Κάθε αρχή και δύσκολη, λέει η λαϊκή σοφία.

Κάθε πρεμιέρα και δύσκολη θα μπορούσε να μεταφραστεί αυτό για την πρώτη αγωνιστική της Ευρωλίγκας.

Η πρεμιέρα βέβαια μπορεί να είναι δύσκολη για όλους, αλλά κάποιοι μένουν ευχαριστημένοι στο τέλος της βραδιάς και άλλοι όχι. Ανάλογα με το αποτέλεσμα του αγώνα.

Γιατί στην πρεμιέρα πάνω από όλα μετράει το αποτέλεσμα. Ο τρόπος που ήλθε αυτό, δηλαδή η εμφάνιση, περνάει συνήθως σε δεύτερη μοίρα.

Μόνιμη επωδός όλων μετά το πρώτο ματς είναι ότι οι ομάδες είναι ακόμα ανέτοιμες και ότι κανείς δεν πετυχαίνει τους στόχους του ή χάνει το τρένο με νίκη ή ήττα αντίστοιχα στο πρώτο ματς της σεζόν.

Όλα αυτά είναι βεβαίως σωστά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η πρεμιέρα δεν έχει τίποτα να μας πει. Το αντίθετο θα έλεγα. Μια προσεκτική ματιά προσφέρεται για γόνιμους προβληματισμούς και κάποια πρώιμα γενικά συμπεράσματα. Και αυτό θα επιχειρήσουμε εδώ.

First things first, όμως (να γράψουμε και καμιά αγγλικούρα να έχουν να σχολιάζουν οι αγαπημένοι haters):

Καλή μπασκετική χρονιά να έχουμε με υγεία και τρομερές μπασκετικές συγκινήσεις!

Και μακάρι να πάνε όλες οι ομάδες καλά και να ξαναπάρει την κούπα ο Παναθηναϊκός! 😊😜

Το καλωσόρισμα σε αυτό εδώ το πρώτο κείμενο της νέας σεζόν έρχεται με μια υπόσχεση.  Σκοπεύω να καθιερώσω ένα τέτοιο κειμενάκι μετά το τέλος κάθε αγωνιστικής φέτος. Πρώτα ο Μανιτού, την υγειά να ‘χουμε, υπόσχομαι να σχολιάζω κάθε εβδομάδα τα τεκταινόμενα της αγωνιστικής.

Δύο υποσημειώσεις όμως για να εξηγούμαστε ώστε να μην παρεξηγούμαστε.

Πρώτον, δεν σκοπεύω να προσφέρω τεχνική ανάλυση των αγώνων. Κυκλοφορούν αρκετές τέτοιες εκεί έξω και το τελευταίο που σας έλλειπε είναι άλλη μία και μάλιστα η δική μου.

Σκοπός εδώ θα είναι η κλασική alternative ματιά στα πράγματα με σχολιασμό εκείνων των σημείων που θεωρούμε ότι είναι άξια προσοχής από τα ματς της αγωνιστικής και με κάποια hot takes (για να έχουν να πορεύονται όσοι αγαπούν τον διάλογο μαζί μας, αλλά και όσοι ψάχνουν απεγνωσμένα λόγους να μας κρεμάσουν στα μανταλάκια. Spread the hate, είπαμε).

Εννοείται ότι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα έχουν τη μερίδα του λέοντος όσον αφορά στο κομμάτι του σχολιασμού.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό που θέλω να τονίσω είναι ότι παραμένουμε αθεράπευτα ερασιτέχνες σε αυτό εδώ το σάιτ. Αυτό σημαίνει σε απλά λόγια ότι την υπόσχεση ότι θα γράφω κάθε εβδομάδα ένα τέτοιο κείμενο δεν πρέπει να την δέσετε κόμπο.

Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ να την τηρήσω (είναι γνωστό άλλωστε ότι είμαι ο πιο συνεπής γραφιάς σε σύγκριση με τους υπόλοιπους 7 – ας μην τους χαρακτηρίσω καλύτερα), αλλά αν υπάρξουν και κάποια κενά διαστήματα (σαν κι αυτά που είχε την Πέμπτη ο ΠΑΟ στο Βερολίνο ένα πράγμα), αυτό δεν θα σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι παραμένω ένας αμετανόητος χεητφουλας.

Δηλαδή παραμένω μακριά από κάθε μορφής τυποποίηση και εμπορευματοποίηση της τέχνης του μπασκετικού σχολιασμού που απλόχερα σας προσφέρει αυτό εδώ το σάιτ από την day one της ύπαρξής του. Μας ξέρετε δα, δεν θα γνωριστούμε τώρα.

Και τώρα που βάλαμε τα πράγματα στη θέση τους πάμε στα τεκταινόμενα της πρώτης αγωνιστικής ξεκινώντας από τους δύο αιωνίους φυσικά.

Alba vs. Panathinaikos

Αν ο Παναθηναϊκός δεν ήταν η ομάδα μου, και αν αυτή η ομάδα δεν ήταν η πρωταθλήτρια Ευρώπης θα έλεγα boring, boring, boring.

Η Alba δεν έχει θέση στην Ευρωλίγκα, τα έχω ξαναπεί. Φέτος μοιάζει χειρότερη από τις προηγούμενες χρονιές και σαν να μην έφτανε αυτό είχε και απουσίες προχθές.

Οι πρωταθλητές Ευρώπης μπήκαν στο ματς σε μουντ προετοιμασίας. Πάταγαν το γκάζι σε κάποια σημεία, αλλά όποτε πήγαιναν να χαθούν στον ορίζοντα μια οι δοκιμές του Ataman σε πρόσωπα και σχήματα, μια η εκνευριστική αστοχία από το τρίποντο στα τρία πρώτα δεκάλεπτα επέτρεπαν στην Alba να μένει κοντά.

Το ματς δεν μύρισε ποτέ πραγματικά έκπληξη, οι Γερμανοί δεν προηγήθηκαν ούτε μία φορά, αλλά δεν ήταν ακριβώς το εύκολο απόγευμα για το οποίο προϊδέαζε το χάσμα στη διαφορά δυναμικότητας.

Ο Παναθηναϊκός είναι ξεκάθαρο ότι ακόμα ψάχνει τα πατήματά του. Το τελευταίο διάστημα έχουμε σχεδόν κουραστεί να ακούμε από τα στόματα των αρμοδίων για την κακή προετοιμασία της ομάδας κι εδώ θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο πιο πολύ εν είδει απορίας παρά γκρίνιας.

Μήπως η προετοιμασία θα έπρεπε να έχει οργανωθεί λίγο διαφορετικά;

Π.χ. μήπως έπρεπε να αρχίσει λίγο νωρίτερα, ειδικά αφού υπήρχε η πρόθεση να πάει και διήμερο στο Costa Navarino η ομάδα ως καθυστερημένο πριμ για το έβδομο αστέρι;

Μήπως θα έπρεπε να αποφευχθούν τα πολλά φιλικά (κανείς δεν κατάλαβε πχ. γιατί ο ΠΑΟ έπαιξε δύο ματς στην Τουρκία δυο μέρες πριν το Super Cup) και μήπως κάποιοι παίκτες χωρίς υποχρεώσεις σε εθνική ομάδα, όπως ο Nunn, έπρεπε να ενσωματωθούν νωρίτερα;

Αυτές είναι μάλλον σκέψεις που οι αρμόδιοι θα πρέπει να λάβουν υπόψιν τους για του χρόνου, καθώς φέτος ο γέγονε γέγονε. Ο Παναθηναϊκός καλείται τώρα να ξαναβρεί τους αυτοματισμούς του και να ενσωματώσει τους νεοφερμένους μέσα από τα επίσημα ματς πλέον.

Όσο θα νικάει, αυτή η διαδικασία θα φαντάζει πιο εύκολη και ανώδυνη. Διαφορετικά η πολυκοσμία που προκάλεσε ο ερχομός του Osman μπορεί να γίνει εν καιρώ δύσκολα διαχειρίσιμη και να φέρει σύννεφα στον πράσινο ουρανό που παραμένει σταθερά ηλιόλουστος μετά από εκείνο το υπέροχο βράδυ του Μαΐου στο Βερολίνο.

Ο Τούρκος φόργουορντ ήταν θετικός στα λίγα λεπτά που πήρε με την Alba και έδειξε ψήγματα αυτών που μπορεί να προσφέρει όταν φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο αγωνιστικής ετοιμότητας. Μέγεθος και ένταση στην άμυνα, τρέξιμο στο ανοιχτό γήπεδο, και εναν έξτρα παράγοντα στην οργάνωση.

Αν όμως ο Osman φτάσει στο κανονικό (βλέπε τρομακτικό) επίπεδο που μπορεί, όπως οι απανταχού πράσινοι εύχονται και επιθυμούν, το πρόβλημα του μοιράσματος του χρόνου στο 3 και στα γκαρντ θα γίνει πιο μεγάλο από ποτέ. Θα είναι αδύνατον να μην θυσιαστεί κάποιο από τα τριάρια της ομάδας εν καιρώ και προσωπικά δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Ataman όταν το πράγμα φτάσει εκεί.

Από την άλλη θα ήθελα πάρα πολύ να είμαι στη θέση του Ataman κάθε φορά που πατάει παρκέ ο Lorenzo Brown. Με διαφορά η πιο υποτιμημένη μεγάλη μεταγραφή στη φετινή Ευρωλίγκα.

Ο τρόπος που ο Brown έχει ήδη από τα φιλικά βρει τη θέση του ως ο έτερος μαέστρος της ομάδας δίπλα στον τεράστιο Κώστα Σλούκα με αναγκάζει να πω ότι αλλού έπεφταν οι μεταγραφικές βόμβες φέτος κι αλλού φαίνεται ότι θα ακουστεί ο κρότος.

Το Brown – Osman στο τρανζίσιον είναι το επόμενο level στο παιχνίδι μιας ομάδας που εξακολουθεί να έχει στο ρόστερ της τον Kendrick Nunn, για να μην ξεχνιόμαστε.

Παρά το νωχελικό ξεκίνημα ο Παναθηναϊκός φέτος πρέπει να προσπαθήσει πολύ και να κάνει πάρα πολλά πράγματα λάθος για να γίνει η απογοήτευση της σεζόν, όπως εντελώς “αμερόληπτα” προέβλεψε ο πολλά βαρύς Daniel Hackett.

Fenerbahce vs. Olympiacos

Το μεγάλο ντέρμπι της πρώτης αγωνιστικής είχε μεγάλη νικήτρια τη Fener που έκανε πράξη αυτό που έγραψα στην αρχή για την πρεμιέρα. Πάρε τη νίκη και μην κοιτάς το πως. Ισχύει διπλά όταν μιλάμε για τέτοιο ντέρμπι.

Το ματς δεν πρόσφερε θέαμα υψηλής ποιότητας αντίστοιχο του ταλέντου των δύο ρόστερ, αλλά ήταν πραγματικό ντέρμπι για τρισήμιση δεκάλεπτα.

Οι δύο ομάδες εμφανίστηκαν εξίσου ανέτοιμες με αρκετά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή τους, ενώ και οι δύο προπονητές μπέρδεψαν αρκετά το πράγμα στο ροτέισον εκχωρώντας έτσι εναλλάξ το πλεονέκτημα στον αντίπαλο κατά τη διάρκεια του ματς.

Ο Μπαρτζώκας μύριζε αίμα στα δέκα λεπτά που πάτησε στο παρκέ ο Sanli, ενώ ο Σάρας πρέπει να είδε ως δώρο τα 22′ του εντελώς ανέτοιμου και ακόμα εκτός κλίματος Fournier.

Ο λόγος που η μπίλια έκατσε στη Φενερ έχει να κάνει με δύο στοιχεία: Την υπεροχή της σε αθλητικότητα και το γεγονός ότι έχει καλύτερους iso παίχτες.

Ο Baldwin κάνει εξαιρετικός ματς ως οργανωτής και εκτελεστής στο άσο, στέλνοντας για ύπνο όσους επέμεναν και επιμένουν ότι η Fener δεν έχει ηγέτη στη θέση του PG.

Η πραγματικότητα είναι ότι έχει έναν από τους καλύτερους (top 5) άσους της διοργάνωσης.

Το γεγονός ότι είναι scoring-first PG δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά ότι και ο Saras αποφάσισε φέτος να ανέβει πλήρως στο τρένο των σύγχρονων τάσεων του μπάσκετ. Όσο ο Baldwin θα βλέπει γήπεδο όπως έβλεπε εχθές (7 ασίστ) ο προπονητής του θα νιώθει πλήρως δικαιωμένος για αυτήν του την επιλογή.

Από την άλλη η Fener εξακολουθεί να έχει και το καλύτερο PF της διοργάνωσης στο ρόστερ της (μέχρι νεωτέρας).

Ξέρω ότι αυτό που γράφω τώρα θα θεωρηθεί πρόκληση από τους κόκκινους οπαδούς, αλλά ως μεγάλος θαυμαστής του Βεζενκοφ προσωπικά έχω να πω ότι το two-way παιχνίδι του Hayes-Davis δεν έχει όμοιο του αυτή τη στιγμή.

Ο Βεζένκοφ μπορεί μεν επιθετικά να έχει μεγαλύτερο ταβάνι από τον Αμερικανό, αλλά αμυντικά δεν τον φτάνει ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι. Και μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Hayes-Davis ανάγκασε τον μεγάλο αντίπαλο του σε μια μέτρια απόδοση στο χθεσινό ματς.

Για τον Βεζένκοφ βέβαια δεν χρειάζεται να ανησυχούν οι φίλοι του Ολυμπιακού. Δύσκολα θα κάνει πολλά τέτοια ισχνά ματς μέσα στη σεζόν και δύσκολα δεν θα είναι ανάμεσα στους υποψήφιους για το MVP.

Ούτε χρειάζεται να τα βάψουν μαύρα για τη χθεσινή ήττα φυσικά, η οποία κάθε άλλο παρά εκτός προγράμματος μπορεί να θεωρηθεί και δεν σημαίνει πολλά για τη συνέχεια.

Οι ουσιαστικοί λόγοι ανησυχίας είναι άλλοι, θεωρώ, και έχουν να κάνουν με τη στελέχωση και τη διαχείριση του υπάρχοντος ρόστερ.

Οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι (εντός και εκτός εισαγωγικών η ιδιότητα) μπορούν να μιλάνε ολημερίς και ολοβραδύς για το πιο γεμάτο ρόστερ όλων των εποχών, που όταν θα είναι όλοι υγιείς θα γίνει ο φόβος και τρόμος της Ευρωλίγκας, χαϊδεύοντας έτσι τα αυτιά των προέδρων για χάρη μιας θέσης στο τσάρτερ της ομάδας και των οπαδών για χάρη των κλικς, των ακροάσεων, και της τηλεθέασης.

Η μπασκετική αλήθεια ωστόσο είναι κάπως διαφορετική. Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε ένα γεμάτο ρόστερ και σε ένα υπερφορτωμένο ρόστερ.

Ο Ολυμπιακός ανήκει στη δεύτερη κατηγορία και αυτό είναι ένα πρόβλημα που αντικατοπτρίζεται πλήρως στη δυσκολία του προπονητή του να βρει ξεκάθαρους ρόλους και σχήματα στην αρχή της σεζόν σε μια ομάδα όπου δύο από τους 4 ενεργούς νεοφερμένους ήταν μέλη του προπέρσινου κορμού της.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι αν ο Fall δεν ήταν τραυματίας, ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να κατεβάζει ως αρχική πεντάδα την ίδια ακριβώς πεντάδα που κατέβαζε ως πρώτη όλη την εξαιρετική σεζόν 2022/23 (Walkup, Dorsey, Papanikolaou, Vezenkov, Fall), όταν και αδιαμφισβήτητα έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρωλίγκα.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι σε αυτήν την αρχική πεντάδα πρέπει να χωρέσει πλέον ο σουπερσταρ Fournier, η μεταγραφική βόμβα της τελευταίας στιγμής (ο ερχομός του οποίου εικάζω ότι ήταν πλήρως εκτός σχεδιασμού του προπονητή και τον ανάγκασε να αλλάξει αρκετά το αγωνιστικό πλάνο για να τον χωρέσει).

Επίσης κανονικό χρόνο και όχι υπολείμματα διεκδικούν και ο περσινός MVP της ομάδας Peters και ο ταλαντούχος Petrusev.

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι τραυματισμοί Fall και Milutinov μπορεί να στερούν τον Ολυμπιακό από δύο βασικά του όπλα, αλλά από την άλλη έχουν προς το παρόν δώσει τη δυνατότητα σε ένα υπερφορτωμένο ρόστερ να αναπνεύσει. Και παράλληλα έχουν διευκολύνει την ψευδαίσθηση ότι αυτή η υπερφόρτωση δεν είναι πρόβλημα.

Μπορεί ο μέσος οπαδός με ελάχιστη αντίληψη του αθλήματος να θεωρεί ότι όλοι οι καλοί χωράνε και ότι όταν θα επιστρέψουν και οι δύο τραυματίες η ομάδα θα γίνει ανίκητη, αλλά στον ομαδικό αθλητισμό και ειδικά στο μπάσκετ το πράγμα δεν λειτουργεί έτσι.

Όταν με το καλό επιστρέψουν οι δύο απόντες ο Ολυμπιακός θα έχει 6 πενταδάτους παίκτες στο  4-5. Αυτό σημαίνει ότι ένας εξ αυτών θα βλέπει τα ματς από την εξέδρα γιατί δεν θα χωράει στη δωδεκάδα, και ένας άλλος θα είναι ο 5^ος ψηλός, δηλαδή θα παίζει κατά μέσο όρο σκάρτα δεκάλεπτα.

Ενδεικτικά και πάλι μπορεί κανείς να ρίξει μια ματιά στον χρόνο του Peters στο πρώτο επίσημο ματς εν τη απουσία των Fall – Milutinov. Ο καλύτερος παίκτης της ομάδας την περσινή σεζόν έπαιξε μόλις 9:29 λεπτά στην πρεμιέρα γιατί τον χρόνο στο 4 τον καταβροχθίζει ο σουπερσταρ Βεζένκοφ (30:31 λεπτά).

Αν αυτό συμβαίνει τώρα που ο Petrusev παίρνει πολύ χρόνο στο 5, πόσο θα παίζει o Peters όταν θα γυρίσουν οι δύο sevenfooters;

Όπως δήλωσε ο ίδιος Petrusev μετά τον τελικό της Ρόδου, δεν τον ενδιαφέρει αν θα παίζει στο 4 ή στο 5 αρκεί να παίζει, δηλαδή να παίρνει το 20ελπτο που του αναλογεί στα πρώτα ματς. Και μπορεί την ίδια ώρα οι αδελφοί Αγγελόπουλοι να δήλωναν με περισσή σιγουριά και με τον αέρα του πολυνίκη του Super Cup ότι ο Petrusev θα μείνει και θα κάνει καριέρα στον Ολυμπιακό, αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει κάποιοι άλλοι να θυσιαστούν. Θα πρέπει να βγουν εκτός ροτέισον ο Peters και ένας εκ των Wright, Milutinov.

Με λίγα λόγια ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει ένα δύσκολο έργο μπροστά του διότι σύντομα θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει στη μάχη και ποιους θα αφήσει εκτός. Δηλώσεις τύπου “έχει γίνει εξήγηση στους παίκτες για τον χρόνο που θα παίζουν” μπορεί να ακούγονται όμορφες, αλλά με δεκαπεντάλεπτα και δεκάλεπτα δεν βρίσκει ρυθμό κανένας παίκτης.

Και δεν υπολογίζω εδώ καν στην εξίσωση τον Evans και την ορατή πιθανότητα να επιστρέψει κάποια στιγμή μετά τα Χριστούγεννα και να διεκδικήσει σταδιακά θέση στα γκαρντ.

Σε ανύποπτο χρόνο στην pre-season είχα γράψει ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να ξεφορτωθεί τουλάχιστον 2 παίκτες για να γίνει το ρόστερ του λειτουργικό. Όταν επιστρέψει και ο Evans και μπει κανονικά στην ομάδα αυτοί που θα πρέπει να μείνουν εκτός μάλλον θα γίνουν 3.

Αργά ή γρήγορα, και αν δεν υπάρξουν άλλοι σοβαορί τραυματισμοί βασικών παικτών, θεωρώ ότι κάποιοι που δεν έφυγαν για άλλες πολιτείες όταν έπρεπε, δηλαδή το καλοκαίρι, θα παραμεριστούν ώστε ο προπονητής να πάρει το μέγιστο από τους υπόλοιπους και ο Ολυμπιακός να διεκδικήσει αυτό το οποίο αντιστοιχεί στη φετινή του ποιότητα, μία από τις πρώτες θέσεις της regular season.

Η υπόλοιπη αγωνιστική in a nutshell

Η πρώτη αγωνιστική μπορεί να μην ήταν ακριβώς μνημείο ποιοτικού μπάσκετ (είπαμε ανέτοιμες ακόμα οι ομάδες κλπ. κλπ.) αλλά σίγουρα δεν έλλειψαν οι εκπλήξεις και τα εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Στο Μόναχο η Real έφαγε την τρίτη συνεχόμενη σφαλιάρα στην αρχή της σεζόν μετά τις δύο ήττες στο ισπανικό Super Cup και στην πρεμιέρα της ACB αντίστοιχα, μπαίνοντας έτσι και με τη βούλα σε περίοδο κρίσης και έντονου προβληματισμού. Cry Campazzo, cry!

H Bayern έπαιξε εξαιρετικό μπάσκετ για την εποχή και το υλικό που έχει, και μένει απλώς να δούμε αν αυτό ήταν συγκυριακό ή αν ο Herbert είναι ακόμα καλύτερος προπονητής από όσο νομίζουμε. Το επόμενο ματς στο ΟΑΚΑ μπορεί να μας διαφωτίσει επ’ αυτού, μπορεί και όχι.

Η Zalgiris επιβλήθηκε της Barcelona στο Κάουνας, έχοντας 8 ασίστ για 13 λάθη. Αυτό λέει πολλά για την ποιότητα του ματς, αλλά ίσως να είναι και μια ένδειξη για το μπασκετ που σκοπεύει να παίξει ο Trinchieri με το υλικό που έχει στα χέρια του.

Οι εποχές του jogo bonito της φτωχής αλλά τίμιας Bamberg μοιάζουν να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τα ηνία της επίθεσης είναι τώρα σε δύο καλούς on ball παίχτες, Francisco και Brazdeikis, και το μενού φαίνεται ότι θα έχει πολύ “ξύλο” πίσω και αρκετό iso μπροστά.

Στο Πριγκιπάτο η Monaco έκανε περίπατο πάνω από το πτώμα της Armani που συνεχίζει να κακοφορμίζει. Τα χρόνια περνάνε αλλά η άρρωστη κατάσταση της Μιλάνο δεν φαίνεται να αλλάζει. Οι Μονεγάσκοι είχαν ένα πιο εύκολο βράδυ από ό,τι περίμεναν και για αυτό δεν μπορούμε να πούμε πολλά για την εικόνα τους.

Το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι ο Κorkmaz μπήκε να παίξει με τις σαγιονάρες και αυτό μας λέει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι αν όντας ανέτοιμος σωματικά μπορεί να βάλει 10 ποντάκια τότε σίγουρα μπορεί να γίνει παράγοντας για τη Μονακό όταν θα φτάσει στα πρέποντα επίπεδα φυσικής κατάστασης. Δεύτερον, ότι ήταν αναμενόμενο και αναπόφευκτο να τραυματιστεί και να μείνει εκτός για ένα μήνα, πράγμα που θα τον καθυστερήσει στην προσπάθεια του να φτάσει στα σωστά επίπεδα φυσικής κατάστασης.

Όσον αφορά στην Αρμάνι, Ettore, αν σέβεσαι τον εαυτό σου και το ένδοξο παρελθόν σου, πάρε ένα τηλέφωνο τον Ιτούδη να έλθει να αναλάβει κι εσύ άραξε με ένα καλό Chianti και μια πουράκλα στην προεδρική σουίτα μπας και δούμε λίγο μπασκετάκι από τις scarpette rosse. Basta, porca miseria!

Στη Βιτόρια η Partizan ήταν καλύτερη για 3 δεκάλεπτα, αλλά ως γνωστόν το ματς έχει 4. Η Buesa Arena κατηφόρισε στο τέλος για τον αντίπαλο, όπως συμβαίνει συχνά εκεί μέσα απέναντι σε ομάδες που είναι απρόσεχτες (όπως ο Παναθηναϊκός πέρσι) ή δεν έχουν ακόμα το επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας για τέτοιες καταστάσεις, όπως η ολοκαίνουρια φετινή Partizan.

Το δίδυμο των Jones άφησε αρκετές υποσχέσεις παρότι ο Carlik τα βρήκε κωλυόμενα απέναντι σε μια ευρωλιγκάτη άμυνα (this is not FIBA basketball, mate) και έδειξε ότι θα του πάρει κάποιο χρόνο να αποκωδικοποιήσει την κατάσταση.

Η Baskonia από την άλλη δεν άξιζε ακριβώς τη νίκη, αλλά σημασία έχει ότι την πήρε. Η απουσία σοβαρών οργανωτικών ικανοτήτων στην περιφέρεια φωνάζει παρά τη θετική παρουσία του Forrest που δείχνει ικανός να κάνει τον εαυτό και τον Querejeta πλουσιότερους στο τέλος της χρονιάς.

Ο Laso μάλλον θα ψάξει να βρει τη δημιουργία από πολλούς παίκτες και να τρέξει αρκετά. Σε αυτό τον βοηθάει και το δωράκι που του έκανε η Μονακό στέλνοντας εκεί τον Donta Hall, o οποίος μπορεί να δώσει στη ρακέτα των Βασκων το rim protection που έλειπε τα προηγούμενα χρόνια.

Στο Βελιγράδι η Maccabi ξεκίνησε νωχελικά το ματς απέναντι στη μαχητική Villeurbanne και της πήρε 3 δεκάλεπτα για να το φέρει στα ίσα. Ας όψεται ο εκπληκτικός Tamir Blatt που το έβλεπε βαρέλι. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο ανταγωνιστική θα καταφέρει να εμφανιστεί και φέτος η ομάδα του Kattash, ο οποίος έχει πλέον πλήρως την προσοχή μας ως σημαντικό προπονητικό μέγεθος.

Οι Γάλλοι από την άλλοι μπορεί να το πάλεψαν αλλά δύσκολα θα ξεκολλήσουν και φέτος από τη αφάνεια των τελευταίων θέσεων.

Δεν νομίζω ότι μπορώ να τονίσω αρκετά ότι θεωρώ πάρα πολλές και εντελώς αχρείαστες τις τρεις γαλλικές ομάδες στην Ευρωλίγκα.

Η ανανεωμένη Εφές έδειξε από νωρίς ότι φέτος θα είναι πολύ πιο υπολογίσιμη από πέρσι. Παρότι παραμένει το ερωτηματικό της πρώτης χρονιάς του Mijatovic στον πάγκο, το πρώτο δείγμα απέναντι στην Μπολόνια ήταν άκρως θετικό.

H Μπολόνια από την άλλη έδειξε ακριβώς το πρόσωπο που θα περίμενε κανείς από μια μέτρια ομάδα που μάλλον αποδυναμώθηκε στην μεταγραφική περίοδο. Όλα δείχνουν ότι ο εξαιρετικός κόουτς Banchi δύσκολα θα καταφέρει να επαναλάβει με αυτό το σύνολο την καλή πορεία-έκπληξη των δύο τρίτων της περσινής RS.

Στο Παρίσι ο νέος (Paris) προσπάθησε να είναι ωραίος για τρία δεκάλεπτα, αλλά ο παλιός (Ερυθρός) ήταν αλλιώς στο 4ο. Το ματς δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας και η Paris δύσκολα θα αποτελέσει ευχάριστη έκπληξη στη φετινή Ευρωλίγκα.

Ο Σφαιρόπουλος δείχνει ότι θέλει να ακολουθήσει την παλιά καλή συνταγή του στον φετινό Ερυθρό. Σκληρή άμυνα και τη μπάλα σε έναν υπερταλαντούχο γκαρντ (λέγε με Nedovic). Όσο θα αντέξουν τα πόδια του αέρινου αλλά γυάλινου Nemanja θα κάνει ζημιές, αλλά για ομάδα 4αδας, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της, χλωμoύς τους βλέπω.