Όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης

Έχω να γράψω από την ημέρα που ο Παναθηναϊκός πήρε το Ευρωπαϊκό.

Ξεκίνησα να ξαναγράφω την ώρα που τον παρακολουθώ να χάνει με 30.

Πέραν των ψυχολογικών και μη απαντήσεων που υποτίθεται θα έπρεπε να δώσει σήμερα ο Παναθηναϊκός, υπό κανονικές συνθήκες το σημερινό παιχνίδι θα ήταν μια ευκαιρία για τους παίκτες που στερούνταν αγωνιστικών ευκαιριών να βγουν μπροστά διεκδικώντας ρόλο και μπάλες από το ~25% USG του Ναν που θεωρητικά θα απουσίαζε.

Ο Παναθηναϊκός παρά το γεγονός ότι τώρα γνωρίζουμε το τέλος, ξεκινάει με ένα καθ’ όλα ορθολογικό τρόπο με μια πεντάδα που έχει τα πάντα.

Elite decision making από τον Σλούκα, αθλητικότητα, μέγεθος και δημιουργία από τους πλάγιους Γκραντ, Οσμάν και Χουάντσο, ένα 25% των κατοχών να είναι έτοιμο να δοθεί απλόχερα στον Οσμάν και δευτερευόντως στον Λορέντζο και έναν από τους καλύτερους ψηλούς της διοργάνωσης στο 5.

Είχε όλα όσα θέλει το μοντέρνο μπάσκετ. Floor general, δύναμη, αθλητικότητα και σουτ από τους πλάγιους (με την υποσημείωση της απουσίας του Γκριγκόνις που θα έδινε ακόμα καλύτερο σουτ, στερώντας βέβαια πόντους αθλητικότητας) και motor από τους ψηλούς.

Για να το ξαναπώ όχι γιατί το πιστεύω αλλά γιατί είναι γεγονός.

Η πεντάδα που ξεκινάει το παιχνίδι είναι μία πεντάδα όνειρο.

Από αυτή την πεντάδα όνειρο τώρα για να επαναφέρω γρήγορα το όλο θέμα στην πραγματικότητα, αυτό που είδαμε στο παρκέ είναι τον Γκραντ να εμφανίζεται σκιά του εαυτού του, όπως εμφανίζεται καιρό τώρα, τον Οσμάν παρά την διάθεση που δείχνει να συνεχίζει να ψάχνεται στις περιστροφές και τους Χουάντσο και Λεσόρτ να εμφανίζονται κάθε μέρα και χειρότεροι.

Στην πορεία του ματς και για όσο αυτό παιζόταν, ο Λορέντζο παίρνει την θέση του κακού Γκραντ, ο Ντίνος και ο Ομέρ παίρνουν τη θέση των ψηλών και κάπου εκεί ο Παναθηναϊκός δείχνει ότι η εικόνα του δεν είναι ακριβώς θέμα πεντάδας.

Ο Παναθηναϊκός είναι με όλες τις πεντάδες κακός.

Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η πραγματικά αθλητική πεντάδα του Παναθηναϊκού θα αρκούσε για να επανέλθει η ομάδα στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις.

Όσο προχωράει η σεζόν και αυξάνεται το δείγμα αυτό το πράγμα δείχνει να μην ισχύει πλέον στο ακέραιο.

Και αυτό διότι αγωνιστικά υπάρχει ξεκάθαρη εξήγηση στην αμυντική κατάρρευση της ομάδας εντός των ματς καιρό τώρα.

Αυτό που δεν ξέρω είναι πλέον το κατά πόσο αυτή είναι αρκετή για να περιγράψει την συνολική εικόνα.

Κρατάω μια πολύ μεγάλη επιφύλαξη σε όλο το παραπάνω.

Είναι γεγονός ότι αγωνιστικά με τις προσθήκες των Λορέντζο και Ομέρ ο φετινός Παναθηναϊκός άλλαξε δέρμα πλήττοντας την αμυντική φύση της περσινής ομάδας.

Πολύ.

Λέγοντας πολύ εννοώ ότι κανείς εκ των δύο δεν έχει την οποιαδήποτε ικανότητα ούτε στην ατομική ούτε στην ομαδική άμυνα.

Ο Λορέντζο από την αρχή της χρονιάς δεν νομίζω να έχει περάσει ποτέ πάνω από σκριν και ο Ομέρ ήταν ο παίκτης με τα πιο αργά πλάγια βήματα στο ΝΒΑ.

Παρόλα αυτά κανείς εκ των δύο δεν παίζει συνέχεια και κανείς εκ των δύο δεν μπορεί και δεν του αξίζει να στοχοποιηθεί για αυτό που βλέπουμε πίσω. Στην πραγματικότητα, από την αρχή της χρονιάς ο Παναθηναϊκός έχει πέσει σε μία τέλεια καταιγίδα αγωνιστικών παραγόντων που τον έχουν ισοπεδώσει αμυντικά.

Και σε αυτήν, στα δικά μου μάτια, κεντρικό ρόλο παίζει η αγωνιστική πτώση, η αγωνιστική ελεύθερη πτώση μάλλον, του Τζέριαν Γκραντ.

Ο Τζέριαν Γκραντ αποτελεί από την ημέρα που ήρθε ακρογωνιαίο λίθο για τον Παναθηναϊκό και τα συστήματα του Αταμάν. Πέραν των πολλών που επιτελεί ο Γκραντ σε αγωνιστικό επίπεδο, αυτός ο παίκτης είναι από τη μέρα που ήρθε ο βασικός υπεύθυνος της ισορροπίας του backcourt.

Είναι ο παίκτης που δίνει την δυνατότητα στον Σλούκα να έχει την μπαγκέτα.

Ή για να το πω διαφορετικά, όταν ο Γκραντ απουσιάζει, ο Σλούκας γίνεται χειρότερος και όταν ο Σλούκας γίνεται χειρότερος γίνεται όλος ο Παναθηναϊκός χειρότερος.

Και ακόμα χειρότερα, όταν ο Γκραντ απουσιάζει, την θέση του παίρνει ο Λορέντζο φτιάχνοντας ένα πλήρως δυσλειτουργικό backcourt, στο οποίο βρίσκονται δύο παίκτες που δεν αμύνονται και επιθετικά θέλουν τη μπάλα για να είναι λειτουργικοί.

Στον κόσμο δεν υπάρχει ομάδα με backcourt που δεν αμύνεται στο οποίο οι υπόλοιποι 3 να μην είναι αυστηρά Ορκ. Έναντι αυτών ο Παναθηναϊκός εκεί έχει τον Ντίνο και τον Ομέρ.

Δεν γίνεται.

Και για όσο ο Γκραντ δεν είναι ο εαυτός του ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να έχει αυτό το πρόβλημα. Η πεντάδα Γκραντ, Ναν, Οσμάν, Χουάντσο, Λεσόρτ που στη θεωρία είναι η πιο αθλητική και η λογική θα έλεγε η go-to πεντάδα αν θέλεις να επιβληθείς μέσω της άμυνας υστερεί δημιουργικά και γι’ αυτό δεν προτιμάται από τον Αταμάν. Με τον Γκραντ στην κατάσταση που είναι η ομάδα δεν κερδίζει ούτε αμυντικά αυτό που στη θεωρία θα κέρδιζε. Έχουμε δει φέτος να παίζουν τον Γκραντ στα πόδια και να τελειώνουν στο καλάθι. Τα ύστερα του κόσμου.

Ναι, είναι αλήθεια ότι ο ίδιος ο παίκτης είναι αυτός που έθεσε τόσο υψηλά στάνταρ για τον εαυτό του. Στάνταρ που εγώ προσωπικά δεν περίμενα ούτε στο πιο αισιόδοξο σενάριο που είχα στο μυαλό μου όταν ερχόταν.

Αλλά έγινε.

Ο περσινός Γκραντ παίζει για τρεις στην άμυνα, τελειώνει τη σεζόν με 42% στο τρίποντο, κάνει επίδειξη mentals όπου χρειάζεται, είναι ο παίκτης-αποκάλυψη της περσινής χρονιάς και είναι ο παίκτης-κλειδί του magnum opus της καριέρας του Αταμάν που δεν ήταν άλλη από την περσινή κατάκτηση του τροπαίου.

Και γενικά τα μεγάλα λόγια δεν φτάνουν για να περιγραφεί η αγωνιστική συνεισφορά του Γκραντ στη λειτουργία της ομάδας.

Ή για να το πω διαφορετικά, όταν ο Γκραντ δεν είναι ο εαυτός του, ο Παναθηναϊκός είναι μια άλλη ομάδα.

Enter Σλούκας uber alles.

Αλλά φέτος Σλούκας όχι πλαισιωμένος από δύο ακόμα γκαρντ που δαγκώνουν πίσω μπρος (Ναν, Γκραντ), αλλά Σλούκας πλαισιωμένος από τον Λορέντζο και τον Οσμάν.

Τα πράγματα όπως τα έχω στο μυαλό μου είναι δυστυχώς ένα ντόμινο προβληματικών συνθηκών.

Είχα γράψει πριν καιρό ότι το βασικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού από την αρχή της χρονιάς δεν είναι ότι η ομάδα είναι hostage to heaven λόγω της περσινής χρονιάς, αλλά ότι κανείς εκ των Σλούκα, Γκραντ και Λεσόρτ δεν έχει ξεκινήσει στα περσινά επίπεδα.

Σε αυτούς τώρα προστίθεται φέτος ο Λορέντζο, ο οποίος με την κατάσταση του Γκραντ να τον θέτει σε ρόλο έταιρου δημιουργού στο backcourt με Σλούκα, κάνει την απουσία elite τριπόντου του να μεγεθύνεται ακόμα παραπάνω επιθετικά και το softness του σωματοδομικά να τον εκθέτει αμυντικά.

Ο περσινός Σλούκας είχε δίπλα του δύο two-way σκύλους.

Ο φετινός Σλούκας είτε παίζει δίπλα του με έναν άσσο που δεν μαρκάρει και δεν σουτάρει, άρα και γενικά δεν νιώθει άνετα να παίζει σε θέση shooting guard, είτε παίρνει ο ίδιος αυτό τον ρόλο στον οποίο είναι μεν καλύτερος, γιατί ο Σλούκας είναι γενικά άλλου επιπέδου παίκτης από τον Λορέντζο, αλλά το πρόβλημα στην άμυνα δεν το λύνει κανένας.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παναθηναϊκός είχε μέχρι πρότινος μία από τις καλύτερες επιθέσεις στη λίγκα και μία από τις χειρότερες άμυνες. Όσο καλά και να μπει ο Σλούκας στα παπούτσια που θα του ζητηθούν, ο εκάστοτε αντίπαλος του Παναθηναϊκού δεν θα νιώσει ποτέ άβολα. Πολύ απλά γιατί κατά βάση θα σουτάρει σχετικά ανενόχλητος.

Και πλέον το δείγμα αγώνων αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ασφαλές όσο περνάει η χρονιά.

Οι Λορέντζο και Σλούκας όσο περισσότερο παίζουν μαζί τόσο περισσότερο εκθέτει ο ένας τις αδυναμίες του άλλου.

Ο Αταμάν καλώς θέλει την δημιουργία από τα γκαρντ του, εξ ου και συνεχίζει να τους δίνει χρόνο. Το θέμα είναι ότι όσο ο Λορέντζο δεν βγάζει έστω το hustle που πρέπει, το σχήμα αυτό δεν πρόκειται να αποδώσει ούτε σε δέκα ζωές.

Hustle που ειρήσθω εν παρόδω να πούμε ότι έβγαλαν πέρσι μέσα στη χρονιά και ο Γκριγκόνις και ο Βιλντόζα. Παίκτες δηλαδή με παρόμοιες κατασκευαστικές αδυναμίες.

Εκτιμώ ότι ο Αταμάν αυτό προσπαθεί να εμφυσήσει στον παίκτη με την πρόσφατη απουσία από το ματς πρωταθλήματος. Από την άλλη ο Λορέντζο είναι 34. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι διατεθειμένος να μπει στο καλούπι που τον θέλει ο προπονητής.

Προς το παρόν δείχνει ότι δεν είναι. Κρίμα θα πω εδώ γιατί δεν αλλάζει σε τίποτα το γεγονός ότι σαν αλλαγή του Σλούκα ήταν, ή μάλλον είναι, ο ιδανικός.

Από την άλλη βέβαια τελευταία δεν βλέπουμε μόνο τα γκαρντ να είναι μπερδεμένα.

Ο Οσμάν σου δίνει μέχρι και σήμερα την εντύπωση κάθε φορά που πατάει στο παρκέ ότι είναι ο καινούριος παίκτης που ήρθε χτες και θέλει να τον παίξουν.

Τρέχει, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για αδιαφορία. Και προσφέρει, ή τέλος πάντων προσπαθεί να προσφέρει. Και ναι, το guard-heavy, playstyle του Παναθηναϊκού δεν βολεύει έναν forward που είναι καλύτερος με τη μπάλα στα χέρια αλλά και πάλι αυτό δεν αρκεί για να φτιάξει το πλήρες κάδρο του τις πταίει.

Ο Παναθηναϊκός γενικά επιθετικά δεν μοιράζει τη μπάλα.

Ο Παναθηναϊκός είναι ακόμα απόλυτα εξαρτημένος δημιουργικά από τον Σλούκα. Ο Λορέντζο ψάχνει αποκλειστικά το παιχνίδι με τον ψηλό και οι Γκραντ και Ναν δημιουργικά δεν ήταν έτσι κι αλλιώς ποτέ στο επίπεδο των άλλων.

Ο Οσμάν, τόσο στο Σαν Αντόνιο όσο και στο Κλίβελαντ ήταν elite στη δημιουργία από τη θέση 3. Στο ΝΒΑ το να έχεις έναν Ευρωπαίο και δη forward να βλέπει τα cuts και να παίζει pnr είναι starter pack για να βρεις θέση.

Στον Παναθηναϊκό δεν θυμάμαι πότε το είδα τελευταία φορά από τον Οσμάν. Αν το είδα και ποτέ.

Γενικά για τον Οσμάν μέχρι σήμερα έχω να πω ότι με την εικόνα που βλέπουμε εδώ υποτιμάται η αξία του.

Κατάφορα.

Είναι λίγο how quickly they forget η όλη φάση του και γενικά θέλω να τον δω να παίζει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και να μην πνιγεί από τις αγωνιστικές αποτυχίες της ομάδας. Ειδικά όντας ο παίκτης που μπαίνει σε ένα σύστημα. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν αφήνω τον ίδιο εκτός πλαισίου ευθύνης. Ένας μεγάλος παίκτης, σε ένα σύστημα που δίνει τη μπαγκέτα στους παίκτες, οφείλει να επιβάλει το παιχνίδι του.

Ο Ντίνος πέρσι κέρδισε τα λεπτά του. Δεν του χαρίστηκαν. Ο Χουάντσο κέρδισε την ομάδα με το hustle του. Όλοι ένας προς έναν το έκαναν πέρσι. Μην τους επαναλαμβάνουμε.

Ο Οσμάν πρέπει να καταλάβει και ο ίδιος ότι είναι κεντρικός άξονας της ομάδας, όχι μια υποσημείωση της.

Και αν για τον Οσμάν είναι δυσκολότερο να μπει σε mood κατοχών και δημιουργίας επιθετικά, στον Παναθηναϊκό παρατηρείται τελευταία να υπάρχει έλλειψη συγκέντρωσης και από τους παίκτες της δεύτερης γραμμής άμυνας.

Και λέγοντας δεύτερη γραμμή άμυνας σίγουρα δεν εννοώ τον Γιούρτσεβεν.

Μακάρι ο παίκτης να βγει αμυντικά αυτό που πρέπει, αλλά αυτό το μακάρι το λέω από το καλοκαίρι και μπαίνει 2025.

Το παιδί αλλαγές δεν. Από την άλλη drop πώς να παίξει ο Παναθηναϊκός με τον Σλούκα και τον Λορέντζο στα γκαρντ; Αν ο Ομέρ μείνει πίσω, θα είναι άραγε η πρώτη φορά φέτος που ο Λορέντζο θα βγει μπροστά από το σκριν; Ας πούμε ευγενικά ότι δεν θα το κάνει. Με λίγα λόγια δεν είναι ο Παναθηναϊκός στημένος για να παίζει έτσι και δεν χρειάζεται κιόλας με βάση την αξία των γκαρντ.

Αυτό είναι απουσία βασικού χαρακτηριστικού από τον ψηλό σου. Θα έπρεπε το υπόλοιπο πακέτο να υπερκαλύπτει κατά πολύ τέτοια αδυναμία για να αξίζει να προσαρμοστείς. Εξ ου και ο Αταμάν δεν το προτιμά.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ο ψηλός πρέπει να έχει μέγεθος και να τρομάζει κόσμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιτύλιγμα.

Ο Βαλαντσιούνας πήγε το 2012 στο Τορόντο ωραίος και ευθυτενής και τον έπιασε ο Casey και τον έκανε σαν τον The Rock. Σήμερα, 12 χρόνια μετά και συζητείται αν θα τον πάρουν οι Λέικερς.

Είναι το άθλημα τέτοιο.

Από την άλλη, ο Γιούρτσεβεν ήταν γνωστό ότι δεν έχει γρήγορα πόδια και αυτός είναι και ο λόγος που δεν βρίσκεται απέναντι. Είναι ψηλός, έχει ένα άλφα επιθετικό πακέτο και μπορεί να σκοράρει στη ρέγκιουλαρ στο ΝΒΑ. Στην Ευρωλίγκα της πολυκοσμίας στη ρακέτα και με την αποστροφή του παίκτη στην επαφή αυτό γίνεται πιο δύσκολο, με αποτέλεσμα να βλέπουμε τον παίκτη να κάνει airball κάτω από τη μπασκέτα.

Και γενικά.

Έχοντας στο μυαλό σου τον Κώστα τον Αντετοκούνμπο στην περσινή του κατάσταση τότε καταλαβαίνεις τη διαφορά στο motor και την ένταση που φέρνει ένας παίκτης ειδικών συνθηκών πίσω. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο Αταμάν τον βάζει σήμερα μαζί με τον Λεσόρτ.

Ο Αταμάν δίνει μηνύματα με τις πεντάδες του εδώ και καιρό. Σε πολλούς. Απλά δεν.

Να κάνω ωστόσο ένα τεράστιο disclaimer γιατί δεν αφορά μόνο τον Ομέρ η πίσω γραμμή άμυνας και πάλι θα ήταν άδικο να στοχοποιείται ο παίκτης.

Οι Λεσόρτ και Χουάντσο βρίσκονται εξίσου σε πολλά σημεία τελευταία να χάνονται.

Το disclaimer έγγειται στο ότι οι συγκεκριμένοι πάντα θα έχουν ένα γιγάντιο benefit of a doubt. Και αυτό γιατί η πίεση που δέχονται όταν η περιφερειακή γραμμή είναι non existent λειτουργεί διαστρεβλωτικά τόσο ως προς την εικόνα όσο και ως προς την προσφορά τους.

Παρόλα αυτά και οι ίδιοι ατομικά δείχνουν πολλές φορές εκνευρισμένοι.

Την ώρα που μιλάμε ο Ναν κάνει κάπου μόνος του προπόνηση στο ΟΑΚΑ εξαιτίας αυτών των νεύρων και σε ένα άλλο universe αυτή τη στιγμή θα έγραφα για το work ethic αυτού του τύπου.

Αυτού του υπέροχου τύπου.

Anyway, μιλώντας για εκνευρισμένους ας πάμε και στη επιφύλαξη που είπα ότι κρατάω.

Για την εικόνα της ομάδας υπάρχουν αγωνιστικές εξηγήσεις και αυτό θέλω να το τονίσω. Παρόλα αυτά οφείλουμε να πούμε ότι ο Αταμάν έχει δοκιμάσει όλα ή σχεδόν όλα τα σχήματα που θα μπορούσε. Πολλές φορές περισσότερο και από ό,τι πρέπει.

Αυτό ωστόσο που βλέπεις με γυμνό μάτι είναι παίκτες να μην δίνουν αλληλοκαλύψεις.

Δεν είναι απλά ότι χάνονται στις περιστροφές. Είναι ότι ένας παίκτης μπορεί να ξεκινήσει να ποστάρει ξεκινώντας από τα 6 μέτρα και μέχρι τη ρακέτα θα έχει μόνο τον προσωπικό του αντίπαλο.

Και αυτή η έλλειψη hustle είναι κάτι που βλέπεις να εντείνεται όσο προχωράει η χρονιά.

Η ατομική ικανότητα αποτελεί σίγουρα έναν παράγοντα εξ ου και η αγωνιστική πτώση παικτών μπορεί να εξηγήσει την εικόνα.

Η επιφύλαξη ωστόσο παραμένει.

Το περιστατικό με τον Παπαπέτρου, οι δηλώσεις του Λορέντζο για το πού είναι πιο αποδοτικός, οι δηλώσεις του Ομέρ ότι όταν παίζει είναι καλός, ο εκνευρισμός διαρκείας του Ναν, ίσως να μην είναι τίποτα παραπάνω από νορμάλ ζυμώσεις εντός μιας ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό.

Ίσως και να είναι ενδεικτικές μια κατάστασης που πρέπει να λυθεί εκ των έσω.

Είτε το ένα είναι, είτε το άλλο, είτε και τα δύο, στην προκειμένη λίγο με ενδιαφέρει.

Οι ομάδες είναι ζωντανοί οργανισμοί και η μάχη των παικτών για μια θέση στον ήλιο είναι μία απόλυτα θεμιτή μάχη. Στα μάτια μου είναι σαφές ότι η είσοδος παικτών με στάτους εντός του βασικού ροτέισον δημιούργησε συνθήκες που άφησε άλλους παίκτες να πρέπει να αγωνίζονται λιγότερο και άλλους παίκτες να αγωνίζονται σε χρονικά και αγωνιστικά πλαίσια τα οποία είναι πιο πιεστικά και ως εκ τούτου πιο εύκολο να τους κάνουν να φαίνονται κατώτεροι των περιστάσεων.

Με άλλα λόγια, ο ανταγωνισμός είναι υγιής όταν δεν γίνεται τοξικός και ο Παναθηναϊκός πρέπει να το διαφυλάξει αυτό. Το έκανε πέρσι, μπορεί να το κάνει φέτος και πρέπει να το κάνει του χρόνου και για όσο θα διεκδικεί και πάλι τίτλους και διακρίσεις.

Οι ισορροπίες σε μια ομάδα δεν είναι κάτι που θα πω εγώ, ή εσύ, ή κανένας εκτός ομάδας το πώς πρέπει να διατηρηθούν.

Ο Παναθηναϊκός είναι στελεχωμένος σε τεχνικό και αγωνιστικό επίπεδο με την ελίτ της Ευρώπης και ως εκ τούτου με τους ανθρώπους που κέρδισαν ακριβώς επειδή ξέρουν να αντιπαρέρχονται τέτοιου είδους κρίσεις.

Προσωπικά και παρότι αυτό που βλέπω από την αρχή της χρονιάς είναι μόνο εκλάμψεις μεγαλείου, δεν θα στοιχημάτιζα ποτέ εναντίον της συγκεκριμένης ομάδας σε οποιαδήποτε θέση και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και αν τερματίσει στην Ευρωλίγκα ακριβώς λόγω όλων των παραπάνω.

Για την ακρίβεια, για να είμαι ειλικρινής σε κάθε παιχνίδι, πολλές φορές ακόμα και εντός παιχνιδιών, είμαι τόσο βέβαιος ότι θα δω ένα ξέσπασμα από το οποίο και έπειτα ο Παναθηναϊκός δεν θα κοιτάξει πίσω στη χρονιά. Ο Παναθηναϊκός βέβαια είναι μονίμως σαν τον Θέοντεν όσο ήταν υπό την επιρροή του Γκρίμα και κάθε φορά που τον βλέπεις λες τώρα θα σπάσει τα μάγια.

Δεν το έχω δει ακόμα αλλά δεν πρόκειται να σταματήσω να το πιστεύω.

Το σίγουρο είναι ότι όταν αυτό το ρόστερ διώξει απο πάνω του όλη τη σκουριά θα φανεί από το πρώτο δευτερόλεπτο του αγώνα.

Να πω κλείνοντας ότι αλλαγές, κεφάλια, μεγάλα λόγια και λοιπά γλαφυρά καλό είναι να υπάρχουν μόνο για να εκτονώνουν οργισμένα πληκτρολόγια από αδαείς με το άθλημα και την επιτυχία.

Ο κορμός που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης βρίσκεται ακόμα στο ίδιο γήπεδο και καλό θα είναι να βρίσκεται για πολλά χρόνια ακόμα, όπως ακριβώς γινόταν στο παρελθόν.

Ακόμα και τις χρονιές που δεν πήγαιναν όλα όπως τα ήθελες.

Ακόμα και αυτές.

Θυμήθηκες πώς είναι να φτάνεις στην κορυφή, τώρα πρέπει να θυμηθείς πώς έμενες σε αυτήν για χρόνια χωρίς να φοβάσαι τίποτα.

Το υπενθυμίζω γιατί συνήθως όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης παθαίνουν αμνησία.