Κάποια χρόνια πριν, αρκετά, καμιά 20αριά για την ακρίβεια, στο Λύκειο μας δίδασκαν στα πλάσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Δυστυχώς όμως με τον πλέον λανθασμένο τρόπο.

Μέσα σε εκείνα που τότε δεν μου έκαναν καθόλου “κούκου”, ήταν και ένα ποίημα του Βάρναλη, “οι Μοιραίοι”, το οποίο εμπεριέχει μερικούς από τους πιο “ροκ” στίχους που γράφτηκαν ποτέ . Μετά το εκτίμησα, όντας φοιτητής και για άκυρο λόγο. Ο λόγος ήταν μία ταινία “για τον Παύλο” Σιδηρόπουλο. “Για τον Παύλο“, έτσι λεγόταν όντως.

Και δεν ήταν στίχοι από ενα ροκ συγκρότημα, δεν ήταν από τον Lemmy ή τον Ozzy, αλλά από έναν “μπάρμπα” ποιητή. Το οποίο και ξεκινούσε κάπως έτσι:

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα, μες σε καπνούς και σε βρισές (απάνω στρίγκλιζε η λατέρνα) όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·

εψές, σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Στα δικά μας τώρα, πριν επιστρέψουμε, ο Παναθηναϊκός χθες (εψές) έχασε το 2ο σερί παιχνίδι του στην Ευρωλίγκα και υποχώρησε στο 7-5.

2ο σερί, κλάιν μάιν, θα μπορούσαμε να πούμε και θα είχαμε πάλι βάση.”Υποχώρησε“, το λες και ασυνήθιστο συγκρίνοντας τις νίκες με τα τελευταία χρόνια (ακόμα και με πέρσι την ίδια περίοδο), σύγκριση όμως που πλέον δεν υφίσταται διότι πολύ απλά άλλαξε η βάση επί της αρχής και άρα της συζήτησης. Και άλλαξε μετά την εξόχως επιτυχημένη περσινή χρονιά που έφερε την ομάδα του Εργκίν Αταμάν στην κορυφή της Ευρώπης και της Ελλάδας. Ράβοντας το πολυπόθητο 7ο αστέρι μετά από 13 χρόνια ανομβρίας, αλλά και “επιστρέφοντας” στους τελικούς πρωταθλήματος από το 0-2 απέναντι στον μεγάλο του και μισητό, αντίπαλο.

Προχωράμε λοιπόν. Η ήττα της Παρασκευής έφερε γκρίνια στον κόσμο, όχι επειδή ήταν μια μεμονωμένη ήττα, αλλά επειδή έρχεται ως μια συνέχεια “περίεργων” εμφανίσεων από τον πρωταθλητή Ευρώπης. Ο Παναθηναϊκός φέτος δεν βγάζει νεύρο. Ο Παναθηναϊκός φέτος, βγάζει μία “φλατίλα”, μια “σοφτίλα” κι έναν “σνομπισμό”.

Με φωτεινές εξαιρέσεις αυτές τεσσάρων παιχνιδιών. Των εξής 4:

Εκτός με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ για το ελληνικό πρωτάθλημα. Εκτός με την Φενέρ για την Ευρωλίγκα. Εκτός με τον Ερυρθό Αστέρα και τέλος, εκτός με την ιδιαίτερη φετος, Βίρτους, στην αγαπημένη μας Μπολόνια.

Ένα κοινό υπάρχει σε αυτά τα 4 παιχνιδια. Ή μάλλον 2:

Το πρώτο είναι οτι και τα 4 είναι εκτός έδρας, μακριά δηλαδή από την άλλοτε “καυτή” έδρα του, το πολυδιαφημισμένο και υπερσύγχρονο πλέον, ΟΑΚΑ.

*(πανέμορφο και μπράβο σε όλους γι αυτό. Ωστόσο αλλού είναι το point -έχει αλλάξει πλήρως η ανθρωπογεωγραφία του γηπέδου αλλά θα τα πούμε άλλη φορά αυτά)

Το 2ο κοινό είναι η αμυντική επίδοση της ομάδας.

  • Δέχτηκε μόλις 71 πόντους από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ.
  • 76 από την Φενέρ στην Πόλη
  • 77 από τον Ερυθρό στο “εχθρικό” Βελιγράδι
  • 77 από τη Βίρτους στη Μπολόνια

Είναι πολύ απλά τα νούμερα για περαιτέρω ανάλυση, “ταβάνι” οι 77 πόντοι των γηπεδούχων. Στο σημείο αυτό αξίζει να τονιστεί οτι πέρσι ο Παναθηναϊκός κέρδισε την Ευρωλίγκα όντας η 2η καλύτερη ομάδα στην άμυνα (Drat). Φέτος είναι 10ος στο αντίστοιχο (defensive rating). Το κρατάμε.

Επιστρέφοντας στα χθεσινά, ο κόσμος λοιπόν ξεκίνησε δειλά δειλά (έως τα όρια της ισοπέδωσης) να γκρινιάζει για την εικόνα της ομάδας φέτος. Ο κόσμος που, ως γνήσιος Βαλκάνιος λαός, διέπεται για την ψυχραιμία και τη σφαιρική του αντίληψη στα πράγματα, καθώς και το ανοιχτό μυαλό του -παράλληλα με τη διάθεση να δει πίσω από τις λέξεις και να ψάχνει το δάσος και όχι το δέντρο- (#NOT) από χθες ξεσπάθωσε.

Ο κόσμος βέβαια περιγράφεται από τον Βάρναλη στο ίδιο ποίημα κάπως έτσι..

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής. Ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής! Όσο κι ο νους να τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Φυσικά μέσα στην ανάγκη να πνίξουμε τα (αρνητικά ως προς το βίωμα) συναισθήματά μας, ψάχνουμε μανιωδώς να βρούμε έναν υπεύθυνο, έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Βέβαια επειδή είμαστε και Βαλκάνιοι, όπως τονίστηκε, και άρα σεβόμαστε και κάποια “ιερά και όσια”, δυσκολευόμαστε να τα ρίξουμε στους περσινούς “ήρωες” που μας έφεραν εκεί που ανήκουμε, στην κορυφή της Ευρώπης. “σεβόμαστε ή φοβόμαστε” εν τέλει;

Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού μέχρι τώρα είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα και κύριο: Η άμυνα που (δεν) παίζει η ομάδα σε όλα πλην των προαναφερθέντων, παιχνίδια. Ας δούμε ωστόσο λίγο το πώς σκέφτεται και αντιδρά ο κόσμος. “Αφού όμως πρακτικά οι ίδιοι έπαιζαν και πέρσι, λογικά φταίνε οι καινούριοι“..

-Φταίει ο Λορέντζο Μπράουν

-Φταίει ο Ομέρ Γιουρτσεβέν (ειδικά αυτός)

-Φταίει ο Τζεντί Οσμάν

Κάποιοι, λίγο πιο παράτολμοι, τα χώνουν και σε κάποιους περσινούς, όπως πχ ο Σλούκας και ο Ντίνος. Κι ο Βάρναλης κάτι τέτοιο περιγράφει.

—Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

—Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

—Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

—Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!

Ποιός φταίει; ποιός φταίει; Κανένα στόμα δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα.

(Αυτός είναι και ο πιο “Ροκ” στίχος που γράφτηκε ποτέ για ‘μένα. Πάντα κάτι άλλο φταίει, εκτός από την αντίληψή μας -και εμάς ανά περιπτώσεις- για τα πράγματα που πάνε λάθος)

Για μένα λοιπόν, το θέμα δεν είναι κανένας μεμονωμένος παίχτης αλλά ξεκάθαρα πρόβλημα ομαδικής λειτουργίας. Η άμυνα δεν είναι ένας κακός ή μέτριος αμυντικός, αλλά συνολική λειτουργία που έχει 3 άξονες: Ικανότητα, διάθεση, ενέργεια.

Λοιπόν, “μοιραίε”:

Τις ικανότητες του καθενός τις ξέρεις από πέρσι. Πέρσι είχες τη 2η καλύτερη άμυνα και φέτος με τους ίδιους παίχτες, την 10η, με DRat 114,7. Έδιωξες Μπαλτσε και Βιλντοζα, κανέναν δηλαδή αμυντικό ογκόλιθο. Προσέθεσες εκεί Λορεντζο και Ομέρ. Οπότε δεν έχασες κάποιο αμυντικό στοιχείο που δεν κάλυψες ώστε να λοκαρουμε στα χαρακτηριστικά που έχει ο Κέβιν Λοβ (πχ) σε σχέση με τον Ντρέημοντ Γκρην. Αυτή η συγκεκριμένη σύγκριση μεμονωμένων παιχτών, θα είχε όντως νόημα ως προς το impact μιας τέτοιας αλλαγής, στην ομαδική λειτουργία. Αλλά δεν χάσαμε κανέναν Γκρην.

Διάθεση δεν υπάρχει (ειδικά προσμετρώντας και τα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος) όπως κι ενέργεια, που πάλι είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη διάθεση. Είναι θέμα μυαλού, το σώμα ακολουθεί πάντα το μυαλό και σπάνια το ανάποδο.

Έχεις τρομερή ποιότητα στην επίθεση (1η επίθεση στην Ευρωλίγκα άλλωστε) με offensive rating στο 120,8 (όταν πέρσι είχες 117) και σε συνδυασμό με το χαλαρωμα λόγω της περσινής κατάκτησης, οδηγεί σε μια νοοτροπία “δε γαμιέται και η άμυνα, θα τα βάλουμε μπροστά, δε βαριέσαι μωρέ, θα τους κερδίσουμε“. Και φυσικά αυτό δεν γίνεται συνειδητά, είναι ασυνείδητη αντίδραση. Εγώ τουλάχιστον αυτό εισπράττω.

Ακόμα και ο Ναν με τον Λεσορ που οργιάζουν, δεν είναι τόσο focused αλλά φαίνεται να οργιάζουν σε νούμερα και σε eye test γιατί παίρνουν πολλές μπάλες και φυσικά έχουν και την ποιότητα να το κάνουν. Btw οι δύο τους είναι απ’ τους ελάχιστους με εμφανώς θετικό πρόσημο στο +/- της ομάδας με εκείνους μέσα, με +4,3 και +6,3 αντίστοιχα. Ο άλλος “τέτοιος” είναι ο ρομποτικός Γκραντ με +3,5 και ΦΥΣΙΚΑ ο επίσης top αμυντικός, ο “ηθοποιός” και αγαπημένος σε όλους πλέον, Χουάντσο, με +6.

Μοναδικός αστερίσκος (*) η φάση με τον Γιουρστεβεν. Τον Τούρκο θεωρώ ότι τον εκθέτουμε και ειδικότερα παίζοντας hedge με τον ίδιο μέσα, δεν τον προστατεύουμε και δεν βλέπω δική του άρνηση να παίξει καλά πίσω, αλλά θέμα ικανότητας και ποδιών. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε εάν έβαζε ο Μπαρτζώκας τον Μιλουτίνοφ να παίζει show ‘n’ recover και δυναμικά hedge ωσάν άλλος Kyle Hines ή Mike Batiste. Ο Τούρκος είναι και ο χειρότερος στο +/- από όλη την ομάδα, με -3,6.

Αλλά φταίει μόνο ο Ομέρ;

Για μένα αυτό είναι προπονητικό λάθος επειδή ακριβώς δεν προσαρμόζουμε τα “θέλω” μας στις ικανότητες του παίχτη. Όλους τους άλλους τους ψέγω για την θέλησή τους να παίξουν άμυνα. Δεν γίνεται να παίζει μόνο ο Χουαντσο με τον Γκραντ (και πλέον τον Οσμαν κάπως) άμυνα και οι άλλοι να “κλέβουν” πίσω λες και είναι όλοι τους 40αρηδες Λεμπρόν Τζέημς (έπρεπε να τον ενσωματώσω κάπως πάλι) και να έχουν χαμένο το μυαλό τους στις φιέστες, στα παρέϊντς και στα τουρ.

Τέλος, (ανοίγει μεγάλη παρένθεση αλλά οκ), η διαιτησία στα τελευταία ματς σε προκαλεί. Δεν χάνεις από αυτούς, αλλά σε προκαλούν. Ειδικά η αντιμετώπιση προς τον Ναν είναι επιεικώς απαράδεκτη όλη τη χρονιά. Ο Ναν όντας από τους πιο ball dominant guards, Σουτάρει τις μισές βολές απ τον off ball Βεζενκοφ φέτος και πίσω παίζει συνεχώς με 4 φάουλ. Άσε τις τεχνικές ποινές που δέχεται διότι τολμάει να τους δείξει τις σφαλιάρες που έφαγε στην προηγούμενη φάση. Αλλά άστο, δεν θέλω να καταπιαστώ με αυτό αυτή τη στιγμή. Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα να το κάνουν (μέχρι ενός σημείου). Τα νούμερα είναι εκεί να το επιβεβαιώσουν.

Τι επιβεβαιώνουν επίσης τα νούμερα; Οτι στα 3 τελευταία παιχνίδια της ομάδας στο ΟΑΚΑ, έχουμε φάει 90+ πόντους. 90+!

94 από τον Ολυμπιακό

87 από τη Μακάμπι

91 από τη Μονακό χθες

Θέλουμε κι άλλα νούμερα πέραν αυτών; Η μεγάλη εικόνα είναι αυτή που φαίνεται και προσπαθώ να μεταφέρω κι εδώ.

Οπότε, είναι ποτέ δυνατόν να ψάχνουμε να βρούμε κάποιον παίχτη που μεμονωμένα φταίει γι’αυτό;

Ταπεινή μου άποψη, είναι παντελώς άτοπο να φταίει ο κάθε Γιουρτσεβεν μεμονωμένα ή ο κάθε Λορέντζο ή ο κάθε (πεσμένος φέτος) Ντίνος.

Ο Παπαπέτρου δεν διέπεται από αμυντικά skills και απίστευτο κορμί; Ε, είναι στο -1,5 στο δικό του +/-. Τον Μπράουν δεν βρίζει ο κόσμος για κάποιον (δικό του) λόγο; Ε, είναι στο +1,7 η ομάδα με εκείνον μέσα.

Πάμε και στο δια ταύτα λοιπόν. Το πάει και ο Βάρναλης στο εν λόγω ποίημα:

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα πίνουμε πάντα μας σκυφτοί. Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα όπου μας έβρει μας πατεί. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Φοβόμαστε να κρίνουμε το σύνολο διότι αυτό μας πήγε πέρσι στην περίφημη “γης της επαγγελίας“, στη δική μας promised land. Ψάχνουμε άραγε όντως κάποιο θάυμα;

-‘Οχι, ξεκάθαρα όχι.

Ζορίζουμε τους εαυτούς μας και μας βάζουμε σε δύσκολη θέση (ψυχολογικά). Διότι αυτό κάνει στον εαυτό της η ίδια η ομάδα. Διορθώνεται αυτό φυσικά, αλλά θέλει γενναίες αποφάσεις από το σταφ ως προς τον χρόνο συμμετοχής κάποιων, μέχρι να στρώσουν. Και μέχρι να βρεθούν πάλι τα κατάλληλα σχήματα με ισορροπία, μπροστά και πίσω. Μα πρωτίστως η θέληση για two way παιχνίδι από όλους.

Και καταλήγουμε φυσικά λοιπόν στο να καταστήσουν σαφές ΣΕ ΟΛΟΥΣ οτι πλέον είναι μια καινούρια χρονιά, με καινούριους στόχους και καινούριες απαιτήσεις. Οπότε καλούνται όλοι να “στρώσουν”. Ήρωες της περσινής σεζόν και μη.

Κλείνοντας, θέλω να θυμίσω κάτι. Όπως χοντρικά είχε πει και ο GOAT coach Obradovic μετά την Προκομ, σε εκείνη τη θρυλική πλέον συνέντευξη τύπου, δεν λυνονται αυτά από τη μια μέρα στην άλλη. Χτίζονται συνήθειες στην ομάδα κάθε μέρα, σε κάθε αγώνα, σε κάθε προπόνηση. Δεν υπάρχουν μαγικά κουμπάκια, ακόμα κι αν μιλάμε για “διάθεση” και όχι skills απαραίτητα.

Dis last year. Dis is past.

PS.Τα θέματα του Παναθηναϊκού λοιπόν, επιδέχονται λύσεων. Απλά θέλει σοβαρότητα και πυγμή όσο είναι “νωρίς”. Αφού δεν υπάρχει μαγικό κουμπάκι να πατηθεί ξαφνικά, ας αρχίσουν όλοι να σέβονται τους εαυτούς τους και να κάνουν καλά αυτό που μας απέδειξαν πέρσι οτι μπορούν να κάνουν. Να παίζουν σαν ομάδα, σαν πραγματικά καλή, two way ομάδα. Σαν πρωταθλητές Ευρώπης. Και δεν υπάρχει Πρωταθλητής Ευρώπης (ούτε NBA) που δεν ήταν two way σύνολο.

Και αν υπάρχει Ένας που μπορεί να το κάνει αυτό, αυτός είναι ο Μεγάλος και πιο πετυχημένος προπονητής των τελευταίων πολλών ετών στην Ευρώπη, ο αυθεντικός “ταβερνιάρης” για κάθε “Έλληνα μπασκετικό”, ο Εργκιν Αταμάν.

Αλλά προς θεού, “εμείς” ή “εσείς” πριν σηκώσουμε το χέρι να δείξουμε με μένος τον έναν και μοναδικό υπεύθυνο μιας δυσκολης κατάστασης (διαφορετικός κάθε φορά κιόλας), ας κοιτάξουμε τη μεγάλη εικόνα. Και η μεγάλη εικόνα είναι η ομάδα που πρεπει να εμφανίζεται σταθερά ως ΟΜΑΔΑ. Και τα υπόλοιπα θα έρθουν και θα είναι από αστερόσκονη διότι και το υλικό υπάρχει και η στηριξη της διοίκησης, αλλά και η μαζική τέτοια, του κόσμου.

*τα στατιστικά πάρθηκαν από το https://3stepsbasket.com