Μην τα ξαναλέμε, η off season είναι μια υπέροχη εποχή. Η εποχή που αισθανόμαστε ότι έχουμε τα λεφτά στην τσέπη για να φέρουμε όποιον γουστάρουμε. Έχουμε δει τα προβλήματα των ομάδων μας, τί πήγε στραβά και τί μπορεί να πάει καλύτερα, τέλοσπαντων…ΦΕΡΤΟΝ!

Και μιας που αναφέρθηκε, ας δούμε λίγο τί πήγε στραβά στον Παναθηναϊκό στη σεζόν που μας πέρασε.

Καταρχάς δεν υπήρχε η ίδια καύλα. Ξέρω ότι ακούγεται κάπως, αλλά είναι μια αλήθεια των πραγμάτων. Ήταν τόσο εξωφρενικά έντονο και μοναδικό αυτό που συνέβη το 2024 που οδήγησε σε ένα σχεδόν ξεφούσκωτο ξεκίνημα στην επόμενη σεζόν. Αν εξαιρέσουμε το ματς στη Φενέρ, η ομάδα στο πρώτο σκέλος της χρονιάς μπήκε χαλαρή και αυτό το πράγμα φαινόταν και με γυμνό μάτι.

Η φάση άρχισε να στρώνει μετά την εκτός έδρας ήττα από την Εφές αλλά ξεστρώθηκε για τα καλά στον τραυματισμό του Λεσόρ, κάτι που πήγε τα πάντα 2-3 βήματα πίσω.

Το ανέφερα στο προηγούμενο HateCast αλλά θα το επαναλάβω και εδώ. Ο Γάλλος ήταν κάτι παραπάνω από πυλώνας της ομάδας που πήρε την Ευρωλίγκα.  Ο season ending τραυματισμός του ήταν ένα δύσκολα διαχειρίσιμο σοκ, ειδικά τη στιγμή που ήρθε, με την αγορά ουσιαστικά «στεγνή» από παίχτες που θα μπορούσαν να μπουν στα παπούτσια του καλύτερου ψηλού της διοργάνωσης.

Το ζήτημα είναι τώρα ότι η γραμμή στα σέντερ είχε τον Ματίας να παίζει κοντά 30’ με 21,3% usage και εκατοντάδες hedge outs στην άμυνα, πασπαλισμένη με το -πολύ σημαντικό στην οικονομία της χρονιάς- hustle του Κώστα Αντετοκούνμπο, συν τις απαραίτητες πινελιές του Ντίνου απέναντι σε ομάδες με 5ρια που δε μπορούσαν να ακολουθήσουν στο τρίποντο.

Βάσει αυτής της πραγματικότητας τώρα o Αταμάν έφερε έναν ψηλό που έχει πρωτίστως σκορ και ριμπάουντ για να πλαισιώσει τα χαρακτηριστικά των Ματίας και Κώστα. Αυτό έκανε ο Γιουρτσεβέν και γι’αυτό αποκτήθηκε. Το δυστυχές της υπόθεσης ήταν ότι ο Παναθηναϊκός χτυπήθηκε από κεραυνό και ο Τούρκος κλήθηκε στη ρούκι χρονιά του να παίξει ως ο βασικός σέντερ της ομάδας, συν τη μη εμφάνιση του Κώστα.

Επειδή τώρα ο Κώστας μας έκανε μουτράκια αποφασίστηκε η απομάκρυνση του από την ομάδα και η αντικατάστασή του από τον Γκάμπριελ που έφερνε πάνω κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά, απλώς με μεγαλύτερο consistency.

Το πόσο σημαντικό φάνηκε μέσα στη χρονιά αυτό το πράγμα είναι κάτι που δε χρειάζεται να αναφερθεί, όλοι ξέρουμε τί είδαμε. Ο Νοτιοσουδανός ψηλός υπήρξε καταλυτικός για την άμυνα του Παναθηναϊκού, αυτή δηλαδή που έμεινε αιώνες πίσω σε σχέση με πέρυσι με τον τραυματισμό του Λεσόρ, όπως και όταν ο αγαπητός Wenyen καθόταν στον πάγκο.
Και κάπως έτσι πάμε στο πρώτο #ΦΕΡΤΟΝ της χρονιάς, τον τύπο που θα έρθει  δηλαδή για να παίξει πίσω από τον Λεσόρ.

Τα δεδομένα εδώ τώρα είναι τα εξής. Ο Γάλλος έρχεται από έναν πολύ κακό τραυματισμό που συνοδεύτηκε από εγχείρηση. Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί δε μπορούμε να προβλέψουμε με ασφάλεια το πώς θα επιστρέψει. Όλα τα σενάρια παίζουν, από το να γυρίσει άλλος άνθρωπος προς το χειρότερο μέχρι να επανέλθει θριαμβευτικά κάνοντας claim ξανά το χαρακτηρισμό του καλύτερου ψηλού της Ευρωλίγκας.

Το θέμα είναι ότι αυτή η εντελώς λογική αμφιβολία οδηγεί πολλούς να ζητούν παίχτη που κατουσίαν θα μοιράζεται τη θέση με τον Λεσόρ. Τα ερωτήματα που προκύπτουν όμως είναι πολλά.
Πόσοι ψηλοί φτάνουν το επίπεδο πληρότητας του Ματίας για να διεκδικήσουν τόσο χρόνο με αυτόν υγιή; Αν υποθέσουμε ότι δεν το βρίσκεις αυτό, τότε σε επίπεδο χαρακτηριστικών θα πας στο μοντέλο Γκάμπριελ/Κώστα ή σε αυτό του score first ψηλού σαν τον Γιουρτσεβέν; Ποιό θα είναι τελικά το κριτήριο του παίχτη δίπλα ή πίσω από τον Γάλλο βάσει της γνώσης της ομάδας για την κατάστασή του;

Ο Αταμάν είναι θιασώτης μιας θεωρίας που ασπάζομαι εδώ και πολλά χρόνια. Σουτ, σκορ και δημιουργία από παντού ή τουλάχιστον από όσο το δυνατόν περισσότερους παίχτες.

Ξέρει ότι ένας παίχτης με το gravity του Λεσόρ στο 5 παίρνει πολύ βάρος από τους ώμους των high usage γκαρντ του, κάνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο ακόμη πιο επικίνδυνους. Κακά τα ψέματα, ο Οσμάν είναι παιχταράς και αυτός που βγήκε μπροστά πιο πολύ απ’ όλους μετά τον τραυματισμό του Ματίας, αλλά δύσκολα θα «κερδίσεις» στο τέλος με αυτόν καλύτερο παίχτη της ομάδας. Δυστυχώς υπήρξε μια πραγματικότητα αυτό φέτος.

Από εκεί και πέρα όμως, στην Ευρώπη του δεδομένου υπάρχοντος ταλέντου είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν ΤΟΣΟ two-way σέντερ. Οπότε τί κάνεις έν προκειμένω;

Από τη στιγμή που ο Λεσόρ καλείται να πάει να παίξει με την Εθνική στο Ευρωμπάσκετ θα πρέπει να περιμένουμε τη γνωμάτευση του εκεί ιατρικού επιτελείου, μιας και οι πληροφορίες από την Ελλάδα βγαίνουν με τρόπο που προκαλούν σύγχυση. Είναι πολύ σημαντικό το τί θα ακουστεί από εκεί. (UPDATE: Τελικά κρίθηκε να μην παίξει ο παίχτης με την Εθνική στο Ευρωμπάσκετ και να συνεχίσει την αποθεραπεία του, οπότε περιμένουμε να δούμε τί και πώς.)

Τώρα, από τη στιγμή που ο Αταμάν πέρυσι παρουσίασε την καλύτερη επίθεση της Ευρωλίγκας χωρίς τον Λεσόρ αλλά είδε παράλληλα την άμυνά του να χωλαίνει πολύ χωρίς αυτόν, τότε εκτιμώ πως η απόκτηση κάποιου που θα μπορεί να φέρνει το πακέτο του Γκάμπριελ χωρίς την αδυναμία των εύκολων φάουλ που έκανε, συν την ικανότητα στο PnR παιχνίδι μπροστά είναι no brainer.

Οπότε παίχτες σαν τους Κεβάριους Χέιζ που υπέγραψε στη Μονακό, σαν τον Ντάνστον στα πράιμ του κλπ είναι το πιο μεγάλο #ΦΈΡΤΟΝ της off season, είναι ανάγκη να παρθεί ένας τέτοιος ακριβώς.  Εκτός βέβαια και αν βρεθεί κάποιος τρόπος να έρθει ο Τάις που κάνει τικ σε πολλά από τα απαιτούμενα κουτάκια για πίσω από τον Λεσόρ.

(Κάπου εδώ τώρα υπήρχε μια ευμεγέθης ανάλυση για τον Βαλαντσιούνας, του οποίου η φάση προέκυψε αφότου είχαν γραφτεί τα ανωτέρω, αλλά δυστυχώς δεν 😞)

Πάμε παρακάτω τώρα, γιατί όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, αυτή η ομάδα θα έχει από φέτος στο ρόστερ της τον TJ Shorts.

Ένας PnR demon στα 1,75. Αυτό ακριβώς είναι ο κοντός. Και μαζί του φέρνει μια ολόκληρη κουβέντα. Μια κουβέντα που την έφερνε σε κάθε νέα ομάδα που πήγαινε και που πάντα όμως φρόντιζε να την κάνει στο τέλος να φαίνεται αστεία.

«Μπορεί να κάνει το επόμενο βήμα στο ανώτερο επίπεδο;»

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Κάπου στην αρχή προς μέση της σεζόν και με τον Αμερικανό να κάνει όργια σοκάροντας τους πάντες στην Ευρωλίγκα, είχα αρχίσει να άρω τις αρχικές μεγάλες αμφιβολίες μου για το αν μπορεί να είναι καλός σε αυτό το επίπεδο. Παρόλα αυτά, στο υποθετικό τότε ερώτημα αν θα τον ήθελα στον Παναθηναϊκό απαντούσα όχι. Ο λόγος ήταν προφανής τότε στη σκέψη μου. Είναι ένα ball dominant guard που λειτουργεί με ηλιοκεντρικό τρόπο σε μια ομάδα με μοναδικό τρόπο παιξίματος στην Ευρώπη, έχοντας παράλληλα αμφίβολο τρίποντο.

Είμαι ο πρώτος που τονίζω εδώ και χρόνια τόσο έντονα την ανάγκη ύπαρξης απειλής από μακριά εκ μέρους του χειριστή. Παράλληλα όμως έχει τονιστεί εξίσου το γεγονός ότι υπάρχουν λέβελς στα πράγματα και ότι η οριζόντια προσέγγιση είναι εκ προοιμίου λάθος φιλοσοφικά.

Θα ξεκινήσω από το ότι ο κοντός είναι μοναδικό υβρίδιο παίχτη, δε μοιάζει με κανέναν από όσους έχουν περάσει, ίσως μόνο λίγο με τον πολύ αγαπημένο Μάκινταιρ της Σιένα για όσους τον θυμούνται καλά.

Το πολύ βασικό στον Σόρτς είναι το ότι προκαλεί havoc στις άμυνες και αυτό έχει να κάνει με το ότι είναι συνεχώς πολύ επιθετικός προς το καλάθι μην έχοντας κανένα θέμα να πάει από δεξιά ή αριστερά. Αυτό το πράγμα δημιουργεί καταστάσεις από μόνο του, είναι πολύ βασικό να έχεις την αντίπαλη άμυνα στα νύχια συνεχώς, νομοτελειακά θα βρεθούν τα ρήγματα. Ο Αμερικανός PG έχει το πιο γρήγορο πρώτο βήμα στην Ευρώπη και δίνει την αίσθηση ότι δεν πατάει πάνω στο παρκέ, όντας σε μια μόνιμη κίνηση.

Το κύριο ερώτημα τώρα είναι το φιτ.

Ο Αταμάν ακολούθησε πιστά αυτά τα χρόνια την επιταγή του σουτ μετά από ντρίμπλα εκ μέρους του βασικού χειριστή, με τη δημιουργική ικανότητα του εκάστοτε τέτοιου να θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ.

Ο Σόρτς έχει αμφίβολο τρίποντο μετά από ντρίμπλα, κάτι στο οποίο η Φενέρ πάτησε στα πλέι-οφ, πηγαίνοντας μονίμως under στο πικ. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν να γράψει το απογοητευτικό 15,4% με 2/13.

Το ιδιαίτερο της φάσης βέβαια είναι ότι εκτελεί 40 δίποντα για 13 τρίποντα, δείχνοντας ότι δεν τον πήρε από κάτω βλέποντας αυτή την αντιμετώπιση παραμένοντας παράλληλα επιθετικός προς το καλάθι, γράφοντας έτσι ένα μέσο όρο 20 πόντων και 5 ασίστ (για 0,7 λάθη).

Εδώ τώρα πρέπει να σκεφτούμε το εξής. Ο Σόρτς έρχεται σε μια ομάδα που υπάρχει ο Κέντρικ Ναν, ο Ματίας Λεσόρ, ο Τσεντι Όσμαν και φυσικά ο Κώστας Σλούκας. Όπως και να το κάνεις, υπάρχει μια διαφορά ποιότητας σε σχέση με τους Ιφι (🥳), Γιάντουνεν, Χερέρα κλπ.

Το ζήτημα τώρα είναι ότι ο Αταμάν παίζει PnR στο πολύ μεγάλο μέρος των κατόχων του και γι’αυτό ο Παναθηναϊκός δεν έπαψε ποτέ να είναι η ομάδα του Κώστα Σλούκα, ενός ελίτ PnR PG δηλαδή. Όποτε ο Σλούκας ήταν καλά όλη η ομάδα ήταν καλά, το flow ήταν σε τρομερό επίπεδο.
Θα εστιάσω στο flow γιατί το θεωρώ πολύ βασικό σε μια επίθεση και δη σε αυτή της ομάδας του Αταμάν.

Εν προκειμένω θα φέρω το αντιπαράδειγμα του Λορένζο Μπράουν. Ο Αμερικανός γκαρντ ήταν σα να εξέπεμπε σε διαφορετική συχνότητα σε σχέση με την υπόλοιπη ομάδα και αυτό γιατί έκανε τα πράγματα σε ταχύτητα 1,5 σε σχέση με το 1 που το κάνει ο Σλούκας πχ όταν είναι στο ρόλο του βασικού χειριστή.

Ο Σόρτς μπορεί να παίξει σε αυτό το τέμπο στη σετ επίθεση (στην οποία γενικά τα analytics δείχνουν ότι γράφει πολύ καλά νούμερα), αυτό το πράγμα είναι πολύ σημαντικό στη διατήρηση της ροής. Και γενικά θεωρώ τη ροή στην επίθεση ως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά μιας καλής επιθετικής λειτουργίας.

Ένα από τα πολύ μεγάλα προβλήματα που αντιμετώπισε αυτά τα δύο χρόνια ο Παναθηναϊκός ήταν η απουσία πραγματικού playmaking εν τη απουσία του Σλούκα.

Μπάλες να κολλάνε στα χέρια του εκάστοτε χειριστή, κακό spacing και πάει λέγοντας. Φυσικά έπαιξε τεράστιο ρόλο εδώ η απουσία του Ματίας, είτε λόγω του ποστ παιχνιδιού του είτε λόγω της απουσίας πλέον των τόσο καλών σκριν.

Αυτά τα σκριν τώρα είναι κάτι που ο Σόρτς καλείται να εκμεταλλευτεί και κάτι στο οποίο είναι εξαιρετικός να το κάνει. Είναι ακόμη ένα σημαντικό στοιχείο πχ που θα πρέπει να έχει ο ψηλός που αναφέρθηκε πριν.

Από εκεί και πέρα το αρνητικό της όλης ιστορίας είναι ότι δύσκολα μπορώ να δω το Σλούκας – Σορτς μαζί στο παρκέ. Θεωρώ πως ο Αταμάν θα το δοκιμάσει σε μια φάση νωρίς και αν για κάποιο λόγο του βγει θα το ξαναδούμε. Ωστόσο, η συνθήκη της ύπαρξης και των δύο στο ρόστερ εξασφαλίζει τη συνέχεια του playmaking στο υψηλό επίπεδο σε κάθε πιθανό σχήμα που τρέχει ο ένας από τους δύο.

Τη σεζόν 2023-24 πχ είδαμε πολλές φορές τον Ναν να βγαίνει στην αδύνατη και να παίρνει εύκολα και καλά σουτ, κάτι που πέρυσι ελαττώθηκε μιας και αναγκαστικά πήρε περισσότερες μπάλες στα χέρια του. Εδώ έπαιξε μεγάλο ρόλο η ουσιαστική ανυπαρξία του Μπράουν. Πχ η βασική σκέψη πέρυσι ήταν πάνω κάτω αυτή η πολυπόθητη συνέχεια που αναφέρθηκε προηγουμένως. Ο Λορέντζο όμως ήταν σκιά του εαυτού του και εν τέλει μια τεράστια απογοήτευση.

Μια ακόμη διαφορά μεταξύ Μπράουν και Σόρτς τώρα είναι η διαφορά κινήτρου και γενικότερης καύλας στο παιχνίδι, αυτή που είπα στην αρχή του κειμένου για το πόσο έλειψε στη χρονιά που μας πέρασε. Επιμένω σε αυτό, το motivation είναι εξαιρετικά σημαντικό στα πράγματα.

Όσον αφορά το «με πόσες μπάλες θα παίζουμε» που ακούγεται από δω κι από κει να πω ότι o Σορτς είναι κανονικός πλειμέικερ, ικανός και στο σετ και στο τρανζίσιον. Θεωρώ πως αφενός θα αυξηθούν οι κατοχές και αφετέρου είναι πιθανό να δούμε εισαγωγή DHO και weave δράσεων που θα καταλήγουν σε PnR μαζί με την παραγωγή ακόμη καλύτερων σουτ μετά και από ένα (σε στιγμές) μέσα – έξω παιχνίδι.

Θα αναφερθώ ξανά στο νταμπλ τιμ που δυσκολεύει ως επιλογή στον Ναν από τη στιγμή που θα υπάρχει ένας πόλος σαν τον Σόρτς ή το συνεχές ταυτόχρονο overplay για να μην πάρουν τη μπάλα, μιας και αυτό το πράγμα υπήρξε πολλές φορές πέρυσι ανασταλτικός παράγοντας στην καλή επιθετική λειτουργία του Παναθηναϊκού. Αν προσθέσουμε σε όλο αυτό τώρα την παρουσία του υγιούς Λεσόρ γίνεται πολύ δύσκολο για τις αντίπαλες άμυνες να επιλέξουν το τί θα δώσουν, δυσκολεύει πολύ με αυτή τη σύνθεση πχ το «δίνουμε το τρίποντο στον Σόρτς» και λόγω της πολύ aggressive φύσης του παίχτη.

Last but not least τώρα όσον αφορά την παρουσία του κοντού σε αυτό το ρόστερ είναι ότι με την απόκτηση του you buy character, κοινώς «είναι καλό παιδί» λολ. Ο Σόρτς είναι ευγνώμων γενικότερα για το τί κάνει στην καριέρα του, είναι ένας πολύ προσηνής και ευπροσήγορος τύπος. Επειδή οι ομάδες είναι ζωντανοί οργανισμοί που αποτελούνται από ανθρώπινα σύνολα, αυτό παίζει πάντα το ρόλο του και δεν είναι να το υποτιμούμε. Απλώς θέλει μέτρο γιατί στην Ελλάδα το πάμε στο άλλο άκρο καθώς πολλές φορές ζητάμε γαμπρό για την κόρη μας, κάτι που είναι εξωφρενικά λάθος στην όλη προσέγγιση.

Φυσικά πάντα παίζει το να έρθει εδώ και οι καταστάσεις να τον αλλάξουν εντελώς, βλέποντας έν τέλει ένα πολύ διαφορετικό πρόσωπο από αυτό που έχουμε δει μέχρι τώρα. Δυστυχώς το «all it takes is one bad day» που λέει ο Τζόκερ στο Killing Joke είναι κάτι που συμβαίνει.

Μέχρι τότε όμως θα πάω με τη λογική και θα επιμείνω ότι με τον Σόρτς you buy character, όντας παράλληλα κάποιος που θέλει να κερδίσει έχοντας τα skills να το κάνει.

Καλά όσα λέμε μέχρι τώρα αλλά θα χρειαστεί και ένας sharpshooter, το επόμενο μεγάλο #ΦΕΡΤΟΝ δηλαδή.

Τα περισσότερα plays/actions του Αταμάν στη θριαμβευτική πρώτη χρονιά του είχαν ως βασικό εμπλεκόμενο τον Γκριγκόνις.

Βλέποντας πλέον τη φάση in retrospect είναι σχεδόν απίστευτο ότι ο Αταμάν βελτίωσε τους δείκτες της επίθεσης του Παναθηναϊκού χωρίς δύο υπερβολικά βασικούς για το πλάνο του παίχτες.

Ωστόσο όλα είναι πιο εύκολα όταν έχεις παίχτες που με το που τους βλέπεις να σουτάρουν η αίσθηση είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα η μπάλα θα πάει μέσα. Πχ μπορεί οι Χουάντσο και Οσμάν να εκτέλεσαν από εξαιρετικά έως πολύ καλά μέσα στη σεζόν αλλά πάντα υπήρχε η αμφιβολία όταν έφευγε η μπάλα απ’τα χέρια στα ελεύθερα σουτ.

Αυτό το πράγμα οι άμυνες το αντιλαμβάνονται σχεδόν ενστικτωδώς. Όταν όμως αυτό το σουτ το παίρνουν παίχτες σαν τον Πίτερς, τον Γκριγκόνις ή και τον Ναν, η αντίδραση της άμυνας είναι πολύ διαφορετική.

Είναι σαφές ότι όλο αυτό οδηγεί στο σχεδόν βέλτιστο spacing, κάτι που στο σύγχρονο μπάσκετ είναι πλέον δεδομένο ότι πρέπει να το έχεις όταν επιτίθεσαι. Ο Αταμάν πατάει διαχρονικά πάνω στο spacing και στο flow, ο ίδιος έχει δηλώσει ξανά και ξανά τη σημασία της ύπαρξης ενός παίχτη σαν τον Γκριγκόνις.

Από εκεί και πέρα τώρα η μέση είναι πολύ ύπουλο πράγμα, ο Λιθουανός έχασε όλη τη χρονιά φέτος. Το πώς και αν θα ξαναγυρίσει είναι άγνωστο. Στην ομάδα πρέπει να έχουν απάντηση σε αυτό το θέμα. Αν δουν ότι ο Μάριους δε μπορεί να επιστρέψει πρέπει – είναι ανάγκη – να παρθεί ένας sharpshooter.

Ιδανικά θα έπρεπε να ήταν 3&D αυτός ο όποιος έρθει. Στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή δε βλέπω σχεδόν κανέναν τέτοιο στο επίπεδο της Ευρωλίγκας. Ωστόσο η αναζήτηση των στοιχείων του παίχτη είναι πολύ συγκεκριμένη.

Κλείνοντας τώρα θα αναφέρω ως υποσημείωση τη θέληση πολλών για απόκτηση παίχτη και στο 4. Οκ, είπαμε, καλοκαιράκι είναι ΦΕΡΤΟΝ κι αυτόν κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι η περσινή παρουσία του Μήτογλου δεν ήταν στο επίπεδο της σεζόν 2023-24 και αυτό “έγραψε” σε πολλές περιπτώσεις. Εν προκειμένω θα πω ότι με τη συσσώρευση ταλέντου που υπάρχει πλέον με την ταυτόχρονη παρουσία των Ναν, Σορτς, Λεσόρ, Σλούκα συν όλους του υπόλοιπους, δε χρειάζεται απόκτηση παίχτη εκεί μιας και τα βάρη δε θα πέσουν τόσο πολύ σε όσους έπεφταν στη χρονιά που μας πέρασε.

Αυτά τα (όχι) λίγα που λέτε ως πρώτες σκέψεις για το σχεδιασμό του ρόστερ τη χρονιά που έρχεται.

Μέχρι την επόμενη φορά, καλό καλοκαίρι σε όλους!