Εν αρχη ην η αμυνα

Ο Παναθηναϊκός έκανε μια μαγική διαβολοβδομάδα που έστειλε τους οπαδούς του στον έβδομο ουρανό με αποτέλεσμα να καταλαγιάσει για λίγο και η σοσιαλμηντιακή γκρινια για τις απαραίτητες μία, δύο, τρεις προσθήκες εδώ και τώρα για να σωθεί η χρονιά(sic).

Ωστόσο, όπως μετά από ήττες δεν πρέπει να φέρνουμε την καταστροφή, έτσι και μετά από νίκες δεν πρέπει να τα βλέπουμε όλα τέλεια. Η Ευρωλίγκα έχει πολύ δρόμο μέχρι τον Απρίλη και οι βεβαιότητες εύκολα μπορούν να γκρεμιστούν σε αυτό το διάστημα.

Αυτό που μπορούμε να πούμε με σχετική σιγουριά πλέον είναι ότι με την απόδοσή της τις τελευταίες πέντε εβδομάδες η ομάδα του Αταμαν έβαλε στέρεες βάσεις για να διεκδικήσει το πλεονέκτημα έδρας.

Μετά την ήττα low point από τον Ερυθρό Αστέρα στις 5 Νοέμβρη έχει τρέξει ένα σερί 6-2 και σε αυτό το διάστημα κατάγραφει 123.34 ORTG (εξαιρετικό) και 114.41 DRTG (καλό).

Τι μας λέει αυτό; Ότι το σερί ήλθε με την ομάδα να θυμάται τον απολεσθέντα two-way χαρακτήρα της μετά το κακό ξεκίνημα του Οκτώβρη.

Ωστόσο η εικόνα είναι λίγο πιο περίπλοκη από αυτό.

Αν κοιτάξουμε τα advanced stats στα 4 ματς του Δεκέμβρη (ρεκόρ 2-2) βλέπουμε ότι η εικόνα αυτή αντιστρέφεται.

Το ORTG καταρρέει στο 110.18 (κάκιστο) ενώ το DRTG ανεβαίνει στο 117.49 (επίσης κακό).

Βασική αιτία για αυτήν την εικόνα είναι φυσικά τα δύο ματς με Βαλένθια και Αρμάνι όπου ο ΠΑΟ όχι απλώς δεν έδειξε two-way χαρακτήρα, αλλά δεν είχε καθόλου χαρακτήρα. Δεν ήταν καν one-way team, όπως δείχνει το κακό 111.26 ORTG και το τραγικό 123.33 DRTG σε αυτά τα δύο ματς.

Την συνολική εικόνα του Δεκέμβρη βελτιώνουν οι δύο νίκες της διαβολοβδομάδας, φυσικά. Σε αυτά τα δύο ματς καταγράφει 116 ORTG (not great, not bad) και το εξαιρετικό 108.90 DRTG.

Αυτό σημαίνει ότι ο ΠΑΟ έκανε τις τεράστιες νίκες με Φενερ εκτός και Χάποελ εντος (δύο ομάδες Φ4) επενδύοντας μετά από καιρό πρωτίστως στην άμυνα.

Αυτή η ξαφνική μεταμόρφωση έχει διάφορες αιτίες.

Αφενός τόσο ο κόουτς όσο και οι παίκτες σταμάτησαν τις μπλαζέ εμφανίσεις, ένας από τους λόγους που οδήγησαν στα δύο απανωτά χαστούκια από Βαλένθια και Αρμάνι. Αυτό που είδαμε ειδικά στο ματς με την Αρμάνι πχ. δεν έχει καμία δικαιολογία τόσο σε επίπεδο τακτικής/πνευματικής προετοιμασίας της ομάδας όσο και σε επίπεδο effort στο παρκέ.

Στο ματς με τη Χαποελ ο κόουτς ξεκίνησε στη βασική πεντάδα τον Καλαϊτζάκη (τον οποίο για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο είχε αφήσει εκτός 12αδας στο Μιλάνο για να βάλει τον Grigonis), αφήνοντας εκτός τον Nunn και οι περισσότεροι ήμασταν σε φάση wtf?

Ωστόσο αυτή η κίνηση έθεσε τον τόνο.

Έδειξε πόσο καλά έχει προετοιμάσει το ματς στρατηγικά, και φυσικά του βγήκε απόλυτα. Το εντυπωσιακό με την αρχική πεντάδα δεν είναι πόσο αποτελεσματική ήταν στην άμυνα (πράγμα αναμενόμενο), αλλά ότι εμφανίστηκε καλά προετοιμασμένη και αποτελεσματική και στην επίθεση (115.8 ORTG, 100 DRTG στο πρώτο δεκάλεπτο).

Είναι ακριβώς η εξαιρετική προετοιμασία και το εξαιρετικό κοουτσαρισμα της ομάδας στα ματς με Φενερ και Χαποελ που δικαιώνουν την (μπασκετική) κριτική που ασκήθηκε στον Αταμαν για τα δύο προηγούμενα ματς.

Και κάπου εδώ κάνει enter o Cedi Osman.

Όλοι μιλάνε για το πόσο έλειψε στις δύο ήττες του Δεκέμβρη και πόσο άλλαξε η ομάδα με την παρουσία του στα δύο τελευταία ματς. Αυτό το επιβεβαιώνει και η στατιστική εικόνα.

Για όση ώρα βρέθηκε ο Οσμαν στο παρκέ τη διαβολοβδομάδα ο ΠΑΟ κατέγραψε 113.46 ORTG, αλλά και το καταπλητικό 105.83 DRTG.

O Cedi , χωρίς να είναι αμυντικός εξολοθρευτής ο ίδιος, έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνει τον ΠΑΟ σε μια ομάδα που σπάει κόκκαλα στην άμυνα. Και οι λόγοι για αυτό είναι σαφείς. Προσθέτει το απαραίτητο μέγεθος και τη σκληράδα που λείπει από τα 3-guard line ups στα οποία στηρίχτηκε για πολλή ώρα ο κόουτς εν τη απουσία του.

Ειδικά όταν εμφανίζεται τόσο προσηλωμένος στην άμυνα, όπως στα τελευταία δύο ματς.

Φυσικά ο Osman δεν θα έφτανε από μόνος του αν η τακτική προετοιμασία από τον κόουτς και το effort των υπολοίπων δεν ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Στη διαβολοβδομάδα είδαμε πχ. εκτός από τον παλιό καλό εξαιρετικό Grant και έναν βελτιωμένο στην άμυνα Nunn. Απέναντι στις Φενερ και Χάποελ, με τον Nunn στο παρκε ο ΠΑΟ κατέγραψε +14.6 NETRTG. Αρχές Νοέμβρη, πριν το ματς με τον Ερυθρό και έχοντας ως δείγμα το κακό αμυντικό ξεκίνημα του Οκτώβρη, έγραφα αυτό σχετικά:

Παρόλαυτα ένα ερώτημα που αβίαστα προκύπτει από τα κατορθώματα της διαβολοβδομάδας είναι πόσο πολύ εξαρτημένος είναι ο φετινός ΠΑΟ από την παρουσία του Osman στο 3, και αν ο κομβικός ρόλος του Τούρκου εκτός από ευλογία θα έπρεπε να αποτελεί και αντικείμενο γόνιμου προβληματισμού.

Πόσο λογικό είναι μια ομάδα με τόσο ακριβό και τόσο βαθύ ρόστερ να μοιάζει τόσο εξαρτημένη από έναν παίκτη για να εμφανίζεται αποτελεσματική στην άμυνα, ειδικά όταν αντίπαλοι είναι ομάδες επιπέδου Φ4;

Σε ανύποπτο χρόνο έχω γράψει ότι ο Παναθηναϊκός για να παίζει καλή άμυνα, όπως είναι στημένος, πρέπει οι παίκτες του να παίζουν στα κόκκινα και ότι αυτό δεν είναι εφικτό να γίνεται σε συνέχεια σε μια μακρά και επίπονη σεζόν.

Το κλείδι εδώ είναι φυσικά ότι δεν χρειάζεται να γίνεται σε όλα τα ματς.

Αρκεί να γίνεται στα ματς με τις ομάδες από το πάνω ράφι, όπως στα δύο τελευταία ματς πχ. Εδώ όμως τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα τι θα συμβεί αν ο ΠΑΟ κληθεί να αντιμετωπίσει τέτοιες ομάδες με τον Osman απόντα. Δεν είναι δα ότι λείπουν οι ατυχίες (βλέπε μικροί και μεγάλοι τραυματισμοί) από αυτήν την ομάδα.

Ο προβληματισμός σχετικά με το πόσο κομβική έχει γίνει η παρουσία του Τούρκου φόργουροντ συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη επιλογή στο στήσιμο της περιφέρειας το καλοκαίρι, όταν δηλαδή δεν δόθηκε προτεραιότητα στο συνδυασμό μεγέθους και 3&D στοιχείου.

Κι εδώ θα ανοίξω μια μεγάλη παρένθεση για να μιλήσω για τον Shorts, ο οποίος παραμένει ο ελέφαντας στο δωμάτιο, όπως έγραψα πρόσφατα στο τουιτερ.

Ο παίκτης ήλθε το καλοκαίρι ως ο καλύτερος PG στην περσινή Ευρωλίγκα και η επιλογή του είχε σαφείς παραμέτρους. Ξέραμε ότι δεδομένα δεν θα μπορούσε να προσφέρει λύση στις αμυντικές αδυναμίες της γραμμής των γκαρντ. Η απόκτησή του έγινε με αποκλειστικό γνώμονα να προσφέρει μια έξτρα επιθετική λύση στον γόρδιο δεσμό της αντίπαλης άμυνας με αλλαγές. Της άμυνας δηλαδή που μετά τον τραυματισμό του Lessort έγινε το άρμα μάχης πολλών αντιπάλων απέναντι στον Παναθηναϊκό και του στοίχισε την ήττα στον ημιτελικό του Φ4.

Αυτό το σχέδιο δεν φαίνεται να δουλεύει ως τώρα. Ο Shorts έχει υποστεί το πλήρες σοκ της μετάβασης από τον ρόλο του alpha dog της ομάδας του που έπαιζε σχεδόν 30′ με τη μπάλα στα χέρια και σε διαφορετικό τέμπο επίθεσης σε αυτόν του 4ου γκαρντ που καλείται να προσαρμοστεί στο μπάσκετ ενός άλλου alpha dog, του Σλούκα.

Και ως γνωστόν το μπάσκετ του Σλούκα μπορεί να το παίξει μόνο ο Σλούκας. Αυτή είναι η ευλογία και παράλληλα η “κατάρα” του φετινού Παναθηναϊκού.

Το αποτέλεσμα είναι ο Shorts να μην έχει κάνει καμία ουσιαστική διαφορά στον τρόπο επίθεσης της ομάδας ως τώρα. Η παρουσία του όχι μόνο δεν έχει ανεβάσει την αποτελεσματικότητα της επιθετικής λειτουργίας, αλλά σε σχέση με πέρσι αυτή εμφανίζεται κατά τι λιγότερο αποτελεσματική. Από την άλλη, η άμυνα με αυτόν μέσα αποτελεί συχνά πρόβλημα, όπως ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που –και λόγω των απουσιών στο 5– δεν του παρέχεται η απαραίτητη κάλυψη.

Μετά από 17 αγωνιστικές έχουμε ένα ικανό δείγμα, λοιπόν, για να μπορούμε να προβληματιστούμε επί του θέματος χωρίς υπερβολές.

Ο Shorts έχει σωστή νοοτροπία και δεδομένα προσπαθεί, ακόμα και στα ματς που δεν παίζει πολύ. Είχε θετικές στιγμές και στα δύο ματς της διαβολοβδομάδας πχ. παρότι έπαιξε από 13′ σε κάθε ματς. Με τη Φενέρ έδωσε κάποια hustle plays στην άμυνα σε ένα ματς που δεν του βγήκε καμία προσπάθεια μπροστά. Με τη Χάποελ ήταν σχετικά αποτελεσματικός στις λίγες προσπάθειες που πήρε.

Σε αντίθεση με τον Brown που τέτοια εποχή πέρσι είχε ήδη αρχίσει να τα παρατάει επειδή είχε απογοητευτεί και δεν μπορούσε να συμβιβαστεί/προσαρμοστεί στον ρόλο του 4^ου γκαρντ, το καλό με τον Shorts είναι ότι αυτός συνεχίζει να το παλεύει κάθε δευτερόλεπτο που βρίσκεται στο παρκέ.

Αυτό από μόνο του φτάνει για να πούμε ότι η μεταγραφή του δεν πρέπει να ταυτίζεται με αυτή του Brown (τον Βιλντόζα τον θεωρώ ούτως ή άλλως διαφορετική περίπτωση γιατί δεν ήταν επιλογή Αταμαν), και δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται ως ήδη αποτυχημένη, όπως έσπευσαν να τονίσουν κάποιες αναλύσεις της κακιάς ώρας.

Όπως σχολίασε και ο Χάρης Γιαννόπουλος σε ένα δικό μου τουητ επί του θέματος, ο Shorts είναι 1.8 πόντους και 1.9 ασιστ από τον στόχο, αν θεωρήσουμε ότι ο στόχος, δηλαδή το επιθυμητό σημείο για να παίζει τον ρόλο του ιδανικού 4^ου στο υπάρχον ρόστερ, είναι οι 10 πόντοι και οι 5 ασίστ.

Επί της αρχής θα συμφωνήσω ότι αυτός μοιάζει ο ρεαλιστικός επιθυμητός στόχος για τον Shorts φέτος, ωστόσο γεγονός παραμένει ότι ο τρόπος που λειτουργεί η επίθεση του Παναθηναϊκού δεν τον βοηθάει να γίνει σταθερός παράγοντας στο παιχνίδι της ομάδας. Δηλαδή παίκτης που θα δίνει αυτά τα νούμερα, λίγο πάνω λίγο κάτω, σταθερά σε κάθε ματς.

Το ρεαλιστικό σενάριο, λοιπόν, για τον Shorts μοιάζει να είναι ότι, βάσει της εξαιρετικής νοοτροπίας που έχει (και την οποία ελπίζω να μην απωλέσει προϊούσης της σεζόν), θα δώσει κάποια καλά ματς με δυνατούς αντιπάλους που θα του ταιριάζουν, όπως το έκανε με τη Ρεαλ πχ., και ότι θα βοηθάει όπως και όσο μπορεί στα ματς που δεν θα παίζει πολύ.

Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να δω κάποιο πιο αισιόδοξο σενάριο στον ορίζοντα, τουλάχιστον όχι για όσο δεν θα μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως δίδυμο με τον Nunn.

Στο σερί του 6-2 που έχει τρέξει ο Παναθηναϊκός από τις αρχές Νοέμβρη μέχρι και σήμερα στα 13.1′ που συνυπάρχουν στο παρκέ οι δυό τους η ομάδα καταγράφει -17.6 NETRTG . Στα 4 ματς του Δεκέμβρη ειδικότερα βρέθηκαν μαζί στο παρκέ για 12.1′ και τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Σε αυτό το διάστημα ο ΠΑΟ καταγράφει το τραγικό 104.21 ORTG και το ακόμα πιο τραγικό 145.35 DRTG (-41.1 NETRTG).

Eδώ τη διαφορά την κάνουν τα δύο ματς με Βαλένθια και Αρμάνι όπου στα 17.1′ που συνυπάρχουν στο παρκέ ο ΠΑΟ καταγράφει 97.01 ORTG και 155.56 DRTG. Νούμερα απογοητευτικά που αναπόφευκτα οδήγησαν στον περιoρισμό του χρόνου του Shorts στα δύο επόμενα ματς (από τα 23.5′ μ.ο. με Βαλένθια και Αρμάνι έπεσε στα 13.5′ μ.ο. με Φενέρ και Χάποελ).

Στη διαβολοβδομάδα σε 6.1′ συνυπαρξης στο παρκέ τα πράγματα δείχνουν σαφώς καλύτερα: 121.43 ORTG και 117.39 DRTG.

Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι τη διαφορά στην απόδοση δεν την κάνει η συνύπαρξη τους με τον Osman στην πεντάδα καθώς το σχήμα βρέθηκε μόνο για 1.2′ στο παρκέ με τη Φενερ και 4.4′ με τη Χαποελ όταν και κατέγραψε το θετικό +8.6 NETRTG. Το πραγματικά θετικό διάστημα ήταν όταν συνυπήρξαν σε σχήμα με 3 γκαρντ με τον τρίτο να είναι ο …Σλούκας, πράγμα που συνεβη μόνο στο ματς με τη Χαποελ, όταν σε 9′ και κατέγραψαν +13.7 NETRTG. Το small ball της Χάποελ μοιάζει να διευκόλυνε αυτό το σχήμα.

Τί μας δείχνουν όλα αυτά;

Ότι η ανάγκη του ΠΑΟ να βγάλει ένα πιο two-way πρόσωπο απέναντι σε αντιπάλους επιπέδου Φ4 σε συνδυασμό με την έλλειψη 3&D στοιχείου στο ρόστερ, αλλά και το γεγονός ότι η επίθεση τρέχει (απολύτως λογικά) γύρω από τις ανάγκες και τα σκιλζ των Σλούκα και Nunn, δεν επιτρέπει στον Shorts να γίνει αυτό που οι περισσότεροι νόμιζαν ότι θα γίνει όταν αποκτήθηκε το καλοκαίρι. Ο βασικός PG της ομάδας, αυτός που θα την τρέχει δηλαδή.

Η επιστροφή του Holmes μπορεί θεωρητικά να βοηθήσει λίγο την κατάσταση δίνοντας στον Shorts τη δυνατότητα να κερδίσει περισσότερο χρόνο στο παρκέ, αλλά μοιάζει δύσκολο να την αλλάξει ριζικά.

Η ουσία βέβαια είναι ότι ο Shorts έχει διετές συμβόλαιο και πρακτικά δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη να γίνει ο πρώτος PG της ομάδας φέτος, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι ο Σλούκας βρίσκεται ακόμα σε prime κατάσταση αφηφώντας τα στερεότυπα της βιολογικής ηλικίας.

Ένα ζήτημα που δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αγνοήσουμε όμως είναι τι μας δείχνει η τωρινή κατάσταση για το μέλλον.

Όπως είχε επισημανθεί από την πρώτη στιγμή που ακούστηκε αυτή η μεταγραφή, για να γίνει ο Shorts η διάδοχη κατάσταση στα ηνία της ομάδας τα επόμενα χρόνια, δηλαδή όταν θα φτάσει εκείνη η αποφράδα μέρα που ο ΠΑΟ δεν θα βρίσκεται στα σίγουρα χέρια του βιονικού κομπιούτερ που κρύβεται πίσω από τον άνθρωπο Κώστα Σλούκα, θα χρειαστεί πολύ πιο στοχευμένη στελέχωση του ρόστερ με βάση τα σκιλζ και τις αδυναμίες του παίκτη. Δηλαδή προσθήκη 3&D στοιχείου και παικτών που θα μπορούν να υπηρετήσουν ένα πιο γρήγορο τέμπο επίθεσης.

Το αν ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε ή θα θα έπρεπε να είχε πάει σε διαφορετική επιλογή παίκτη για το δεύτερο PG το καλοκαίρι είναι μια θεωρητική κουβέντα που έχει το ενδιαφέρον της, αλλά δεν μπορεί να γίνει εδώ τώρα. Ας την αφήσουμε για κάποιο μελλοντικό HateCast.

Κλείνω τη μεγάλη παρένθεση για τον Shorts και επανέρχομαι στις εμφανίσεις της διπλής εβδομάδας.

Λόγω της εξαιρετικής αμυντικής του απόδοσης ο Παναθηναϊκός κατάφερε να κερδίσει δύο ντέρμπι απέναντι στην πιο φορματισμένη ομάδα της λίγκας τον τελευταίο μήνα και απέναντι στην πρώτη ομάδα της βαθμολογίας αντίστοιχα, έχοντας από μέτριο έως κακό ποσοστό στο τρίποντο (33.3% με Φενερ, 26.9% με Χάποελ).

Αυτό –δηλαδή η δυνατότητα να νικήσει με διαφορετικούς τρόπους σε δύσκολα ματς διαφορετικών συνθηκών– ήταν ένα χαρακτηριστικό της ομάδας τη σεζόν ’23-’24 με τη θεμελιώδη διαφορά όμως ότι τότε υπήρχε ο Lessort στην εξίσωση.

Η μέτρια επίδοση από το τρίποντο είναι πρόβλημα από την αρχή της σεζόν φέτος (33.6% ομαδικό ποσοστό μέχρι τώρα), ωστόσο αυτό το πρόβλημα έχει και μια αισιόδοξη ανάγνωση δεδομένης της καλής βαθμολογικής θέσης της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο πλεονέκτημα αυτή τη στιγμή έχοντας αρκετούς παίκτες που σουτάρουν σταθερά από λίγο έως πολύ κάτω από το ποσοστό καριέρας τους.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει σημαντικό περιθώριο βελτίωσης του ποσοστού της ομάδας στη συνέχεια της σεζόν. Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι μετά τον πρώτο μήνα που τίποτα δεν δούλευε σωστά, η επιθετική λειτουργία έχει αρχίσει και παράγει όλο και περισσότερα καλά σουτ πλέον. Ένα σταθερό χαρακτηριστικό της καλής επιθετικής λειτουργίας της ομάδας επί ..ταβερνιάρη Αταμαν, για να μην ξεχνιόμαστε.

Όσο κι αν μας εκνευρίζει, λοιπόν, η αστοχία του Juancho και του Ντίνου που είναι παρα φύση κακοί μέχρι στιγμής, ή του Ρογκαβόπουλου που δεν το έχει βρει ακόμα στην Ευρωλίγκα, ή τα ελαφρώς πεσμένα ποσοστά των Σλούκα και Nunn, η προοπτική που υπάρχει σε αυτό το κομμάτι είναι προοπτική ανόδου. Χειρότερα δεν γίνεται, ειδικά στις περιπτώσεις των Juancho, Ντίνου, και Ρόγκα.

Και για να μην αφήσω κανέναν αναγνώστη παραπονεμένο θα γράψω κάτι και για προσθήκες στο κλείσιμο για να πιάσω όλα τα ακροατήρια.

Το opt out του Omer είναι την επόμενη εβδομάδα και όλοι περιμένουν με αγωνία τις εξελίξεις σε αυτό το μέτωπο. Οι φήμες οργιάζουν ότι ο παίκτης θα αποδεσμευθεί, αλλά μέχρι να δούμε επίσημη ευχαριστήρια ανακοίνωση της ΚΑΕ τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται σίγουρο.

Προσωπικά έχω ξαναπει ότι ο Ομερ πρέπει να φύγει και για το δικό του καλό και για το καλό του ΠΑΟ. Η θετική παρουσία του στην επίθεση στο ματς με τη Χάποελ δεν πρέπει να μας ξεγελάει για αυτά που δεν μπορεί να δώσει στο πίσω μέρος του παρκέ με βάση τις ανάγκες αυτού του ρόστερ.

Στην παρούσα φάση όμως η σκέψη μου είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να αλλάξει τον Ομερ με άλλο πεντάρι από τη στιγμή που επανέρχεται ο Holmes και ενώ οργιάζουν οι δημοσιογραφικές φήμες και για επιστροφή του Lessort στην αγωνιστική δράση φέτος. Η επιλογή του Silva της ΑΕΚ πχ. που έχει ακουστεί δεν βγάζει νόημα σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορώ να δω λογική σε μια τέτοια προσθήκη και τι διαφορετικό θα προσφέρει από αυτό που φέρνουν ο Faried και ο Holmes.

Ανοίγω μια μικρή παρένθεση εδώ για να πω ότι προσπαθώ να κλείνω τα αυτιά μου σε κάθε φήμη ή πληροφορία για τον Lessort γιατί είναι ένα θέμα που με πληγώνει. Κάθε μα κάθε φορά που ακούγεται το όνομά του δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι αυτός ο Παναθηναϊκός αν είχε τον υγιή Lessort στο ρόστερ του θα μπορούσε να χάσει μόνο από τον εαυτό του. Καμία ομάδα της Ευρωλίγκας δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει στην σοβαρή του μέρα. Αυτό που έχει συμβεί με τον Ματίας δεν έχει προηγούμενο σε επίπεδο κομβικής απώλειας. Κλείνει η παρένθεση.

Σε αυτή τη βάση λοιπόν η μόνη αλλαγή που μοιάζει λογική στα μάτια μου στην frontline είναι αυτή του Ομέρ με ένα 4αρι το οποίο να μπορεί να πατήσει και στο 5 σε πιο ελαφριά σχήματα. Και αυτό γιατί θεωρώ δεδομένο ότι ο υπερφορτωμένος Juancho θα κάνει αναπόφευκτα κοιλιά στην απόδοση του ενώ ο Ντίνος δυστυχώς παραμένει μια του ύψους και δύο του βάθους.

Θα περιμένω λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον το τέλος της επόμενης εβδομάδας για να δω τι σκέφτεται και πως θα κινηθεί το προπονητικό επιτελείο σε αυτό το θέμα.

* Η πηγή για τα στατιστικά στοιχεία είναι το 3stepsbasket.com