα έδρας. Ο Ολυμπιακός παρά τις όποιες αδυναμίες του στο αμυντικό κομμάτι και με την έλλειψη momentum είναι το φαβορί της σειράς.

FENERBAHCE – PARIS

Ένα ζευγάρι που δεν έχει κερδίσει τα φώτα της δημοσιότητας μιας και τα βλέμματα όλης της Ευρώπης έχουν πέσει πάνω στις σειρές των αιωνίων μιας και είναι πιο “πιασάρικες”.

Η Fener μόνο εύκολο δρόμο δεν θα έχει απέναντι σε μια ομάδα που είναι το κακό σπυρί της διοργάνωσης. Το ενοχλητικό κουνούπι που εκεί που πλησιάζει ο χειμώνας και πιστεύεις ότι το έχεις ξεφορτωθεί αυτό επιστρέφει ξανά και ξανά.

Hats off στην Paris που μπορεί κάποιοι να απεχθάνονται το παιχνίδι της και σε κάποιους άλλους να ξενίζει, όμως εκτός από άκρως θεαματική στο μάτι αποδείχθηκε και αποτελεσματική και die hard αν αναλογιστούμε το budget της και την μηδενική εμπειρία τόσο των προπονητών όσο και των παιχτών της στον elite ανταγωνισμό.

Από την άλλη νομίζω έχουμε να κάνουμε με την καλύτερη δουλειά του Saras στα χρόνια που τον έχουμε παρακολουθήσει στην Euroleague, με μια ομάδα που ταλανίστηκε από τραυματισμούς σε καίριες θέσεις και που δεν ενισχύθηκε ποτέ ουσιαστικά στην ρακέτα.

Προσωπικά πίστευα από την αρχή της σεζόν ότι είναι μια ομάδα που θα πάλευε για το πλεονέκτημα, όμως είχα τονίσει στην αρχή της χρονιάς πως το ξεκάθαρο κενό στους center της, όπως και η έλλειψη καθαρού combo guard χειριστή στο μισό γήπεδο ίσως θα ταβάνιαζαν την προσπάθειας της.

Όμως η ομάδα του Jasikevičius επίδειξε υψηλή συνέπεια όλη την χρονιά, two way στοιχείο (όχι όμως τόσο ξεκάθαρο για να την κάνουν dominant), καλό μπάσκετ και νομίζω απολύτως δίκαια αν και ανέλπιστα στα δικά μου μάτια βρέθηκε με ευκολία στις θέσεις του πλεονεκτήματος.

Η Fener μπαίνει στην κρίσιμη καμπή της χρονιάς έχοντας ένα καλό momentum, έχοντας έναν έμπειρο προπονητή σε play-off καταστάσεις και έχοντας αρκετούς έμπειρους παίχτες σε τέτοιες συνθήκες.

Αν απέναντι της έβρισκε τον Ερυθρό, την Bayern ή ακόμα και την Real θα ήταν το απόλυτο φαβορί της σειράς. Με την Paris όμως δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος.

Το στυλ παιχνιδιού της, η αθλητικότητα της, ο υψηλός ρυθμός που επιβάλει στα παιχνίδια, η άγνοια κινδύνου που την διακατέχει (με την καλή έννοια), όπως και επίσης ο die hard χαρακτήρας που χτίστηκε τις τελευταίες αγωνιστικές και στο play-in tournament την κάνει έναν πολύ επικίνδυνο αντίπαλο για κάθε ομάδα.

Η Paris με λίγα λόγια μπορεί να πάει να επιβάλλει το μπάσκετ της σε κάθε έδρα και να κερδίσει παντού. Το έκανε στην Μαδρίτη, το έκανε στο ΟΑΚΑ, το έκανε στην Efes, το έκανε στο ΣΕΦ και έφτασε ένα σουτ μακριά από το να το κάνει και στην Fener.

Είναι ο χαρακτήρας που έχει χτίσει τέτοιος που δεν φοβάται να παίξει πουθενά, με ηγέτη της τον πρωτοεμφανιζόμενο TJ Shorts. Ο οποίος Shorts στο συγκεκριμένο πλαίσιο και σε μια ομάδα που έχει προσαρμόσει το παιχνίδι της πάνω του δεν υπάρχει άμυνα να τον σταματήσει.

Τον σταματάει μόνο η κακή του βραδιά.

Τα playmaking skills του, η ενέργεια του, η ορμή του προς το καλάθι, η elite mid range εκτέλεση του, η διαύγεια του στον τομέα της απόφασης είναι κάτι που δεν μπορεί να ματσάρει καμία άμυνα αυτή την στιγμή στην Ευρωλίγκα.

Αυτή η 5-out επίθεση της Paris βασισμένη στις αρχές του λεγόμενου pace and space, με τον Jantunen σε ρόλο floor spacer και τον Shorts να μπουκάρει σε κάθε ευκαιρία μπορεί να αποδειχθεί μοιραία για την Fener, που δεν έχει το απαραίτητο rim protection, με μια προΰποθεση.

Η Paris να βάλει τα σουτ από την περιφέρεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι το παιχνίδι της Paris και το πόσο winning μπορεί να γίνει εξαρτάται άμεσα το ποσοστό ευστοχίας των υπολοίπων στις kick out πάσες του Shorts όταν βρει τον χώρο για να επιτεθεί στο καλάθι.

Οι Γάλλοι κερδίζουν τα παιχνίδια που το ποσοστό ευστοχίας του ξεπερνά τον (χαμηλό) μέσο όρο τους μέσα στην χρονιά. Θα είναι εύκολο όμως να συμβεί αυτό σε μια σειρά αγώνων απέναντι σε μια καλύτερη ομάδα και όχι μεμονωμένα σε ένα βράδυ;

Δύσκολο θα πω εγώ.

Από την άλλη η Fener θα πρέπει να βρει τον guard που θα τους τραβήξει στην σειρά και θα σταθεί δίπλα στον εκπληκτικό και φέτος Hayes Davis.

Οι Τούρκοι παρότι λειτουργούν καλά στο μισό γήπεδο είναι ξεκάθαρο πως τους λείπει ο elite χειριστής στο crunch time καθώς δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι υπάρχει ένας leading guard στην ομάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είναι πολύ ψηλά σε κατηγορίες όπως το offensive rating (10η θέση), το net rating (7η θέση) και στο efficiency (12η θέση).

Ο Baldwin επέστρεψε από τον τραυματισμό του έχοντας εμφανή έλλειψη αγωνιστικού ρυθμού και σε ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο σε σύγκριση με εκείνο που βρισκόταν στην Maccabi και αυτή την στιγμή δεν μοιάζει καθόλου efficient.

Από τον Guduric λείπει το consistency όλη την χρονιά, ενώ ο MacCollum παρότι έχει βοηθήσει πολύ με το instant scoring δεν μπορεί να εμπλέξει τόσο τους συμπαίχτες του στο παιχνίδι.

Θα είναι λοιπόν ένας γρίφος αν θα μπορέσει κάποιος από αυτούς να κάνει το step up σε μια απαιτητική σειρά που ταυτόχρονα θα τους ζητηθεί να παίξουν και σε παιχνίδι υψηλού ρυθμού και υψηλής έντασης στην άμυνα, σπάζοντας συνεχώς τα screen (μιας και άμυνα αλλαγών δεν υφίσταται με Sanli και Melli στο 5) και κυνηγώντας τους πυραυλοκίνητους guard της Paris.

Η Paris θα τεσταριστεί από την άλλη στην συνέπεια της στο αμυντικό rebound στο οποίο είναι πολύ χαμηλά (προτελευταία στην διοργάνωση), την ίδια στιγμή που η Fener είναι δυνατή στις δεύτερες επιθέσεις και στο να βρίσκει καλάθια από αυτές (3η σε offensive rebound στην διοργάνωση).

Καμία επιβολή του ρυθμού και κανένα ανέβασμα του pace δεν μπορεί να γίνει αν δεν εξασφαλίσουν το αμυντικό rebound και χωρίς αυτό δύσκολα θα έχουν τύχη στην σειρά, μιας και δεν μπορεί να αλλάξει δέρμα αυτή την στιγμή η φύση των Γάλλων.

Αν εξασφαλίσουν το αμυντικό rebound θα μπορούν να επιβάλλουν τον ρυθμό τους στην σειρά και να μετατρέψουν το μειονέκτημά τους σε πλεονέκτημα. Αν δεν εμφανιστούν συνεπείς τότε η Fener θα είναι το απόλυτο φαβορί της σειράς.

Προσωπικά δεν θα πόνταρα κόντρα στην Paris αλλά η Fener βγάζει μια σταθερότητα που είχε να εμφανίσει από τα χρόνια τους Zoc και θεωρώ πως το τέλος αν και δύσκολα θα ξεπεράσει το εμπόδιο των Γάλλων.

PANATHINAIKOS – EFES

Πάμε και στον Παναθηναϊκό. Ο Παναθηναϊκός έκανε τα βασικά για να καταφέρει να εξασφαλίσει το πλεονέκτημα έδρας, κάτι το οποίο σε καμία περίπτωση από μόνο του δεν του έχει εξασφαλίσει την παρουσία του στο F4. Όπως ανέφερα και παραπάνω δεν θεωρώ το πλεονέκτημα έδρας εξάλλου καθοριστικό παράγοντα για την τύχη μιας σειράς.

Μην ξεχνάμε πως το ΟΑΚΑ μπορεί να είναι “κολαστήριο”, όμως στις τελευταίες 8 σειρές play off έχει σπάσει η έδρα τις 7 από αυτές. Break το 2012 από την Maccabi, break από την Barcelona το 2013, break από την CSKA το 2015, break από την Baskonia το 2016, διπλό break από την Fener το 2017, break από την Real to 2018 και το 2019 και τέλος break από την Maccabi πέρυσι.

Η ομάδα θα πάει με τον τίτλο του φαβορί στην σειρά, όπως πήγε και πέρυσι όμως θα είναι πολύ πιο δύσκολο να επιβεβαιώσει τον τίτλο αυτόν και οι λόγοι είναι καθαρά αγωνιστικοί.

Ο Παναθηναϊκός φέτος δεν έχει αυτό τον two way χαρακτήρα που τον χαρακτήριζε σε όλο το δεύτερο μισό της περυσινής Euroleague. Ούτε μπαίνει με την ίδια ορμή στα play-off από το finish που έκανε στην σεζόν. Ας είμαστε ειλικρινείς.

Το επισήμανε ουκ ολίγες φορές και ο προπονητής του, ο οποίος έκρουσε την καμπάνα του κινδύνου για την αμυντική μας ασυνέπεια τόσο στο παιχνίδι με την Paris, όσο και στο παιχνίδι με τον Ερυθρό.

Ακόμα και ο ίδιος ο Ataman δεν μοιάζει το ίδιο αισιόδοξος για την συμμετοχή μας στο F4, ενώ πέρυσι με την γλώσσα του σώματος, σου έδειχνε ότι υπήρχε μια σιγουριά.

Ακόμα και μετά το 0-1 της Maccabi αν και αρκετά εκνευρισμένος με την εικόνα της ομάδας, είχε δηλώσει μέσες άκρες “οκ έγινε το 0-1, πάμε να πάρουμε 3 νίκες γιατί είμαστε καλύτερη ομάδα και να πάμε στο F4”.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι ο Παναθηναϊκός παίζει ένα οργιαστικό μπάσκετ στο μισό γήπεδο. Ένα μπάσκετ καλύτερο από το περυσινό την ίδια περίοδο. Με πολύ καλές αποστάσεις, open looks, μπάσκετ υπομονής και συνεχώς διάβασμα στο τι δίνει η αντίπαλη άμυνα. Είναι σπάνια πλέον τα νεκρά διαστήματα που πέρυσι μας βασάνισαν ανά περιόδους. Για αυτό τον λόγο μάλιστα οι πράσινοι είναι πρώτοι με διαφορά σε offensive rating, τρίτοι στο net rating, πέμπτοι σε εκτελέσεις από την περίμετρο.

Γενικά ο Παναθηναϊκός είναι elite στο μισό γήπεδο, ενώ πλέον ψάχνει πολύ περισσότερο και το ανοιχτό γήπεδο με την συνεισφορά του Osman κατά κύριο λόγο αλλά και των Juancho-Nunn δευτερευόντως.

Στο αμυντικό κομμάτι τώρα ο Παναθηναϊκός με την απουσία του Lessort έχει χάσει πολύ από την αποτελεσματικότητα του στην άμυνα στον κεντρικό διάδρομο και στα σουτ που βρίσκονται μέσα από καταστάσεις pick’n’roll ειδικά σε πεντάδες που δεν βρίσκεται μέσα ο Gabriel.

H άμυνα κλείνει πολλές φορές ασυνείδητα μέσα στην ρακέτα με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά open looks στα αντίπαλα forwards. Είναι ένας συνδυασμός αδυναμίας κάλυψης του κεντρικού διαδρόμου και κακού συγχρονισμού των πλαγίων σε καταστάσεις περιστροφών.

Ο Παναθηναϊκός θα βρει απέναντί του μια ομάδα που μπορεί να του προκαλέσει προβλήματα σε τέτοιες καταστάσεις. Μια ομάδα που επιτίθεται κυρίως με pick’n’roll δράσεις, που κινεί την μπάλα καλά, που μεταφέρει το παιχνίδι στην αδύνατη πλευρά, που εκτελεί εξαιρετικά από την περίμετρο και που γενικά αν δεν είσαι συγκεντρωμένος 100% στο αμυντικό πλάνο μπορεί να αποδειχθεί σε κακός μπελάς.

Η Efes είναι τρίτη σε εκτελέσεις από την περίμετρο (38.9%), δεύτερη σε offensive rating, πρώτη σε net rating, πρώτη σε efficiency. Με λίγα λόγια μια ομάδα που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα.

Ο Παναθηναϊκός είναι υποχρεωμένος να μπει με το μαχαίρι στα δόντια για κάθε κατοχή σε αυτή την σειρά και καθόλου χαλαρός. Το θετικό είναι ότι στα must win παιχνίδια φέτος εμφάνισε την απαιτούμενη σοβαρότητα και σε αυτό το κομμάτι. Το έκανε μέσα στην Τουρκία με την Fener, το έκανε στον τελικό του κυπέλλου, το έκανε στο Monaco, το έκανε με την Real στο ΟΑΚΑ.

Ήταν σοβαρός εξ αρχής.

Το performance των Grant και Juancho θα είναι πραγματικά καθοριστικό στην έκβαση της σειράς μιας και είναι δεδομένο πως ο Αμερικάνος θα είναι σε αποστολή πάνω στον Larkin, ενώ ο Ισπανός θα χρειαστεί να κάνει τον τερματοφύλακα πίσω για να κόψει τα εύκολα passing lanes τόσο στην ρακέτα, όσο και στην περιφέρεια, ενώ θα πρέπει να συνεχίσει να είναι efficient στην εκτέλεση από την περίμετρο.

Από την άλλη ο Παναθηναϊκός θα βρει μια ομάδα που είναι soft. Τόσο αγωνιστικά, όσο και πνευματικά. Μια περιφερειακή γραμμή που δεν μπορεί να ματσάρει την ενέργεια του Nunn και τα εξωφρενικά skills του για το επίπεδο, μια ομάδα που δεν μπορεί να κόψει την pick’n’roll δημιουργία του Σλούκα (είναι επίσης κομβικό ο αρχηγός να επιστρέψει στις καλές εμφανίσεις την κατάλληλη στιγμή), μια ομάδα με αρκετά soft ψηλούς (μην ξεγελιόμαστε από την εικόνα του Poirier τελευταία, γενικά δεν βγάζει ιδαίτερο grit πίσω), μια ομάδα με πλάγιους χωρίς ιδιαίτερο αμυντικό φίλτρο που επίσης επιτρέπουν πολλά open looks.

Ο Παναθηναϊκός αν εμφανιστεί σοβαρός πίσω και αν διαβάσει αυτά που δεδομένα θα του δώσει η ευάλωτη άμυνα της Efes τότε θα είναι το φαβορί στην σειρά. Προσωπικά όμως δεν είμαι το ίδιο αισιόδοξος ότι η σειρά θα καταλήξει εύκολα σε εμάς ή τουλάχιστον δεν είμαι το ίδιο σίγουρος σε σχέση με πέρυσι.

Το ματσάρισμα δεν είναι το ιδανικό, το momentum είναι καλό και για τις δύο ομάδες, όμως από την άλλη ο Παναθηναϊκός έχει do or die χαρακτήρα που σταδιακά έχει χτιστεί από τους τίτλους που κέρδισε τον τελευταίο χρόνο και φυσικά έχει στον πάγκο του τον coach Ataman, τον καλύτερο προπονητή σε σειρά αγώνων από τους οκτώ διεκδικητές του τίτλου κατά την γνώμη μου.

Επίσης θα επιμείνω στην άποψη μου ότι το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που κρίνεται από τους χειριστές και ο Παναθηναϊκός έχει την τύχη να έχει το καλύτερο backcourt αυτή την στιγμή στην διοργάνωση που ταυτόχρονα να είναι και απολύτως clutch την στιγμή που πρέπει στα παιχνίδια που πρέπει.

Αν και λοιπόν η ομάδα δεν μου βγάζει την ίδια “ενέργεια” με πέρυσι, αν και η απουσία του Lessort είναι κάτι παραπάνω από σημαντική, όσο και αν η ομάδα έχει μάθει να ζει με αυτήν, αν και αυτή την στιγμή ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ξεκάθαρα two way team θεωρώ πως η ποιότητα του θα είναι αυτή που θα μιλήσει στο τέλος της σειράς.

MONACO – BARCELONA

Η πιο ισορροπημένη σειρά από τις τέσσερις με βάση καθαρά το αγωνιστικό επίπεδο. Η Barcelona έρχεται με καλό momentum καθώς το run που έκανε στο τελείωμα της season κατάφερε να την οδηγήσει στην 5η θέση, η οποία να πούμε πως ήρθε κάπως αναπάντεχα.

Παρά την κριτική που έχει δεχθεί ο Penarroya μέσα στην χρονιά, εγώ θα πω πως άφησε καλές εντυπώσεις με το μπάσκετ που έπαιξε βάση των πολύ σημαντικών απουσιών που αντιμετώπισε όλη την χρονιά.

Η Barcelona είναι μια ομάδα με two way χαρακτήρα. Τέταρτη σε offensive rating, έκτη σε defensive rating, με guard που πιέζουν καλά την μπάλα, με πλάγιους που σπάνε screen, έχει μέγεθος, και εκτελεί καλά από την περίμετρο. Το πρόβλημα στον τομέα της απόφασης φυσικά είναι μεγάλο, όπως και η απουσία elite pg της έχει κοστίσει σε πολλά κλειστά παιχνίδια όμως μπορούμε να πούμε ότι ματσάρει καλά με την Monaco και αυτό φάνηκε στις δύο αναμετρήσεις τους στην κανονική διάρκεια.

Το βασικό πρόβλημα της Monaco είναι η συνέπεια στην εκτέλεση από την περίμετρο και το γεγονός ότι δεν μπορεί να είναι efficient σε παιχνίδι μισού γηπέδου. Η Barcelona έχει ένα καλό αμυντικό πλάνο και οι ομάδες που δεν σουτάρουν σταθερά την βοηθούν να το υπηρετήσει μιας και δίνει την ευκαιρία στους stars της ομάδας (Punter-Parker) να κλέψουν ελαφρώς πίσω μιας και δεν είναι το δυνατό τους στοιχείο.

Η Monaco από την άλλη ναι μεν πήρε ένα boost από την προσθήκη του Theis στην front line (elite roller και finisher κοντά στο καλάθι), όμως αυτό από μόνο του δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα υπόλοιπα προβλήματα που υπάρχουν σε αυτό το δυσλειτουργικό ρόστερ.

Η έλλειψη forward με καθαρό 3D στοιχείο, ουσιαστικά είναι κάτι που εγκλωβίζει πολύ τον Mike James, ο οποίος είναι ένας guard που ζει από την pick’n’roll δράση τόσο στην δημιουργία, όσο και στην εκτέλεση. Οι χώροι είναι αρκετά περιορισμένοι φέτος, οι άμυνες κλείνουν μέσα και ο James δεν είναι πλέον 28 χρονών για να περνάει πάνω από τοίχους.

Η Monaco με τον Σπανούλη στο τιμόνι έχει δοκιμάσει πολύ και τα 3-guard line ups και τους Diallo και Blossomgame στο 4 που όμως δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσουν να γίνουν efficient απέναντι σε μια ομάδα με μέγεθος όπως την Barcelona.

Προσωπικά θεωρώ πολύ κομβικό τον Diallo στο συγκεκριμένο ματσάρισμα, καθώς εκτός από την elite άμυνα του θα του ζητηθεί να βάλει και τα σουτ από την περιφέρεια σε spot εκτελέσεις.

Από την άλλη ναι μεν η Barcelona είναι σε καλό momentum, όμως η απουσία καθαρού combo guard είναι εμφανέστατη ειδικά σε κλειστά παιχνίδια. O Punter πάντως είναι σε καλή κατάσταση και φαίνεται διψασμένος για μια επιτυχία, ενώ ο Parker υπάρχουν στιγμές που είναι απολαυστικός στο μισό γήπεδο και η Monaco είναι μια ομάδα που του ταιριάζει.

Γενικά η Monaco μου βγάζει εδώ και καιρό ότι έχει κάπως μπερδεμένους ρόλους στο παιχνίδι της, ενώ ο Σπανούλης φαίνεται πως ακόμα μαθαίνει σε επίπεδο Ευρωλίγκας την τακτική συνέπεια. Σίγουρα το πάθος του στον πάγκο, όπως και το γεγονός ότι αποτελεί ζωντανό θρύλο της διοργάνωσης δίνει ένα boost στο σύνολο αλλά αυτό συνήθως είναι παροδικό και δεν μπορεί από μόνο του να σε προχωρήσει βαθιά στην χρονιά.

Το γεγονός ότι το rotation του είναι διαφορετικό σε κάθε παιχνίδι δείχνει πως ακόμα το ψάχνει σε επίπεδο τακτικής μιας και ο ίδιος δεν έχει την απαιτούμενη εμπειρία αλλά και η ομάδα δεν είναι στημένη από τον ίδιο.

Το γεγονός ότι ο Jaiteh από τέταρτος ψηλός, εμφανίστηκε δεύτερος στο κλείσιμο της χρονιάς, ότι ο Motiejunas σε άλλα παιχνίδια παίζει ένω σε άλλα είναι dnp, ο παραγκωνισμός του Παπαγιάννη, το γεγονός ότι ο Loyd δεν έχει ξεκάθαρο ρόλο μετά τον τραυματισμό του, αλλά και το ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιος από τους Okobo ή Καλάθη θα τρέχουν την δεύτερη πεντάδα, δείχνουν σημάδια ότι η ομάδα είναι ελαφρώς μπερδεμένη στους ρόλους της.

Την ίδια στιγμή η Barcelona μοιάζει πιο συμπαγής, με πιο ξεκάθαρους ρόλους μιας και το rotation έχει κλείσει με τις δεδομένες απουσίες που έχει.

Ναι μεν δεν είναι ξεκάθαρα πιο ποιοτική, ναι μεν δεν έχει κάποιο elite combo guard σαν τον James, όμως αυτή την στιγμή μου μοιάζει πιο “ομάδα” από την Monaco.

Μια σειρά που ξεκινάει από το 50-50, αλλά αν μου έλεγες ποια από τις τέσσερις ομάδες που πήραν το πλεονέκτημα έδρας δεν θα είναι στο F4, τότε θα απαντούσα η Monaco.

Καλή απόλαυση σε όλους και καλά play off να έχουμε με θετική κατάληξη για τον Παναθηναϊκό μας.

So, get out of the way bitch!