Μπαίνεις να παίξεις για τον Παναθηναϊκό

If I had wings, would I be forgiving?
If I had horns, would there be flames to shy my smile?

Πριν από 30 χρόνια o Anders Fridén αφήνει τους Dark Tranquility για να φτιάξει τους μετέπειτα In Flames.

Την θέση του Fridén παίρνει ο Mikael Stanne που μέχρι τότε ήταν κιθαρίστας, με αποτέλεσμα η θέση του κιθαρίστα των Dark Tranquility να μένει ανοιχτή.

Και κάπως έτσι έρχεται να παίξει για αυτούς ένας τύπος ονόματι Fredrik Johannson.

Και το πρώτο τραγούδι, του πρώτου δίσκου που θα έγραφε θα ήταν αυτό.

Μία από τις μεγαλύτερες εισαγωγές δίσκου που θα βρεις. Ένα αμάλγαμα κλασσικής μουσικής και generational ταλέντου.

Μια κατάθεση ψυχής.

Η φετινή χρονιά του Παναθηναϊκού είναι διαφορετική από την περσινή.

Είναι σαν το sequel μιας ιστορικά καλής ταινίας που την βλέπεις και μονίμως ψάχνεις να βρεις γιατί θα είναι υποδεέστερη της προηγούμενης.

Όταν μάλιστα τα πρώτα σημάδια αυτού το cognitive dissonance έχουν φανεί με το καλημέρα, αυτή η καχυποψία γίνεται όλο και μεγαλύτερη λειτουργώντας με την σειρά της έτι πιο επιβαρυντικά για όλους.

Μέχρι πρόσφατα.

Δεν μακρυγορώ με εισαγωγές.

Ο Wenyen Gabriel στο χτεσινό παιχνίδι έχει το υψηλότερο plus/minus του αγώνα με +30 και το χαμηλότερο USG% του αγώνα με το οριακά απίστευτο 8% (για την ακρίβεια 7.7%).

Για να έχουμε μια εικόνα για την τάξη μεγέθους του εν λόγω στατιστικού, στο σύνολο της περσινής χρονιάς το χαμηλότερο usage της ομάδας το είχε ο Παπαπέτρου, δηλαδή ένας πλάγιος, με 14% και το αμέσως μεγαλύτερο ο Jerian Grant με 15%. Ακόμα και ο Κώστας ή ο Balcerowski είχαν 19% και 18% αντίστοιχα.

Ο Gabriel εν προκειμένω σίγουρα δεν είναι ο Lessort.

Παρόλα αυτά από την εξωφρενικά μικρή παρουσία του μέχρι τώρα φαίνονται αρκετά πράγματα ακόμα μεγαλύτερα για την λειτουργία της ομάδας.

Ο Παναθηναϊκός από usage heavy σέντερ με ποστ παιχνίδι και ένα 25% των κατοχών κερδίζει και κερδίζει εκκωφαντικά μέσα σε έδρα που μέχρι σήμερα δεν είχε σπάσει, με τον σέντερ του να παίζει με usage το μισό του Καλαϊτζάκη.

Από την άλλη μεριά, στο χτεσινό παιχνίδι, ο παίκτης με το μεγαλύτερο usage στην ομάδα (we all know who) το αυξάνει ακόμα περισσότερο. Ο Nunn χτες παίζει 38 λεπτά με 35% USG% (4% παραπάνω και από τον περσινό του μ.ο) βάζοντας casually 27 πόντους.

Xωρίς δηλαδή να είναι στη βραδιά του.

Έλεγα στο πρόσφατο HateCast ότι το usage του Lessort περίμενα να πάει εν μέρει στον Osman. Εν τέλει αυτό δεν έγινε και αυτό γιατί πήγε σχεδόν ολόκληρο στον Ντίνο Μήτογλου.

Ενδεικτικά, ο Ντίνος χτες παίζει 30 λεπτά από 14 μ.ο της σεζόν μέχρι τώρα, μακράν τα περισσότερα της φετινής χρονιάς και ανταποκρίνεται με +21 plus/minus, πόντους, κατοχές και.. transition.

Εν τέλει η βασικότερη αλλαγή της προσθήκης του Gabriel σε αυτό το ένα ματς ήταν η αύξηση του usage του Ντίνου στο 21%. Χοντρικά δηλαδή στα περσινά του επίπεδα (19%).

Να πούμε εδώ ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τον καλό Ντίνο. Ειδικά εν τη απουσία του Lessort αυτή η ανάγκη είναι ακόμα μεγαλύτερη. Είτε τα λεπτά του έρχονται από το 4 είτε από το 5.

Για την θέση 5 μέχρι σήμερα έχει φανεί.

Αν ο Yurtseven συνεχίσει σε αυτές τις αμυντικές επιδόσεις, ο Ντίνος είναι μακράν η ασφαλέστερη επιλογή. Είναι βαρύ κορμί, έχει ποστ άμυνα όπως και ποστ επίθεση, συν ότι σουτάρει. Δεν μπορεί να παίξει το πνρ που μπορεί να παίξει ο Omer αλλά στο μπάσκετ υπάρχει η επίθεση και η άμυνα.

Συν ότι πλέον στο πνρ έχεις άλλον.

Και μιλώντας για το impact αυτού του άλλου, είδαμε και χτες ότι ο Ντίνος στη θέση 4 με έναν τερματοφύλακα πίσω του που δεν ζητάει τη μπάλα, συν την επαναφορά των εργοστασιακών ρυθμίσεων του Grant, την παρουσία του ΠΚ και την ολοένα και μεγαλύτερη προσαρμογή του Osman στο παιχνίδι συμπεριφέρεται τελείως διαφορετικά.

Θα το πω πολλές φορές ότι το δείγμα ακόμα είναι εξαιρετικά μικρό αλλά οι αλλαγές της αγωνιστικής συμπεριφοράς κάποιων παικτών συνηγορούν ότι το χτεσινό παιχνίδι δεν είναι πυροτέχνημα αλλά προσαρμογή του ρόστερ στις νέες ανάγκες.

Και όταν λέω προσαρμογή δεν εννοώ σίγουρα τον Jerian Grant.

Για τον Grant γενικά δεν υπάρχουν και πολλά που δεν έχεις πει αυτά τα 2 χρόνια.

Έχουμε πει ότι ο Παναθηναϊκός είναι άλλη ομάδα όταν ο Grant είναι στο παρκέ και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Είναι ο παίκτης που το Defensive RTG της ομάδας στο F4 με αυτόν στο παρκέ πηγαίνει από το 119 στο 91. Ο παίκτης που όταν μπαίνει στο γήπεδο το TS% της αντίπαλης ομάδας πέφτει από το 63% στο 46%. Αστεία πράγματα.

Έκανε μια κοιλιά μερικών αγώνων και νόμιζες ότι στην ομάδα κόπηκε το οξυγόνο. Ανέβηκε στα τελευταία παιχνίδια και νιώθεις ότι το ξαναβρήκες.

Θέλω εδώ να πω ότι ο Grant πέραν του εκκωφαντικού impact στην άμυνα και τα mentals που επιδεικνύει σε κάθε ευκαιρία (προσπαθώ εγγενώς να μην ξεφύγω μιλώντας για την παρουσία του) έχει ένα στοιχείο στο παιχνίδι του που για Ευρώπη αλλά και για τα δεδομένα του ΝΒΑ αποτελεί τεράστιο asset για έναν παίκτη.

Ο Grant έχει δυνατό κορμό τον οποίο χρησιμοποιεί εξαιρετικά για να δημιουργήσει απόσταση από τον αμυντικό με αποτέλεσμα να σηκώνεται για pull-up από μέση απόσταση με τον αντίπαλο αμυντικό ουσιαστικά απενεργοποιημένο. Και το θέμα είναι ότι γενικά δυνατοί κορμοί υπάρχουν κι άλλοι αλλά συνήθως λόγω της ενέργειας που έχει απορροφήσει το σώμα από την επαφή τα pull-up μπορούν εύκολα να καταλήξουν στον γάμο του καραγκιόζη.

Ο Grant όταν σηκώνεται από μέση απόσταση το κάνει πάντα διατηρώντας τρομακτική ισορροπία στον αέρα. Ποίημα.

Και τέλος πάντων μετά ήρθε ο Σλούκας.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν αντίστοιχα είναι η ομάδα της οποίας τη μπαγκέτα κρατάει ο Σλούκας και ούτε αυτό πρόκειται να αλλάξει ποτέ.

+24 plus/minus με 20% USG%, ο Σλούκας είναι ο πιο floor general παίκτης οικονομίας που παίζει στην Ευρώπη.

Για όσο ο Brown δεν μπαίνει στα παπούτσια του, ο Σλούκας πρέπει να έχει τον ρόλο του superhero που εμφανίζεται μόνο όταν προκύπτει ανάγκη μέχρι τα παιχνίδια της Άνοιξης.

Ανοίγω μια μικρή παρένθεση εδώ και θέλω να τονίσω how quickly (ή how deliberately) they forget όταν μιλάμε για τον Κώστα Σλούκα.

Δεν πιστεύω ότι έχει γίνει ακόμα κτήμα της μπασκετικής κοινότητας ότι ο Σλούκας μετά από όσα πέτυχε την περσινή χρονιά είναι Euroleague legend και παίζει ως τέτοιος.

Εκτιμώ ότι όταν αποσυρθεί από τα παρκέ και το όνομα του επανέλθει στους τίτλους των κεκαλυμμένα οπαδικών αλλά όψιμα αντικειμενικών ΜΜΕ θα πάρει τη θέση που του ανήκει.

Και βάσει της οποίας παίζει σήμερα.

Προς το παρόν λειτουργεί περισσότερο σαν τον Scarecrow. Τον καθηγητή που κάνει project στους ασθενείς του τους μεγαλύτερους τους φόβους.

Η μεγάλη θεωρία του Professor Crane προτού υποκύψει στη μεγαλομανία του ήταν ότι ο φόβος είναι η βάση όλων των δεινών της ανθρωπότητας και μεταδίδοντας στους ασθενείς τους μεγαλύτερους τους φόβους θα τους βοηθούσε να τους υπερνικήσουν.

Ο Σλούκας δεν χρειάζεται την League of Shadows για αυτό.

Κλείνω την παρένθεση.

Αν ωστόσο ο Brown συνεχίσει εκτός πνεύματος της ομάδας, ο Grant θα πάρει περισσότερα λεπτά στο 1 που σημαίνει μεγαλύτερη ανάγκη για Osman.

Είναι εξαιρετικά θετική η τελευταία εικόνα του παίκτη, ο οποίος πάντα έδειχνε διάθεση αλλά κρατάω μια εξαιρετικά θετική επιφύλαξη ότι το παιχνίδι με τον Wenyen θα τον βολέψει περισσότερο.

Ο Osman παίζει πνρ, ψάχνει τα cuts και ψάχνει το transition.

Ο Gabriel, σε πλήρη αντίθεση με τον Lessort, είναι απόλυτα ετερόφωτος που σημαίνει ωστόσο ότι η παρουσία του επιθετικά θα κουμπώνει πλήρως στα στοιχεία του Osman.

Να πω για πολλοστή φορά το δείγμα είναι τρομακτικά μικρό αλλά πάλι δεν θεωρώ τυχαίο ότι ο Παναθηναϊκός έτρεξε χτες στο transition περισσότερο από ό,τι τον έχουμε δει τα τελευταία 2 χρόνια. Υπήρξε ένα σημείο στο παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός ήταν σχεδόν αγνώριστος.

Όπως έλεγε κι ο Profanatica στο τελευταίο HateCast ο Παναθηναϊκός πλέον με την απώλεια του Lessort θα πρέπει να στραφεί περισσότερο σε μοντέλο Εφές του Αταμάν and it’s fine.

Είναι ο λόγος που τόνιζα όταν άρχισε να ακούγεται το όνομα του Gabriel ότι η προσέγγιση με την οποία δείχνει να κινείται ο Παναθηναϊκός στην αγορά παίκτη είναι εξαιρετική.

Είμαι πεπεισμένος ότι στο πλαίσιο του παιχνιδιού του Παναθηναϊκού ο Gabriel είναι επιλογή του Αταμάν που εξυπηρετεί το παιχνίδι του και όχι επιλογή ανάγκης.

Ο Παναθηναϊκός παίρνει από τη θέση 5 του τόνους hustle, έναν παίκτη elite στις βοήθειες από την αδύναμη πλευρά, έναν παίκτη που θα κάνει challenge κάθε αντίπαλο σουτ εντός ρακέτας και επιθετικά έναν παίκτη που θα βρίσκει πόντους από πνρ, putback και επιθετικά ριμπάουντ.

Τέλεια.

Να πούμε, ή μάλλον να ξαναπούμε εδώ, ότι ο Gabriel σαν παίκτης βλέπει γήπεδο. Το έκανε στους Λέικερς του LeBron. Δεν βλέπω το λόγο να μην το κάνει εδώ. Για την ακρίβεια ο Gabriel των Λέικερς ήταν ο παίκτης που έμπαινε και άλλαζε όλη την αμυντική συμπεριφορά της ομάδας σε ένα ρόστερ που από Dwight Howard και Caruso είχε βρεθεί να παίζει με τον Westbrook και τον D’Angelo.

Ωστόσο ο παίκτης ήταν textbook παίκτης που θα κατέληγε Ευρώπη.

Στο ΝΒΑ σε αυτά τα κιλά δεν μπορείς να παίξεις 5. Εκεί κοντά στα 2.06 ή θα πρέπει να είσαι κτήνος για να μην σε κουνάνε από την ρακέτα (βλέπε πχ Precious Achiuwa), ή θα πρέπει να κατέβεις στο 4 και να γίνεις 2-way stretcher. Όποιος δεν το κάνει, όσο καλός και να είναι θα τον φάει το μαύρο σκοτάδι. Ο Vanderbilt που επί της ουσίας αντικατέστησε τον Gabriel στους Λέικερς είναι ένας κλώνος του που δεν είναι απίθανο κάποτε να έρθει από τα μέρη μας αν δεν κάνει αυτό το leap.

Εν ολίγοις ο παίκτης έχει την πρώτη ύλη για να βρει χώρο και χρόνο εδώ.

Και γενικά μια ομάδα που τα γκαρντ της είναι όσο αμυντικά αδύναμα όσο είναι αυτά του Παναθηναϊκού θα πυροβολούσε τα πόδια της αν έβαζε ως πρωταρχικό της μέλημα οτιδήποτε άλλο από το να βρει έναν Ουρούκ Χάι για την δεύτερη γραμμή άμυνας.

Και αυτό δεν είναι ευφημισμός. Είναι το ίδιο το μπάσκετ.

Αφ’ ενός δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο που όλη η πεντάδα της είναι two-way. Η μοναδική ομάδα που το έχει αυτό είναι οι Σέλτικς και το παλεύει η Νέα Υόρκη (μάλλον παλεύει ο Mikal με τον γυμναστή του). Από εκεί και πέρα για κάθε Doncic και Kyrie θα υπάρχει ένας PJ Washington και ένας Gafford και για κάθε Trae Young θα υπάρχει ένας Dyson Daniels και ένας Capela.

Από την άλλη μεριά τα dominant γκαρντ είναι κατά βάση αμυντικά αδύναμα. Για τον guard-based Παναθηναϊκό, η παρουσία παικτών σαν τον Juancho, τον Grant, τον ΠΚ, τον Κώστα και αισίως τον Gabriel είναι παραπάνω από απαραίτητη.

Εν ολίγοις, ο Παναθηναϊκός με την απουσία του Lessort δεν γίνεται Omer-centered, αλλά ανεβάζει ταχύτητα, γεμίζει πνρ, παιχνίδι στο transition και δίνει ακόμα περισσότερες μπάλες στους πλάγιους.

Σε αυτό το πλαίσιο τώρα, οι Brown και Osman έχουν όλα τα εχέγγυα για να επωφεληθούν της αλλαγής αυτής.

Ο Lorenzo δεν το έχει κάνει ακόμα. Γενικά ο Lorenzo πολλές φορές δίνει την εντύπωση ότι παίζει σε δικό του plane of existence. Το οποίο είναι παράδοξο για γκαρντ και ειδικά για τέτοιου είδους γκαρντ το οποίο κανονικά είναι αυτό που επιβάλλει το ρυθμό του και όχι το ανάποδο.

Εκτιμώ ότι μέχρι τώρα ο παίκτης παίζει με πρωταρχικό του μέλημα να ψάχνει διαολεμένα ευκαιρία να παίξει πνρ με τον ψηλό και όταν δεν την βρίσκει, ή όταν ο Παναθηναϊκός επιλέγει να επιτεθεί διαφορετικά αυτοαπενεργοποιείται. Ας το κρατήσουμε αυτό για την ενδεχόμενη νέα σχέση του με τον καινούριο παίκτη.

Γενικά είναι στο χέρι του η ευκαιρία.

Από την άλλη βέβαια, ο Osman χτες έχει +19 plus/minus με 10% usage σε 17 λεπτά. Το παραπάνω θα ήταν ένα εξωφρενικά εντυπωσιακό στατιστικό αν δεν υπήρχε ο Gabriel που έκανε καλύτερο.

Συμβαίνει.

Συγκεκριμένα βλέπω ότι το βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή που καλείται να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός είναι η συχνότητα των φάουλ με τα οποία θα χρεώνεται ο παίκτης.

Το grit της ομάδας με και χωρίς τον Gabriel είναι τρομακτικά διαφορετικό και ως εκ τούτου τα λεπτά χωρίς τον αποτρεπτικό παράγοντα κάτω από τη ρακέτα ενδεχομένως να είναι πρόβλημα. Τουλάχιστον μέχρι να γυρίσει κανονικά ο Κώστας. Ο οποίος ωστόσο έχει το ίδιο πρόβλημα με φάουλ που έχει και ο Gabriel.

Γενικά, ο μοναδικός τόσο επιδραστικός παίκτης σε αυτό τον τομέα είναι ο ΠΚ, με το πρόβλημα ότι έως ότου γίνει απειλή από το τρίποντο η ομάδα θα υστερεί σε spacing στα λεπτά του.

Enter Ντίνος.

Αν ο Ντίνος συνεχίσει σε αυτό τον ρυθμό, είναι ο παίκτης που σε αντίθεση με τον Omer μπορεί να τραβήξει τον αντίπαλο αμυντικό έξω. Ο Παναθηναϊκός έχει τρομακτική δύναμη και μέγεθος στις υπόλοιπες θέσεις για να τον καλύψουν.

Συνολικά, αν ο Παναθηναϊκός δεν ήταν τόσο εξαιρετικά στελεχωμένος η προσθήκη του Gabriel θα διαστρεβλωνόταν σημαντικά. Xωρίς ποστ, χωρίς βολές, χωρίς τρίποντο, αν δεν έχεις γκαρντ τί θα κάνεις; Δεν είναι τυχαίο ότι έφαγε τα μούτρα του στην Μακάμπι.

Από την άλλη εκτιμώ ότι ο Παναθηναϊκός των καλύτερων γκαρντ της Ευρώπης προσαρμόζεται στις νέες απαιτήσεις, έδωσε αμέσως περισσότερες κατοχές σε Ντίνο και Nunn και έχει ακόμα έναν παίκτη του επιπέδου του Osman να περιμένει.

Η παρουσία ενός παίκτη με τόσο γρήγορα πλάγια βήματα, που βρίσκεται μονίμως 2 βήματα μακριά από το ζωγραφιστό και με την διάθεση να δίνει βοήθειες παντού δίνει τη δυνατότητα στον Παναθηναϊκό να βγάζει stops, (stops που μέχρι πρότινος έβγαζε μόνο από τον ΠΚ), να τρέχουν τα πυρηνοκίνητα γκαρντ του, να εκμεταλλευτεί τον Osman και να παίρνει μομέντουμ.

Ή αλλιώς το πιο βασικό πράγμα στο μπάσκετ.

Αλήθεια πόσο είχε λείψει φέτος αυτό που έγινε χτες. Να χάνεις το μομέντουμ και να το ξαναπαίρνεις ετσιθελικά επιβάλλοντας το μπάσκετ σου.

Το grit έλειπε, τώρα ξεχειλίζει.

Καλή αρχή, μακάρι ακόμα καλύτερη συνέχεια.

Ειρήσθω εν παρόδω έχω ξαναπεί ότι θεωρώ την δουλειά του Αταμάν στον Παναθηναϊκό το magnum opus του.

Ένα magnum opus που εγώ προσωπικά δεν περίμενα ποτέ. Την περσινή χρονιά ολόκληρη δεν την περίμενα ποτέ.

Αυτό που θέλω να πω ωστόσο είναι για την φετινή. Την χρονιά του sequel. Την πιο δύσκολη.

Αυτό που βλέπω μέχρι σήμερα είναι έναν προπονητή να περνάει τους πρώτους μήνες της χρονιάς ψάχνοντας τα σχήματα για να εντάξει παίκτες με τεράστια ποιότητα και usage σε ένα σχήμα που πήρε το Ευρωπαϊκό.

Η δουλειά είναι εκ προοιμίου δύσκολη σε όρους αγωνιστικούς, σχέσεων και επικοινωνίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη κρίση είδαμε από διαφορετικές μεριές σκωπτικά άρθρα, ειρωνείες και passive-aggressive επιθέσεις από διαφορετικές μεριές του μπασκετικού φάσματος, αγνοώντας πλήρως το πλαίσιο της δουλειάς του συγκεκριμένου προπονητή.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω, ούτε θα δεχτώ αυτό το «πούλα μιζέρια στον Παναθηναϊκό.» Η πιο αληθινή πρόταση που έχει ειπωθεί ποτέ για αυτό το σωματείο.

Ο Αταμάν εν προκειμένω λειτουργεί διαμέσου της μη πλήρους αποδοχής του μπασκετικού κοινού και καλείται μονίμως να απαντά με νίκες.

Και το κάνει.

Και όσο και αν δεν με ενδιαφέρει το αν τις κάνει τις νίκες ή όχι, αυτό που θέλω να πω και θέλω να το πω ανεξαρτήτως κατάληξης της φετινής χρονιάς, είναι ότι αυτό που βλέπω από τον Αταμάν και φέτος είναι έναν προπονητή που έχει τον απόλυτο έλεγχο της ομάδας του και την προσαρμόζει συνεχώς κατά το δοκούν.

Για να το πω διαφορετικά, η απόφαση να δώσει χρόνο και ευκαιρίες σε παίκτες για μήνες ενώ η ομάδα χάνει δεν είναι μια εύκολη απόφαση.

Η απόφαση να αλλάξει το δέρμα της επίθεσης από τη θέση 5 τη στιγμή που χάνει τον καλύτερο σέντερ της διοργάνωσης δεν είναι μια εύκολη απόφαση.

Η απόφαση να κλείσει το ροτέισον παίζοντας 30 λεπτά με έναν παίκτη που ήρθε χτες δεν είναι μια εύκολη απόφαση.

Βλέπω έναν προπονητή με elite, με ιστορικά elite, conviction που κουμαντάρει ένα από τα μεγαλύτερα καράβια της Ευρώπης με βάση τον δικό του τρόπο, χωρίς να δίνει σημασία σε πεπατημένες, ανθρώπους και μέσα.

Παίρνει παίκτες και τους αφήνει εκτός αποστολής. Του τραυματίζονται παίκτες και αλλάζει το στυλ της ομάδας. Ψάχνει το στοιχείο που του λείπει και κάνει βασικό τον τελευταίο παίκτη του ροτέισον. Παίρνει παίκτη χτες και τον κάνει βασικό.

Στο σημείο της σεζόν που βρισκόμαστε αυτό το λέω «κάνει παπάδες.»

Δεν ξέρεις αν στο επόμενο παιχνίδι θα κλείσει το ροτέισον, αν θα παίξει 40 λεπτά ο Καλαϊτζάκης ή αν θα μείνει εκτός αποστολής ο Σλούκας.

Το παιχνίδι του Παναθηναϊκού έχει αρχές αλλά είναι παράλληλα και το πιο απρόβλεπτο της διοργάνωσης.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι και την φετινή χρονιά, ακριβώς όπως και την περσινή το συγκεκριμένο τμήμα καθοδηγούμενο από τον συγκεκριμένο άνθρωπο μας γεμίζει εικόνες και ιστορίες που θα τις θυμόμαστε για χρόνια.

Το Gallery μπορεί να γράφτηκε πριν από 30 χρόνια αλλά κάθε φορά που κλείνει με το Mine is the Grandeur of Melancholy Burning νιώθω το ίδιο δέος που ένιωσα την πρώτη φορά που το άκουσα.

Και όσο για τον Johannson τελικά δεν θα έμενε για πολύ ακόμα μαζί τους. Ούτε θα έκανε τίποτα παραπάνω με τη μουσική γενικότερα, γιατί λίγο αργότερα θα αποφάσιζε να τα παρατήσει όλα και να αφοσιωθεί στην οικογένεια του.

Μπορεί να το κάνει και ο Gabriel αύριο, κανείς δεν ξέρει.

Όσο όμως παίξει, θα έχει να λέει ότι μπαίνει να παίξει για τον Παναθηναϊκό του Εργκίν Αταμάν. Μια εποχή που γράφονταν οι ιστορίες που θα διηγούνται οι επόμενοι.