Υπάρχουν δύο βασικοί οπαδικοί ανθρωπότυποι που τρώγονται μεταξύ τους στα σόσιαλ μίντια.

Αυτοί που θέλουν (ή θεωρούν ότι η οπαδική τους ταυτότητα επιβάλλει) να τα βλέπουν όλα αισιόδοξα για την ομάδα τους (ακόμα και όταν αυτή προβληματίζει), και αυτοί που τα βλέπουν όλα μαύρα όταν η ομάδα τους δεν σαρώνει. Γιατί όταν η ομάδα πετάει όλοι γίνονται μια αγκαλιά (make love not war, John Lennon και Yoko Ono κι άλλα τέτοια όμορφα).

Ο πρώτος ανθρωπότυπος έχει ως επί το πλείστον μικρότερη ή μεγαλύτερη αλλεργία στην αυστηρή κριτική στην αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Πάγια επωδός του είναι το «θα σας ξεφτιλίσει η ομάδα» ή στην περίπτωσή μας το κάπως πιο συγκεκριμένο “κάτσε να δεις τί σας ετοιμάζει ο Σουλτάνος” (σε δύο τρεις μήνες από τώρα, τον Απρίλη ή τον Μάη). Όλοι θυμόμαστε βέβαια πόσο καλά πήγαν αντίστοιχες “προβλέψεις” που γίνονταν και πέρσι τέτοια εποχή.

Απέναντι σε αυτή τη μεσσιανικού τύπου αισιοδοξία, ο δεύτερος οπαδικός ανθρωπότυπος αντιπαραβάλλει την καταστροφολογία που συχνά μεταφράζεται σε ανθρωποφαγία.

Αυτός ο τύπος είναι και ο χειρότερος, εδώ που τα λέμε.

Μετά από κάθε μέτρια εμφάνιση ή ήττα γίνεται ταβερνιάρης ο Αταμαν, washed ο Nunn, τελειωμένος ο Grant, πρώην παίκτης ο Μήτογλου, λίγος ο Shorts. Δεν πάμε πουθενά με αυτούς πρόεδρε. Διώξε τους όλους, λεφτά για αποζημιώσεις έχεις να φαν κι οι κότες άλλωστε (γνωστοί κιμπάρηδες με τα λεφτά των άλλων), και φέρε άλλους καλύτερους εδώ και τώρα γιατί το 8ο μέσα στο ΟΑΚΑ δεν γίνεται να έλθει με ημίμετρα.

Σε όρους κριτικής ανάλυσης το πρόβλημα με αυτούς τους δύο ανθρωπότυπους είναι ότι οι διαμετρικά αντίθετες στάσεις τους εκκινούν από μια κοινή λογική προσέγγισης των πραγμάτων. Είναι μια λογική που (προ)βλέπει συναισθηματικά τί θα γίνει στο μέλλον ενώ αρνείται πεισματικά να δει ψύχραιμα τί συμβαίνει στο παρόν και να προσπαθήσει να το αναλύσει ορθολογικά.

Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο βασικούς οπαδικούς ανθρωπότυπους, οι οποίοι κάνουν και την πιο πολλή φασαρία στα σόσιαλ, υπάρχει μια μικρή μπασκετική έρημος στην οποία αν στήσεις προσεκτικά αυτί θα ακούσεις τις φωνές όλων εκείνων που προσπαθούν να αναλύσουν αυτό που βλέπουν από την ομάδα για να καταλάβουν προς τα πού μπορεί να πάει το πράγμα στο μέλλον.

Γιατί το τί θα γίνει τον Μάη ή τον Ιούνη δεν μπορεί να το προβλέψει κανείς.

Μέσα από αυτήν την έρημο σας γράφω κι εγώ σήμερα για να (ξανα)πω κάποια πράγματα που κατά τη γνώμη μου εξηγούν αυτό που βλέπουμε ως τώρα από τον Παναθηναϊκό, αλλά και τί μπορεί /πρέπει να αλλάξει στο εγγύς μέλλον και πώς.

Η απαρχή της λύσης κάθε προβλήματος είναι η παραδοχή του και το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού αυτήν την εποχή μοιάζει να είναι η επιμονή (ή μήπως εμμονή) του κόουτς Ataman να μην θέλει να το παραδεχτεί.

Και το πρόβλημα είναι καταρχήν ότι το ρόστερ που έστησε το καλοκαίρι παρότι πανάκριβο, βαθύ και υπερποιοτικό σε όρους ατομικού ταλέντου, είναι δυσλειτουργικό.

Αυτό είναι κάτι για το οποίο ο γράφων είχε προειδοποιήσει εμμέσως πλην πολύ σαφώς λίγο πριν ξεκινήσει η off season, εκεί προς το τέλος του περασμένου Μάη, στο infamous άρθρο για το φιτ του TJ Shorts στην ομάδα.

Ενάντια στην (ανεξήγητη) φήμη του βαθιά απαισιόδοξου και γκρινιάρη που με συνοδεύει, το άρθρο δεν το έγραψα τότε για να πω ότι ο Shorts δεν είναι καλή μεταγραφή, αλλά για να αναλύσω το σκεπτικό μου για το πώς μπορεί να γίνει μια πραγματικά εξαιρετική μεταγραφή.

Με λίγα λόγια, μέσα από την κριτική στάση και τους φόβους που εξέφραζε το άρθρο ο βασικός στόχος κατ’ ουσία ήταν να μεταφέρει μια αισιόδοξη προοπτική (τί μπορεί και πρέπει να γίνει σωστά για να ανέβει επίπεδο η ομάδα μετά την προσθήκη Shorts).

Σε εκείνο το άρθρο τόνισα δύο ζητήματα:

  • Πρώτον, ότι ο Shorts δεν θα ήταν plug & play παίκτης στο ρόστερ του ΠΑΟ.
  • Δεύτερον, ότι η δική του προσθήκη έκανε αναγκαίες συγκεκριμένες αλλαγές στο ρόστερ ώστε αυτό να γίνει άκρως λειτουργικό. Τέτοιες προσθήκες τις θεωρούσα αναγκαίες ενόψει της νέας σεζόν και πριν από την απόκτηση Shorts είναι η αλήθεια, αλλά άρχισαν να φαντάζουν εκ των ουκ άνευ στα μάτια μου όταν έγινε γνωστή η ολοκλήρωση της μεταγραφής.

Το πρώτο ζήτημα έχει υπεραναλυθεί και δεν έχει νόημα να επανέλθουμε σε αυτό. Είναι το δεύτερο στο οποίο θέλω να εστιάσω σε αυτό έχω το άρθρο.

Σε σχέση με την καλοκαιρινή στελέχωση του ρόστερ έγραφα τότε τα εξής:

“Με λίγα λόγια ο Αταμαν με την επιλογή του Shorts μοιάζει να επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος που μας στοίχισε φέτος (σσ. τη σεζόν 24-25), δηλαδή να στήνει μια γραμμή γκαρντ που θα έχει σαφή δυσλειτουργικά στοιχεία, καθώς οι 4 βασικοί γκαρντ δεν θα μπορούν να συνδυαστούν όλοι μαζί μεταξύ τους ως δίδυμο, ενώ οι δύο από αυτούς θα χρειάζονται μεγάλη κάλυψη στην άμυνα…

… Αν ο Αταμαν έχει αποφασίσει ότι η διάδοχη κατάσταση στον Σλουκα θα να είναι ο TJ Shorts, τότε αυτό στα δικά μoυ μάτια σημαίνει ότι για λόγους λειτουργικότητας ο Σλουκας θα πρέπει να πάει σε ρόλο 5ου γκαρντ του χρόνου. Να βγει δηλαδή εκτός της βασικής εξίσωσης των τεσσάρων γκαρντ που θα τραβήξουν το κουπί και να λειτουργεί επικουρικά.

Για 4ο βασικό γκαρντ θα πρέπει να έλθει ένας παίχτης με χαρακτηριστικά πλάγιου χειριστή που θα είναι 3&D και θα έχει μέγεθος.

Είναι διατεθειμένος ο κόουτς και η ομάδα να προχωρήσουν σε μια τέτοια ριζική αλλαγή με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τη θέση και το στάτους του Σλούκα; Αμφιβάλω (και για λόγους διαβατηρίων εκτός των άλλων), αλλά μένει να περιμένουμε τις επόμενες μεταγραφικές κινήσεις για να ξεκαθαρίσει αυτό…

… Αν ο Shorts έρχεται για να διαδεχθεί τον Σλούκα ως ο playmaker-ηγέτης της ομάδας, τότε ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να γίνει η ομάδα του Shorts.

Αυτό απαιτεί περισσότερες και πιο βαθιές αλλαγές από όσες νομίζουμε, καθώς εκτός από προσθήκη ενός 3&D πλάγιου, η παρουσία του Shorts καθιστά απαγορευτική και την παρουσία αμυντικά σοφτ πενταριών στη ρακέτα.

Θα χρειαστεί εξαιρετικούς (υπεραθλητικούς) αμυντικούς στη ρακέτα για να καλυφθεί η έλλειψη ύψους και δυνατότητας σπάσιμου των σκρην στην πρώτη γραμμή άμυνας.“

Νομίζω ότι σε αυτές τις γραμμές απεικονίζονται με αρκετή ακρίβεια αρκετοί από τους λόγους για αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει με τον Παναθηναϊκό στον πρώτο μήνα επίσημων παιχνιδιών.

Μέχρι στιγμής η απόδοση της ομάδας επιβεβαιώνει πλήρως το πρόβλημα που ο κόουτς αρνήθηκε να δει το καλοκαίρι και εξακολουθεί να μη θέλει να το δει.

Την έλλειψη ισορροπίας όσον αφορά σε two-way χαρακτηριστικά στο ρόστερ.

Ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι παρέβη τον πρώτο βασικό κανόνα του μπάσκετ που λέει ότι η λειτουργικότητα (πρέπει να) προηγείται της συσσώρευσης ατομικής ποιότητας και της υπερχείλισης ταλέντου στο στήσιμο μιας καλής ομάδας. Βασικά όσο πιο αρμονικά συνδυάζονται λειτουργικότητα και υψηλό ατομικό ταλέντο τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες η ομάδα να εμφανιστεί δυνατή.

Ο αντίλογος σε αυτό φυσικά είναι ότι ο Ataman υπολόγιζε ότι με την επιστροφή του Lessort αυτή η ανισορροπία δεν θα ήταν τόσο μεγάλη. Ειδικά το πρόβλημα στη ρακέτα και κατ’ επέκταση στην ενέργεια στην άμυνα θα λυνόταν. Αν ισχύει αυτό τότε έχουμε προφανέστατα να κάνουμε με λάθος εκτίμηση των δεδομένων από τον κόουτς.

Καταρχάς ο Ataman γνώριζε ότι δεν θα υπάρχει Lessort μέχρι τον Νοέμβρη τουλάχιστον. Και θα έπρεπε να έχει συνυπολογίσει ότι ένας παίκτης που έλειψε για έναν χρόνο δεν θα μπει Νοέμβρη μήνα και θα παίξει από το πρώτο παιχνίδι όπως έπαιζε προ τραυματισμού. Μπορεί – απόλυτα λογικά – να χρειαστεί τουλάχιστον έναν ή και περισσότερους μήνες αγωνιστικής δράσης μέχρι να επιστρέψει στο γνωστό του αγωνιστικό επίπεδο.

Ο κοουτς αγνόησε αυτά τα δεδομένα και επέλεξε να υποστηρίξει τη δομικά αδύναμη αμυντικά περιφέρεια που συνειδητά έστησε με έναν ΝΒΑερ πρωτάρη στην Ευρώπη, τον Holmes, και δείχνοντας εμπιστοσύνη για δεύτερη σεζόν στον Yurtseven. Με αυτά τα δεδομένα η ατυχία της απουσίας του Holmes λόγω τραυματισμού ή η αδυναμία του Yurtseven ως βασικού πενταριού να κλείσει τρύπες μπορεί να αποτελούν ένα βασικό μέρος του αμυντικού προβλήματος της ομάδας αυτόν τον πρώτο μήνα, αλλά δυστυχώς δεν είναι το μόνο πρόβλημα.

Ο βασικός λόγος της αμυντικής υστέρησης είναι ότι, με τα σχήματα που μπορεί να κατεβάσει ο ΠΑΟ στα γκαρντ λόγω της παντελούς έλλειψης 3&D στοιχείου στο ρόστερ, παίκτες που δεν είναι φύσει two-way καλούνται να παίζουν σε κάθε ματς άμυνα σαν να εξαρτάται η ζωή τους από αυτό για να λειτουργήσει το πράγμα. Δεν χρειάζεται να τονίσω πόσο ανέφικτο είναι να συμβεί αυτό σε διάρκεια μέσα σε μια μεγάλη και απαιτητική σεζόν.

Και φυσικά επιθετικό και αμυντικό κομμάτι αποτελούν αναπόφευκτα συγκοινωνούντα δοχεία.

Στην προσπάθεια του κόουτς να βρει λειτουργικά σχήματα και στις δύο πλευρές του παρκέ ανάλογα και με τα επιθετικά όπλα του αντιπάλου κάθε φορά, η επίθεση επίσης εμφανίζει σοβαρή δυσκολία να αποκτήσει σωστό flow παρότι παραμένει εξαιρετικά αποδοτική λόγω υπερχείλισης ταλέντου.

Στην επίθεση το κρίσιμο ερώτημα μετά από ένα μήνα επίσημων υποχρεώσεων παραμένει η συνύπαρξη Nunn και Shorts στο παρκέ. Ο κόουτς τους χρησιμοποιεί σχετικά λίγο μαζί ως δίδυμο σε πεντάδες με κανονικό 3αρι (7.2′) ενώ η λογική έλεγε ότι θα έπρεπε να είναι το βασικό δίδυμο της ομάδας που θα μοιράζεται χοντρά λεπτά.

Για να το πω αλλιώς, αν δεν είναι το βασικό δίδυμο αυτό έχει αναπόφευκτα δύο συνέπειες. Ο Shorts μετακομίζει στη “δεύτερη πεντάδα” και παίζει ως δίδυμο με Σλούκα (ή πολύ λίγο Grant), ή συνυπάρχει σε σχήμα τριών γκαρντ με Σλουκα και Nunn. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο καλύτερος PG της περσινής Ευρωλίγκας να παίρνει ως τώρα μειωμένα λεπτά στο παρκέ (14:21′ μ.ο.).

Αν θέλαμε γκαρντ για σκάρτα 15′ μήπως έπρεπε να έχουμε πάρει έναν 3&D πλάγιο και όχι τον Shorts που πέρσι έκανε παπάδες παίζοντας 27’ ως βασικός οργανωτής;

Το γεγονός ότι το δίδυμο Nunn – Shorts συνυπάρχει μόνο για 7.2′ στο παρκέ παρότι εμφανίζεται άκρως λειτουργικό στα στατιστικά αναπόφευκτα θέτει το ερώτημα γιατί ο κόουτς δεν αυξάνει το χρόνο συνύπαρξης τους για να γίνει το βασικό δίδυμο;

Οι μόνες λογικές απαντήσεις εδώ είναι δύο θεωρώ.

Αφενός αύξηση του χρόνου συνύπαρξης σημαίνει αυτόματα λιγότερη ώρα η μπάλα στα χέρια του Nunn (και δυνητικά μειωμένο usage). Ο κόουτς δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένος να πάει εκεί, τουλάχιστον όχι ακόμα. Αφετέρου γιατί με τον Nunn να εμφανίζεται σκιά του εαυτού του στην άμυνα και την ταυτόχρονη ύπαρξη Yurtseven και Μήτογλου ως βασικών επιλογών στη ρακέτα, το δίδυμο αυτό δεν μπορεί να σταθεί ως βασικό για χοντρά λεπτά χωρίς να δημιουργηθεί σοβαρό θέμα πίσω – ειδικά όταν οι αντίπαλοι είναι πολύ ποιοτικοί.

Η Μονακό πχ. χτύπησε ανελέητα τον Shorts στην άμυνα με iso καταστάσεις γιατί δεν υπήρχε ψηλός να δώσει τις απαραίτητες βοήθειες.

Αυτό το θέμα υπάρχει βέβαια και στη συνύπαρξη Σλούκα – Shorts. Και αυτό το δίδυμο εμφανίζεται λειτουργικό στα λεπτά που παίρνουν μαζί (4.7′) ως τώρα. Αυτή η στατιστική εικόνα ωστόσο δεν σημαίνει ότι μπορούν ή πρέπει να παίζουν χοντρά λεπτά μαζί (και αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι και ο αρχικός στόχος άλλωστε όταν επιλεγόταν ο Shorts).

Προφανώς ένα λογικό επιχείρημα για τη διαχείριση του κόουτς είναι ότι πρόκειται για μια διαχείριση ανάγκης. Ότι δηλαδή ο Ataman περιμένει την επιστροφή Lessort και Holmes που θα του δώσει τη δυνατότητα να διαμορφώσει πιο σταθερά σχήματα και να αυξήσει τον χρόνο που συνυπάρχουν στο παρκέ οι Nunn, Shorts.

Και σε αυτό το λογικό σενάριο υπάρχουν συγκεκριμένα ερωτηματικά όμως.

Καταρχάς το δίδυμο Lessort – Holmes θα το δούμε στην καλύτερη των περιπτώσεων από τέλη Δεκέμβρη κανονικά στο παρκέ. Πόσες κακές βραδιές και ήττες μπορεί να αντέξει η ομάδα μέχρι τότε;

Και το κυριότερο, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το δίδυμο ψηλών μπορεί να ανεβάσει την ένταση πίσω και να βοηθήσει να μασκαρευτούν κάπως τα προβλήματα κάλυψης της αδύναμης πρώτης γραμμής άμυνας, σίγουρα δεν θα τα λύσει από μόνο του. Με λίγα λόγια, η επιστροφή των δύο δεν εγγυάται ότι ο Παναθηναϊκός θα γίνει ξαφνικά ανίκητος και θα μπορεί να καλύψει εύκολα το όποιο χαμένο βαθμολογικό έδαφος.

Καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι ο Παναθηναϊκός παρουσίαζε και πέρσι σοβαρά θέματα στην άμυνα πριν τον τραυματισμό του Lessort. O Holmes μπορεί να είναι καλύτερο φιτ από Yurtseven για αυτό που έχει ανάγκη το συγκεκριμένο ρόστερ, αλλά δεν είναι επουδενί αμυντικός εξολοθρευτής. Δεν είναι αυτό το ισχυρό του σημείο και δεν έκανε καριέρα ως τέτοιος απέναντι. Μπορεί να εξυπηρετήσει άμυνα με αλλαγές, αλλά όπως και ο Lessort δεν είναι κλασικός rim protector.

Τα προβλήματα τραυματισμών στους ψηλούς, λοιπόν, είναι σίγουρα μια σοβαρή δικαιολογία για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κόουτς στο να καταλήξει σε λειτουργικά σχήματα. Ωστόσο η επιστροφή τους δύσκολα θα αποτελέσει πανάκεια και γιατρειά για πάσα νόσο και μαλακία που κατατρέχει την ομάδα από το ξεκίνημα της σεζόν.

Εδώ επανερχόμαστε λοιπόν στην ανάγκη ο κόουτς να παραδεχτεί ανοικτά το πρόβλημα της δυσλειτουργικότητας ως βασική προϋπόθεση για να προχωρήσει άμεσα στη λύση του στην πράξη.

Η δική μου γνώμη είναι η εξής.

Παρά το γεγονός ότι η περιφέρεια έχει τρομακτική έλλειψη από 3&D στοιχείο, δεν χωράει άλλος παίκτης εκεί έτσι όπως είναι υπερφορτωμένη.

Βασικά δεν χωράνε οι υπάρχοντες καλά καλά.

Για τη γραμμή των γκαρντ δεν το συζητάμε καν. Στο 3 η ομάδα έχει τρεις παίκτες. Κανένας δεν είναι 3&D βεβαίως, αλλά ο Osman είναι παικταράς και μπορεί να παίξει αξιοπρεπέστατη άμυνα αν θέλει ενώ ο Ρογκαβόπουλος ήταν πολύ σωστή μεταγραφή και ορθώς η ομάδα δεν προσπέρασε ένα υπερποιοτικό ελληνικό διαβατήριο σε νεαρή ηλικία. Ο Grigonis που πρόσφερε πολλά στη χρονιά της κούπας με το σταθερό σουτ απέξω πληρώνει τα σπασμένα της πολυκοσμίας στη θέση λόγω της αγωνιστικής κατάστασης του μετά τον μακροχρόνιο τραυματισμό.

Σε κάθε περίπτωση η δομή της περιφέρειας δεν σηκώνει προσθαφαίρεση όπως έχουν τα πράγματα.

Προσθαφαίρεση μπορεί να γίνει μόνο στη γραμμή των ψηλών για πολλούς και διάφορους πρακτικούς λόγους. Εκεί με δεδομένη την επιστροφή του Lessort, ο Yurtseven μπορεί (βάσει του αμοιβαίου out που υπάρχει στο συμβόλαιο του) και πρέπει να φύγει.

Και στη θέση του είναι επιτακτικό να έλθει ένα αθλητικό 4/5αρι.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι ο Ομερ πρέπει να φύγει για να μην ταλαιπωρεί η ομάδα αυτόν κι αυτός την ομάδα. Δεν είναι θέμα ότι είναι κακός παίκτης, και μάλλον έχει φάει μεγαλύτερο ανάθεμα από ότι του αναλογεί για αυτό που καλείται να κάνει. Ωστόσο τα χαρακτηριστικά του δεν κάνουν σωστό φιτ σε αυτό το ρόστερ.

Είναι τόσο απλό και οφθαλμοφανές που δεν αξίζει να το συζητάμε περαιτέρω. Το αν αλλού που θα είναι καλύτερο φιτ αποδώσει καλύτερα δεν αλλάζει το γεγονός ότι στον τωρινό ΠΑΟ δεν μπορεί να δώσει πράγματα που λείπουν απεγνωσμένα από την ομάδα.

Με δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός ανανέωσε τον Μήτογλου λόγω διαβατηρίου, ο μόνος τρόπος κατά τη γνώμη μου να εξισορροπήσει την χτυπητή έλλειψη 3&D στοιχείου στην περιφέρεια είναι να υπερφορτώσει τη γραμμή των ψηλών με αθλητικότητα και grit.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν ο Ντίνος πάρει το ρόλο που του αναλογεί βάσει απόδοσης και φιτ στο ρόστερ εδώ και πολύ καιρό: τρίτος σέντερ για να παίζει κάποια λεπτά σε συγκεκριμένα ματς όταν η ομάδα θα θέλει να στρετσάρει το γήπεδο από το 5.

Κατανοώ ότι σε αρκετούς θα ξινίσει αυτό που λέω και φυσικά το βασικό αντεπιχείρημα είναι η σεζόν που έκανε τη χρονιά της κούπας (στο πρώτο μισό κυρίως) και το περίφημο τρίποντο που πέτυχε στον τελικό. Ωστόσο το παρελθόν δεν παίζει μπάσκετ και εκείνος ο Ντίνος δεν έχει περάσει την πόρτα του ΟΑΚΑ εδώ και πολύ καιρό.

Η ομάδα βέβαια έπραξε ορθολογικά ανανεώνοντας ένα ελληνικό διαβατήριο και πληρώνοντας τη γνωστή υπεραξία (και για χάρη εκείνης της σεζόν), αλλά όσο και να συμπαθούμε τον Ντίνο δεν γίνεται να κλείνουμε τα μάτια στο γεγονός ότι δεν δίνει αυτό που έχει η ανάγκη η ομάδα από αυτόν.

Και ένας βασικός λόγος για αυτό είναι ότι σε αυτό το ρόστερ και τα δικά του χαρακτηριστικά (αργά πόδια, έλλειψη δύναμης και αλτικότητας, μέτρια αντίληψη του χώρου) έχουν παρόμοιο πρόβλημα φιτ με αυτό του Ομερ. Η διαφορά μεταξύ τους είναι ότι ο ένας έπρεπε να μείνει λόγω διαβατηρίου, ενώ ο άλλος μπορεί και πρέπει να αλλαχθεί άμεσα.

Προσωπικά θα χαρώ να με διαψεύσει ο Ντίνος στο εγγύς μέλλον και να ξανακερδίσει τη θέση του ως ένα από τα δύο βασικά 4αρια της ομάδας, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει μέσα από τη διαρκή επίκληση στις αναμνήσεις μας για τα όσα έκανε το ’23-’24. Θα πρέπει ο ίδιος να ξαναρχίσει να παίζει όπως στο πρώτο μισό εκείνης της σεζόν, δηλαδή να δίνει τόσα πολλά στην επίθεση ώστε να μην υπερτονίζονται  οι δεδομένες αδυναμίες του στην άμυνα.

Μέχρι να γίνει αυτό η προσθήκη ενός αθλητικού 4/5αριου με έμφαση όχι στο επιθετικό αλλά στο αμυντικό κομμάτι πρωτίστως είναι ο καλύτερος δυνατός και πλέον εφικτός τρόπος να επέλθει ισορροπία σε αυτό το ρόστερ εν μέσω της σεζόν.

Με μια τέτοια προσθήκη δίπλα στους Lessort, Holmes, και Juancho η πίσω γραμμή άμυνας θα μπορεί να διατηρεί καθόλη τη διάρκεια του ματς την ένταση που απαιτείται ώστε να καλύπτονται σε ικανοποιητικό βαθμό οι δομικές αδυναμίες της πρώτης γραμμής άμυνας.

Επίσης μια τέτοια προσθήκη θα βοηθήσει τον Juancho να μην καεί, αφαιρώντας βάρος από πάνω του. Αυτή τη στιγμή η ομάδα έχει ποντάρει ότι ο Ισπανός θα μπορεί να παίζει στα κόκκινα όλη τη σεζόν για να καλύπτει τους πάντες πίσω (μέχρι και τον Κατσουράνη). Με δεδομένο ότι ο παίκτης προέρχεται από Ευρωμπάσκετ αυτό το ποντάρισμα δεν μοιάζει και πολύ έξυπνο.

Στον Παναθηναϊκό δεν είναι όλα μαύρα και τα προβλήματα της ομάδας σίγουρα κάθε άλλο παρά άλυτα πρέπει να θεωρούνται.

Όταν επιστρέψουν οι Lessort και Holmes η εικόνα σίγουρα μπορεί να αλλάξει εν καιρώ προς το καλύτερο, όχι μόνο στην άμυνα αλλά και στην επίθεση. Ο καλός Lessort για παράδειγμα μπορεί να ξεκλειδώσει νέες πίστες για την λειτουργικότητα μιας ήδη αποδοτικής επίθεσης βάζοντας τρομερή πίεση στις αντίπαλες άμυνες. Το κρίσιμο ερώτημα βέβαια είναι πόσο διάστημα θα χρειαστεί για να πιάσει υψηλά στάνταρ στην απόδοση του – τόσο αυτός όσο και Holmes που τραυματίστηκε πάνω που έδειχνε να προσαρμόζεται και να ανεβαίνει.

Επίσης η ομάδα έχει κάθε δικαίωμα να περιμένει και να ελπίζει ότι παίκτες όπως ο Nunn και ο Grant σταδιακά θα ανεβάσουν και θα σταθεροποιήσουν την απόδοση τους στο πίσω μέρος του παρκέ, καθώς έχουν δείξει ότι μπορούν να το κάνουν σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.

Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να γίνει η καλύτερη άμυνα της Ευρωλίγκας για να κερδίσει την κούπα. Αυτό που χρειάζεται είναι να βελτιώσει την άμυνα του τόσο όσο να μην ακυρώνει τη δεδομένη επιθετική υπεροπλία της ομάδας που με την επιστροφή του καλού Lessort θα βελτιωθεί κι άλλο.

Αυτός είναι ένας απόλυτα εφικτός στόχος.

Με αυτά τα δεδομένα μια σωστή προσθαφαίρεση τον Δεκέμβρη στη frontline μοιάζει στα δικά μου μάτια η κίνηση που μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια επιτυχημένη ή μια αποτυχημένη σεζόν τον Μάη.

Αρκεί μέσα στην ομάδα να βρουν το θάρρος να κοιτάξουν το πρόβλημα κατάματα.