Πώς τα φέρνει η ζωή και με μία ήττα διαλύεται ο κόσμος.

Λοιπόν από προχτές παλεύω με δύο διαβολάκια στους ώμους. Το ένα με θέλει να αρχίσω να λέω όλα τα στραβά που βλέπω στην ομάδα και το άλλο με θέλει να πω τα στραβά όσων βλέπω από χτες να λένε για την ομάδα.

Και επειδή δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα ούτε και έχω χρόνο να επεκταθώ όσο θα ήθελα θα ξεκινήσω χωρίς εισαγωγές.

Η ήττα από τη Βίρτους είναι μια κακή ήττα και όχι λόγω του αποτελέσματος αλλά λόγω του τρόπου που ήρθε. Δηλαδή με την εικόνα της ομάδας που δεν σου έδινε σε καμία περίπτωση την εντύπωση ότι μπορεί να διεκδικήσει το παιχνίδι.

Αυτό και πάλι από μόνο του δεν θα έλεγε πολλά αν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός μέσα στη χρονιά, πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που επί της ουσίας ακόμα δεν έχει ξεκινήσει καλά καλά. Τη στιγμή που μιλάμε η Εφές του πλήρους ρόστερ και των ακόμα περισσότερων θετικών σχολίων που έχει αποσπάσει για τη δυναμική του ρόστερ της βρίσκεται στην 18η θέση, η Παρτιζάν του Ομπράντοβιτς στην 14η και οι Μονακό, Φενέρ, Ρεάλ στην 8η, 9η και 10η θέση αντίστοιχα.

Ο Παναθηναϊκός είναι μία θέση πάνω τους.

Η ήττα στη Μπολόνια ήταν πρωτίστως κακή γιατί ο Παναθηναϊκός έβγαλε την ίδια εικόνα αδυναμίας να διεκδικήσει το παιχνίδι που είχε βγάλει και με τη Μπαρτσελόνα, ή την ίδια αδυναμία να σταματήσει την κατηφόρα που είχε δει να έρχεται με την Μπασκόνια των μηδέν μέχρι σήμερα νικών.

Νομίζω είναι σαφές ότι έχω καταπιαστεί με το πρώτο διαβολάκι.

Υπάρχει -μάλλον υπήρχε πάντα- και ειδικά υπήρχε στο ποδόσφαιρο, τα χρόνια που ο Παναθηναϊκός ήταν ο κανονικός Παναθηναϊκός και κάθε φορά που ερχόταν μία ήττα, ήττα ως απότοκο πολλαπλών παραγόντων, κόσμος, δημοσιογράφοι και παροικούντες την Ιερουσαλήμ μιλούσαν για λάθος αλλαγές, παίκτες που δεν έπαιξαν καλά και προφανώς λανθασμένη τακτική του προπονητή.

Αυτό τώρα γινόταν ανεξαρτήτως context. Ήττα σήμαινε τα παραπάνω.

Θα μπορούσε σε ένα παιχνίδι να έπαιζες με λιγότερους παίκτες, να έλειπαν βασικοί, να είχε πάρει φωτιά το γήπεδο, ή να είχε πέσει μετεωρίτης στις εξέδρες αλλά η ανάλυση θα ήταν η ίδια.

Ρώτα όσους έπαιξαν στη Ριζούπολη.

Επανέρχομαι.

Η ήττα, ή μάλλον οι ήττες και κυρίως οι εμφανίσεις στην αρχή της σεζόν δεν είναι τέτοιες που εμπνέουν εμπιστοσύνη ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να επιβληθεί με άνεση στον αντίπαλο.

Το έκανε στην Εφές δείχνοντας τα δόντια του και κάποιους τους ηρέμησε και άλλους τους ανησύχησε.

Η αλήθεια όπως πάντα βέβαια δεν είναι σε κανένα από τα δυο άκρα, αλλά στην πλήρη απουσία context όταν προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις την ομάδα. Ο Παναθηναϊκός σε αυτά τα λίγα περίεργα παιχνίδια που έχει δώσει μέχρι σήμερα έχει βρεθεί αντιμέτωπος με αναθέματα σε παίκτες του.

Ο Γκραντ, ο Ναν, ο Οσμάν, εγώ, εσύ, όποιος τέλος πάντων δεν παίζει όπως έπαιζε στο F4 του Βερολίνου τον Οκτώβριο μπαίνει στο στόχαστρο για την απόδοση του.

Και ειλικρινά δεν αντέχω να το βλέπω.

Όχι απλά γιατί είναι αφελές. Όχι γιατί το έβλεπες πέρσι από τη μέρα που τραυματίστηκε ο Λεσόρτ. Αλλά γιατί είναι ο ορισμός της ατελούς ανάλυσης που ακολουθούσε την ομάδα από όσο την θυμάμαι.

Στην έρευνα μιας αιτιώδους σχέσης το ολέθριο σφάλμα στο οποίο δεν θέλεις να υποπέσει το μοντέλο σου λέγεται endogeneity.

Όταν θέλεις να πεις ότι ο παράγοντας Χ επιδρά στο αποτέλεσμα Υ, πρέπει να βρεις έναν  τρόπο να κρατήσεις στην ανάλυση σου όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Y σταθερούς. Αν δεν μπορείς, η ανάλυση είναι λανθασμένη και αυτό που λες είναι η ιστορία που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου.

Σε όρους μπάσκετ, αν φταίει ο Ναν, ή ο Γκραντ, ή ο Αταμάν φταίει για την όποια ήττα, θα πρέπει τα πάντα γύρω τους να είναι όπως ήταν όταν η ομάδα κέρδιζε.

Το ίδιο ακριβώς που έβλεπα όλη τη χρονιά πέρσι να γίνεται με τόση γ_____η ευκολία κάθε φορά που ο κάθε Σλούκας γινόταν αντικείμενο σχολίων περί της ηλικίας και της σύνταξης όταν όλως τυχαίως πίσω έπαιζες με τον Ομέρ και Σλούκαρος -ή Αταμάναρος- όταν έμπαινε ο Γκάμπριελ.

Sort of speak, αλλά γίνομαι κατανοητός.

Για να το πω διαφορετικά στην περίπτωση που δεν γίνομαι, αν αυτό που λείπει είναι ο Λεσόρτ, ή ένας ψηλός σαν τον Λεσόρτ, η απαίτηση όλοι οι υπόλοιποι να παίξουν στο 150% για να τον καλύψουν δεν είναι ανάλυση, είναι ανάγκη. Ή για να το πω αλλιώς, αν οι τελικοί του Ελληνικού Πρωταθλήματος παίζονται με τον τρόπο που παίχτηκαν, ο Παναθηναϊκός θα χάνει το ελληνικό πρωτάθλημα τα επόμενα 40 χρόνια.

Και θα μου πεις περίμενε, έτσι όπως τα λες δεν φταίει τίποτα και κανένας. Μας λες ότι Αταμάν και παίκτες τα κάνουν όλα τέλεια αλλά ο Παναθηναϊκός χάνει από συγκυρίες.

Θέλω να πω το ακριβώς αντίθετο.

Ο Παναθηναϊκός οφείλει να εντοπίζει τους πραγματικούς παράγοντες που τον κάνουν να χάνει και να μην φοβάται να τους αλλάζει.

Δεν θα πω ξανά πόσο περίμενα αυτή την αλλαγή της loser νοοτροπίας που έφερε κατά την άφιξη του ο Ρικ Πιτίνο. Ναι αυτός που αργότερα αποδομήθηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν.

Έλεγα από το πρώτο HateCast της χρονιάς ότι ο Ομέρ θα είναι ένα πρόβλημα που θα ακολουθεί την ομάδα όλη τη σεζόν.

Κάνοντας για χιλιοστή φορά το disclaimer ότι ο παίκτης όπως και όλοι οι παίκτες έχουν τον σεβασμό μου για το γεγονός ότι πρέπει να έρχονται αντιμέτωποι με την κριτική του κόσμου, τα χαρακτηριστικά του δεν ταιριάζουν με αυτή την ομάδα.

Για την ακρίβεια δεν είναι απλά ότι δεν ταιριάζουν. Είναι ότι της κάνουν κακό.

Ο Αταμάν έχει επιλέξει να γεμίσει τα γκαρντ του με παίκτες που στερούνται αμυντικού φίλτρου. Όλοι.

Σε αυτό το πλαίσιο αν οι ψηλοί δεν είναι ανθρωποφάγοι, ο Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα. Που δεν πρόκειται να λυθεί εκ των έσω εκτός και αν κάποιοι παίξουν πέραν των φυσικών τους ορίων.

Αν ας πούμε ο Ντίνος παίξει όπως τον Ντίνο του πρώτου μισού της σεζόν του Ευρωπαϊκού τότε ναι, ο Ομέρ δεν είναι τόσο πρόβλημα.

Δεν έχει παίξει. Και δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικό είναι να το περιμένεις.

Όπως έχουμε ξαναπεί, η απάντηση σε αυτό είναι ο Λεσόρτ και ο Χολμς και ο τρίτος να παίζει 5 λεπτά. Και ρωτάω εγώ.

Σε μια σεζόν που έχει πιο πολλά παιχνίδια από ποτέ, πόσο απίθανο είναι να χάσει παιχνίδια -ενδεχομένως και σημαντικά παιχνίδια- ο Χολμς που θυμίζω είναι παίκτης με σοβαρούς τραυματισμούς στην καριέρα του, η ο Χουάντσο, ή ο Γκραντ;

Αλλά άσε τις πλάγιες θέσεις.

Οι ψηλοί.

Πόσο απίθανο είναι ο Παναθηναϊκός να ξαναβρεθεί στα πλέιοφ της Ευρωλίγκας αναγκασμένος να παίζει στο 5 με τον Γιούρτσεβεν;

Αν στις υπόλοιπες θέσεις έχεις τον Έξουμ, τον Μπαμπ, τον Ελάιτζα, τον Εβάντερ Χόλιφιλντ ή τον Μπρους Μπάνερ τότε κατά πάσα πιθανότητα θα αποδώσει ο παίκτης. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η ομάδα θα παίζει χωρίς τέρμα, όντας ανήμπορη να ελέγξει τον ρυθμό με οποιαδήποτε ομάδα άνω του μετρίου.

Και η φετινή Ευρωλίγκα έχει πολλές τέτοιες. Θυμίζω ότι ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει παίζοντας στην έδρα του με τις χειρότερες.

Όπως έχω ξαναπεί την κρίσιμη λεπτομέρεια ότι στο μπάσκετ παίζουν 5.

Ο Καλαϊτζάκης είναι τρομακτικά σημαντικός πλέον ελέω της ένδειας παικτών με αμυντικό φίλτρο αλλά ο παίκτης επιθετικά δημιουργεί πρόβλημα στο spacing, οπότε μπορεί να παίξει μόνο ως game changer για να δώσει stops και να πάρει κεφάλι η ομάδα.

Το είδαμε στην Εφές.

Βασικά μέχρι σήμερα στην Εφές είδαμε το ιδεατό του φετινού Παναθηναϊκού που αν ήταν δυνατόν θα έπρεπε να τον ακολουθήσει μέχρι τον Τελικό της Ευρωλίγκας. Ενέργεια από τους πάντες στο 101% -ακόμα και από τον Ομέρ- Γκραντ, ΠΚ και Χουάντσο να κρατάνε τα πάντα πίσω, Χολμς ως ελίτ 5 και Σλούκας ως all-time great γκαρντ.

Πρώτον.

Αυτό δεν μπορεί να γίνεται σε συνέχεια.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να το κάνει όταν χρειαστεί και αυτό γιατί είναι ελίτ ομάδα. Αλλά δεν μπορεί να το κάνει κάθε εβδομάδα σε μια σεζόν 45 αγωνιστικών, συν εγχώριες διοργανώσεις. Θα μπορούσε αν κάποιοι έστω από τους ρολίστες του μπορούσαν να δίνουν stops.

Αυτή τη στιγμή, ποιος εκ των Ρογκαβόπουλου, Γκριγκόνις, Ντίνου, Ομέρ είναι σε θέση να υπηρετήσει τέτοιο ρόλο;

Και με την βασική ομάδα να αποτελείται από τον Σορτς που είναι 1.75, τον Ναν που τον περνάω και εγώ στα σκριν, τον Σλούκα που άμυνα παίζει μόνο στα F4 και τον Οσμάν που είναι όλα τα υπόλοιπα εκτός από αμυντικός εξολοθρευτής, ποιος μένει να αμυνθεί απέναντι σε ελίτ ομάδες;

Ο ψηλός.

Ποιος ψηλός όμως;

Με το πού έμπαινε πέρσι ο Γκάμπριελ φώναζες blow your trumpets Gabriel. Με το που έπαιξε ο Χολμς φέτος σαν κανονικός ψηλός πάτησες την Εφές και με το που απουσίασε διαλύθηκες.

Μην τα πολυλογώ.

Ο Παναθηναϊκός φέτος πορεύεται ως μια φύσει επιθετική ομάδα, στην οποία οι αθλητικοί ψηλοί είναι απλά αναντικατάστατοι.

Αν το πλάνο ήταν ο Ομέρ και ο Ντίνος να καλύπτουν κάποια λεπτά στη θέση 5 αυτό είναι μια λανθασμένη εκτίμηση πέρα ως πέρα. Και αυτό γιατί και τους δύο παίκτες η ομάδα τους είδε μια ολόκληρη σεζόν να υποαποδίδουν στον συγκεκριμένο ρόλο και την ομάδα να αγκομαχά εξαιτίας του.

Θα ξαναπώ για ακόμα μία φορά ότι οι υπόλοιποι παίκτες εκεί ήταν.

Όπως είναι και φέτος.

Δεν ξέχασε το μπάσκετ κανένας τους. Εξ ου και είναι απολύτως λανθασμένη η λογική της κριτικής στο σύνολο της ομάδας όταν από αυτή απουσιάζει το ένα πράγμα που κάνει όλο το οικοδόμημα να λειτουργήσει.

Είναι σαν να χτίζεις ένα σπίτι και να μην έχεις θεμέλια αλλά να σου φταίνε τα παράθυρα όταν το βλέπεις έτοιμο να πέσει.

Ο Παναθηναϊκός στη Μπολόνια ξεκινάει το 4ο δεκάλεπτο θέλοντας να επιστρέψει σε εκτός έδρας ματς που βρίσκεται 15 πόντους πίσω με πεντάδα Σορτς, Σλούκα, Ναν, Ρογκαβόπουλο και Ομέρ.

Είναι τόσο αδύναμη αθλητικά πεντάδα που σχεδόν τους αδικεί η αναφορά μου.

Έλεγα και στο προηγούμενο άρθρο ότι το καλοκαίρι ονειρευόμουν Έξουμ και Ατσίουες και δεν συμμαζεύεται.

Τη στιγμή που μιλάμε ο Παναθηναϊκός βρίσκεται μείον δύο αθλητικούς ψηλούς από την σεζόν των Λεσόρτ, Κώστα, και μείον έναν από το κομμάτι της σεζόν του Γκάμπριελ, έχοντας αντικατασταθεί από τον Χολμς που χτύπησε και τον Ομέρ με τον Ντίνο που καλούνται να καλύψουν την θέση.

Πώς;

Έλεγα και παραπάνω ότι αν θες να κρίνεις την απόδοση των υπολοίπων παικτών πρέπει να κρατήσεις κάποιες σταθερές. Και η συγκεκριμένη ομάδα στην αρχή της σεζόν προδίδεται μονίμως από την σταθερά που δεν υπάρχει πίσω της.

Ο Σορτς μπαίνει πάντα συγκεντρωμένος και με ενέργεια, βγάζοντας όλο το skillset που ξέραμε ότι έχει. Περνάει τον αντίπαλο στο πρώτο βήμα, βρίσκει τους παίκτες στις γωνίες, σηκώνεται από το midrange και όντως πιστεύεις ότι θα το βάλει.

Κεβάριους Χέιζ έχει για να παίξει pnr;

Τον βλέπεις πόσο όμορφα ψάχνει να παίξει πνρ με τον Χουάντσο και τον Ντίνο (!!) αλλά το ερώτημα στην αρχή της σεζόν είναι «υπάρχει άλλος ψηλός εκτός του Χολμς που ήρθε χτες από το ΝΒΑ για να το κάνει;»

Ο Σλούκας κάνει την καλύτερη του εμφάνιση στην Εφές παίζοντας ως floor general με 4 παλικάρια δίπλα του. Πότε άλλοτε τα ξαναείχε; Ή ακόμα καλύτερα, είναι αυτά η βασική πεντάδα; Μπορεί να είναι αυτή για το σύνολο της σεζόν μέχρι το τέλος;

Ο Ναν μέχρι τώρα κάνει overdribbling, κολλάει την επίθεση, ψάχνει το σουτ του συνέχεια, εκνευρίζεται. Ναι, ο Αταμάν έχει ευθύνη που τον αφήνει μέσα περισσότερο από όσο η απόδοση του επιτάσσει ωστόσο ο Ναν είναι ο καλύτερος παίκτης της ομάδας και ένας από τους καλύτερους της Ευρώπης.

Όσοι εύκολα ζητάνε κεφάλια, ή πάγκο, ή δεν ξέρω γω τί άλλο, δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι έχουν διαχειριστεί πολλές φορές στη ζωή τους τέτοια ρόστερ και παίκτες που όταν τελειώσουν την καριέρα τους θα μπουν με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ομάδας.

Είναι σαφές ότι ο Αταμάν θέλει τον παίκτη που του πήρε το Ευρωπαϊκό να βρει ρυθμό και να μάθει να συνεννοείται με τον Σορτς μέσα από τα πρώτα παιχνίδια της σεζόν. Ελέγχεται για την επί της ουσίας πλήρη απουσία του Ναν τόσο από την επιθετική όσο και κυρίως από την αμυντική λειτουργία της ομάδας του ως ο έχων το γενικό πρόσταγμα.

Αλλά η απαίτηση ο παίκτης να τιμωρηθεί μέσω της δραστικής μείωσης του χρόνου του στο παρκέ δεν αποτελούν ρεαλιστικές και κυρίως διατηρήσιμες λύσεις ιδίως όταν μιλάμε για μια ομάδα που βρίσκεται στην αρχή της σεζόν.

Άντε και ο Ναν παίζει λιγότερο. Για να βρει τον εαυτό του, ή βάλε ό,τι θέλεις. Ως πότε; Και πότε θα προσαρμοστεί στις ανάγκες του φετινού ρόστερ; Με τα παιχνίδια απέναντι στον Προμηθέα;

Εν ολίγοις τα πράγματα πολλές φορές είναι πιο απλά από ό,τι νομίζουμε.

Αυτό ωστόσο για το οποίο πρωτίστως εγκαλείται ο ίδιος ο Αταμάν και η ομάδα στην προκειμένη είναι ότι όλα αυτά γίνονται στην προετοιμασία και όχι στην κανονική περίοδο. Από την άλλη ναι, είχες ταξίδια και διάφορα άλλα. Το εμπορικό κομμάτι είναι μέρος της ομάδας. Αν η ομάδα πρόκειται να έχει τέτοια μπάτζετ ούτε αυτό δεν είναι απολύτως λανθασμένο.

Αν ο Παναθηναϊκός έχει το ρόστερ να διαχειρίζεται μεγάλες σεζόν και σε συνέχεια μεγάλα μπάτζετ δεν είναι εκτός πραγματικότητας να χειρίζεται τους πρώτους μήνες σαν καιρό μονταρίσματος. Με την Ευρωλίγκα να έχει όσα παιχνίδια έχει πλέον, δεν είναι καθόλου απίθανο να το κάνουν και άλλες ομάδες.

Όπως δεν είναι τυχαίο ότι ρυθμό αυτή τη στιγμή έχουν όσοι έρχονται από το Ευρωμπάσκετ, όπως δεν θα είναι τυχαίο όταν περάσουν ντεφορμάρισμα κοντά στον Γενάρη.

Κοινώς όσοι ζητάνε κεφάλια τα ζητάνε απλά για να ικανοποιήσουν την οργή τους. Τίποτα δεν είναι μαύρο ή άσπρο εκτός και αν είσαι αγνώμων ή πονηρός.

Θα έρθουμε και εκεί.

Στα περισσότερα λοιπόν από τα παραπάνω κοινός παρονομαστής είναι αυτός που τα διαχειρίζεται.

Ο Αταμάν τη φετινή σεζόν έχει κάνει μέχρι σήμερα ένα ολέθριο λάθος. Και αυτό δεν είναι ότι κρατάει παραπάνω από όσο πρέπει στο παρκέ τον καλύτερο παίκτη της Ευρώπης μέχρι να βρει τον εαυτό του.

Αλλά ότι πίστεψε πως ο Γιούρτσεβεν θα είναι αρκετός για να καλύψει την θέση του τρίτου αναπληρωματικού σέντερ.

Αν διαβάσεις την πρόταση και ειδικά αν την διάβαζες στην αρχή της σεζόν θα την θεωρούσες τρομακτικά ψιλά γράμματα. Και το έκανες. Αν όχι εσύ που διαβάζεις, το έκαναν οι περισσότεροι γύρω σου. Το βασικό επιχείρημα που ακουγόταν όλο το καλοκαίρι ήταν αφ’ ενός ότι ο Αταμάν ξέρει (λάθος εκ προοιμίου) και ότι στον παίκτη πρέπει να δοθεί ένας χρόνος ακόμα «να μάθει τα συστήματα».

Τα συστήματα ωστόσο δεν σε κάνουν να γυρίζεις πιο γρήγορα πίσω όταν βγαίνεις στα 10 μέτρα να κυνηγάς τον Παγιόλα.

Μα θα μου πεις πάλι ο Αταμάν φταίει, κράτα τον μέσα να παίζει αυστηρά drop. Και ρωτάω. Με ποια ακριβώς γκαρντ μπορεί να παίξει αυτός ο Παναθηναϊκός drop; Ο Ολυμπιακός για να κρατάει τον Μιλουτίνοφ πίσω έχει Γουόκαπ, Ντιλίκινα και αν μπορούσε ο Μπαρτζώκας θα έφερνε και σεκιουριτάδες από το ΣΕΦ.

Ο Παναθηναϊκός να παίξει drop με τον Σορτς, τον Σλούκα και τον Ναν; Ή μήπως να μην έχει κάποιον από αυτούς; Και αν ναι, ποιον;

Μην τα πολυλογώ.

Ο Αταμάν το καλοκαίρι έκανε λάθος πιστεύοντας ότι ο Ομέρ και ο Ντίνος είναι αρκετοί για να καλύψουν την θέση μέχρι να γυρίσει ο Λεσόρτ.

Ναι, το λέμε in retrospect από τη στιγμή που τους βλέπουμε αμφότερους πώς εμφανίζονται αλλά και δεν το λέμε. Το ίδιο lineup στα σέντερ είδαμε και πέρσι και εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι η προσφορά του Γκάμπριελ δεν εκτιμήθηκε σωστά.

Είναι κατανοητό ότι ο Αταμάν θέλει έναν ψηλό να λειτουργεί ως κέντρο αναφοράς στη ρακέτα. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι το πώς πίστεψε ότι το υπόλοιπο lineup θα είναι σε θέση να τον καλύψει αμυντικά.

Στο παιχνίδι της Εφές, aka τον οδηγό της μέχρι τώρα σεζόν, όταν ο Παναθηναϊκός παίζει αυστηρά με Γκραντ, Οσμάν και Χουάντσο στις ενδιάμεσες θέσεις ο Ομέρ δεν είναι κακός. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν είναι δυνατό γιατί πολύ απλά αυτό δεν είναι το βασικό lineup του Παναθηναϊκού. Ούτε μπορείς να βγάλεις τον Ναν από την εξίσωση.

Και ο Ναν είναι ο παίκτης που μέχρι τώρα αμυντικά νομίζω ότι δεν χρειάζεται καν να του κάνεις σκριν, αρκεί να τον κοιτάξει ο αντίπαλος σκρίνερ και αυτός θα σταματήσει την προσπάθεια να ακολουθήσει τον παίκτη του.

Θα μου πεις ναι, οπότε φταίει ο Ναν και μπλα μπλα μπλα.

Ο Ναν φταίει στο κομμάτι που του αναλογεί για τις μέχρι τώρα εμφανίσεις του. Ωστόσο επανέρχομαι στα όσα έλεγα περί ρεαλισμού και απλών φωνών for the sake of it.

Ή για να το πω διαφορετικά.

Δεν είναι δυνατόν να ζητάς από τον Ναν να γίνει Τζρου Χόλιντει προκειμένου να μπορεί να είναι «μη κακός» ο Γιούρτσεβεν.

Δεν μπορώ να το πω σε περισσότερους τόνους.

Αυτό το lineup, το οποίο είναι ένα lineup που θέλει ο προπονητής του, με πολλούς δημιουργούς, σκόρερ με προσωπική φάση, εκτελεστές και πολυθεσίτες έχει τρομακτική, έχει λειτουργική ανάγκη, να βρίσκεται και τα 40 λεπτά πίσω ένας τουλάχιστον παίκτης που μισεί τους ανθρώπους.

Που μισεί. Τους ανθρώπους.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει θέση για έναν  παίκτη με τα χαρακτηριστικά ενός ψηλού με τα πιο αργά πλάγια βήματα της λίγκας, ένα συμπαθητικό χουκ και σοφτ μεντάλιτι, στοιχεία τα οποία τον εκθέτουν ακόμα περισσότερο όταν πλαισιώνονται από τον Ντίνο στο 4 και τα συγκεκριμένα δαντελένια γκαρντ.

Ο Ναν δεν είναι ο Διαμαντίδης να παίζει στο 3, ο Ρογκαβόπουλος δεν είναι ο Φάνης Χριστοδούλου να παίζει στο 4, ο Σορτς δεν πρόκειται να ψηλώσει και ο Σλούκας όποτε μπαίνει πλέον παίζει σε ρόλο Ζιντάν.

Ο Ομέρ σε αυτό το ρόστερ εκτίθεται περισσότερο και από ό,τι του αναλογεί. Ακόμα και εγώ που γράφω, δεν γράφω -ξαναλέω- για τον Ομέρ ως παρουσία, τον οποίο θα χειροκροτήσω όταν αποχωρήσει, αλλά ως φιτ σε αυτή την ομάδα.

Ο Αταμάν το καλοκαίρι σφάλλει με την παραμονή του και σφάλλει πέφτοντας θύμα ενός προβλήματος που το έκαναν πολύ και οι Έλληνες προπονητές, ειδικά κατά το παρελθόν. Έτσι για να προλάβω την επίκληση στην φουστανέλα.

Ο Αταμάν θεώρησε ότι καλύτερα να κρατήσει έναν Τούρκο ως τρίτο, παρά να πάει στα αχαρτογράφητα νερά παικτών με χαμηλό ταβάνι με τους οποίους ενδεχομένως δεν θα μπορούσε να επικοινωνήσει καλύτερα, προκειμένου να καλύψουν μια θέση που σύμφωνα με το πλάνο θα προορίζονταν να παίζουν 5λεπτα.

Και έκανε λάθος.

Ο Ομέρ δεν είναι ο Τούρκος που έχεις συνηθίσει. Ο ίδιος ο Αταμάν στην Εθνική καταλάβαινε ότι δεν γίνεται να του δίνει χρόνο έναντι των παικτών που είχε μπροστά του.

Στον Παναθηναϊκό δεν αλλάζουν τα βασικά του μπάσκετ που να συνηγορούν σε μεγαλύτερο ρόλο του παίκτη.

Θα μου πεις και στον Παναθηναϊκό ο προγραμματισμός είναι ανάλογος με την επιστροφή του Λεσόρτ.

Το λάθος στην εκτίμηση εδώ είναι ότι ο Παναθηναϊκός μέχρι να επιστρέψει ο Λεσόρτ δεν είναι μόνο ότι θα έχει πρόβλημα στη θέση 5. Είναι ότι το πρόβλημα στη θέση 5 θα δημιουργεί ένα ντόμινο προβλημάτων σε όλη την ομάδα.

Συν ότι θα παίζει με τη φωτιά πολύ περισσότερο από όσο χρειάζεται.

Αν αυτή τη στιγμή και μέχρι να γυρίσει ο Λεσόρτ, τραυματιστεί ο Γκραντ, ή ο Χουάντσο, ο Παναθηναϊκός αμυντικά δεν έχει τη δυνατότητα να αμυνθεί απέναντι σε κανέναν.

Σε κανέναν.

Η απουσία του Καλαϊτζάκη ήταν κομβική από τη Μπολόνια. Ή για να το πούμε διαφορετικά η απουσία ενός παίκτη που επιθετικά δεν μπορεί να προσφέρει εκτός πολύ συγκεκριμένων συνθηκών είναι κομβική σε ένα ρόστερ 30 εκατομμυρίων, ή όσων.

Αν τώρα ο Ομέρ παραμείνει, τότε αυτός που βγαίνει εκτός εξίσωσης είναι ο Ντίνος Μήτογλου. Ο Μήτογλου παίζει στο πρώτο μισό της σεζόν του Ευρωπαϊκού όχι σαν το καλύτερο τεσσάρι της Ευρώπης αλλά σαν ένας από τους καλύτερους παίκτες γενικά της διοργάνωσης.

Σήμερα προφανώς αυτό διαφέρει. Πολύ.

Αν ο Ομέρ τελικά συνεχίσει να καλύπτει την θέση του τρίτου ψηλού τότε ο Παναθηναϊκός υπολείπεται έναν tweener στο 4-5 με αμυντικά χαρίσματα και αθλητικότητα επιπέδου Γκιστ.

Αν υπήρχε κάποιο δίλημμα μεταξύ των δύο και με ρωτούσες βεβαίως η απάντηση θα ήταν no brainer. Έχω ξαναπεί ότι ο Ντίνος έχει ένα σουτ από μέση και μακρινή απόσταση. Για 4 πλέον δεν λέει και τίποτα αυτό το σουτ. Για 5 όμως τουλάχιστον τραβάει τον ψηλό μακριά.

Ο Ομέρ δεν το έχει ούτε αυτό.

Ο Παναθηναϊκός στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν παίζει με σχήματα με τον Σορτς και τον Σλούκα μαζί, όπως και με τον Σορτς και τον Ναν που ιδανικά θα ήθελε ο Αταμάν να είναι το backcourt της ομάδας όχι μόνο σήμερα αλλά και τα επόμενα χρόνια.

Ο Γκραντ είναι 33 και θα χρειαστεί ειδική διαχείριση για να είναι αυτός που πρέπει όταν πρέπει, ο ΠΚ είναι one-way και οι Γκριγκόνις και Ρογκαβόπουλος κουτουλάνε μεταξύ τους.

Εν ολίγοις, ο Οσμάν θα είναι το βασικό 3 και όχι άδικα βάσει skillset. Το οποίο όμως skillset όπως έλεγα και στο προηγούμενο -αισίως πρόσφατο- κείμενο δεν προσιδιάζει σε αυτό του 3&D πλάγιου αλλά σε αυτό του all-around facilitator.

Με αυτό ως δεδομένο, αν στο παρκέ δεν βρίσκεται ο ελίτ -το τονίζω- Λεσόρτ, ή ο prime Χολμς, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να ελέγξει τον ρυθμό με οποιονδήποτε συνδυασμό παικτών. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αταμάν στα πρώτα παιχνίδια έχει αλλάξει 200 πεντάδες. Δεν ψάχνουμε μόνο εμείς ποιοι μπορούν να δώσουν stops. Ψάχνει και αυτός.

Αλλά το να προσπαθείς στο μπάσκετ να παρακάμψεις την ανάγκη από το 5 σου να είναι καλός αμυντικός είναι σαν να προσπαθείς να κερδίσεις κλέβοντας.

Δεν είναι απλά με όσα κάνει ο ψηλός σου. Είναι με την ψυχολογία που δίνει στον αντίπαλο.

Με τον ίδιο τρόπο που δεν θα αγχωθεί ο επιθετικός όταν δει τον Ναν μπροστά του και ακολούθως ας πούμε τον Ομέρ, ή τον Ντίνο με αποτέλεσμα οι αντίπαλες περιφέρειες να μεταμορφώνονται σε prime Γουόριορς, έτσι δεν θα αγχωθεί γνωρίζοντας ότι στη ρακέτα δεν υπάρχει ο παίκτης που θα απειλήσει να σε ξεφτιλίσει. Όχι να σε κόψει. Να σε ξεφτιλίσει. Τον οποίο και οφείλεις να έχεις.

Έκανε πριν από λίγο δύο τάπες ο Γουεμπανιάμα στην ίδια φάση και στη μία πήγε να κολλήσει τη μπάλα στο ταμπλό και στην άλλη να τη διώξει από το γήπεδο.

Σε μία φάση προχτές βρίσκεται κάτω από τη ρακέτα ο Σμαϊλάγκιτς και πάει να κάνει tomahawk κάρφωμα που δεν του βγήκε τρομάρα του.

Tomahawk. Ο Σμαϊλάγκιτς.

ΔΙΩΧΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΑΤΣΙΟΥΑ.

Λοιπόν έχω ξεφύγει.

Ο Παναθηναϊκός αγωνιστικά είναι μια τρομακτικά ελίτ ομάδα από την οποία λείπει ο Λεσόρτ και αισίως ο αναπληρωματικός του.

Η επιλογή να παίζεις με ballers στα γκαρντ έχει αποδειχθεί winning, πρώτα από τον Αταμάν και δεύτερον από το ίδιο το άθλημα.

Ωστόσο η αθλητικότητα στις υπόλοιπες θέσεις είναι εκ των ουκ άνευ.

Το προαιώνιο γεγονός στο μπάσκετ ότι οι μέσοι όροι όλων των ομάδων όλων των διοργανώσεων στην ιστορία πέφτουν στα πλέιοφ είναι γιατί τότε οι ομάδες παίζουν με μεγαλύτερη ένταση, κυνισμό και.. αθλητικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί εκεί πηγαίνουν οι ομάδες που έχουν να τα υποστηρίξουν in the first place.

Είναι μια τεράστια ατυχία τόσο η απουσία του Λεσόρτ όσο και ο τραυματισμός του Χολμς πάνω που έδειχνε να μπαίνει στο κλίμα, αλλά δυστυχώς ο Παναθηναϊκός είναι στελεχωμένος έτσι που δεν επιτρέπει τις συγκεκριμένες ατυχίες.

Με αυτούς ο Παναθηναϊκός είναι μια άλλη ομάδα.

Ή μάλλον είναι η βασική σταθερά που απαιτείται προκειμένου όλοι να αρχίσουν να δουλεύουν το παιχνίδι τους.

Και το λέω γιατί αν δεν γυρίσουν έγκαιρα και με το πρόγραμμα που έχει ο Παναθηναϊκός μπροστά του θα δούμε πολλές από τις αναλύσεις που λέγαμε. Και συνήθως σε αυτές, ειδικά όταν γίνονται εν θερμώ, το πιο πιθανό είναι η πραγματική αιτία να υποβαθμίζεται μπροστά στο underperformance του παίκτη της εβδομάδας.

Και φυσικά του προπονητή.

Και αυτό όπως είπα μπορεί να γίνεται είτε από άγνοια, είτε εκ του πονηρού.

Και κάπου εδώ θέλω να μιλήσω για το έτερο διαβολάκι που λέγαμε.

Συνήθως όταν τελειώνει ένας αγώνας του Παναθηναϊκού, μου αρέσει να τον ξαναβλέπω με την ησυχία μου. Προχτές δεν το έκανα. Επέλεξα ωστόσο να ακούσω τις εκπομπές που μίλησαν για αυτόν παρότι δεν το κάνω αυστηρά ποτέ.

Είμαι τέτοιος.

Μόλις τελείωσε το παιχνίδι σκεφτόμουν διάφορα, τα περισσότερα εκ των οποίων έχω την τύχη να μπορώ να τα μοιράζομαι όποτε και όπως θέλω.

Έλεγα πιο πάνω ότι η νίκη στην Εφές κάποιους τους ηρέμησε και κάποιους τους ανησύχησε.

Η προχθεσινή ήττα έκανε το ακριβώς αντίθετο.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στην εκφορά του λόγου για να καταλάβεις ότι ο Αταμάν δεν χαίρει της εκτίμησης των παροικούντων την αθλητική Ιερουσαλήμ.

Είναι το είδος μπάσκετ του που πηγαίνει κόντρα στο ελληνικό μοντέλο, το οποίο αποτυγχάνει τα τελευταία 20 χρόνια;

Είναι ότι είναι πιο απόμακρος και ως εκ τούτου ελάχιστα χρήσιμος για το επάγγελμα το οποίο τον σχολιάζει;

Είναι ότι δεν έχει την εξυπνάδα των Σέρβων με τους οποίους ταυτίστηκε το ελληνικό μπάσκετ λόγω των επιτυχιών τους και τώρα ζητιανεύουν για ένα κομμάτι από την λάμψη τους;

Είναι ότι απλά τα ελληνικά μέσα είναι εγγενώς αντιΠαναθηναϊκά;

Μπορεί και να είναι όλα αυτά μαζί.

Είναι ωστόσο τόσο κωμικά χαρακτηριστικό στην πρώτη ήττα, ανεξαρτήτως συνθηκών, απουσιών, ή οποιασδήποτε περαιτέρω ανάλυσης, να προσωποποιείται το αποτέλεσμα και να ακούγονται φωνές που σχεδόν προδίδουν ικανοποίηση.

Ξαναλέω, από ένα συνάφι που έβγαλε τον Πιτίνο καλό ρήτορα αλλά έτρεξε να στηρίξει τον Σφαιρόπουλο.

Είναι τόσο κωμικό να τρέχεις να αποδομήσεις μια ομάδα αυτής της αγωνιστικής δυναμικής γνωρίζοντας ότι αν γυρίσουν οι ελίτ τραυματίες μπορεί να εκτεθείς για τα λεγόμενα σου.

Θα μου πεις μπορεί και να μην γυρίσουν όπως πρέπει. Μπορεί και όσοι παίζουν να εμφανιστούν χειρότεροι. Μπορεί ο Ναν να παίξει ξύλο με τον Σορτς, ή ο Χουάντσο να σηκωθεί να φύγει όπως έκανε κάποτε ο Ντομινίκ. Μπορεί και όλα μαζί. Κανείς δεν είναι σε θέση να το προβλέψει.

Το θέμα είναι ότι η τακτική της κυνικής, οριακά φτηνής, προσωποποίησης στο δεύτερο κακό αποτέλεσμα είναι μια “κριτική” που ας πούμε ότι αν είσαι Παναθηναϊκός την γνωρίζεις καλά ανά τα χρόνια.

Θα ήθελα η ομάδα που γουστάρω να είναι αληθινή και στο μυαλό μου είναι.

Γι’ αυτό και η κριτική και γι’ αυτό η στήριξη όταν πρέπει.

Και για να το κλείνω, μόνο για όσα ακούω πίσω από τις λέξεις θέλω διαολεμένα περισσότερο να πετύχει ο φετινός Παναθηναϊκός. Και γι’ αυτό θέλω ο Αταμάν να διορθώσει τα κακώς κείμενα όταν πρέπει, όπως πρέπει. Όπως θέλω και οι παίκτες που πρέπει να βρουν τα πατήματα τους με τον τρόπο που πρέπει.

Γιατί αυτό το ρόστερ με συγκεκριμένες προσαρμογές θα αποκτήσει τη δυναμική που ορίζουν οι ιστορικά μεγάλοι παίκτες που το αποτελούν. Γιατί είναι μια ευκαιρία για αυτό το σύνολο και αυτόν τον προπονητή που ενδόμυχα φοβούνται πολλοί περισσότεροι και συμπαθούν πολλοί λιγότεροι από όσους θα παραδεχτούν.

Γιατί στην τελική χρωστάω ένα ακόμα κείμενο στον Σλούκα.

Μέχρι τότε παίκτες θα κρίνονται πίσω από τον διαστρεβλωτικό φακό της ήττας της εβδομάδας και ο Αταμάν θα γίνεται ο μόνιμος στόχος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας ότι βρίσκεται εκεί που βρίσκεται από τύχη.

Αλλά είπαμε στο μπάσκετ όπως και στα περισσότερα πράγματα στην ζωή δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο. Απλά αυτά ακούγονται περισσότερο.

Όταν ο Joker σκοτώνει την Rachel και πηγαίνει να επισκεφτεί τον Harvey Dent στο νοσοκομείο, προσπαθώντας να του εξηγήσει ότι δεν φταίει αυτός για τον θάνατο της του λέει: “Do I really look like a guy with a plan? You know what I am? I’m a dog chasing cars. I wouldn’t know what to do with one if I caught it! You know, I just do things.”

Το ίδιο σκεφτόμουν όταν τον έβλεπα να κάθεται μακριά από τον πάγκο.

Ξέρεις, σε αυτό το τάιμ άουτ.