Φάνηκε στο χειροκρότημα

Είχα πολύ καιρό να περάσω ένα τόσο έντονο συναυλιακά καλοκαίρι, με τις περισσότερες μπάντες που είδα να είναι σε τρομερή φόρμα.

Βάσει αυτού μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να γράψω για τις πιο αγαπημένες διαχρονικά στιγμές από τα λάιβ που πηγαίνω 27 χρόνια τώρα.

Πάμε λοιπόν ένα top – 10 συναυλιακών στιγμών.

10) King Diamond, Θεσσαλονίκη, 2001

Φοιτητής τότε, είμαι στο σπίτι του κολλητού και το σχέδιο ήταν να δούμε το λάιβ και να γυρίσουμε στα μέρη μας για Πάσχα.

Στην τσέπη τα λεφτά δεν είναι πολλά, σχεδόν ίσα ίσα για το εισιτήριο, τσιγάρα κλπ. Μεσημέρι της 7ης Απριλίου, ο κολλητός μαγειρεύει μακαρονάδα (όπου έκανε μια σάλτσα με γεύση πίτσα, τίγκα στη φέτα μέσα, τρομερή) αλλά είχε βάλει λίγο παραπάνω νερό στην κατσαρόλα, με αποτέλεσμα να πέφτει νερό στα κουμπιά της κουζίνας προκαλώντας ένα υπέροχο μπλακ άουτ στο σπίτι το οποίο χρειαζόταν ηλεκτρολόγο.

Ο ηλεκτρολόγος όμως ήθελε λεφτά.

Αφού δώσαμε τα λεφτά που ήθελε ο φίλος (ο οποίος έριξε και ένα μικρό ανακάτεμα στην κατσαρόλα με τα μακαρόνια, άρχοντας) έχουμε μείνει τσίμα – τσίμα.

Τέθηκε το ερώτημα αν θα πάμε τελικά στον King Diamond και παρότι δεν ήμασταν μεγάλοι φαν αποφασίσαμε να πάμε, παρότι προσωπικά έμεινα με ένα 50ρικο (δραχμές) στην τσέπη, αφότου πήρα και τσιγάρα.

Και αυτή ήταν μια απ’τις καλύτερες αποφάσεις εβερ.

O King βγήκε στη σκηνή αποφασισμένος να δώσει θεατρική παράσταση μετά μουσικής σε ένα επίπεδο που μέχρι τότε δεν είχα ξαναδεί και δε θυμάμαι να ξαναείδα στα χρόνια που ακολούθησαν.

3-4 κοπέλες να κάνουν δεύτερες φωνές στη σκηνή, μια ντυμένη γριά να είναι πάνω από ένα τσουκάλι με τον King να της τραγουδάει γύρω της, αργότερα ντυμένος αγιοβασιλιατικα στο No presents for Christmas, ζώντας και τραγουδώντας κάθε στίχο σα να είναι ο τελευταίος του.

Παπάδες.

Όλα αυτά με τη φωνή ΚΡΎΣΤΑΛΛΟ, πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμη αναρωτιέμαι πώς την έβγαζε, ειδικά τις κορόνες.

Το λάιβ του King Diamond το 2001 δημιούργησε στα σίγουρα έναν νέο οπαδό. Τεράστιος.

9) Anneke Van Giersbergen, Λάρισα, 2013

Το αηδόνι μας.

Έχω ξαναγράψει ότι η φωνή της Anneke γιατρεύει πληγές και μου αρέσει να το επαναλαμβάνω, αλλά αυτός δεν ήταν ο λόγος που αποφάσισα να πάω στο λάιβ της τότε στη Λάρισα έχοντας μαζί μου έναν φίλο/τοπικό ήρωα του Τυρνάβου.

Ο λόγος ήταν ότι είχαμε να την ακούσουμε ζωντανά από ένα αρκετά παλαιότερο λάιβ των Gathering στη Λάρισα και μιας και τη γουστάραμε πολύ μας είχε λείψει.

Στο φιλαράκι όμως είχε λείψει λίγο παραπάνω.

Το αποτέλεσμα αυτού ήταν η αγαπητή Anneke να προσπαθεί να τραγουδήσει μόνη της με μια ακουστική στα χέρια και ο κολλητός να γκαρίζει από πάνω της τους στίχους τη στιγμή που όλο το μαγαζί έκανε ησυχία για να ακούσει.

Όπως καταλαβαίνετε ο φίλος δεν ήταν και ο πλέον καλλίφωνος και το λάιβ πήγε να τιναχτεί στον αέρα μιας και η Anneke μπερδευόταν 😭

Ναι, του έκανε παρατήρηση από σκηνής, “Please let me concentrate” του είπε και εγώ έλεγα στους γύρω μου ότι δεν τον ξέρω, απλώς τυγχάνει να είμαστε δίπλα.

Με τα πολλά με τα λίγα η υπέροχη Ολλανδέζα συνέχισε το setlist της, με την ερμηνεία της στο “You Learn About It” να την ακούω ακόμη στα αυτιά μου μερικές φορές, αλλά θα είναι από τις στιγμές που θα θυμάμαι για πάντα και θα γελάω.

Να προσέχετε τις παρέες σας φίλοι μου!

8) Dream Theater, Πλατεία Νερού, 2025

Είναι πολύ φρέσκο αλλά για να είμαι ειλικρινής αυτό ήταν και η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο. Γιατί οι Dream Theater ήρθαν στην Αθήνα αυτό το καλοκαίρι και έκοψαν κώλους.

Η προηγούμενη φορά που τους είχα δει ήταν το 2000 στον Άγιο Κοσμά όπου ήταν να παίξουν support στους Iron Maiden, αλλά οι Βρετανοί δεν έπαιξαν επειδή ο Gers είχε σπάσει το χέρι. Οι Theater έπαιξαν κανένα τρίωρο. Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το λάιβ ήταν επίσης ιστορικά καλό μιας και ακούστηκε ΟΛΟ το Scenes From A Memory συν κάτι ύμνους σαν το Mirror, αλλά αυτό που θυμάμαι ακόμα στα αυτιά μου είναι η έκπληξη του Acid Rain από Liquid Tension Experiment.

Α, είχαν κλείσει και με το Trooper, αντιλαμβάνεστε τί έγινε εκείνη τη στιγμή.

ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ.

Παραβλέποντας το ότι η αίσθηση της ζέστης στο χώρο σε έκανε να νομίζεις ότι αντί για θάλασσα δίπλα έχει μάγμα από το κέντρο της Γης, ο λόγος που γράφω για το τωρινό λάιβ είναι η επιστροφή του Mike Portnoy που έλαμπε καθόλη τη διάρκεια του σετ, έχοντας χαραγμένο πάνω του ένα μόνιμο χαμόγελο κάτω από τα μπλέ μούσια του και φυσικά η μυσταγωγία του “Peruvian Skies”.

Είναι πολύ λίγες οι φορές που θυμάμαι να σκάλωσα τόσο πολύ με τη ζωντανή εκτέλεση ενός κομματιού.

Οι Theater έχουν παίξει εξαιρετικά μέχρι εκείνη τη στιγμή – με τον LaBrie να αποτελεί τη γνωστή παραφωνία στην αρχή, οκ τί να κάνεις – και σε μια φάση ο Petrucci ξεκινάει και παίζει ένα υπέροχα ψυχεδελικό σόλο, εντελώς αντίθετο με τα γνωστά ανεβοκατεβάσματα στην ταστιέρα που συνηθίζονται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Είναι τόσο smooth o τρόπος που γίνεται το τρανζίσιον στο κομμάτι που πήρε λίγα δευτερόλεπτα να το πιάσεις ότι μπήκε. Η εκτέλεση του τραγουδιού γίνεται σε ένα Pink Floyd μοτίβο, διαφορετικό από αυτό του άλμπουμ.

Και κάπως έτσι στο πρώτο σκάσιμο ακούγεται το Wish you were here 🥹

Οι Pink Floyd είναι η μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών.

Ενώ παίζουν κανονικά το Wish η φάση γυρνάει πίσω στο Peruvian Skies λες και είναι μέρος του κομματιού. Αυτά τα πράγματα είναι δύσκολα, μην τα δοκιμάσετε στο σπίτι.

Και ενώ συνεχίζουν να το παίζουν εξαιρετικά, ο κόσμος ξεκινάει και τραγουδάει τη μελωδία του Wherever I may roam μιας και οι Theater το κολλάνε μαεστρικά, ξανά Peruvian Skies και στο τέλος της φάσης αρχίζω και ουρλιάζω γιατί ακούω ΤΟ ΡΙΦΦ του Black Sabbath.

Κρίμα που δεν το έπαιξαν όλο αλλά ένα μεγάλο δημόσιο ευχαριστώ για την εμπειρία που μου πρόσφερε η όλη εκτέλεση του κομματιού, ο tS0u μπορεί να επιβεβαιώσει τα όσα λέω.

7) Iron Maiden, Θέατρο Δάσους, 1998

Σαν την πρώτη φορά δεν έχει.

Μαθητής Λυκείου, σε μια εποχή που δεν υπήρχε Ίντερνετ και όλα τα συναφή. Μια εποχή που οι μεγάλες μπάντες έρχονταν σπάνια στην Ελλάδα και που κάθε φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο υπήρχε ένας αναβρασμός.

Ο His Majesty the King, Bruce Dickinson δεν είναι τότε στους Maiden και η υποδοχή των X-factor και Virtual XI δεν ήταν και η πιο θερμή εκ μέρους των τότε Μέσων (του Μέταλ Χάμερ δηλαδή).

Ο γράφων ωστόσο θεωρεί το X-factor ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έβγαλαν ποτέ οι Iron Maiden, όντας σίγουρα το πιο σκοτεινό τους και ως φαν του black metal τα σέβομαι αυτά τα πράγματα.

Παίρνω το ΚΤΕΛ που λέτε, πάω να μείνω στη θεία μου στη Θεσσαλονίκη της οποίας ο γιος τότε κάνει μέταλ εκπομπή στην ΕΡΤ 3. Ως εκ τούτου, ο ξάδερφος έχει στο σπίτι άπειρο υλικό από βιντεοκασέτες, αισθανομουν λες και ήμουν σε λουνα παρκ.

Με τα πολλά με τα λίγα πάμε στο λάιβ όπου το βλέπουμε από μια σχετικά προνομιακή θέση και κάπως έτσι ξεκινά η παράνοια. Φανταστείτε τώρα, πιτσιρικάς έφηβος που ζει για την ιδέα του μέταλ και θέλει να τη μεταλαμπαδεύσει (δεν άλλαξε τίποτα βέβαια από τότε ως προς αυτό) να βλέπει για πρώτη φορά στη ζωή του τον Steve Harris που είχε κρεμασμένο στον τοίχο του δωματίου του. Το γράφω αυτή τη στιγμή και έχω ανατριχίλες.

Ο ξάδερφος δίπλα όντας καμιά δεκαετία μεγαλύτερος και πολύ πιο έμπειρος από λάιβ προσπαθεί να με συγκρατήσει γιατί προφανώς τον κάνω ρεζίλι.

Αλλά τί να κάνεις όταν ακούς για πρώτη φορά στη ζωή σου ζωντανά τη μελωδία του Fear of the Dark;

Αισθάνομαι εκείνη τη στιγμή ότι το μέρος ξεκινά και εκρήγνυται, φάση ΟΑΚΑ στο 3-2 του Σισέ με τη Ρόμα που παίρνει σβάρνα τον Λουιζάο, το αναφέρω γιατί ήμουν μέσα.

Η πρώτη φορά που τραγούδησα το Fear θα είναι για πάντα η καλύτερη, υπήρχε μια αίσθηση εξαΰλωσης, μέθεξης, μια ανείπωτη συνολική καύλα.

Ήταν τόσο εξωφρενικό στα μάτια μου αυτό που βίωνα εκείνη τη στιγμή και θα το θυμάμαι για πάντα. Ότι ισχύει για το Fear ισχύει και για το Trooper, το Number of the Beast, το Hallowed be thy name.

Up the Irons, για πάντα.

6) Nevermore, Υδρόγειος Θεσσαλονίκη, 2001

Rawhead Rexx, Soilwork, Nevermore, Annihilator. Τιμή εισιτηρίου 7500 δραχμές, έχω ακόμη το απόκομμα με τις υπογραφές των Nevermore πάνω.

“You were fucking great man” είπα στον ντράμερ όταν υπέγραφε το εισιτήριο και τον θυμάμαι να με ευχαριστεί με πολύ ειλικρινή και ταπεινό τρόπο, σε σημείο που το θυμάμαι ακόμη γιατί εξεπλάγην.

Και όντως, οι Nevermore εκείνο το βράδυ ήταν fucking great.

Οι Αμερικανοί τότε έχουν βγάλει τον κατ εμέ καλύτερο χέβι μέταλ δίσκο του τρέχοντος αιώνα και έρχονται στη Θεσσαλονίκη για την περιοδεία του άλμπουμ στο απόλυτο peak τους.

Ο τεράστιος Warrel Dane βγαίνει στη σκηνή φορώντας το λευκό προσωπείο που υπάρχει στο εξώφυλλο του Dead Heart in a Dead World.

Hypnotize me, Mesmerize me, Drain the color from my eyes.

Το μαγαζί σείεται, ο Loomis χτίζει τοίχο με τα ριφφς του, στο Inside four walls γκρεμίζονται σπίτια.

Οι Nevermore κάνουν ένα ιστορικά καλό λάιβ, με τα περισσότερα κομμάτια να είναι από το Dead Heart συν το Dreaming neon black, αλλά θα θυμάμαι για πάντα όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του ύμνου που ακούει στο όνομα The River Dragon Has Come.

Δε θυμάμαι πολλές ερμηνείες να ξεπερνούν αυτή του Dane στο συγκεκριμένο κομμάτι, ειδικά σε λάιβ. Δε μπορώ να εξηγήσω στην ολότητά του το επίπεδο του performance εκείνη τη στιγμή.

Οι Nevermore στα καλύτερα τους, ο Dane να πιστοποιεί απλά ότι είναι από τις καλύτερες φωνές που είδε ποτέ η μουσική μας.

Today the warning came in the flood.

You were fucking great man.

Αιώνιος σεβασμός.

5) Black Sabbath, Μαλακάσα, 2005.

Ένα από τα πιο περήφανα “ήμουν εκεί” που θυμάμαι.

Είναι πολλές οι στιγμές που έγιναν απάτητες κορυφές για όλα τα επόμενα λάιβ που παρακολούθησα. Καταρχάς το setlist ήταν αυτό.

Πείτε μου εσείς τώρα να σας πω και γω.

Εκείνη την εποχή δε γνωρίζαμε τί έπαιζε η κάθε μπάντα στα λάιβ της ούτως ώστε να περιμένουμε πάνω κάτω τί κομμάτια θα ακούσουμε. Οπότε όπως καταλαβαίνετε τα χτυπήματα ήταν το ένα πιο έντονο από το άλλο.

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που σβήνουν όλα τα φώτα στη Μαλακάσα και ακούγονται πολεμικές σειρήνες για να ακολουθήσει ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια όλων των εποχών.

OH, LORD YEAH!

Μόνο και μόνο το ότι έβλεπα τον Ozzy μπροστά μου και δίπλα του τους Iommi και Butler με έκανε να τσιμπιέμαι. Αυτοί που γέννησαν τη μουσική που λατρεύω έπαιζαν τα κομμάτια που την επέβαλαν στο γίγνεσθαι.

Ακούγεται βροχή από τα ηχεία, καμπάνες να ηχούν πένθιμα… ξέρετε τι ακολουθεί.

Μπορείτε να καταλάβετε πως ένιωσα όταν άκουσα το One Riff To Rule Them All.

Η ιστορία του ήχου μας εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, το συναίσθημα είναι τόσο overwhelming που δεν ξέρω πως να αντιδράσω. Το μόνο που θυμάμαι είναι να ουρλιάζω τα σώψυχά μου όταν ο Ozzy αναρωτιόταν τί είναι αυτό που στέκεται μπροστά του.

Στην πραγματικότητα υπήρχαν μπροστά του χιλιάδες κόσμου που είχαν πλήρη κατανόηση της ιστορικότητας της στιγμής, θεωρώ πως όσοι ήμασταν εκεί δε θα το ξεχάσουμε ποτέ.

Δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ πως όταν κάποιες μέρες πριν ο Ozzy έφυγε για να βρει τον Randy Rhoads, τον έκλαψα. Παρότι όλοι ξέραμε ότι δεν ήταν καλά, για κάποιο λόγο νόμιζα ότι δε θα πεθάνει ποτέ.

Οι Black Sabbath είναι κάτι παραπάνω από μια μεγάλη μπάντα, είναι the reason why.

Θυμάμαι να ακούω τη μελωδία της φυσαρμόνικας στο Wizard και να μην πιστεύω στα αυτιά μου, είναι από τα πολύ αγαπημένα μου Sabbath κομμάτια. Τον παροξυσμό του Paranoid στα καπάκια αφού έχουν παίξει πρώτα το εισαγωγικό ριφφ του Sabbath Bloody Sabbath.

Συγκινούμαι μόνο και μόνο που τα θυμάμαι. Εύκολα ένα από τα μεγαλύτερα λάιβ όλων των εποχών.

Συνεχίζουμε.

4) Slayer, OAKA, 2019.

Οι Slayer είναι η πιο αγαπημένη μου μπάντα διαχρονικά, το προσωπικό #1 μου.

Μια peak στιγμή που θα μπορούσα να βάλω από αυτούς είναι στο λάιβ του 2013 στην Πλατεία Νερού όπου ανεβαίνει στη σκηνή ο Anselmo και παίζουν το Fuckin’ Hostile. Απλώς ποτέ δεν υπήρξα die hard οπαδός των Pantera οπότε δεν έκανα όσο relate χρειάζεται για να το βάλω στη λίστα, παρότι αναγνωρίζω ότι ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή γενικότερα.

Το 2019 όμως που λέτε, οι Slayer ανακοινώνουν τελευταία περιοδεία πριν τη διάλυσή τους και η Αθήνα είναι ένας απ’ τους σταθμούς τους.

Προφανώς και έχω κλείσει εισιτήριο να δω το λάιβ από τα VIP, τιμής ένεκεν.

Αισθάνομαι ότι δε θυμάμαι λεπτό από τους Leprous και τους Rotting Christ που ήταν support, με θυμάμαι να τρώω τα νύχια μου μέχρι να βγούν οι Αμερικανοί.

Σε μια φάση πέφτουν οι κουρτίνες, σκάνε ανάποδοι σταυροί, πεντάλφες και στα ηχεία ακούγεται το Delusions of Saviour.

Εδώ είμαστε.

Ήμουν σχεδόν αφύσικα ατάραχος όταν μπήκαν με το Repentless, καθόμουν και τους παρατηρούσα πως μπήκαν, αν είναι σε φόρμα δηλαδή κλπ.

Ήταν.

Στο σκάσιμο του ριφφ που εισάγει το Evil has no boundaries όμως έβγαλα περήφανα τη μπλούζα μου για να φανεί το τατουάζ που χτύπησα κάποτε στην πλάτη μου προς τιμήν τους.

Blasting our way through the boundaries of Hell, Noone can stop us tonight.

Κανένας δε μπόρεσε ποτέ να σταματήσει τη λύσσα των Slayer, ούτε να την ξεπεράσει.

Από τη στιγμή που ακούστηκαν οι ανωτέρω στίχοι ήμουν σε μια συνεχή παράκρουση, δε με νοιάζει ο ήχος, αν έγιναν τυχόν λάθη από τον Bostaph, κυριολεκτικά δε με νοιάζει τίποτα.

Ήμουν εκεί για να δω για τελευταία φορά την πιο αγαπημένη μου μπάντα με τους ίδιους να κάνουν deliver.

Το λάιβ είχε πολλές κορυφαίες στιγμές, με την έκπληξη του Gemini να είναι μια από αυτές, αλλά αυτό που έγινε στα τελευταία 7 κομμάτια πρέπει να το εξηγήσω ως όλον. Προσέξτε.

Seasons in the Abyss, Hell Awaits, South of Heaven, Raining Blood, Black Magic, Dead Skin Mask και φυσικά Angel of Death.

Το ΟΑΚΑ είναι σε παροξυσμό βλέποντας τους Slayer να παίζουν τους ύμνους τους, στο moshpit σκοτώνεται όποιος κόσμος επιβίωσε από το War Ensemble που είχε προηγηθεί, οι Αμερικανοί είναι εδώ και δείχνουν γιατί είναι αυτοί που είναι.

Ο Araya φτύνει τους στίχους με τον πιο αγέρωχο τρόπο που το έκανε ποτέ κανείς, με τα υπόλοιπα μέλη να στέκονται στο ύψος της περίστασης.

Εκείνο το λάιβ ήταν το ιδανικό final blow της μεγαλύτερης μπάντας όλων των πιο ακραίων παρακλαδιών του μέταλ και εγώ δεν έχω φωνή για καμία εβδομάδα.

Η κραυγή του Araya στο Angel of Death θα με στοιχειώνει για χρόνια, λίγα πράγματα έχω λατρέψει όλα αυτά τα χρόνια όσο τους Slayer.

Mayhem the reason we fight.

3) Iron Maiden, Μαλακάσα, 2018.

Η τρίτη φορά που τους είδα ήταν και η “φαρμακερή”.

Νομίζω κανένας δεν ήταν έτοιμος για αυτό που είδαμε εκείνο το βράδυ από τους Βρετανούς και αυτό γιατί θυμάμαι να υπάρχει μια αίσθηση ότι “ίσως μεγάλωσαν και κουράστηκαν”, ένα απροσδιόριστο fatigue.

Παρόλα αυτά όμως, ο δίσκος που με βάφτισε στο μέταλ ήταν το Live After Death, το οποίο είναι και η πρώτη μου κασέτα.

Όπως γνωρίζετε όλοι σας, το λάιβ ξεκινά με τον ιστορικό λόγο του Τσώρτσιλ.

We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills…

WE SHALL NEVER SURRENDER!

Το 2018 ήταν η πρώτη φορά που άκουσα ζωντανά στη ζωή μου το Aces High. Άργησα λίγο ναι. Ούρλιαξα όμως τα λόγια του Τσώρτσιλ και τους στίχους του Aces High που ακολούθησε όσο δυνατά τους αξίζει.

Live to fly, fly to live.

Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία το ότι οι Maiden εκείνο το βράδυ στη Μαλακάσα έκαναν την καλύτερη τους εμφάνιση έβερ στην Ελλάδα.

Ήρθαν με φουλ εξάρτυση, έβγαλαν κανονικό Spitfire στη σκηνή όταν έπαιζαν το Aces High, τα σκηνικά ήταν από τα πιο ακριβά που έχουμε δει ποτέ εδώ πέρα. Ίσως και το πιο ακριβά έβερ.

Παρόλα αυτά είμαι τόσο συναισθηματικά δεμένος με το Aces High από την εκτέλεση του Live After Death που ακόμα και αν σηκωνόταν και έφευγαν μετά από αυτό θα ήμουν πλήρης.

Περιττό να πω ότι δεν το πίστευα ότι ο Dickinson θα ήταν σε τέτοια φόρμα μετά τα όσα είχε περάσει σε συνδυασμό με την ηλικία του.

Συνολικά αψεγάδιαστο λάιβ, σε ένα επίπεδο που ελάχιστοι φτάνουν.

2) Slipknot, Sonisphere Μαλακάσα, 2011.

Είναι καλοκαίρι του 2000 και ένας φίλος έρχεται στο σπίτι με το CD μιας μπάντας που φοράει μάσκες και μιλάνε όλοι για αυτή, αλλά σε πιο mainstream επίπεδο.

Εξαιτίας αυτού ήμουν αρκετά επιφυλακτικός ως προς τους Slipknot, τύπου ότι περίμενα να ακούσω φλωριές. Στην τελική πως γίνεται να έγιναν τόσο γνωστοί τόσο γρήγορα;

Μην τα πολυλογούμε, το ομώνυμο άλμπουμ των Slipknot είναι από τις μεγαλύτερες κραυγές απελπισίας που ακούστηκαν ποτέ, το ότι έγιναν τόσο mainstream είναι ζήτημα που θέλει βαθιά ανάλυση, όταν το άκουσα πρώτη φορά με άφησε χαζό.

Το ίδιο συνέβη και όταν τους είδα για πρώτη φορά λάιβ το 2011.

Τα παιδιά από την Iowa έρχονται τότε να κάνουν το πρώτο τους λάιβ μετά το θάνατο του φίλου τους, μπασίστα και ιδρυτικού μέλους της μπάντας, Paul Gray.

Η ατμόσφαιρα ήταν περίεργη, οι Αμερικανοί θα έπαιζαν κιόλας υπό το φως του ήλιου που δεν είχε πέσει ακόμη. Όπως και να το κάνεις είναι μια μπάντα που καλύτερα να τη δεις νύχτα, να φανούν καλύτερα οι φωτιές, τα φώτα κλπ.

Κάπου εκεί και ενώ ξεκινά να ακούγεται η sinister εισαγωγή από το ομώνυμο άλμπουμ, ο Clown παίρνει φόρα και κάνει κανονικό stage diving με το πλήθος να παίρνει φωτιά από νωρίς.

Μια φωτιά που οι Αμερικανοί κρατάνε ζωντανή σε όλη τη διάρκεια του σετ τους.

Οι Slipknot σκάνε στη σκηνή με τις κόκκινες στολές και τις μάσκες του πρώτου άλμπουμ για να παίξουν το ένα μετά το άλλο τα (sic), Eyeless και Wait and Bleed.

Όταν άκουσα την εισαγωγή του Eyeless έπιασα δύο δικούς μου ταυτόχρονα και τους πέταξα στο πιτ όπου μπήκα και εγώ.

You can’t see California without Marlon Brando’s eyes.

Στο Wait and Bleed σκέφτηκα ότι θα παίξουν όλο το πρώτο άλμπουμ οπότε είναι πιθανό να αφήσουμε τα κόκκαλά μας εδώ.

Μια σκηνή που θα μου μείνει για πάντα είναι πως όταν τελείωσε και το Wait and Bleed, o Corey πήγε και έπιασε το μανίκι της στολής του Paul Gray που υπήρχε στη σκηνή πάνω σε ένα δοκάρι, όρθια, σα να είναι εκεί μαζί τους.

Οι Slipknot δεν έβγαλαν μπασίστα στη σκηνή εκείνο το βράδυ.

Αυτό που έβγαλαν όμως ήταν τόνους ανείπωτης οργής.

Στο Duality τραγουδάμε όλοι μαζί “I push my fingers into my eyes”, ένας μηχανισμός σηκώνει το σετ των ντραμς στον αέρα με τον συγχωρεμενο τον Jordison να παίζει μέχρι και ανάποδα, από κάτω πέφτει το πιο ωραίο ξύλο που είδα ποτέ.

Κάπου προς το τέλος του σετλιστ οι Slipknot παίζουν το Spit it out, με τον Corey να μας παρακινεί να κάτσουμε κάτω με σκοπό να κάνουμε jump da fuck up, να τιναχτούμε δηλαδή ταυτόχρονα και να συνεχίσουμε να σκοτωνόμαστε. Το κοινό ακολουθεί πλην ενός βλαμμένου που ήταν από πάνω ως κάτω με ραφτά Maiden και δεν καταδεχόταν να το κάνει.

Τρομακτικά φλώρος εντωμεταξύ 😭

Η ενέργεια που έβγαλαν οι Slipknot σε εκείνο το λάιβ είναι τέτοια που όμοιά της θυμάμαι ελάχιστες φορές να έχω δει. Στα μάτια μου τότε επιβεβαίωσαν ότι ανήκουν στις megabands, οι καλές μπάντες φαίνονται στα λάιβ.

Και οι Slipknot μας έδωσαν τα μυαλά στα χέρια.

Fuck it all. Fuck this world. Fuck everything that you stand for.

Τεράστιοι.

1) Metallica, Μαλακάσα, 2007.

Ο κολλητός στου οποίου το σπίτι έμενα στο Παγκράτι, την άλλη μέρα έδινε μάθημα που έπρεπε να περάσει για το πτυχίο και πολλοί που έλεγαν ότι θα ακολουθήσουν έδωσαν άκυρο.

Για να καταλάβουμε λίγο τη διαφορά των δύο εποχών, οι Metallica τότε ήταν όσο uberband θεωρούνται και τώρα. Ωστόσο η μη ύπαρξη των social media οδήγησε σε μια άνεση στο να επιλέξεις μέχρι τελευταία μέρα αν θα πας στο λάιβ ή όχι και σίγουρα πήγε κόσμος που ως επί το πλείστον είναι σχετικός, με τους κάζουαλς που πρόλαβαν και έκαναν sold out για το λάιβ των Metallica στο ΟΑΚΑ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ ΤΟΝ ΜΆΪΟ να μην ασχοληθούν καθόλου με την τρίτη επίσκεψη των Αμερικανών μετά το ’92 και το ’99.

Και κάπως έτσι, το μοναδικό λάιβ που πήγα μόνος μου έμελλε να είναι και το καλύτερο λάιβ που έχω πάει ποτέ.

Παρεμπιπτόντως ήταν και η πρώτη από τις 5-6 φορές που είδα τους Mastodon χωρίς να το θέλω, είχαν πάντα έναν τρόπο να μπαίνουν σφήνα σε μπάντες που γούσταρα.

ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ.

Το κοινό είχε έρθει να ακούσει τους Metallica και αυτοί είχαν έρθει να παίξουν για να ξεσκάσουν από τη μονοτονία της καθημερινότητας των ηχογραφήσεων. Η περιοδεία λεγόταν Sick of the Studio.

Και το κοινό ήταν κάτι παραπάνω από έτοιμο.

Ήρθε η ώρα λοιπόν, Ecstasy of Gold στα ηχεία, από κάτω τραγουδάμε τη μελωδία που μεταξύ άλλων κόσμησε και το HateCast #43 για το Έβδομο Αστέρι του Παναθηναϊκού και στο τέλος του ύμνου του Ennio Morricone ο Lars Ulrich σκάει πρώτος στη σκηνή.

Αυτό που συνέβη στο σκάσιμο του εισαγωγικού ριφφ του Creeping Death δεν το έχω ζήσει ποτέ ξανά σε συναυλία.

Παράκρουση.

Από τη θολούρα θυμάμαι να ξεριζώνω το κιγκλίδωμα που χώριζε τα νορμάλ από τα πιο ακριβά εισιτήρια (60 τα κανονικά, 80 ευρώ τα πιο ακριβά μπροστά και 100 τα VIP παρεμπιπτόντως, γκουχ).

Το κοινό τραγουδάει όλους τους στίχους, φωνάζει μέχρι και τις μελωδίες του σόλο, DIE DIE DIE! Όλοι όρθιοι, ξελαρυγγιάζονται, χτυπιοϋνται συνεχώς.

I, rule the midnight air, the destroyer.

Ακολουθεί το Fuel με τον Hetfield να το εισάγει με έναν πανέξυπνο τρόπο και αμέσως μετά ακούγεται απ’τα ηχεία η μελωδία του Wherever I may roam.

Παράνοια.

Τα μπασίδια του For Whom the Bell Tolls δίνουν το έναυσμα για ουρλιαχτά αλλά ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα.

Και δεν έχουμε δει γιατί εκείνο το βράδυ οι Metallica έχουν αποφασίσει να παίξουν πέντε κομμάτια από το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών στο μέταλ, ξεκινώντας με την έκπληξη του Sanitarium.

Κανένας όμως δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό που έγινε στο The Memory Remains.

Πέραν του ότι τραγουδάμε κάθε στίχο των κομματιών τους, 30 χιλιάδες κόσμος έχει πάρει τη θέση της Marriane Faithful και τραγουδάει τα σημεία της στο κομμάτι.

Στο τέλος όμως δε σταματάει κανείς να τραγουδάει τη μελωδία παρότι το τραγούδι έχει κανένα λεπτό που τελείωσε. Ο Ulrich πιάνει το κεφάλι του βλέποντας το κοινό από κάτω να συνεχίζει, ο Hetfield παρατηρεί τη φάση αποσβολωμένος.

Το λάιβ ωστόσο πρέπει να συνεχιστεί, “You have been taking singing lessons, yeah. Thank you THANK YOU, now our hearts are really full”.

Και ρε φίλε οκ. ΔΕ ΓΊΝΕΤΑΙ μετά από όλο αυτό να ακούω στα αυτιά μου τις νότες του γαμημένου του Disposable Heroes.

ΔΕ ΓΊΝΕΤΑΙ.

BODIES FILL THE FIELDS I SEE, HUNGRY HEROES END. NOONE TO PLAY SOLDIER NOW, NOONE TO PRETEND.

ΔΕ ΓΙ ΝΕ ΤΑΙ.

ORION 🥹

Orion ρε φίλε. Το Orion. Ακούω το Orion λάιβ.

Τα φώτα σβήνουν. η θλιμμένη μελωδία του Fade to Black έρχεται να μας πάρει όλους αγκαλιά, ζούμε μαγικές στιγμές.

Σκεπτόμενος το κομμάτι που ακολούθησε βέβαια αναρωτιέμαι τώρα πως δεν αφήσαμε όντως τα κόκκαλά μας εκεί.

Όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Master of Puppets το έδαφος στη Μαλακάσα πρέπει να υποχώρησε κανένα μέτρο προς τα μέσα, ότι πιο κοντινό μπορείς να νιώσεις σε σεισμό.

Εν τω μεταξύ μέχρι τότε συνήθιζαν να το παίζουν μισό, φανταστείτε ότι το θυμάμαι όντως να περιμένω να μπουν στο όποιο επόμενο τραγούδι ερχόταν. Αλλά όχι, ΑΥΤΗ Η ΜΕΛΩΔΊΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ MASTER ακούστηκε από τα ηχεία, δάκρυα ήρθαν στα μάτια, οι Metallica έπαιζαν στα αλήθεια όλο το καλύτερο κομμάτι του καλύτερου άλμπουμ που έβγαλε ποτέ αυτή η μουσική.

Το να σας πω τώρα ότι στα καπάκια παίζουν το Battery και να σας εξηγήσω αυτό που γίνεται στο χώρο είναι περιττό.

Χωρίς πολλά πολλά, το setlist είναι το GOAT τέτοιο. Ακούγονται καθόλη τη διάρκεια τραγούδια που είναι κάτι παραπάνω από ιστορικά.

Δηλαδή οκ, τα Enter Sandman, Sad But True και Nothing Else Matters έσωσαν κάποτε τον ήχο μας δίνοντας του την απαιτούμενη ώθηση που χρειαζόταν. Και εμείς τα ακούγαμε λάιβ.

Τί να πω για το One ρε γαμώτο πχ;

Ή για τα Whiplash και Seek and Destroy που έκλεισαν το καλύτερο λάιβ όλων των εποχών;

Η ενέργεια που παράχθηκε εκείνο το βράδυ στη Μαλακάσα από τους Metallica και ΕΜΑΣ ήταν ικανή να τροφοδοτήσει με ρεύμα την Αθήνα για κανένα χρόνο, αυτή την αίσθηση μου άφησαν τα σχεδόν 140 λεπτά που οι Αμερικανοί άφησαν την ψυχή τους στη σκηνή.

Κανένας δεν ξεπέρασε ποτέ εκείνο το performance, εκείνο το σετλιστ, κανένα κοινό δεν ήταν καλύτερο από αυτό.

Με μεγάλη μου χαρά βρήκα μετά από χρόνια όλο το λάιβ στο You Tube, ένα τεράστιο μπράβο σε αυτόν που το ανέβασε, έκανε εξαιρετική δουλειά και σας το παραθέτω.

The Memory Remains.

ΥΓ: Αυτά που λέτε. Η αλήθεια είναι ότι άφησα απ’έξω τρομερά λάιβ και στιγμές που θα μπορούσαν να μπουν. Στα γρήγορα πχ μου έρχονται δύο λάιβ στη Λάρισα από τους Warlord που παίζουν όλα τα κομμάτια τους, όπως και τους Fates Warning. Το λάιβ των MGLA και Akercocke που μας έπεσαν τα σαγόνια στο πάτωμα, οι Inquisition στα Τρίκαλα of all places, οι Nile στην περιοδεία του In their darkened shrines και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί για πάντα.

Έγραψα αυτό το κείμενο για μένα πρωτίστως, να υπάρχουν γραπτώς πράγματα που έχω ζήσει έντονα και να μπαίνω να τα διαβάζω. Θα μου άρεσε να δω και τις δικές σας εμπειρίες, στην τελική η πεμπτουσία της μουσικής μας είναι τα λάιβ της.

Τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου σε όλους σας!