Δεν είμαι φαν των Western. Δεν είμαι ούτε και φαν του Sergio Leone, ακόμα και εάν μιλάμε για ένα τύπο που έχει σφραγίσει την 7η τέχνη με ταινίες σταθμούς.

Ταινίες αργόσυρτες, ταινίες που αισθάνεσαι ότι λιώνεις στον καναπέ σου καθώς τις βλέπεις, αλλά που πάντα –εμμονικά σχεδόν, με δόση μαζοχισμού– ξαναγυρνάς και θαυμάζεις την αισθητική τους.

Ταινίες όπως το Once Upon a Time in America. Και το The Good, The Bad and The Ugly.

Ο «Καλός», όχι ο «Κοντός».

Στο υπέροχο αυτό σπαγγέτι γουέστερν, του πρόσφατου 1966, εκτυλίσσεται ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό, με μπόλικο πιστολίδι, άγριες ματιές, μετωπιαίος ιδρώτας, αναβλύζουσα τεστοστερόνη και μια γενικότερη αντρίλα που βρωμάει σε οριακά κάθε καρέ. Εξάλλου παίζει ο Κλιντ. Ο Κλιντ ο Ίστγουντ.

Και μιας και αραδιάζω εδώ σκόρπιες περιγραφές αγριάδας και ασχήμιας, να πω και για τον «Κοντό».

Disclaimer no 1- Απολογία

Απεχθάνομαι με όλο μου το «είναι» την παπάτζα ενός μετά Χριστόν προφήτη.

Και εδώ ξεκινάει μια μακρά παραδοχή – απολογία, σε μια ειλικρινή προσπάθεια να τα βρω με τον εαυτό μου.

Απεχθανόμουν τον Shorts. Απεχθανόμουν την Παρί. Έχω γράψει σε tweet ότι είναι η Μόρντορ του μπάσκετ.

Θεωρούσα ότι ο Tuomas Isalo είναι ο μπασκετικός Σάουρον και ο Σορτς το δαχτυλίδι που σφυρηλατήθηκε στο Mount Doom.

Πέρασα πολλές βραδιές βλέποντας την Παρί να σμπαραλιάζει κάθε ομάδα που βρίσκει στο πέρασμά της, προκαλώντας –στα τότε μπασκετικά μάτια μου– το απόλυτο κακό. Το ειδεχθές μπάσκετ.

Μια σκιά απόλυτης καταπίεσης και χαμού.

Γιατί;

Γιατί απλούστατα δεν έχω ακόμα τη μπασκετική –και γενικότερη– κουλτούρα να αντιλαμβάνομαι το διαφορετικό ως έχει.

Δηλαδή, ως ένα νεωτερισμό που πιθανότατα φέρνει μια επανάσταση στη μπασκετική νομενκλατούρα και αποδίδει στο βαθμό που αυτό το ρόστερ μπορεί να αποδώσει.

Πνιγμένος στο μπασκετικό μου συντηρητισμό, δεν πίστευα ούτε την Παρί αλλά ούτε και τον κοντό.

«Τώρα θα ξεφουσκώσει» κλπ.

Δεν μου άρεσε ούτε η ταχύτητα που έβλεπα, ούτε το ύψος του, ούτε η φάτσα του, ούτε το θράσος του.

Όλα αυτά μέχρι και την 32η αγωνιστική.

Δηλαδή μέχρι τη μέρα που η Παρί άλωσε το ΟΑΚΑ και ο ταυτοχρόνως κοντός, κακός και άσχημος τελείωσε με 20 πόντους, 9 ριμπάουντ, 14 ασσίστ.

Και αυτό όχι, δεν είναι λόγω μαζοχιστικής τάσης, αλλά είναι εκείνο το fine line μεταξύ απόλυτης αισθητικής αποστροφής και θαυμασμού.

Εκείνη τη νύχτα, ο Shorts διέβη τη γραμμή που όριζε την απέχθεια, μπαίνοντας στο χώρο του θαυμασμού.

Ακόμα, όμως και τότε, δεν θα τον ήθελα στον Παναθηναϊκό.

Αταμανιακό Μπάσκετμπολ

Ο Σορτς στις 26 Ιουνίου ανακοινώνεται.

Ακολουθούν συζητήσεις επί συζητήσεων για το εάν τελικά ο Παναθηναικός έλυσε το θέμα των Βιλντόζα – Μπράουν (δηλαδή το θέμα της αποτυχημένη μεταγραφής στα guard).

Εδώ ας βάλουμε τη σκέψη μας σε μια σειρά.

Ο Αταμάν παίζει spread pick n roll επίθεση.

Δηλαδή 4 out και 1 να δίνει το σκριν (σε πολλές παραλλαγές προφανώς).

Η επίθεσή του δεν έχει μεγάλη λεπτομέρεια (σε σύγκριση με επιθέσεις άλλων προπονητών αυτού του επιπέδου, όχι σε σύγκριση με τοπικά), και βασίζεται σε συγκεκριμένους ρόλους που οι παρευρισκόμενοι στο παρκέ παίκτες πρέπει να καλύπτουν.

Ένας ψηλός που είτε θα είναι ικανός για μπετόν αρμέ σκριν και μετά θα μπορεί να τελειώνει φάσεις μέσα είτε κάποιος πιο ντελικάτος που θα μπορεί να εκτελεί με pop out δίνοντας την επιλογή του 5 out (βλ. Pleiss σε Έφες, σε Έφες είπαμε).

Δύο προικισμένοι γκαρντ στο σκοράρισμα μετά το pick n roll (σουτ, σλάσερς και 1vs1) και τουλάχιστον ένας εκ των δύο να είναι και εξαιρετικός στο διάβασμα του pnr.

Δηλαδή να μπορεί να ξεφορτώνεται τη μπάλα σε σωστό timing στο hedge out και στις παγίδες, να μπορεί να πασάρει σωστά στον ψηλό στη flat ή στη drop και να μπορεί να βλέπει την πάσα απέναντι όταν η άμυνα αποφασίζει να στέλνει βοήθειες στο ρολάρισμα του ψηλού.

Ναι, έναν Κώστα Σλούκα.

Μαζί με έναν facilitator που θα μπορεί να σουτάρει αξιοπρεπώς και ιδανικά να βάζει τη μπάλα στο παρκέ και ένα τεσσάρι που σουτάρει, στρετσάροντας το γήπεδο.

Ο Αταμάν θέτει το πλαίσιο, βάζει τα πιόνια στις θέσεις τους, και μετά “let them play”.

Το δόγμα αυτό έχει πολλές ελευθερίες.

Αλλά δεν υπάρχουν ελευθερίες χωρίς βάρη και απορρέουσες ευθύνες.

Και αυτός είναι ένας εκ των βασικών λόγων που πνίγηκε ο Λούκα.

Πίσω στη βασική μας σκέψη.

Σε τούτο, λοιπόν, το πλαίσιο χρειάζεται κάθε στιγμή ένας floor general στο παρκέ και ο Παναθηναικός έχει επιδοθεί σε ένα κυνήγι χίμαιραςόσο αναφορά αυτό τον παίκτη, ο οποίος θα έρχεται πίσω από τον Σλούκα για να βάζει σε τάξη την ομάδα.

Ειδάλλως;

Ειδάλλως έχουμε τον Ναν να ξεφουσκώνει τη μπάλα από το ντάπα ντούπα, τον Γκραντ να μοιάζει στατικός, και γενικά ξαναβάλτε να δείτε κάμποσα φετινά παιχνίδια όπου το hero ball ήταν βασικός κακοποιητικός παράγοντας του μπάσκετ.

«Μα και με το Σλούκα μέσα σε πολλά παιχνίδια δεν αποδίδαμε».

Ορθόν και αληθές.

Αλλά αυτό συνέβαινε πρωτίστως γιατί δεν υπήρχε ένα παίκτης που θα κάνει σκριν όπως ο Λεσσόρτ.

Μπετόν αρμέ που σε αφήνει στον τόπο και από το οποίο προκαλούνται εκείνα τα κενά από τα οποία όλη η επίθεση του Αταμάν ξεδιπλώνεται.

Ο Σορτς έρχεται να καλύψει ακριβώς  αυτό το κενό του γκαρντ λοιπόν;

ΌΧΙ (βροντερά).

Ο Σορτς έρχεται για να είναι μπροστά από τον Σλούκα.

Tj Shorts

O Shorts είναι ένας αριστερόχειρας διάολος.

Είναι ένας κοντός τύπος (μαξ 1,75) με τρομακτικό έλεγχο του σώματός του, το ίσως πιο εκρηκτικό πρώτο βήμα στην Ευρώπη (αυτό δηλαδή που μετράει στη μπασκετική ταχύτητα περισσότερο) και χαμηλό κέντρο βάρους.

Η φετινή του σεζόν είναι ατομικά σε επίπεδο MVP, με 19π και 7,3 ασσίστ (turnover ratio 7.3/2.2, δηλαδή 1 λάθος για κάθε 3,3 ασσίστ. Εξαιρετικό).

Παράλληλα σουτάρει τρο-με-ρά από μέση απόσταση, τρέχει το γήπεδο, παίζει ολοκληρωμένα το pick n roll (με εξαίρεση το 3ποντο) ενώ μπορεί να πάει στο 1-1 μέχρι μέσα.

To ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι πως και γιατί ήταν τόσο αποδοτικός.

Ένας τέτοιος παίκτης, για να αποδώσει στα μέγιστα πρέπει να περιτριγυρίζεται από σουτέρ, σωστές αποστάσεις και ένα ψηλό που δίνει τα σκριν που περιγράψαμε. Το up tempo, τα early drag screens, το early offense στα πρώτα 8 δευτερόλεπτα κλπ βοηθάνε πολύ αλλά δεν είναι αναγκαίος παράγοντας.

Στην προκειμένη φάση, ο Σορτς δίνει μια ασσίστ μετά από ένα πικ εν ρολ. Όλη η φάση αποκτά νόημα γιατί ο Ward σκοράρει από τα 8 μέτρα.

Και η Παρί έπαιρνε αυτά τα σουτ όλη τη χρονιά.

Πρέπει να γίνει αντιληπτή η εξής σειρά γεγονότων.

Ο Σορτς παίρνει ένα high pick. Εφορμά προς το καλάθι. Είναι τέτοιο το χάος που δημιουργεί που οι περισσότερες ομάδες στέλνουν βοήθεια (η άμυνα κλείνει). Ο Σορτς το διαβάζει και πασάρει έξω. Εκεί το σουτ πρέπει να μπει.

Βέβαια, η Φενέρ τους τάραξε στο under και στο physicality, κλείνοντας τα passing lines και αναγκάζοντας τον Σορτς να σουτάρει αβυσσαλέα. Αλλά μιλάμε για διαφορά ποιότητας τόσο στο ρόστερ όσο και στον προπονητή.

(Ναι, το χάρηκα τρομερά αυτό το 3-0).

Ο Σορτς, λοιπόν, όλη τη χρονιά απέδωσε απέναντι σχεδόν σε κάθε άμυνα. Δυναμικά hedge out, παγίδες, αλλαγές, high flat, drop, pack the paint.

Όλα αυτά όμως, υπό μια συνθήκη. Τη βασικότερη όλων. Usage 32.9%.

Έμπαινε στο παρκέ και για την ομάδα του ήταν ο “the one and only”.

Στο ματς του ΟΑΚΑ, στα κάτι παραπάνω από 29′ που βρέθηκε στο παρκέ, υπήρξε μια φάση που δεν ακούμπησε μπάλα. Μια.

Αυτά, δίνουν τρομερή αυτοπεποίθηση σε ένα παίκτη.

Και όταν αυτός ο παίκτης είναι κοχονάτος, φτάνει συνεχώς στα ανώτατα όρια των δυνατοτήτων του.

Σε ένα εξαιρετικό σεμινάριο, ο Isalo τοποθέτησε μια ομάδα σε άμυνα και μια σε επίθεση. Η άμυνα γνώριζε πως θα αντιμετωπίσει το pnr αλλά η επίθεση όχι. Μοναδική οδηγία ήταν η εκτέλεση στα πρώτα 8’’.

Οι γύρω προπονητές είδαν τα όποια λάθη έγιναν σύμφωνα με τα “guidelines” της μπασκετικής νόρμας. Όμως δεν πρόσεξαν το εάν και κατά πόσο η επίθεση ήταν αποδοτική, ασχέτως εάν κάναν το «σωστό».

Ο Isalo, όμως, τους έδειξε ότι σε αυτό το τέμπο, το να σκέφτεσαι υπερβολικά την φάση σε overthinking μειώνει την αποδοτικότητα.

Εισήγαγε στην κουβέντα τον όρο “confidence without understanding”.

Δηλαδή το πως όταν οι παίκτες τοποθετούνται σε ένα σωστό πλαίσιο, έχοντας αυτοπεποίθηση, μπορούν να αποδώσουν εξαιρετικά ακόμα και εάν δεν κατανοούν κάθε λεπτομέρεια της φάσεις.

Σαν να αρχίζει να κολλάει το γλυκό με τον Αταμάν.

Disclaimer no 2

Όλα αυτά τα λέμε γιατί όταν αποκτάται ένας παίκτης δεν πρέπει να ζητωκραυγάζουμε άναρθρα επειδή απλώς είναι καλός.

Πρέπει με νηφαλιότητα να αναρωτιόμαστε εάν κολλάει με την ομάδα.

Δηλαδή εάν ταιριάζει με τη μπασκετική και συναισθηματικά ιδιοσυγκρασία του κόουτς αλλά και με το υπόλοιπο ρόστερ και τις ανάγκες του.

Η νοοτροπία «φέρτον» και «όλοι οι καλοί χωράνε» έχει αποδεδειγμένα αποτύχει και λειτουργεί μόνο στο NBA 2K.

Σορτς και Παναθηναικός

Ας συγκεντρώσουμε τις σκέψεις.

Ο Σορτς πράγματι είναι μια εξαιρετική μεταγραφή …στη θεωρία.

Έχει mentals, παίζει εξαιρετικά το pick n roll και θα έχει εξαιρετικούς συμπαίκτες για να αποδώσει τα μέγιστα επιθετικά. Η απόκτηση του Ρογκαβόπουλου ενισχύει το όλο εγχείρημα.

Έτσι, τα ερωτηματικά που τίθενται είναι στους εξής άξονες.

Διαχείριση, ρόλος και σχήματα.

Είναι αναγκαία συνθήκη να του δοθούν πολλά λεπτά, όντας ο βασικός floor general με μεγάλο usage και decision making.

Αυτό σαφέστατα δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτάσει το 32% που είχε στην Παρί. Αλλά θα πρέπει να ξεκινάει τις επιθέσεις, να αποφασίζει για μεγάλο ποσοστό έκβασης αυτών ενώ σε κάποιες άλλες είναι ο off guard.

Αυτό δεν θα αυξήσει μόνο την αποδοτικότητά του, αλλά θα μας γλιτώσει και από το μπαχαλοειδές μπάσκετ όπου ο Ναν είναι ο initiator των επιθέσεων.

Ο ΠΑΟ συχνά έτρεχε ένα double curl screen όπου ο Ναν, παίρνοντας τη μπάλα, είτε έμπαινε προς το καλάθι είτε έπαιζε pnr με τον ψηλό που έδινε το δεύτερο σκριν.

Ο Σορτς μπορεί να τρέξει τέτοιες δράσεις είτε στη θέση του Ναν είτε στη θέση του Grant ως ο initiator της επίθεσης.

Σε άλλα plays όπως η σειρά Horns που τρέχει ο ΠΑΟ (διπλό σκριν επιλογής στον χειριστή) ή σε screen the screener καταστάσεις που καταλήγουν σε spread pick n roll, ο κοντός ταιριάζει σχεδόν γάντι.

Με μόνιμο αστερίσκο το σουτ.

Γενικώς, επιθετικά ο Σορτς είναι η με διαφορά καλύτερη ευκαιρία που είχε ο Αταμάν να ξορκίσει τη χίμαιρα του guard, σε όλα τα επίπεδα. Ταλέντο, mentality, φιτ. Τόσο το μαχαίρι όσο και το καρπούζι είναι στα χέρια του.

Τα σχήματα αφορούν περισσότερο την άμυνα αλλά και την απαγορευτική συνύπαρξη με τον Σλούκα στο παρκέ.

Καταλαβαίνω ότι οι προπονητές ξέρουν καλύτερα. Εννοείται.

Αλλά κάνουν και λάθη. Και ήταν λάθος κάθε δευτερόλεπτο της συνύπαρξης του Σλούκα με τον Μπράουν στο παρκέ, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά.

Το ίδιο ακριβώς λάθος θα είναι και το Σορτς – Σλούκας.

Ο Σορτς έχει δεδομένη αδυναμία στην άμυνα λόγω ύψους. Ο Ναν παραδείγματος χάριν, τον περνούσε όλο το βράδυ και του έπαιρνε φάουλ. Η θέλησή του και ο τρόπος που βάζει τα χέρια στη μπάλα φτιάχνουν κάπως την κατάσταση.

Αλλά η ομαδική άμυνα και τα σωστά σχήματα είναι αναγκαία.

Ο Παναθηναικός ξεκινάει, λοιπόν, με τα δυο βασικά του pointguard να έχουν αμυντικά θέματα. Τουτ’ έστιν δεν γίνεται να μην υπάρχουν τουλάχιστον δυο πολύ καλοί αμυντικοί στο 5.

Ειδάλλως θα γίνεται του pick n roll το πάρτι στα μετόπισθεν και ο Juancho θα είναι σκασμένος από τον Μάρτη από τις βοήθειες που αναγκαστικά θα δίνει.

Ο Λεσσόρτ θα είναι έτοιμος; Ποιος θα αποκτηθεί πίσω/δίπλα του;

Ερωτηματικά των οποίων οι απαντήσεις ίσως κρίνουν τη σεζόν.

Western & Black Sabbath

Πριν λίγες μέρες απεβίωσε ο Ozzy Osbourne.

Ένας άνθρωπος που σημάδεψε με την πορεία του στους Sabbath (και στη σόλο καριέρα του βεβαίως) την παγκόσμια μουσική σκηνή.

Heavy Metal it is. Godfather you are.

Δεν ήταν αδίκως ο Prince of Darkness.

Ο Σορτς καλείται να είναι ένας εκ των ανθρώπων που θα πάει τον Παναθηναϊκό στην επόμενη μέρα.

Στη μετά Κώστα Σλούκα εποχή. Σταδιακά. Ίσως και «βίαια».

Η Οζάρα τόσες και τόσες φορές πριν από το Paranoid, το Crazy Train και άλλα μεταλλικά άσματα έλεγε “Let’s go fucking crazy!” ενώ ο Tuco (ο Άσχημος) είπε “When you have to shoot, shoot. Don’t talk!”.

Yγ.1 O Shorts ήρθε. Ο Αταμάν πρέπει να επιστρέψει στο κυνικό “When you have to shoot, shoot. Don’t talk!” και εμείς οι υπόλοιποι, με τον κοντό στο παρκέ “Let’s go fucking crazy!”.

Υγ.2 Hail Ozzy!