Μια μεγάλη νίκη είναι πάντα αφορμή για αποθέωση και σίγουρα μπορεί να γίνει παραμορφωτικός καθρέφτης για τα προβλήματα μιας ομάδας, ειδικά στην περίπτωση που θα έρθει ως φωτοβολίδα.

Η πρόσφατη νίκη του Παναθηναϊκού στη Μαδρίτη όμως δεν είναι τέτοια.

Λαμβάνοντας ως ορόσημο την 14/12/2023 και τον αγώνα με τη Βιλερμπάν στον οποίο επανήλθε από μακρά απουσία ο Χουάντσο και κλείδωσε το βασικό ροτέισον της ομάδας* (συμπτωματικά μεθαύριο συμπληρώνεται ένας κύκλος 15 αγώνων από τότε – και πάλι απέναντι στη Βιλερμπάν) ο Παναθηναϊκός είναι «η καλύτερη ομάδα στην Ευρωλίγκα»

* Disclaimer : ο καθένας προφανώς μπορεί να επιλέξει ένα διάστημα για να παρουσιάσει μια εικόνα που θέλει και το δικό μου επιχείρημα στηρίζεται σε εκείνο το σημείο ως κομβικό. Αλλά ο χαρακτηρισμός στα «» είναι περισσότερο για την εντύπωση και λιγότερο για την ουσία, στην οποία θα φτάσω παρακάτω *

Σε αυτό το διάστημα λοιπόν ο Παναθηναϊκός έχει το καλύτερο NetRtg (+8,5) το καλύτερο +/- (+6,4) και φυσικά είναι η ομάδα με τις περισσότερες νίκες (ρεκόρ 11-3).

Ο Ολυμπιακός είναι πάρα πολύ κοντά πίσω του στους δυο πρώτους δείκτες, απλώς έχει 2 νίκες λιγότερες (9-5).

Ειναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι καλύτερη ομάδα από τη Ρεάλ.

Επίσης είναι σαφές ότι κανένας δε μπορεί να πει ξεκάθαρα ότι είναι ανώτερος από τη Μπαρτσελόνα, τον Ολυμπιακό, τη Μονακό ή και τη Φενέρ.

Είναι όμως σίγουρα «στο επίπεδο» όλων αυτών.

Αυτο στο οποίο διαφέρει δραματικά όμως είναι η αφετηρία από την οποία ξεκίνησε για να βρεθεί σήμερα εδώ.

Η αφετηρία είχε ως εξής:

• Διαλυμένο στάτους.

• Μηδέν βάσεις.

• Πλήρης απώλεια του winning mentality.

• Αποτυχία υπογραφής πρώτων στόχων.

• 11 μεταγραφές εν τέλει, με πολλή υπεραξία.

• Μισογεμάτο -πλην ντέρμπι- ΟΑΚΑ.

• 32-4 σκορ μετά από 15’ επίσημου αγώνα και 1-3 ρεκόρ στην Ευρωλίγκα που έγινε αργότερα 6-7.

Πράγματι, το καλοκαίρι αγόρασε πολύ ταλέντο.

Εσύ όμως που σήμερα λες «ε καλά, με τόσα αστέρια, αυτό έλειπε να μην είναι ψηλά» το καλοκαίρι γελούσες (ή…έβριζες) για την υπεραξία που πληρώθηκε.

Και όντως, αυτό συνέβη.

Φυσικά το ταλέντο είναι σημαντικό, είναι η καλύτερη μαγιά.

Μα ο ΠΑΟ δεν απέκτησε 9-10 παίχτες που τα έχουν κατακτήσει όλα στην καριέρα τους.

Συγκεκριμένα, απέκτησε μόλις έναν τέτοιο (ας το κρατήσουμε αυτό, μπορεί να κοστίσει όταν θα κρίνονται όλα) που μάλιστα έπεσε ως μάννα εξ ουρανού στο δρόμο του.

Απέκτησε επίσης έναν μόλις παίχτη που προερχόταν από την καλύτερη σεζόν της καριέρας του, με την αμφιβολία να πλανάται παντού αν επρόκειτο απλά για ακόμη ένα από τα παραδοσιακά «θαύματα» του τεράστιου προπονητή του.

Μετά, απέκτησε παίχτες που ψάχνουν αυτή τη breakout σεζόν, παίχτες που δεν είχαν πατήσει ευρωπαϊκά παρκέ, παίχτες με λίγα παιχνίδια ανταγωνιστικού μπάσκετ, παίχτες από τεράστια αποχή και παίχτες με διαλυμένη ψυχολογία.

Και παίχτες «απο το Γιούροκαπ».

Ένας από αυτούς τυγχάνει να είναι ο πιο σταθερός παίχτης της ομάδας (ο Γκραντ ήταν για το μεγαλύτερο διάστημα ο παίχτης με το κορυφαίο NetRtg, μένοντας τελευταία ελάχιστα πίσω από τους Γκριγκόνις και…Χουάντσο – άκου να δεις τώρα). Ένας άλλος δε βρήκε ποτέ ρόλο και αποχώρησε και ένας τρίτος παλεύει να βρει έστω λίγα λεπτά.

Συνολικά, κάποιοι δε βγήκαν καθόλου, κάποιοι παίζουν χειρότερα από το αναμενόμενο και κάποιοι καλύτερα, σε ένα ρόστερ ακριβό, αλλά πολύ μακρυά από τη Dream Team γεμάτη σταρ που έχεις στο μυαλό σου.

Ωραία αυτά, αλλά πρακτικά, με το ροτέισον τι γίνεται;

Ναι, το «ταμείο» του Ντίνου γράφει το βαρύ 29’ μέσο όρο, αυτό που δε γράφει όμως είναι ότι στους 7 αγώνες που απουσίαζε ο Χουάντσο (και ο Παπαπέτρου ταυτόχρονα) έπαιζε σχεδόν 35’ ανά αγώνα αλλά αυτά τα 35’ γίνονται 27’ στα παιχνίδια με τον Ισπανό διαθέσιμο.

Ναι, ο Σλούκας παίζει πολύ. Και σίγουρα αυτό έχει παίξει κάποιο ρόλο στα προβλήματα που έχει βγάλει, με την απουσία του να κοστίζει εμφανώς στην επιθετική λειτουργία της ομάδας – ειδικά όταν είναι σχετικά μακροχρόνια.

Έχει παίξει μάλλον παραπάνω απ ότι θα έπρεπε, και ειδικά στην αρχή της χρονιάς.

Μέχρι το παιχνίδι της 9ης αγωνιστικής με τη Βίρτους και την πλήρη ένταξη του Ναν στο ροτέισον, παίζει σχεδόν 29’ ανά αγώνα.

Από εκείνο το σημείο και μετά όμως τα λεπτά του είναι σχεδόν 4 ολόκληρα λιγότερα κατά μέσο όρο. Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη.

Μπορούμε να γράψουμε τέτοια επιμέρους πράγματα για όλους, μα δεν έχει πολύ νόημα.

Η μεγάλη εικόνα λέει ότι οι διακριθέντες είναι πολλοί και διαφορετικοί σε κάθε αγώνα.

Ότι, παρόλο που ο σκληρός πυρήνας (aka «κοντό ροτεισον») είναι αυτός που κουβαλάει, θα πρέπει να σκάψεις πολύ βαθειά για να βρεις παίχτη που δεν έχει συμβάλει σημαντικά σε κάποια ή κάποιες νίκες.

Πως είναι άραγε δυνατόν μια ομάδα με αυτό το χαρακτηριστικό να «μην αξιοποιεί όπως θα έπρεπε το βάθος του ρόστερ»;

Η αλήθεια του παρκέ λέει επίσης ότι αυτή τη στιγμή ένας παίχτης του Παναθηναϊκού (Λεσόρ) είναι στους υποψήφιους MVP σύμφωνα με τη EuroLeague και άλλοι τρεις (Ντίνος, Γκριγκόνις, Γκράντ) κάνουν σεζόν καριέρας.

Όπως βλέπεις κανένας από αυτούς δεν είναι ο πανάκριβος ΝΒΑερ που «ήρθε για να σώσει τη χαμένη σεζόν με τους ηρωισμούς του».

Μια άλλη αλήθεια είναι επίσης ότι ο Παναθηναϊκός δεν παίζει ακόμα σταθερά καλά στην επίθεση. Η καθαρή παραγωγικότητα του είναι κάπου στα μισά της λίγκας (9ος) ενώ το OffRtg του κινείται στα μισά και κάτω (12ος).

Όμως, η νίκη στη Μαδρίτη, πέραν της σημειολογικής και βαθμολογικής σημασίας, ήταν ότι καλύτερο για να αποδείξει στην ίδια την ομάδα αλλά και στον κόσμο της πως μπορεί να παίξει πραγματικά καλά και εκτός ΟΑΚΑ απέναντι στον υψηλότερο ανταγωνισμό – ειδικά στο τάιμινγκ που ήρθε μετά από ένα πραγματικά κακό επιθετικά παιχνίδι στον τελικό κυπέλλου.

Και όσον αφορά αυτό, δεν υπάρχει πιο αισιόδοξο πράγμα από τις δηλώσεις του ίδιου του προπονητή, ο οποίος έχει επισημάνει πολλές φορές μέσα στη χρόνια ότι η ομάδα δεν παίζει ακόμα το μπάσκετ που θέλει και μπορεί. Ακόμα και μετά από νίκες.

Μια ομάδα 7-8 μηνών με ρεκόρ 17-10 στην Ευρωλίγκα.

Και φτάνω στο σκοπό για τον οποίο γράφεται αυτό το κείμενο (οκ μάλλον την είχες ήδη ψυλλιαστεί τη δουλειά).

Αυτός ο προπονητής λοιπόν είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για ό,τι διάβασες μέχρι εδώ.

Και έρχομαι να αναρωτηθώ, γιατί αυτή τη στιγμή η κυρίαρχη κουβέντα σε ότι αφορά τον μπασκετικό Παναθηναϊκό δεν είναι το «πόσο εξαιρετική δουλειά έχει κάνει ο προπονητής του»;

Όσον αφορά τα γνωστά media διοικητικής επιρροής καταλαβαίνω ότι ο προπονητής, ειρωνικά, πέφτει -προς το παρόν- θύμα του λόγου για τον οποίο υποτίθεται αποκτήθηκε.

Η επαφή αυτών των ατόμων με την ουσία του αθλήματος είναι ούτως ή άλλως ελάχιστη, όποτε δεν προκαλεί εντύπωση η κενή περιεχομένου και λογικής «κριτική» που έχει μοναδική αφορμή ήττες στην προσωπική βεντέτα του ιδιοκτήτη με τον αιώνιο.

Όταν μιλάμε όμως για τον mainstream μπασκετικό κλάδο της χώρας, δε μπορώ παρά να σκεφτώ ότι παίζει βασικό ρόλο η αισθητική και οι ευρύτερες αντιλήψεις που κυριαρχούν στο χώρο.

Μέσες άκρες ο Αταμάν είναι ένας τύπος με «όχι αρκετά σοβαρό» παρουσιαστικό, που πανηγυρίζει αστεία και λέει μεγάλα λόγια ή βγάζει τους παίχτες στη σέντρα – ανάθεμα και αν δίναμε τη σημασία που αρμόζει στις ουσιαστικές δηλώσεις του που αφορούν το παιχνίδι καθαυτό, που είναι γεμάτες ειλικρίνεια και αλήθειες.

Αλλά και αγωνιστικά, δε φημίζεται για τα 200 συστήματα του, ούτε έχει δεμένους τους παίχτες σα μαριονέτες που εκτελούν κατά γράμμα τη δική του προσωπική παράσταση.

Φυσικά είναι και τυχερός. Κυρίως γιατί έκαναν τις καλύτερες σεζόν της καριέρας τους μερικοί παίχτες από τη στιγμή που ανέλαβε την Εφές (σου θυμίζει κάτι;)

Δυστυχώς δε μπορώ παρά να κάνω το συνειρμό αν αυτή η (αν όχι σιωπή, έστω) απάθεια ως προς το έργο του προπονητή θα υπήρχε αν ήταν στη θέση του είχαν φέρει την ομάδα εδώ που βρίσκεται ο Πάμπλο Λάσο ή ο Γιασικεβίτσιους.

Είναι κάτι που ως Hateful8 έχουμε στηλιτεύσει αρκετές φορές δημόσια και νομίζω πως όλοι ξέρουμε την απάντηση.

Είναι θεμιτό επίσης να πιστεύεις ότι οι καλές ομάδες χτίζονται και δεν αγοράζονται, αλλά σε αυτή την περίπτωση ο φετινός Παναθηναϊκός, ως μια τέτοια, είτε σε έχει διαψεύσει πλήρως είτε πρέπει να πιστωθεί 100% στον προπονητή του και αυτό να τονιστεί όσο το δυνατόν περισσότερο.

Να πω την αλήθεια δεν περιμένω κάποια αλλαγή σε αυτό, ακομα και αν ο υπέροχος Αταμάν πετύχει θαύματα στο υπόλοιπο της χρόνιας. Δεν το συζητώ για το πολύ πιθανότερο κακό σενάριο – μην ξεχνάμε ότι έχουν και άλλες ομάδες ταλέντο και εξαιρετικούς προπονητές, μα και πράγματα όπως ομοιογένεια και εμπειρία που ο ΠΑΟ δεν έχει – όπου η επίθεση είτε άμεση είτε έμμεση θα είναι καθολική.

Υπάρχει μεγάλη περίπτωση ο Παναθηναϊκός να χάσει την άλλη βδομάδα στο ΣΕΦ ή/και από τη Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ και πάει λέγοντας. Σίγουρα θα διαβάσεις ότι έχει αναίτια καταπονηθεί πολύ ο τάδε παίχτης, ή ότι δεν αξιοποιείται όπως πρέπει ο… Μαντζούκας.

Αυτό που τότε θα πρέπει να έχεις στο μυαλό σου είναι πως τη στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, αρχές Μαρτίου του 2024, ο προπονητής του Παναθηναϊκού έχει ήδη κάνει εξαιρετική δουλειά, ξαναγέμισε το ΟΑΚΑ και έχει βάλει τις βάσεις ώστε η ομάδα να είναι και πάλι διεκδικήτρια κορυφών, αν όχι άμεσα, τότε με λίγες κινήσεις στο άμεσο μέλλον.

Και μάλλον ελάχιστοι θα του δώσουν τα credits για αυτό.

stats via 3stepsbasket.com