Η τελευταία διπλή αγωνιστική του πρώτου γύρου της Ευρωλίγκας είχε τα πάντα.

Μεγάλα ντέρμπι, κλειστά ματς, αναβολές παιχνιδιών και (δυστυχώς) σοβαρούς τραυματισμούς παικτών.

Το τέλος του πρώτου γύρου δεν βρίσκει καμία ομάδα να έχει ξεχωρίσει στη βαθμολογία. Η πρώτη θέση από την 11η απέχει μόλις δύο νίκες, ενώ 15 ομάδες παραμένουν μέσα στο παιχνίδι της δεκάδας και των playoff.

Τα θεωρητικά μεγάλα φαβορί του καλοκαιριού, όπως οι δύο ελληνικές π.χ., δεν έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν μέχρι στιγμής, ενώ ομάδες που ξεκίνησαν πιο πίσω στις αρχικές προβλέψεις, όπως η Παρί, η Ζαλγκίρις και η Μπάγερν, έχουν κάνει από πολύ καλή έως εξαιρετική πορεία.

Πάμε να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, λοιπόν, για το τι είδαμε στο φώτο φινις του πρώτου γύρου.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ

Οι τρομακτικές εμφανίσεις της διπλής αγωνιστικής θα ήταν αρκετός λόγος για να ξαναμπεί το τριφύλλι εμφατικά στη θέση του φαβορί για το Φ4.

Ο σοβαρός τραυματισμός του Mathias Lessort όμως, της κολώνας της πράσινης frontline, ήλθε να επισκιάσει τα πάντα και να οδηγήσει τους πράσινους σε εντελώς αχαρτογράφητα νερά.

Δεν χρειάζεται να τονίσουμε και από εδώ πόσο σημαντικός και αναντικατάστατος είναι ο Γάλλος σεντερ για την ομάδα του Ergin Ataman και πόσο η μακροχρόνια απουσία του αλλάζει τα πάντα στον αγωνιστικό σχεδιασμό των πρασίνων.

Ο Lessort στην καλύτερη περίπτωση θα ξαναπατήσει παρκέ μέσα με τέλη Απρίλη σύμφωνα με τα λεγόμενα των γιατρών και αυτό πρακτικά τον βγάζει εκτός μάχης και για τα playoff.

Με λίγα λόγια ο Παναθηναϊκός καλείται να κυνηγήσει την πρόκριση στα playoff και μετά στο F4 χωρίς τον καλύτερο σεντερ της Ευρωλίγκας που ήταν αναντικατάστατο μέλος όλων των πιο αποτελεσματικών πεντάδων της ομάδας σε άμυνα κι επίθεση.

Μέχρι να δούμε αν και με ποιον θα τον αντικαταστήσει δεν μπορούμε να πούμε πολλά για το πως διαμορφώνονται οι πιθανότητες του από δω και στο εξής για να πετύχει τους προαναφερθέντες στόχους.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως είναι να μιλήσουμε για τη ριζική αγωνιστική μεταμόρφωση της ομάδας τις τελευταίες δύο αγωνιστικές και πως ήλθε αυτή.

Την επόμενη της τραγικής εμφάνισης με την Εφες γράφαμε για την βαθιά κρίση στην οποία είχε μπει η ομάδα επί έναν μήνα και είχαμε επισημάνει ότι ο κόουτς Ataman καλείται να πάρει δύσκολες αποφάσεις ξεκινώντας από το ροτέισον και τους ρόλους μέσα στην ομάδα.

Πριν αλέκτορα λαλήσαι ο κόουτς έκανε αυτό ακριβώς.

Αποφάσεις τομές πάνω από ονόματα και συμβόλαια, και με γνώμονα μόνον το καλό της ομάδας.

Καταρχάς δόθηκε ένα τέλος στο άναρχο ροτέισον και στις διαρκείς δοκιμές διαφορετικών σχημάτων που σκοπό είχαν να δώσουν χρόνο σε όλους και ειδικά στις νέες προσθήκες. Ο βασικός λόγος που ο κόουτς να χάσει σταδιακά τον έλεγχο της ομάδας τον προηγούμενο μήνα.

Κάπως έτσι  βρέθηκε στην first unit ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, ο οποίος μετά τον ερχομό του Osman το Σεπτέμβρη δεν είχε καν θέση στην δωδεκάδα, με τον ΝΒΑer Osman να περνάει σε δεύτερη επιλογή στο 3 εν τη απουσία των Grigonis και Παπαπετρου.

Και ο Καλαϊτζάκης δικαίωσε απόλυτα αυτήν την επιλογή.

Το αρχικό σχήμα όχι μόνο λειτούργησε αλλά έγινε κυριολεκτικά βασικό σχήμα με την πρώτη αλλαγή να έρχεται τρία λεπτά από το τέλος στο πρώτο δεκάλεπτο του ματς με την Αρμάνι, ενώ με την Μπασκόνια αντίστοιχα έγινε στο τελευταίο λεπτό.

Αυτές οι καθόλου εύκολες κινήσεις του Ataman αποδείχτηκαν κομβικές για να στείλουν μήνυμα σε όλους υπενθυμίζοντας ποιος κάνει κουμάντο στην ομάδα και ποιον πρέπει να ακολουθούν.

Το κυριότερο ξαναέδωσαν ζωή στο αμυντικό κουφάρι του Παναθηναϊκού, το οποίο έσερνε από γήπεδο σε γήπεδο τον τελευταίο μήνα. Η ομάδα έδειξε μετά από καιρό ξανά τρομερή ενέργεια και προσήλωση στα μετόπισθεν.

Στα ματς της διπλής αγωνιστικής δεχθηκε 71,5 πόντους κατά μέσο όρο (74 από την Αρμάνι, μία από τις καλύτερες επιθέσεις της λίγκας τον τελευταίο μήνα, και 69 από τη Μπασκόνια).

Οι τανάλιες που έβγαλε η ανανεωμένη first unit στην άμυνα με μπροστάρηδες τους Grant και Καλαϊτζάκη, βοήθησαν την εξαιρετική επίθεση της ομάδας – η αποδοτικότητα της οποίας είχε σταδιακά πέσει πολύ κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής κρίσης του προηγούμενου μήνα – να ξαναπάρει φωτιά.

Ο Παναθηναϊκός σκόραρε (κρατηθείτε) 104 και 103 πόντους αντίστοιχα, καθαρίζοντας και τα δύο ματς με διαφορές 30+ πόντων, οι οποίες δημιουργήθηκαν από το πρώτο δεκάλεπτο.

Για να σχηματοποιήσουμε την αγωνιστική μεταμορφωση, η απόδοση του Παναθηναϊκού στα πέντε ματς που προηγήθηκαν αυτής της εβδομάδας είχε κυριολεκτικά πάρει τον κατήφορο με το ORTG να κατρακυλάει στο κακό 111.27 και το DRTG να εκτοξεύεται στο τραγικό127.27.

Στα ματς με Αρμάνι και Μπασκόνια η επίθεση του εκτοξεύεται στο τρομακτικό ORTG 147 ενώ αμυντικά έχει το εξωπραγματικό DRTG 102. Και αυτά απέναντι σε μία από τις καλύτερες επιθέσεις της διοργάνωσης (Αρμάνι) και μία από τις καλές άμυνες (Μπασκόνια).

Εδώ βέβαια πρέπει να επισημάνουμε δύο πράγματα για μια πιο ψύχραιμη προσέγγιση των δεδομένων.

Πρώτον, αυτή η απόδοση έρχεται εντός έδρας, και δεύτερον η τρομερή αποτελεσματικότητα του ανανεωμένου βασικού σχήματος έκρυψε αρκετά το γεγονός ότι η second unit με Σλούκα, Brown, Osman, Μήτογλου και Yurtseven δεν λειτούργησε αποτελεσματικά.

Ο κόουτς θα χρειαζόταν, λοιπόν, ούτως ή άλλως (δηλαδή και χωρίς τον τραυματισμό του Lessort) να ανακατέψει ξανά την τράπουλα εκεί. Eιδικά σε εκτός έδρας ματς  τα προβλήματα αυτής της second unit θα φαίνονταν πολύ περισσότερο.

Μέχρι και το 21′ της αναμέτρησης με την Μπασκόνια όταν οι κραυγές πόνου του Lessort πάγωσαν τον κόσμο και μαζί την όποια σιγουριά είχε αρχίσει να διαμορφώνεται για την αγωνιστική αναγέννηση της ομάδας, οι φίλοι του Παναθηναϊκού απολάμβαναν το απόλυτο μπάσκετ.

Μπροστάρης σε αυτήν την εξαιρετική παράσταση δεν ήταν άλλος από τον απόλυτο σουπερσταρ της διοργάνωσης, τον Kendrick Melvin Nunn.

Η τιμωρία της Ευρωλίγκας φαίνεται ότι επέδρασε ευεργετικά στο mindset του αμερικανού παικταρά, ο οποίος οδήγησε την ομάδα του σε δύο κυριαρχικές εμφανίσεις με στατιστική όνειρο.

Κατά μέσο όρο ο Nunn σκόραρε 32,5 πόντους, με 8/13 (61,5%) δίποντα, 14/28 (50%) τρίποντα, 7/7 (100%) ελεύθερες βολές, και είχε 4 ριμπάουντ, 5,5 ασίστ και 2 κλεψίματα.

Αφήστε την Ευρωλίγκα να μετράει PIR…

Αν δεν υπήρχε η αποφράδα στιγμή του 21′, τώρα μάλλον θα σας έγραφα χωρίς φόβο και πάθος οτι ο Παναθηναϊκός όσο θα δείχνει τέτοια προσήλωση στην άμυνα θα είναι αυτόματα το πρώτο και αδιαμφισβήτητο φαβορί για την κούπα και το back-to-back.

Αυτό το αν όμως είναι τεράστιο και αλλάζει πλέον ριζικά τα δεδομένα για το τριφύλλι.

Από τους βασικούς παίκτες που κάθε ομάδα δεν θέλει να χάσει ο Lessort είναι πιθανότατα αυτός που ο Παναθηναϊκός δεν άντεχε να στερηθεί περισσότερο από κάθε άλλον. Ίσως κι από αυτόν τον εξωγήινο Nunn.

Δεν έχω καμία πρόθεση να μπω σε τυχαία ονοματολογία σε αυτή τη φάση για τον πιθανό αντικαταστάτη του. Είναι μια δεδομένα πολύ δύσκολη επιλογή.

Ωστόσο στη δική μου λογική αυτό που έχει σημασία είναι όποιος έλθει να μπορεί να δίνει κάποια βασικά πράγματα στην άμυνα γιατί εκεί είναι πρωτίστως που το κενό του Lessort πρέπει να καλυφθεί.

Μπορεί σε πολλούς η ατομική αμυντική απόδοση του Lessort να φαίνεται πεσμένη φέτος, αλλά γεγονός είναι ότι δεν υπάρχει καλή αμυντική πεντάδα του φετινού Παναθηναϊκού χωρίς τον Lessort μέσα.

Για να το θέσω αλλιώς, αυτό που θα χάνει στην επίθεση ο Παναθηναϊκός μπορεί πιο εύκολα να προσπαθήσει να το καλύψει τουλάχιστον εν μέρει και εκ των έσω. Αυτό που χάνει στην άμυνα όμως δεν μπορεί, ειδικά στην αγαπημένη άμυνα του κόουτς με hard hedge outs πάνω στα καλά αντίπαλα γκαρντ.

Ο Yurtseven δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζει αυτή την άμυνα. Το γεγονός ότι εμφανίστηκε πιο αξιοπρεπής πίσω με την flat αντιμετώπιση του αντίπαλου χειριστή στο σκρην δεν πρέπει να οδηγεί σε παρανοήσεις ότι ξαφνικά έγινε αμυντικός ογκόλιθος. Στις βοήθειες και στην γρήγορη κάλυψη του χώρου παραμένει κακός.

Και φυσικά καμία ομάδα δεν μπορεί φυσικά να παίζει μόνο drop ή flat στο σκρην απέναντι στους αντίπαλους κοντούς.

Θα περιμένουμε με μεγάλη περιέργεια την τελική επιλογή του κόουτς για τον αντικαταστάτη και θα την αξιολογήσουμε αναλογιζομένοι πάντα και τους σοβαρούς περιορισμούς που θέτει η αγορά.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Μετά την ήττα στο Βελιγράδι που προσγείωσε λίγο απότομα τον Ολυμπιακό, η διπλή αγωνιστική αυτής της εβδομάδας εντός έδρας με φιλοξενούμενες τις δύο μάλλον πιο αδύναμες ομάδες της διοργάνωσης στον πρώτο γύρο προσφερόταν για ένα δυναμικό come back τόσο βαθμολογικά όσο και σε επίπεδο απόδοσης.

Η αποστολή εξετελέσθη μόνο κατά το ήμιση.

Η ομάδα του κόουτς Μπαρτζώκα βγαίνει μάλλον ανακουφισμένη με το 2/2 από την εβδομάδα, αλλά και προβληματισμένη με βάση τις εμφάνισεις της, ειδικά αν συνυπολογίσουμε και το ματς στο Βελιγράδι.

Το βασικό πρόβλημα του Ολυμπιακού αυτή την περίοδο μοιάζει να συνδέεται με την αμυντική του λειτουργία πρωτίστως.

Στην αρχή της σεζόν είχαμε επισημάνει ότι φέτος ο Ολυμπιακός δεδομένα δεν θα παίζει την ίδια σκληρή άμυνα με πέρσι, αλλά η ανεβασμένη επίθεση του θα υπερκάλυπτε αυτή τη διαφορά καθώς θα έπαιρνε μέσα από αυτήν τις νίκες.

Αυτό σε γενικές γραμμές φαίνεται να επιβεβαιώνεται με την ως τώρα πορεία του, ωστόσο οι Πειραιώτες δυσκολεύονται αρκετά πλέον να κυριαρχήσουν απέναντι σε ομάδες που παίζουν σκληρά στην άμυνα παρά το μεγάλο επιθετικό ταλέντο που διαθέτουν.

Στο Βελιγράδι πχ. τα βρήκαν σκούρα απέναντι σε μια σκληρή περιφερειακή άμυνα και αυτό τους οδήγησε σε μια σχετικά άνετη ήττα στο τέλος. Στο ΟΑΚΑ για να θυμίσω ένα αντίθετο παράδειγμα ήταν η σοφτ άμυνα του Παναθηναϊκού που τους επέτρεψε να πάνε το ματς σε outscoring και να το κερδίσουν στα σημεία στο τέλος.

Απέναντι στην Βίρτους, μια ομάδα με δεδομένα περιορισμένο επιθετικό ταλέντο που εσχάτως όμως προσπαθεί (χωρίς μεγάλη επιτυχία) να δείρει για να κρύψει το πρόβλημα, χρειάστηκε να επιστρατεύσει την μάλλον καλύτερη αμυντική του εμφάνιση στον πρώτο γύρο ο Walkup, για να έλθει η νίκη σε ένα ματς όπου παρόλη την επιθετική δυσλειτουργία του αντιπάλου ο Ολυμπιακός δεν κατάφερνε να ξεφύγει πολύ στο σκορ.

Το ματς με την Αλμπα, την ομάδα με τη χειρότερη άμυνα και τη χειρότερη επίθεση στη λίγκα, ήταν κανονικό ντέρμπι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Η νίκη ήλθε τελικά χάρη στον εξαιρετικό Fournier που για άλλη μια φορά απέδειξε τον clutch χαρακτήρα του, αλλά – για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας – και με βοήθεια από την ξεκάθαρη εύνοια των διαιτητών προς την έδρα στο τελευταίο τρίλεπτο του ματς.

Όπως και να ‘χει, αυτό που μετράει και μένει από την τελευταία «διαβολοβδομάδα» του πρώτου γύρου είναι οι νίκες, καθώς κανείς δεν θα θυμάται την απόδοση της ομάδας ή τη διαιτησία αν η τελική συγκομιδή οδηγήσει σε πλεονέκτημα στα playoff.

Για να μείνουμε όμως στον Fournier, ο Γάλλος σουπερσταρ είναι αδιαμφισβήτητα αυτό που έλειπε από τον Ολυμπιακό πέρσι και κάνει ξεκάθαρα τη διαφορά στα δύσκολα, όταν δηλαδή τα συστήματα πάνε περίπατο.

Η αίσθηση που έχω ως εξωτερικός παρατηρητής είναι ότι μάλλον πρέπει να αυξηθεί ο χρόνος τους στο παρκέ (δηλαδή να έχει χρόνο και ρόλο αντίστοιχο του Nunn για να το κάνω λιανά).

Ως προς αυτό ο κόουτς Μπαρτζώκας καλείται να πάρει μια γενναία απόφαση που αφορά στο πόσο είναι διατεθειμένος να παρεκκλίνει ακόμα περισσότερο από όσο έχει κάνει μέχρι τώρα από τις ιδέες στις οποίες στήριξε το οικοδόμημά του όλα αυτά τα χρόνια ώστε να πάρει το μέγιστο από έναν πολύ μεγάλο παίκτη.

Η δική μου λογική λέει ότι το ρίσκο μιας τέτοιας απόφασης είναι πολύ μικρότερο από την προοπτική ανταμοιβής που θα έχει ο Ολυμπιακός όταν θα έχει γίνει η ομάδα του Fournier και ο παίκτης θα κληθεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά στα πολύ δύσκολα του Απριλίου.

Κλείνοντας με τους ερυθρόλευκους, η τελική συγκομιδή του Ολυμπιακού στον πρώτο γύρο τον βρίσκει σε πλεονεκτική βαθμολογική θέση σε ένα ούτως ή άλλως συνωστισμένο βαθμολογικό τοπίο.

Ο κόουτς Μπαρτζώκας μπορεί να δηλώνει αισιόδοξος για τη συνέχεια ευελπιστώντας σε άνοδο της απόδοσης της ομάδας του ενόψει της σειράς δύσκολων ματς που έρχονται σε ζόρικες έδρες τον επόμενο μήνα, τα οποία θα κρίνουν πολλά για την τελική έκβαση της RS.

Οι υπόλοιπες ομάδες in a nutshell

Αν υπάρχει μία ομάδα που βγαίνει φουριόζα από πρώτο γύρο, αυτή είναι η Μπάγερν του κόουτς Herbert.

Η νίκη της μέσα στην Αρμάνι στο δεύτερο ματς της εβδομάδας την σταθεροποίησε στα υψηλά στρώματα της βαθμολογίας δείχνοντας ότι μπορεί και στα δύσκολα εκτός έδρας.

Μια ομάδα με τρομερή επιθετική λειτουργία που έχει απόρθητη έδρα και ξεκινάει τον δεύτερο γύρο έχοντας περισσότερα παιχνίδια στο σπίτι της από ό,τι εκτός.

Με τα εως τώρα δεδομένα αυτό την καθιστά σοβαρή υποψήφια για μια θέση στην εξάδα και γιατί όχι και στην τετράδα στο τέλος της RS.

H Αρμανι του κόουτς Messina αντίθετα βγαίνει από τη διπλή αγωνιστική με ψαλιδισμένα τα φτερά της.

Μετά το τρομερό σερί που έκανε πολλούς να αναφωνήσουν Ettore is back, ήλθε η βαριά ήττα από τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ και η εντός έδρας απώλεια απέναντι στη Μπάγερν να κόψουν τον ενθουσιασμό εντός και εκτός κλαμπ.

Ο άτυχος Nebo τραυματίστηκε εκ νέου άμα τη επιστροφή του και αυτό είναι κρίμα και για τον παικταρά και για την ομάδα, ωστόσο ο κόουτς φαίνεται να βρήκε επιτέλους (μετά από τρία ολόκληρα χρόνια) τη συνταγή που θα κάνει την ομάδα του ανταγωνιστική.

Η Αρμάνι του δεύτερου γύρου θα έχει την προσοχή μας πλέον και μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί υποψήφια για τη μάχη της εξάδας τουλάχιστον, αν συνεχίσει έτσι.

Η ακύρωση του ματς της Παρι με τη Φενερ (τείνω να συμφωνήσω με την κριτική του Fournier σε αυτή την απόφαση) δεν μας επιτρέπει να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα για το ποια από τις δύο είναι σε μεγαλύτερη πορεία πτώσης.

Ίσως αυτό να μπορούμε να το πούμε με σχετική σιγουριά για την ομάδα του Σάρας που μετά από μία εντυπωσιακή πορεία για πολλές αγωνιστικές κόντρα στις σημαντικές απουσίες της λόγω τραυματισμών, γνωρίζει τη μία βαριά ήττα μετά την άλλη.

Η Παρί από την άλλη αποτελεί το μεγάλο ερωτηματικό του δεύτερου γύρου. Θα συνεχίσει να παίζει ως ένα από τα μεγάλα φαβορί για Φ4 ή θα ξεφουσκώσει, και αν ναι σε τί βαθμό;

Προσωπικά δεν θα πόνταρα σε μεγάλη διαφορά απόδοσης διότι είναι μια πολύ καλά προπονημένη ομάδα με ξεκάθαρη αγωνιστική φιλοσοφία.

Ωστόσο είναι πιθανό στον δεύτερο γύρο να συναντήσει μεγαλύτερες δυσκολίες καθώς πλέον κανείς δεν θα είναι ανυποψίαστος απέναντί της, και αυτό μπορεί να την οδηγήσει εκτός τετράδας για αρχή.

Η παρουσία της στον δεύτερο γύρο θα μας δείξει οριστικά από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη.

Η Μονακό (του Βασίλη Σπανούλη, όπως μας υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία οι Έλληνες αθλητικογράφοι – δεν θυμάμαι βέβαια να την αποκαλούν συχνά “η Μονακό του κόουτς Ομπράντοβιτς” παρότι αυτός έστησε την ομάδα το καλοκαίρι), βγαίνει σαφώς κερδισμένη από τον πρώτο γύρο με ένα εντυπωσιακό come back υπό τις οδηγίες του Έλληνα κόουτς.

Η βαριά ήττα στη Μαδρίτη ήλθε να τους υπενθυμίσει ωστόσο ότι στην Ευρωλίγκα τίποτα δεν είναι περίπατος. Πρόκειται για μια ήττα που δεν στοιχίζει και πολλά βαθμολογικά ενώ μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει σαν ευεργετικό καμπανάκι.

Ο Σπανούλης και η νοοτροπία του δείχνουν να ταιριάζουν γάντι στο κλασικά λάιτ στυλάκι των Γάλλων, και τα υλικά είναι εκεί (παρά τις ανορθογραφίες στη frontline) για να πάνε μέχρι τέλους.

Εξίσου ανεβασμένη βγαίνει και η Εφες από τον πρώτο γύρο.

Το εμφατικό 2/2 την έβαλε για τα καλά στο παιχνίδι της εξάδας και ο κόουτς Mijatovic μοιάζει να κέρδισε οριστικά το στοίχημα και να νιώθει πολύ άνετα στην άκρη του πάγκου της ομάδας πλέον.

Μάλλον περνάει περισσότερο κάτω από τα ραντάρ από όσο θα έπρεπε το γεγονός ότι η Εφές έχει ένα από τα πιο πλήρη και ισορροπημένα ρόστερ της διοργάνωσης.

Δεν του λείπει κυριολεκτικά τίποτα και όσο νικάει και βρίσκει ρυθμό τόσο πιο επικίνδυνη θα γίνεται.

Το κλειδί βέβαια θα είναι να παραμείνει υγιής ο Larkin.

Mαζί με την πολύ δυνατή frontline της (με τον Osmani να αποτελεί τον κλασικό Τούρκο-έκπληξη της χρονιάς) και τους υπασπιστές του Larkin, Bryant και Beaubois(αρο), μπορούν να γίνουν εφιάλτης για οποιονδήποτε διασταυρωθεί μαζί τους στα playoff.

Η Ζαλγκίρις τελείωσε με ήττα εκτός προγράμματος τον πρώτο γύρο, χάνοντας στην έδρα της από την πολύ ανεβασμένη Ασβελ, αλλά ο τελικός απολογισμός είναι παραπάνω από θετικός.

Αν ο εκπληκτικός σκόρερ Lonnie Walker συνεχίσει να εγκλιματίζεται στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, τότε το σκληρό σύνολο του Trinchieri θα μείνει στην κούρσα της εξάδας και γιατί όχι και της 4αδας μέχρι τέλους.

Ο Ιταλός κόουτς δείχνει να μην εμπιστεύεται τον Αμερικανό σταρ ακόμα όταν τα ματς ζορίζουν και η Ζαλγκίρις απέχει πολύ από το να γίνει δική του ομάδα. Ωστόσο θα είναι κρίσιμο για τους Λιθουανούς η μετάβαση αυτή να έχει επισυμβεί μέχρι το τέλος της RS.

O Walker είναι το είδος παίκτη που μπορεί να νικήσει κάθε άμυνα, είναι σκόρερ επιπέδου Nunn και άρα ο παίκτης που μπορεί πραγματικά να αλλάξει επίπεδο τους Λιθουανούς στα δύσκολα.

Ο Trinchieri προσπαθεί να τον εντάξει σταδιακά και να πάρει τα μέγιστα από αυτόν χωρίς να σπάσει το αγωνιστικό καλούπι που έχει στήσει για την ομάδα από το καλοκαίρι, και το οποίο βασίζεται σε μια πολύ σκληρή άμυνα (τη καλύτερη της λίγκας) και σε μία έως τώρα μέτρια επίθεση.

Το αν και κατά πόσο θα τα καταφέρει, θα κάνει τη διαφορά για τη Ζαλγκίρις.

Το εντυπωσιακό σερί της Παρτιζαν βρήκε άδοξο τέλος στη «διαβολοβδομάδα» με δύο ήττες πισωγύρισμα.

Ειδικά η ήττα εντός από την φορμαρισμένη Asvel ήταν αυτή που «πόνεσε» πιο πολύ, αλλά το μόνο βέβαιο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει το καλοδουλεμένο σύνολο του Ζοτς για μια θέση στην πρώτη δεκάδα τουλάχιστον.

Ο δεύτερος γύρος θα είναι ζόρικος για αυτούς καθώς θα πρέπει να σβήσουν κάποιες εντός έδρας ήττες αν θέλουν να έχουν αξιώσεις για κάτι παραπάνω στο τέλος του δρόμου.

Με bounce back τελείωσε τον πρώτο γύρο και ο Αστέρας, ο οποίος άρχισε να εκμεταλλεύεται και πάλι την έδρα του.

Ο Σφαιρόπουλος έχει φτιάξει ένα αξιόμαχο σύνολο που έχει two way χαρακτηριστικά και είναι ικανό να κάνει ζημιές, αν κάποιος το υποτιμήσει. Θεωρώ την εξάδα το απόλυτο ταβάνι τους, και για να το φτάσουν θα πρέπει να δείξουν μεγαλύτερη συνέπεια στο δεύτερο γύρο, ειδικά εντός έδρας.

Βίοι αντίθετοι για Ρεαλ και Μπαρσελόνα το τελευταίο διάστημα, πράγμα που το επιβεβαίωσε και η διπλή αγωνιστική.

Οι Μαδριλένοι βρίσκονται σαφώς σε πορεία ανάκαμψης μετά από έναν εφιαλτικό πρώτο μισό του πρώτου γύρου.

Με το 2/2 βελτίωσαν αισθητά τη βαθμολογική τους θέση και μπορούν τώρα να κοιτάνε με περισσότερη αισιοδοξία τον δεύτερο γύρο καθώς τους χωρίζουν μόλις 3 νίκες από την 4αδα.

Τη Ρεαλ όσο κακή και να είναι δεν την ξεγράφεις ποτέ.

Το υλικό της παραμένει πολύ δυνατό και έχει αυτό το μέταλλο του νικητή που θα την κάνει πάντοτε επικίνδυνη.

Αν συνεχίσει με σκαμπανεβάσματα και μπει μέσω play-in στις τελευταίες θέσεις της οκτάδας, όποιος πάρει πλεονέκτημα και βρεθεί απέναντι της στα playoff μάλλον θα θεωρηθεί άτυχος.

Η Μπαρσελόνα από την άλλη δείχνει για άλλη μια σεζόν να μην μπορεί να ξεφύγει από τις διαχρονικές παθογένειες του συλλόγου.

Ο ερχομός του Punter παρά τις αντίθετες προσδοκίες που είχα, δεν έχει σταθεί αρκετός μέχρι τώρα για να αλλάξει το σοφτ μέταλλο της ομάδας.

Το δυνατό ξεκίνημα έριξε στάχτη στα μάτια αλλά εδώ και καιρό βρίσκεται σε μια διαρκή αγωνιστική κατρακύλα, αποκορύφωμα της οποίας είναι ότι κατάφερε να αναστήσει ακόμα και τη Βίρτους.

Ο Penarroya δείχνει να επιβεβαιώνει τους φόβους όλων ημών που θεωρούσαμε ότι δεν είναι αυτό ακριβώς που της έλλειπε στον πάγκο. Έχει όμως έναν γύρο ακόμα στη διάθεσή του για να μας διαψεύσει.

Η Μπασκόνια του Laso τέλος μοιάζει η πιο αδιάφορη Μπασκόνια των τελευταίων ετών μετά από 17 ματς.

Ο Βάσκος κόουτς δεν τα έχει πάει καλά μέχρι τώρα στην προσπάθεια του να χτίσει αξιόμαχα σύνολα με μικρά μπάτζετ. Η ομάδα δεν παίζει ούτε το όμορφο επιθετικό μπάσκετ των προηγούμενων χρόνων, ούτε αποτελεσματικό μπάσκετ που να φέρνει αποτελέσματα.

Αν έπρεπε να ποντάρω θα την έβλεπα εκτός δεκάδας στο τέλος του δρόμου, αλλά όπως είπα και για τον Penarroya έτσι και ο Laso έχει ένα γύρο στη διάθεση του ακόμα για να διαψεύσει αυτή την πρόβλεψη.

Τέλος, οι απογοητεύσεις της φετινής διοργάνωσης είναι, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία, η Μακάμπι, η Βίρτους, και η Άλμπα (no news here of course).

Μόνο η ομάδα του Kattash έχει σοβαρές δικαιολογίες για την κακή πορεία και είναι η μόνη που θεωρώ ότι μπορεί να βελτιώσει την αγωνιστική εικόνα της στο δεύτερο γύρο. Δεν βλέπω όμως προοπτική να διεκδικήσει κάτι ουσιαστικό.