And brother, many a crooked day we spent telling tales and making myths
and sharpening our tongues, yet doing little but growing old

Ένα από τα καλύτερα πειράματα που θυμάμαι έγινε πριν από καμιά 35αρια χρόνια από τους Kahneman και Thaler στο Cornell πάνω στο Endowment Effect. Ακριβής μετάφραση στα ελληνικά δεν υπάρχει αλλά χοντρικά θα μπορούσε να είναι η Επίδραση του Χαρίσματος.

Στο εν λόγω πείραμα λοιπόν, οι ερευνητές διαλέγουν στην τύχη έναν αριθμό από φοιτητές του Πανεπιστημίου και τους χωρίζουν σε δύο ομάδες. Οι ομάδες αποκόπτονται και οι φοιτητές της μίας δεν μπορούν να έρθουν σε επαφή με τους φοιτητές της άλλης. Στην μία ομάδα τότε χαρίζεται μία κούπα και στην άλλη ένα στυλό και τους γίνεται από μία πρόταση. Οι φοιτητές μπορούν είτε να πουλήσουν το αντικείμενο που τους δόθηκε, δηλαδή κούπα οι μεν και στυλό οι δε, είτε να αγοράσουν το αντικείμενο που έχουν οι άλλοι. Τους γίνονται πιο συγκεκριμένα δύο ερωτήσεις: «Με πόσα χρήματα πουλάς την κούπα (στυλό) σου» και «Πόσα χρήματα δίνεις για να αγοράσεις αυτό το στυλό (κούπα)».

Τα αποτελέσματα του πειράματος είναι εντυπωσιακά.

Όσοι έχουν την κούπα ζητούν για αυτήν δύο φορές περισσότερα χρήματα από όσα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για το στυλό και όσοι έχουν το στυλό ζητούν για αυτό δύο φορές περισσότερα χρήματα από όσα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για την κούπα.

Το Endowment Effect βρίσκει εφαρμογή σε ένα πλαίσιο ενστικτωδών αντιδράσεων της κοινωνικής ζωής και έχει να κάνει με την δύναμη της κτητικότητας και την εγγενή αποστροφή του ανθρώπου στον κίνδυνο.

Κοινώς ό,τι θεωρούμε κτήμα μας, το αξιολογούμε κατά τεκμήριο παραπάνω από την πραγματική του αξία σχεδόν από κατασκευής.

Και ενώ αυτό ας πούμε, ως προς την προστασία των δικών μας ανθρώπων μπορεί να έχει θετική, έως γλυκιά ας πούμε, επίδραση, το πρόβλημα είναι ότι μπορούμε να το πάθουμε με τα πάντα. Ακόμα και με πράγματα που μπορούν να βρεθούν τυχαία, άδικα ή ακόμα και εκ του πονηρού – από όποιον γνωρίζει την εν λόγω αντίδραση – στο δρόμο μας.

Ξεφεύγω.

Θα μπορούσα απλά να πω ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να βλέπει τους παίκτες της ομάδας του καλύτερους από τους παίκτες της ομάδας που βρίσκεται απέναντι.

Ή τέλος πάντων να πω ότι ψάχνω όλο το καλοκαίρι να βρω από τί κινδυνεύει ο φετινός Παναθηναϊκός.

Και κατέληξα ότι η απάντηση είναι λίγο πιο σύνθετη.

Να πω αρχικά ότι το καλοκαίρι όταν και έγινε γνωστό του Σορτς ο Pointguard, που ας μην κοροϊδευόμαστε όταν μυρίζεται drama ας πούμε ότι δεν αλλάζει και πεζοδρόμιο, άρχισε να γράφει το σχετικό άρθρο του και με ρώτησε αν θέλω να γράψω κι εγώ τη γνώμη μου για να τα δώσουμε μαζί.

Και γεγονός είναι ότι ξεκίνησα να γράφω αλλά καθώς έγραφα συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα να πω τίποτα προτού δω πώς θα ολοκληρωθεί το ρόστερ.

Ο Παναθηναϊκός της περσινής χρονιάς είχε συγκεκριμένα προβλήματα που ζητούσαν λύση. Δεν ήταν πολλά και δεν ήταν απαγορευτικό να ελπίζεις ότι θα λυθούν ακόμα και με τον καλύτερο τρόπο καθότι το ρόστερ συνολικά σφύζει από ποιότητα, λύσεις και χαρακτήρα.

Τελικά οι κινήσεις έγιναν και ενώ συνολικά είναι όλες κινήσεις από το πάνω ράφι εγώ κατέληξα να περιμένω εκείνο τον παίκτη , ή τους παίκτες, που θα με κάνει να ηρεμήσω και μάλλον ώσπου να θυμηθώ θα περιμένω.

Ο Παναθηναϊκός της έναρξης αυτής της σεζόν ξεκινά ως μια τρομακτικά στελεχωμένη ομάδα που έχει αποφασίσει να εξετάσει αν μπορεί να κερδίζει χωρίς άμυνα.

Σε όρους ποδοσφαίρου θα ήταν σαν να έχει τρία δεκάρια, δύο σέντερ φορ που κοντράρονται για την Χρυσή Μπάλα και να παίζει τέρμα ο αμυντικός.

Προσπαθώντας λοιπόν να μην επαναλάβω πράγματα που έχουν ειπωθεί ήδη, θα χρησιμοποιήσω την βασική δομή εκείνου του κειμένου για τον Σορτς ως εισαγωγή.

Και είναι ευκαιρία γιατί ο Σορτς με τον Ολυμπιακό έδειξε για πρώτη φορά φέτος τον λόγο για τον οποίο αποκτήθηκε.

Έχουμε πει πολλές φορές την τελευταία χρυσή διετία της ομάδας ότι ο Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα του Κώστα Σλούκα.

Με μια υποσημείωση.

Ο Παναθηναϊκός της προηγούμενης χρονιάς ήταν ο Παναθηναϊκός της μετάβασης από τον Κώστα Σλούκα στον Κέντρικ Ναν. Για τους δύο έγραψα, ξαναέγραψα, μίλησα σε κάθε ευκαιρία στα HateCast. Και σε κάθε μου αναφορά έκανα λόγο για το ίδιο πράγμα. Την ανάγκη ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει την μπαγκέτα στον Σλούκα.

Δεν έγινε.

Η παρουσία/απουσία του Λορέντζο φάνηκε ακόμα περισσότερο. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που και ο ίδιος ο Σλούκας εκτελεστικά δεν ήταν καλός. Και μάλιστα πολλές φορές δεν ήταν καλός εκτελεστικά και σε σουτ που ήταν δικά του.

Και κάπου εκεί αρχίζουν οι οριζοντιοποιήσεις.

Ο Σλούκας στον ημιτελικό μπαίνει με backcourt τον Λορέντζο για ακόμα μία τελευταία αποχαιρετιστήρια φορά. Το δίδυμο δεν δούλεψε όλη τη χρονιά, δεν δούλεψε και στο τέλος.

Ο Αταμάν ήθελε και θέλει να έχει χειριστές στο γήπεδο να παίρνουν αποφάσεις αλλά τί γίνεται όταν ο Λορέντζο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη μπάλα;

Το κρατάμε για τη συνέχεια.

Ο Σλούκας παίζει με backcourt τον κακό αμυντικό, floor general του 30% τρίποντο δίπλα του και δεν είναι καλός εκτελεστικά. Αν ο έτερος του backcourt δεν μπορεί ή δεν θέλει να επιτεθεί προς το καλάθι και από το τρίποντο είναι κακός, σε ποιον θα πάει η μπάλα; Πόσες επιλογές υπάρχουν για την αντίπαλη άμυνα να εστιάσει; Αν έχεις τον Χουάντσο που δεν παίζει με τη μπάλα, τον Γκάμπριελ που δεν παίζει με τη μπάλα και τον Οσμάν που δεν είναι κλασικός off-ball σουτέρ, πόσο δύσκολο γίνεται το task του παίκτη που παίρνει τις αποφάσεις;

Για να το φέρω σε αντιπαραβολή με την πρώτη χρονιά.

Έχοντας τον Σλούκα με τη μπαγκέτα, τον Ναν ως παίκτη που καταλήγει η μπάλα, τους 3&D Γκραντ, Παπαπέτρου/Χουάντσο/Μήτογλου και τον Λεσόρτ σημείο αναφοράς στη ρακέτα πόσες επιλογές έχει ο initiator της επίθεσης (λέγε με Σλούκα) και πού θα εστιάσει η αντίπαλη άμυνα γνωρίζοντας ότι σουτάρουν και τα 2 γκαρντ και οι εκάστοτε 2 πλάγιοι;

Ζήσε Μάη μου. 4/4 και γεια σας.

Είπα πολλές φορές όσο προχωρούσε η χρονιά ότι αυτό που βλέπω από τα πλέιοφ ακόμα και στα παιχνίδια που η ομάδα κέρδισε ότι αυτό έγινε με overperformance του Ναν. Όχι με τον τρόπο που ήρθαν πέρσι.

Όποιος είναι αρκετά άρρωστος με την καλή έννοια με το θέμα, μπορεί να παρακολουθήσει μία προς μια τις επιθέσεις στα ματς που ο Παναθηναϊκός έχασε αλλά και στα ματς που κέρδισε. Οι σημειώσεις θα κοσμούν το αρχείο μου οπότε και μπορώ οποτεδήποτε να τις συζητήσω.

Και επειδή για τα πλέιοφ έχω αναφερθεί στα αντίστοιχα κείμενα, fast forward στο σήμερα.

Για ποιο λόγο τα λέω όλα αυτά;

Ο λόγος είναι ότι ο Παναθηναϊκός τα τελευταία δύο χρόνια δημιούργησε την δική του πολυτέλεια να έχει το blueprint του πώς κέρδισε και το blueprint του πώς έχασε στο ανώτατο επίπεδο.

Το ερώτημα επομένως είναι αν τα winning στοιχεία έχουν εκτιμηθεί σωστά και αν αυτά που στέρησαν την επιτυχία έχουν ταυτοποιηθεί.

Υπάρχει ένα ηλίθιο -και μέχρι προσφάτως απόλυτα ανέλπιστο- first world problem στον Παναθηναϊκό.

Έχει την δυνατότητα να αγοράζει, ή τέλος πάντων να χτυπάει παίκτες από το πάνω ράφι κατά συρροή για να καλύψει τα προβλήματα του.

Μόλις το φετινό καλοκαίρι βρέθηκε ένα βήμα από το να φέρει για αναπληρωματικό του Λεσόρτ τον Βαλαντσιούνας. «Αναπληρωματικό» γελάει ο κόσμος. Λειτουργώντας η ομάδα κατά αυτό τον τρόπο καταλήγει να συλλέγει ταλέντο και κατά συνέπεια να μπορεί να υπηρετήσει διαφορετικά πράγματα μέσα στο παρκέ, αυξάνοντας ωστόσο γεωμετρικά και τις πιθανότητες να μην ξέρει τί είναι αυτό που πρέπει να υπηρετήσει και καταλήγοντας να μην υπηρετεί κανένα.

Στην Συμπεριφορική Επιστήμη το παραπάνω λέγεται Analysis Paralysis.

Στον Παναθηναϊκό λέγεται έχω δοκιμάσει 50 σχήματα σε έναν αγώνα, 10 διαφορετικές άμυνες σε ένα ημίχρονο και έχω αρχίσει να γλυκοκοιτάζω και τον Καλαϊτζάκη για τη θέση 5.

Στο As Loke Falls o Söderberg ξεκινάει με tapping το οποίο για κάποιο λόγο συνεχίζει με όλα τα όργανα να το συνοδεύουν.

Ξεκινάω με την ίδια όρεξη και λέω ότι ο φετινός Παναθηναϊκός είναι σχεδιασμένος αργά ή γρήγορα να πορευτεί με τους Σορτς, Ναν, Οσμάν, Χουάντσο και Λεσόρτ.

Το σχήμα αυτό έχει τους πυλώνες του και είναι ένα ελίτ τέτοιο.

Ο ένας από αυτούς ωστόσο δεν γνωρίζει κανείς σε τί κατάσταση θα επιστρέψει. Και αυτό όχι επειδή είναι ο Λεσόρτ, ή ο Παναθηναϊκός. Είναι η αλήθεια του αθλήματος ότι μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό κοιτάς πρώτα να νιώσει ο παίκτης ο εαυτός του και μετά το βάζεις με ασφάλεια στην όποια κουβέντα. Το ίδιο θα πεις για τον Τέιτουμ, τον Χαλιμπάρτον, τον Κλέι Τόμπσον ή τον Πολ Τζόρτζ.

Εν ολίγοις ο Λεσόρτ είναι αυτός που είναι, είναι αυτός που στην τελική έκανα στην άκρη στο δρόμο για να γράψω ΠΑΙΧΤΑΡΑ στο τουίτερ όταν το έμαθα, αλλά προς το παρόν ο Παναθηναϊκός πρέπει να βρει με ποιον θα παίζει στο 5.

Και μέχρι τώρα στη θέση 5 we dissolve into gray as we disintegrate.

Για το οποίο θέμα θέλω να ξεκινήσω λέγοντας κάτι για το οποίο κρατιέμαι όλο το καλοκαίρι διαβάζοντας από δω κι από κει για τον Χολμς.

Long story short, δεν ξέρω πώς και πόσο έχει δει όποιος μιλάει, γράφει κτλ για τον Χολμς αλλά ο Χολμς δεν ήταν ποτέ και ούτε αναμένεται να γίνει ποτέ ελίτ αμυντικός.

Ο Χολμς είναι ένας παίκτης που δεν θα περνούσε ούτε απ’ έξω από την Ευρώπη πριν από μερικά χρόνια, αλλά αυτό δεν ήταν λόγω των αμυντικών αλλά λόγω των επιθετικών του προσόντων. Ένα παιδί που παίζει με ενέργεια, παίζει με όρεξη, την οποία μάλιστα βλέπουμε ότι βγάζει κατά διαστήματα ήδη στο παρκέ, αλλά δεν είναι επ ουδενί ούτε ελίτ ποστ αμυντικός αλλά ούτε και παίκτης με το αμυντικό φίλτρο να καλύψει τις όποιες ανισορροπίες δημιουργούνται σε μια άμυνα της οποίας η πρώτη γραμμή στελεχώνεται από τον Σορτς και τον Σλούκα.

Η ελπίδα εδώ είναι ο Χολμς να μπει με όρεξη στα αμυντικά συστήματα της ομάδας, να μάθει την σημασία της συγκέντρωσης και στα 40 λεπτά ενός αγώνα ρέγκιουλαρ σίζον και να διαχειρίζεται την ενέργεια του αμυντικά πρωτίστως και μετά επιθετικά.

Πράγματα που προς το παρόν δεν έχει δείξει κατ’ ελάχιστο. Και αυτό πρωτίστως διότι συνολικά του ζητάς να αλλάξει δέρμα. Δεν είναι αδύνατο αλλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Ο Γκάμπριελ ας πούμε, είναι τρομακτικά πιο limited επιθετικά αλλά αμυντικά είναι δεύτερη φύση του αυτή η ενέργεια.

Παρόλα αυτά και καθότι όλα αυτά δουλεύονται και για παίκτες ΝΒΑ η προσαρμογή εδώ είναι προαιώνιο πρόβλημα που ως γνωστό απαιτεί χρόνο, δεν ανησυχώ όσο ενδεχομένως όσα γράφω υποδηλώνουν.

Ο παίκτης και σωματικά δεν είναι στο επίπεδο που ήταν στα καλά του χρόνια. Σε όρους μυικής μάζας. Έλεγα και στο τελευταίο HateCast ότι ποτέ δεν ήταν καλός post αμυντικός έτσι κι αλλιώς λόγω σωματοδομής. Η άμυνα στο post τώρα στο ΝΒΑ δεν είναι το ίδιο σημαντική όσο η post άμυνα στην Ευρώπη της απουσίας των 3 δευτερολέπτων εξ ου και ευδοκιμούν τα δέντρα (εξ ου και ο ίδιος ο Παναθηναϊκός δεν πετάει αβίαστα στον κάλαθο τον Ομέρ).

Ο Χολμς όμως είναι παίκτης που θα βγάλει ενέργεια στην άμυνα στο pnr. Το πώς και το πότε είναι το ερώτημα.

Ο παίκτης δεν έχει ακόμα σωστούς χρόνους χοντρικά σε τίποτα από όσα κάνει. Αποτέλεσμα είναι να τον βλέπουμε να κάνει συνεχώς φάουλ, δείχνοντας μάλιστα συχνά και ο ίδιος την απογοήτευση του.

Spoiler alert. Μου αρέσει αυτή η αντίδραση.

Αν ο ίδιος μπει σε αγωνιστικό ρυθμό, ανέβει σωματικά και μπει στο πνεύμα του παιχνιδιού στην Ευρωλίγκα θα είναι μια εξαιρετική προσθήκη, παρότι τώρα δεν φαίνεται.

Να το πω διαφορετικά, ο Χολμς αν προσαρμοστεί έχει τρομακτικά μεγαλύτερο ταβάνι από αυτό που έχει δείξει στα πρώτα δείγματα της εν Ευρώπει γραφής του.

Από τα οποία δεσπόζει μέχρι στιγμής σαν χάιλαιτ το The Kornet Kontest που έκανε στο σουτ του Λι από τη γωνία εκεί που βάζει ο Βεζένκοφ το putback (αυτό που ισοπεδώνει πίσω του τον Σορτς, γκουχ) και περνάει μπροστά ο Ολυμπιακός.

Αλλά τέλος πάντων είναι αρχή της σεζόν, προτιμώ να απολαύσουμε την εν λόγω άμυνα από τον ορίτζιναλ.

Το βασικό στοιχείο εν προκειμένω στην περίπτωση του Χολμς είναι το φιτ του με βάση την παρουσία του Σορτς στο 1.

TJ Shorts λοιπόν.

In a world controlled by fire, psychotic preachers thrive.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι η Ευρωλίγκα είναι dark and full of terrors στα πλέιοφ και οι αδυναμίες των παικτών συνήθως εκτίθενται. Γίνεται στο ΝΒΑ, γίνεται εδώ, γίνεται παντού.

Βάσει αυτού σε έναν ιδανικό κόσμο ο Σορτς έπρεπε να είναι 15 πόντους ψηλότερος και να έχει τρίποντο.

Τρίποντο ως γνωστόν δεν έχει και πρώτος απ’ όλους το εξέθεσε ο Σάρας στα περσινά πλέιοφ παίζοντας τον 3 μέτρα μέσα και αναγκάζοντας τον να σουτάρει 2/13 στα τρια ματς. Αμυντικά από την άλλη είναι σαν να παίζει παιδί με τους μεγάλους.

Παρόλα αυτά when you sold your soul to the man, you’ll lose the game to the children of the gray.

Ο Σορτς έδειξε και στο ματς στο ΣΕΦ πως όταν του δώσεις τη μπαγκέτα θα τιμωρήσει τις αλλαγές, με την ίδια αποτελεσματικότητα που θα τιμωρήσει και το drop. Το πρώτο του βήμα είναι ίσως το πιο γρήγορο στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή και το midrange του είναι φονικό, οπότε αν πας κοντά του καλή τύχη και αν τον περιμένει ο ψηλός πίσω επίσης καλή τύχη.

Δεν θα πω ψέματα. Όσοι έζησαν από την γέννηση της μέχρι και τις ιστορικές επιτυχίες σε επίπεδο συλλόγων και εθνικών ομάδων την χρυσή γενιά του ελληνικού μπάσκετ, είδαν και εκτίμησαν από πρώτο χέρι την σημασία των δίμετρων γκαρντ στο σύγχρονο μπάσκετ.

Θα ήθελα ο Σορτς να μην είναι liability πίσω όπως και θα ήθελα να είναι φονιάς. Αν μάλιστα έπρεπε να διαλέξω ένα από τα δύο θα διάλεγα έστω το δεύτερο καθότι το πρώτο καλύπτεται από ομαδική λειτουργία και επίσης ας μην γελιόμαστε. Ειδικά στην Ευρώπη η τέλεια ομάδα δεν υπάρχει.

Ο Ολυμπιακός στο ΣΕΦ κερδίζει με τον Σέιμπεν Λι και τον Ντιλίκινα που μπροστά τους ο Σορτς φαίνεται prime Στιβ Κερ.

Ο Σορτς παίζει με κίνητρο, θα δώσει ρυθμό, θα βοηθήσει μέσα στη χρονιά και έχει τα mentals να πάρει παιχνίδια. Επιθετικά θα καμουφλάρει το πρόβλημα στο τρίποντο ψάχνοντας το midrange, τη δημιουργία ανισορροπίας στην άμυνα που θα δημιουργήσει το γρήγορο πρώτο βήμα του και τα passing skills του.

Εκτιμώ ότι αν ο Παναθηναϊκός φτάσει μακριά, τα drive εντός του ζωγραφιστού θα γίνουν ναρκοπέδιο, οι αντίπαλοι θα ρίξουν πάνω του μεγάλα κορμιά πρώτα με παγίδες ψηλά για να του πάρουν τη μπάλα από τα χέρια και σε δεύτερο χρόνο αν επιστρέφει σε αυτόν θα του δίνουν το τρίποντο.

Δεν είμαι βέβαιος ότι θα το κάνουν όλοι τόσο κυνικά μέσα στη σεζόν. Ειδικά οι εν δυνάμει διεκδικητές και ειδικά οι πιο πονηρούληδες.

Ειρήσθω εν παρόδω να πω ότι ο Χίφι στα περσινά πλέιοφ βοηθάει πολύ περισσότερο από ό,τι του πιστώθηκε, παρά τον αποκλεισμό.

Ο Σορτς μέσα σε όλα αυτά έχει μια χρυσή ευκαιρία μπροστά του. Ο Παναθηναϊκός είναι μακράν η μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του. Ο ίδιος είναι ο τύπος που ήθελε να αποδείξει σε όλους ότι το ύψος του δεν τον καθορίζει και η ποιότητα του ρόστερ του οποίου είναι μέλος του δίνει αυτή τη δυνατότητα.

Για να το πω αλλιώς, στην περίπτωση του, το πιο σημαντικό πράγμα που βλέπω πάνω του είναι το κίνητρο του. Αν ανεβάσει το ποσοστό στο τρίποντο θα αλλάξει αγωνιστικό επίπεδο, στάτους σαν παίκτης και ταβάνι στην ομάδα του.

Αλλά για να μην μακρυγορώ.

Ακόμα και τίποτα από αυτά να μην γινόταν. Ακόμα και αν φτάσει μακριά η ομάδα και ακόμα και αν βρεθεί ο αντίπαλος που θα τιμωρήσει τις αδυναμίες του, ο Παναθηναϊκός έχει ακόμα στο ρόστερ του τον Κώστα Σλούκα.

The Devil in I.

Και πάμε σιγά σιγά εκεί που πρέπει να βρεθούν απαντήσεις και να βρεθεί λύση σε αυτό το analysis paralysis που λέγαμε.

Διαβάζω -και βλέπω- ότι πάλι ο Γκραντ δεν ξεκίνησε καλά και τρίχες κατσαρές.

Και δεν μπορεί παρά να μου θυμίζει τις ίδιες συζητήσεις της περσινής χρονιάς, που όλως παραδόξως γίνονταν την εποχή που ο Παναθηναϊκός ψαχνόταν και δοκίμαζε σχήματα μανιωδώς.

Ο Τζέριαν Γκραντ, whose melody is a distant smile, a face I thought I know.

Πάμε πάλι από την αρχή.

Ο Τζέριαν Γκραντ είναι μαζί με τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ η ραχοκοκκαλιά του Παναθηναϊκού του Εργκίν Αταμάν.

Στο Jester Race ο Sundin γράφει για την εξάρτηση των ανθρώπων από τις μηχανές όσο οι πρώτοι χάνουν το νόημα και χάνονται.

Στον Παναθηναϊκό ο Γκραντ και ο Χουάντσο είναι αυτές οι μηχανές. Είναι οι κομβικότεροι παίκτες και έτσι όπως έχει χτιστεί το ρόστερ το άλφα και το ωμέγα της αμυντικής λειτουργίας της ομάδας.

Να κάνω μια παρένθεση να μιλήσω για τον Χουάντσο.

Δεν μπορώ μετά από κάθε αγώνα να κάνω ιδιαίτερη μνεία στο μπασκετικό του IQ. Θα πω απλά ότι ανεξαρτήτως αν κερδίζει ή χάνει ο Παναθηναϊκός το impact του συγκεκριμένου παίκτη αμυντικά έχω να το δω από άλλες εποχές.

Πολλές φορές τον βλέπω να παίζει και αισθάνομαι υποχρέωση για τις τρύπες που τον βλέπω να καλύπτει εν ώρα αγώνα και για την ισορροπία που καταφέρνει και κρατάει επιθετικά. Μπορεί στην ίδια φάση να έχει τρέξει από το τρίποντο να βγάλει άμυνα στο ζωγραφιστό και στην επόμενη φάση να είναι laser στο τρίποντο.

Και το κάνει ο ΑΥΤΟΣ (βάλτε τη λέξη που πρέπει) με ένα nonchalant τρόπο που το κάνει πάντα να φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι. Ποτέ δεν είναι.

Είναι απλά IQ.

Και έκανα παρένθεση ενώ μιλάω για τον Γκραντ. The irony.

Ο Γκραντ λοιπόν και το «ντεφορμάρισμα».

Ο Παναθηναϊκός στα πρώτα 4 παιχνίδια της σεζόν παίζει με τον Σορτς, τον Ναν και τον Οσμάν. Με τον Σλούκα, τον Ναν και τον Οσμάν. Με τον Σορτς, τον Σλούκα και τον Οσμάν. Με τον Σορτς, τον Σλούκα και τον Ναν. Με τον Σορτς, τον Ναν και τον Ρογκαβόπουλο. Με τον Σλούκα, τον Ναν και τον Ρογκαβόπουλο. Με τον Ρογκαβόπουλο στο 2. Με τον Γκριγκόνις στο 2. Με τον Τολιόπουλο.

Από όλους τους προαναφερθέντες ο Γκραντ είναι ο μοναδικός που μπορεί να προστεθεί σε όλα τα παραπάνω σχήματα χωρίς να μπορείς να προβλέψεις σε ποια θέση θα παίξει.

Ο Σορτς ας πούμε ξέρεις που θα παίξει. Ο Σλούκας έχει μεγαλύτερο εύρος αλλά επίσης ξέρεις. Ο Ναν ακόμα περισσότερο.

Ο Γκραντ από την άλλη είναι ο μοναδικός παίκτης του ρόστερ που θα του ζητηθεί από το να αναλάβει να κλειδώσει τον καλύτερο παίκτη του αντιπάλου, μέχρι να λειτουργήσει ως δημιουργός, ως πρώτη, δεύτερη, ή τρίτη επιλογή επιθετικά, να επιτεθεί προς το καλάθι, να στηθεί στο τρίποντο. Να παίξει βασικός af στο 1, στο 2, στο 3, να τρέξει την second unit, ή να μπει για συγκεκριμένο ρόλο.

Ή για να το πω διαφορετικά, δεν είναι απλά ότι ο Γκραντ δεν έχει σταθερό ρόλο τα διαστήματα που η ομάδα ψάχνει να βρει τον βηματισμό της. Είναι και ότι όταν μπαίνει, εν τη πλήρει απουσία οποιουδήποτε άλλου περιφερειακού με above average αμυντικό φίλτρο, αναλαμβάνει σχεδόν πάντα τις μεγαλύτερες ευθύνες, αποτελώντας ίσως τον μοναδικό παίκτη του ρόστερ για τον οποίο το task είναι πάντα πιο δύσκολο.

Κοινώς όταν κλειδώσουν τα σχήματα, ο Γκραντ θα λάμψει, πολύ απλά γιατί αυτό κάνει από τη μέρα που ήρθε.

Και ναι είναι ο έτερος παίκτης του ρόστερ που με κάνει να νιώθω υποχρεωμένος.

Το απολύτως παράδοξο για τον Παναθηναϊκό, που τον ακολουθεί από πέρσι δεν είναι ωστόσο ο Γκραντ, αλλά ο Τσεντί Οσμάν.

Όταν είχε δημιουργηθεί η κρίση στον Ναμπού, ο Γερουσιαστής Πάλπατιν ζήτησε να συναντηθεί με την Βασίλισσα Αμιντάλα προκειμένου να την προειδοποιήσει για διαφθορά στη Γερουσία και να της ζητήσει να αποσύρει την εμπιστοσύνη της στον Αρχικαγκελάριο Βαλόρουμ. Η Dark Side of the Force δεν επέτρεψε σε κανέναν από το Συμβούλιο των Τζεντάι να δουν την αόρατη απειλή.

Με τον Οσμάν συμβαίνει όπως προείπα ένα παράδοξο.

Σωματικά είναι κτήνος, στοιχείο που του δίνει αβαντάζ κυρίως έναντι λιγότερο αθλητικών αντιπάλων, που ειδικά στην θέση 3 δεν είναι ασυνήθιστο -μάλλον κοινό θα έλεγα- φαινόμενο.

Αυτό τώρα τον κάνει γενικά να φαίνεται καλύτερος ατομικά αμυντικός από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Ο Οσμάν επίσης έχει μεγάλα χέρια τα οποία δεν φοβάται να βάζει στη μπάλα για να κλέψει την κατοχή και να βγαίνει στο τρανζίσιον – και ακολούθως στη συνέχεια να σταματιέται με φάουλ.

Εκτός αυτών τώρα, ο Οσμάν αμυντικά είναι mid-tier αμυντικός στην ατομική άμυνα. Χωρίς να είναι αδιάφορος επ ουδενί αμυντικά, δεν είναι σκληρός αμυντικός, δεν είναι πάντα συγκεντρωμένος και δεν έχει ας πούμε το αμυντικό IQ του Χουάντσο ή του Γκραντ. Αυτό τώρα δημιουργεί μία περίεργη συνθήκη στην ομάδα που την βλέπουμε από πέρσι να εκτυλίσσεται και να συνδράμει στην πτώση από το 2ο στο 10ο DEF RTG.

Ο Παναθηναϊκός έχοντας δυο γκαρντ εκ των οποίων κανένα δεν είναι καλό αμυντικά δεν έχει την πολυτέλεια να μην έχει ελίτ αμυντικούς στις 3 υπόλοιπες θέσεις κατ’ ελάχιστον.

Και ο Οσμάν δεν είναι ένας από αυτούς. Όπως επίσης δεν είναι ούτε φονιάς από το τρίποντο.

Αν δηλαδή θεωρήσουμε ότι ο Παναθηναϊκός θέλει να παίζει με 2 ballers μέσα συνέχεια, είτε αυτοί λέγονται Σορτς, Ναν, είτε Σορτς, Σλούκας -που ήδη όπως και με Λορέντζο έτσι και φέτος έχουν μοιραστεί αρκετά το παρκέ- είτε Σλούκας, Ναν που πήραν Ευρωπαϊκό την πρώτη χρονιά, στο 3 ιδανικά θα ήθελε έναν αθλητικό 3&D σκύλο.

Ο Οσμάν τώρα είναι ένας all around παιχταράς χωρίς να είναι ελίτ ωστόσο ούτε στο 3 ούτε στο D. Από την άλλη ο Ρογκαβόπουλος με τον Γκριγκόνις είναι ελίτ 3 αλλά ανεπαρκείς αμυντικοί και τέλος ο ΠΚ είναι ελίτ D.

Από αυτή τη συνθήκη δεν θα θεωρούσα απίθανο όταν τα σχήματα κατασταλάξουν, ο Γκραντ να παίρνει περισσότερο χρόνο στο 3 και ο Οσμάν να μοιράζεται τα λεπτά του μεταξύ του 3 και του 4, δίνοντας ανάσες στον Χουάντσο.

Θα μου πεις και ο Ντίνος;

Εκτιμώ ότι ο Παναθηναϊκός βρίσκει στον Σαμοντούροφ έναν ιδανικό πιτσιρικά για να παίρνει χρόνο όταν και όποτε και στον Ντίνο έναν ιδανικό αναπληρωματικό ψηλό ειδικών συνθηκών.

Θα μου πεις και ο Ομέρ;

Η αλήθεια είναι ότι γέλασα όταν έγραφα την ερώτηση.

Λοιπόν πέρα από την πλάκα.

Το μπάσκετ είναι ένα υπέροχο άθλημα στο οποίο ωστόσο παίζουν μόνο 5. Δεν είναι ποδόσφαιρο, NFL, μπέιζμπολ ή οποιοδήποτε άλλο ομαδικό άθλημα στο οποίο παίζουν από 10 μέχρι 20 άτομα και μπορείς να καλύψεις έναν, δύο ή και περισσότερους παίκτες σου.

Ακόμα χειρότερα τώρα, από αυτούς τους 5, το 1 και το 5 είναι οι πιο κομβικές θέσεις μακράν των υπολοίπων αν δεν θέλεις να κυνηγάς χίμαιρες και να ψάχνεις εξαιρέσεις.

Σε αυτό τώρα το πλαίσιο ο Παναθηναϊκός δεν έχει την πολυτέλεια να πειραματίζεται με εναλλακτικούς τρόπους λειτουργίας και γενικά να πυροβολεί τα πόδια του.

Να το πω διαφορετικά.

Τη στιγμή που αποβάλλεται ο Χολμς για τον οποίο πριν λίγο λέγαμε ότι κάνει πιρουέτες α λα Λουκ Κορνέτ αμυντικά, στο μας με τη Μπασκόνια ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο +13. Από εκείνο το λεπτό, το ακριβώς επόμενο σχήμα είναι Σορτς, Σλούκας, Ναν, Σαμοντούροφ και Χουάντσο.

Και μη χειρότερα.

Το +13 γίνεται +5 σε ένα αγωνιστικό λεπτό και ξεκινάει ο πανικός σε παρκέ και πάγκο.

Τα σχήματα που δοκιμάζονται μετά κατά σειρά είναι:

Σλούκας, Ναν, Οσμάν, Χουάντσο, Ομέρ
Γκραντ, Ναν, Οσμάν, Χουάντσο, Ντίνος
Γκραντ, Ναν, Ρογκαβόπουλος, Χουάντσο, Ομέρ

Στα επόμενα 4 αγωνιστικά λεπτά η Μπασκόνια ισοφαρίζει και η συνέχεια είναι γνωστή.

Ο Παναθηναϊκός είναι φέτος χτισμένος έτσι που αμυντικός εξολοθρευτής στην περιφέρεια είναι για ακόμα μία χρονιά ο εξής ένας Τζέριαν Γκραντ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Και συνεπάγεται.

Για να το πω αλλιώς, αν μου έλεγες όλο το καλοκαίρι να διαλέξω κάποιον θα σου ζητούσα τον Έξουμ και τον Ατσίουα και θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Όπως είπα και παραπάνω, οι υπόλοιποι την ξέρουν τη δουλειά τους.

Το καλοκαίρι όταν το σκουλήκι που δεν έπρεπε να μπει μου είχε μπει με όσα ακούγονταν, είχα βρει ένα άκυρο βίντεο με όλες τις τάπες του Ατσίουα την περσινή σεζόν. Και το θέμα δεν είναι το βίντεο αλλά το γεγονός ότι μιλάμε για 7 λεπτά βίντεο μόνο με τάπες.

Μόνο. Με τάπες.

Στον Παναθηναϊκό στο ίδιο ματς έκαναν καλάθι και φάουλ στον Ομέρ ο Πίτερς και ο Βεζένκοφ. Δηλαδή το ακριβώς προηγούμενο σκαλί από τον Κουζμίνσκας.

Για να κάνω τα βαρετά disclaimer.

Προφανώς δεν μιλάω για τον Ομέρ per se, ούτε καταδικάζω την αγωνιστική του αξία εν γένει. Μιλάμε έτσι κι αλλιώς για παίκτη με θητεία στο ΝΒΑ, οπότε θα ήταν κουτό εκ των πραγμάτων.

Η βασική τοποθέτηση έχει να κάνει με το φιτ εντός του συγκεκριμένου ρόστερ, το οποίο ήδη υπολείπεται σε αμυντικό φίλτρο στην περιφέρεια.

Ο Παναθηναϊκός στο ΣΕΦ παίρνει διαφορά 12 πόντων με τα τρίποντα του Τολιόπουλου -τον οποίο θέλω να τονίσω και έχω ξεχάσει να το κάνω σε HateCast ότι τον εκτιμώ πολύ, κυρίως για τα mentals του- κλείνω την παρένθεση και ο Ολυμπιακός βρίσκεται να παραπατάει στο παρκέ. Ο Ντόρσει σουτάρει back-to-back βεβιασμένα τρίποντα, ο Ντιλίκινα χτίζει τοίχους και αντί ο Παναθηναϊκός να χτίσει πάνω στο μομέντουμ και να αφήσει τον Ολυμπιακό να αγχωθεί και να καταρρεύσει, ο Λι περνάει δύο φορές τον Σορτς σαν σταματημένο και επιτίθεται κάθετα και ο Γουόρντ περνάει τον Ρογκαβόπουλο επίσης σαν σταματημένο και σηκώνεται για λέιαπ μπροστά στον Ντίνο λες και σηκώθηκε μπροστά στον Φρόντο.

Στην μία τώρα από αυτές τις φάσεις ο Χουάντσο έρχεται για βοήθεια πάνω στο Λι και του σβήνει τον κόσμο. Είναι το σημείο ακριβώς πριν πέσουν οι πολυέλαιοι στον Σλούκα και σουτάρει βολές ο Μιλουτίνοφ.

Και αναρωτιέμαι, πόσοι παίκτες σε αυτό το ρόστερ θα είχαν τα πλάγια βήματα, την τοποθέτηση την έκρηξη να κάνουν αυτή την τάπα εκτός του Χουάντσο;

Meanwhile, ο Παναθηναϊκός έπαιζε εκείνη τη στιγμή πίσω με τον Ντίνο και με τον Ολυμπιακό να ισοφαρίζει μπαίνει για να συμμαζέψει την κατάσταση ο Ομέρ.

Κάπως έτσι εμφανίζεται σε ένα σημείο στην Μεγάλη Απόφραξη ο Τσάκωνας σε έναν τύπο που του έμεινε ο Σκαραβαίος.

Ναι ο Παναθηναϊκός χάνει 3 κατά σειρά πέναλτι με Οσμάν, Σορτς και Γκραντ. Αλλά ο Ολυμπιακός σε κερδίζει με 30% τρίποντο. Και σε κερδίζει βάζοντας 90.

Το παιχνίδι στο ΣΕΦ ήταν το παιχνίδι που είδαμε πολλές φορές την περσινή χρονιά. Μια ομάδα που κατά περιόδους κεντάει μπροστά και πίσω εκτίθεται από αμφότερες τις γραμμές άμυνας.

Ακόμα και αν πρέπει να pick your poison στην πλήρωση των γραμμών άμυνας, δεν έχεις την πολυτέλεια πίσω να προσπαθείς να καμουφλάρεις το πρόβλημα με επιθετικογενείς παίκτες.

Με άλλα λόγια, ο Παναθηναϊκός με την κατάλληλη προστασία του ζωγραφιστού θα έδινε τα stops που πρέπει και όπως είπα και παραπάνω οι γκαρντ του ξέρουν τί να κάνουν.

Το ταλέντο του Παναθηναϊκού επιθετικά δεν νομίζω ότι το έχει αυτή τη στιγμή άλλη ομάδα στην Ευρώπη. Για τον λόγο αυτό θεωρώ εξίσου κεφαλαιώδους σημασίας να προστατευτεί αυτή η επένδυση με μέγεθος και αθλητικότητα πίσω μέχρι να γυρίσει ο Λεσόρτ, να ενσωματωθεί ο Χολμς και να ρολάρει η σεζόν.

Ο Ομέρ θα μπορούσε να υπηρετήσει ένα πλάνο που έχει αθλητικότητα στις υπόλοιπες θέσεις, αν η ομάδα ζητούσε σκορ μπροστά από την θέση 5. Ο Παναθηναϊκός είναι το ακριβώς ανάποδο. Έχει έλλειμμα αθλητικότητας στην περιφέρεια για το οποίο θα πρέπει να δουλέψει διπλά ο ψηλός. Ποιος ψηλός;

Ακόμα και ο Λεσόρτ, δηλαδή ο καλύτερος ψηλός της λίγκας πολλές φορές αμυντικά δεν έχει το ένστικτο και την ταχύτητα που είχε ας πούμε ο Λάσμε. Ένας πραγματικά all time great αθλητικός ψηλός που είχε τότε στην ίδια ομάδα Διαμαντίδη, Γκιστ και Μασιούλις.

Να πω εδώ ότι εσκεμμένα αφήνω τόσο την επάνοδο του Λεσόρτ εκτός κάδρου όσο και το όποιο διάστημα πλήρους αποκατάστασης του, σωματικά και πνευματικά. Είναι σαφές ότι αν γυρίσει και κάποια στιγμή επιστρέψει στην κατάσταση που βρισκόταν προ τραυματισμού η ιστορία αλλάζει.

Μέχρι τότε ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να παίξει δύσκολα ματς και να βρει σταθερές στο παιχνίδι του από την θέση 5, η οποία προς το παρόν καλύπτεται σε μία λογική “βάλτε λίγο όλοι ένα χεράκι να βοηθήσουμε”.

Αφ’ ενός ο Ομέρ παίρνει χρόνο από τον Αταμάν σπρώχνοντας τον με το κλαδάκι στο παρκέ που λέει do something.

Kαι από την άλλη ο Χολμς είναι εν δυνάμει ο παίκτης που μπορεί να υπηρετήσει τον ρόλο του βασικού ψηλού μέχρι τότε, παρά τις μέχρι τώρα εμφανίσεις του αλλά χωρίς επί της ουσίας κανένα αξιόπιστο, above average αμυντικά back-up.

Να πω εδώ ότι προφανώς δεν μπορεί να βάλει κανείς το χέρι του στη φωτιά ότι ο παίκτης μπορεί να επιστρέψει στην προ 4ετίας κατάσταση του. Ωστόσο όπως είπα και παραπάνω η γλώσσα του σώματος του γενικά δείχνει ότι το θέλει.

Και γενικά θέλω να τον δω σε pnr καταστάσεις με τον Σορτς. Όπως επίσης ο Χολμς έχει ένα πολύ ιδιαίτερο, σχετικά μακρινό floater από τα 5-6 μέτρα που παραδόξως θα δημιουργεί πρόβλημα στην απόφαση που θα πρέπει να πάρει ο αντίπαλος ψηλός. Ακριβώς το ίδιο πρόβλημα είχαν στην αντιμετώπιση του και στο ΝΒΑ, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση. Ο Χολμς στη συγκεκριμένη κίνηση είναι ελίτ, κάτι που νομίζω δεν το έχει δείξει ακόμα σχεδόν καθόλου.

Είπαμε ο Χολμς δεν έρχεται από τα αζήτητα του ΝΒΑ. Και είναι μάλλον δύσκολο να ξέχασε το μπάσκετ.

Άφησα επίσης εκτός κάδρου την πολυθρύλητη συνύπαρξη Σορτς και Ναν.

Ο Σορτς είναι πρωτίστως δημιουργός αλλά αν η μπάλα γυρίσει σε αυτόν θα απειλήσει κάθετα και θα τιμωρήσει τον αντίπαλο, ειδικά αν ανέβει ψηλά. Δεν βλέπω να παίρνει το usage που πήρε με τον Ολυμπιακό αλλά δεν βλέπω απαραίτητα και ότι αυτό είναι κακό. Θέλω και εγώ να δω την ομάδα να μοντάρεται και σε αυτό το πλαίσιο θέλω επιτέλους να δω τον Ναν στο ρόλο της πρώτης χρονιάς.

Σε πολύ μικρά διαστήματα σε αυτά τα πρώτα ματς ο Παναθηναϊκός δείχνει δείγματα ωραίου μπάσκετ παρά τα όποια προβλήματα.

Τα καλύτερα διαστήματα μέχρι τώρα και όχι τυχαία ήταν αυτά που ο Σορτς κράτησε τη μπαγκέτα και ο ρυθμός ανέβηκε. Ο Σορτς θα το ψάξει αυτό κυρίως γιατί βγάζει μάτι ότι το βασικό του προσόν είναι η γρήγορη σκέψη του προτού η άμυνα καταλάβει από πού της ήρθε. Στο πρώτο σοβαρό του δείγμα έπαιξε pnr με τον Ντίνο και τον Χουάντσο. Θα παίξει ακόμα καλύτερα με τον Χολμς όπως έπαιζε και με τον Χέιζ και θα τους βρει τους παίκτες στις γωνίες πριν στηθεί ο αντίπαλος.

Ο Παναθηναϊκός δεν θα πάρει βέβαια το Ευρωπαϊκό στο τρανζίσιον. Ωστόσο πλέον σαν να μαζεύονται πολλοί που ευνοούνται από τον γρήγορο ρυθμό. Σορτς, Οσμάν, Χουάντσο, Χολμς αλλά και Ναν, Γκραντ μπορούν να υπηρετήσουν.

Και πάλι ωστόσο για εμένα το σημείο που θα ορίσει το ταβάνι της φετινής χρονιάς θα είναι η άμυνα, όχι η επίθεση.

Ο Παναθηναϊκός αν θέλει μπορεί να βάλει γύρω από τον Σορτς sharpshooters. Έχει τον Σλούκα, τον Ναν, τον Ρογκαβόπουλο, τον Γκριγκόνις, τον Γκραντ ακόμα και τους πιο streaky Οσμάν και Χουάντσο.

Το θέμα στο οποίο θα πρέπει να βρεθεί απάντηση είναι ποια από αυτά τα σχήματα είναι λειτουργικά αμυντικά. Και αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο δεν θα δοθεί απάντηση μέχρι να δούμε ποιος θα είναι ο ψηλός που θα επιλέγεται να καλύψει τα περισσότερα από αυτά.

Προς το παρόν είναι ένα μείγμα από Ομέρ, Ντίνο, Χολμς και Χουάντσο. Εκτιμώ ότι αυτό δεν είναι βιώσιμο και αργά ή γρήγορα θα αλλάξει. Μιλάμε επί της ουσίας για δύο τεσσάρια, ένα πέντε άλλης εποχής και τον Χολμς.

Ακόμα και αν ο Χολμς κληθεί και όντως πάρει ρόλο βασικού σε συνέχεια, το ποιος θα βρίσκεται πίσω από αυτόν είναι εξίσου κομβικό. Να θυμήσω ότι αυτό που έκανε τη συνεισφορά παικτών σαν τον Καλαϊτζάκη, τον Κώστα και τον Βιλντόζα ακόμα, στο Ευρωπαϊκό ήταν το hustle. Τα stops που έβγαζε ο Παναθηναϊκός πίσω προκειμένου να δοθεί ο χώρος στα παιδιά με επιθετικό ταλέντο που υπάρχουν εν αφθονία στην ομάδα.

Κώστας, ναι Κώστας, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει. Δεν είναι τυχαίο που έχει αναφερθεί το όνομα του Γκάμπριελ σε αυτά τα πρώτα ματς τόσο πολύ.

Αυτός ο Παναθηναϊκός θέλει ένα ψηλό πίσω που θα παίζει με το μεντάλιτι no hope in sight, daylight before them dies.

Ή όπως θα έλεγε και κάποιος μεγαλύτερος από όλους μας if he dies, he dies.

Ο Σλούκας το έβαλε πάλι προχθές το τρίποντο όταν έπρεπε. Έβαλε ακόμα και αυτό το 88-86 με τον παίκτη κρεμασμένο πάνω του. Θα το βάλει και την επόμενη φορά. Αρκεί να μην βάλει στην αμέσως επόμενη φάση ο Μιλουτίνοφ τον αμυντικό μέσα στο καλάθι. Πραγματικό deja vu κατά διαστήματα από την περσινή σειρά με την Εφές. Η οποία ειρρήσθω εν παρόδω να πούμε ότι φέτος έρχεται με ακόμα καλύτερο ρόστερ.

Λέγαμε στην αρχή ότι ο Παναθηναϊκός έχει πρόσφατο το blueprint του Ευρωπαϊκού όπως έχει αυτούσιες και τις περισσότερες από τις μονάδες που το αποτελούσαν.

Και κυρίως έχει τον ίδιο προπονητή που έφτιαξε αυτή την ορχήστρα.

Δεν είναι εύκολο να παίρνεις κάθε χρόνο το Ευρωπαϊκό, να διαχειρίζεσαι μεγάλες απαιτήσεις και μάλιστα να τις κυνηγάς στην έδρα σου. Εκεί που όλοι θα θέλουν να σε κερδίσουν.

Παρόλα αυτά και ανεξαρτήτως των δυσκολιών, ο Παναθηναϊκός δεν μου βγάζει ότι αγχώνεται. Έχει καλή ομάδα και το ξέρει. Αυτό που του λείπει είναι να βάλει εκείνα τα κομμάτια που θα φέρουν αυτό το σύνολο στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.

Αυτό που περιμένω πώς και πώς.

Θυμάμαι είχα διαβάσει κάποτε ότι αυτό που κάνει το μέταλ ιδιαίτερο είναι ότι βγάζει ένα authority που δεν μπορείς να το βρεις αλλού.

Ο Αταμάν στα χρόνια του στον Παναθηναϊκό βγάζει κάτι ανάλογο και για κάποιο λόγο με κάνει να πιστεύω ότι θα πετύχει where greater men have fallen.

Άλλοι θα το ονόμαζαν και Επίδραση του Χαρίσματος. Μάλλον και εγώ.