Τα παλιά τα χρόνια που λέτε, μια γενιά σχεδόν πριν, θα ήταν οριακά περίεργο να δεις κάποιον να γράφει εκτενές κείμενο για τις επιλογές των παιχτών που έγιναν από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Έτσι ήταν η φάση.

Το γιατί έχει πολλές αιτίες, η κυριότερη από αυτές ήταν το divine στάτους του Σέρβου.

Ωστόσο δεν ήταν μόνο αυτό.

Εκείνα τα χρόνια, ειδικά μετά τη φυγή του Μποντιρόγκα και την αρχή της δημιουργίας μιας από τις μεγαλύτερες πολεμικές μηχανές που είδε το άθλημα στην από δώ πλευρά του Ατλαντικού, “ήξερες” πάνω κάτω τί μπάσκετ θα δείς από τον Παναθηναϊκό.

Οπότε δεν είχε και πολλή σημασία το ποιός θα έρθει. Όποιος και να ερχόταν είτε θα έπαιζε αυτό που ήθελε ο Ζοτς, είτε θα τον έτρωγε ο πάγκος.

Κάπως έτσι κάτι Ντελκ, Γιαφτόκας κλπ δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου.

Να πούμε εδώ πως οι Παύλος και Θανάσης δεν ήταν εντελώς αμέτοχοι στις επιλογές. Σίγουρα ο Ζοτς είχε τον πρώτο και τελευταίο λόγο σε αυτά τα πράγματα, ωστόσο αν κάποιος άρεσε πολύ στον αγαπημένο μας Θανάση δε δίσταζε ο τελευταίος να τον φέρει στην ομάδα ή τουλάχιστον να εισηγηθεί (sic) την απόκτησή του.

Και δε σου πήγαινε η καρδιά να πεις όχι στον Θανάση σε τέτοια θέματα, τί να κάνεις έτσι ήταν.

Κάπως έτσι είχε έρθει ο Σάρας ή ακόμη και ο Ντρου Νίκολας που ο Θανάσης είχε ερωτευτεί όταν τον είδε να βάζει σχεδόν 30 με 5/8 τρίποντα σε ματς εναντίον του Παναθηναϊκού.

Όπως είπα και στην αρχή όμως, όλα αυτά έγιναν σε μια άλλη εποχή. Και οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, ο ίδιος ο Ζοτς έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στα χρόνια.

Και πάμε τώρα στο κρίσιμο ερώτημα.

ΤΙ ΜΠΑΣΚΕΤ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ Ο ΖΟΤΣ;

Στο HateCast 72 αναλύσαμε με κάθε πιθανό τρόπο και από κάθε πιθανή σκοπιά τί σημαίνει η επιστροφή του Σέρβου προπονητή στον πάγκο που πήρε 5 Ευρωλίγκες.

Μεγάλο μέρος αυτής της ανάλυσης που επιχειρήθηκε ήταν και η προσπάθεια να δούμε τί θα θελήσει να παίξει ο Ομπράντοβιτς, βάσει τουλάχιστον των τελευταίων δουλειών του σε συνδυασμό με τις τωρινές επιταγές του αθλήματος.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως, πιστεύω πως το ερώτημα είναι από μόνο του λανθασμένο και θα εξηγήσω το γιατί.

Ο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό δε θέλει να παίξει κάτι συγκεκριμένο. Θέλει να παίξει και να κερδίσει, αυτό έκανε πάντα όταν ήταν σε must win ομάδα και σε αυτό ακριβώς είναι ο καλύτερος όλων των εποχών.

Ο Ζοτς είναι αυτός που είναι γιατί το βασικό του μέλημα ήταν να κερδίζει και όχι να προωθεί κάποιου είδους φιλοσοφία για το άθλημα. Αυτό ερχόταν αργότερα μέσω των νικών και πάνω στις νίκες στηριζόταν.

Ο πιο ασφαλής τρόπος για αυτό είναι να είσαι ικανός να ανταπεξέρχεσαι σε όσο το δυνατόν περισσότερες συνθήκες που θα προκύψουν στο παιχνίδι, κοινώς να είσαι όσο πιο versatile γίνεται.

Ως εκ τούτου ο Ομπράντοβιτς έχτισε φέτος έναν Παναθηναϊκό που κυριολεκτικά μπορεί να παίξει τα πάντα.

Στην πραγματικότητα δε θυμάμαι ποτέ την ομάδα να έχει πιο πλήρες ρόστερ. Το χιλοτραγουδισμένο ρόστερ του 2009 παραμένει το πιο ποιοτικό όλων των εποχών γιατί πολύ απλά δε γίνεται να συνυπάρξουν ξανά τρεις πιθανοί GOATs της Ευρωλίγκας στα γκαρντ συν τους Φώτση, Μπατίστ και Πέκοβιτς.

Το ρόστερ της σεζόν 2026-27 όμως είναι το πιο πλήρες που είδαμε ποτέ στον Παναθηναϊκό.

Ας ξεκινήσουμε με τις αποδεσμεύσεις.

Είχα πάρει ανοιχτά θέση από πολύ νωρίς ότι οι Οσμάν και Σόρτς έπρεπε να αποχωρήσουν, όσο καλοί παίχτες και αν είναι. Ο λόγοι είναι απλοί και για τους δύο.

Ο Σόρτς όσο καλός κι αν είναι, όσο επιθετικός προς το καλάθι εμφανίζεται κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών κλπ, δεν έχει σουτ. Και πέραν του ότι η ανοχή μου σε αυτά τα γκαρντ τείνει στο μηδέν όταν μιλάμε για τον βασικό χειριστή,  είναι γεγονός ότι για να λειτουργήσουν πλήρως πρέπει να γίνουν υπερβολικά πολλά πράγματα σωστά, σε συνθήκες που να θυμίζουν εργαστηριακό περιβάλλον – και το μπάσκετ που παίζεται στο γήπεδο, ειδικά στις κρίσιμες στιγμές του, απέχει συνήθως πολύ από αυτό.

Από την άλλη ο Οσμάν είναι παιχταράς αλλά δεν είναι ο παιχταράς που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός. He’s not the herοχι όχι, παρασύρθηκα 😂.

Στα σοβαρά τώρα, ο Τούρκος είναι όντως παίχτης που ανήκει στην ελίτ του μπάσκετ της Ευρωλίγκας αλλά είναι η φύση του τέτοια που πολύ απλά δεν τον καθιστά καλό φιτ.

Αυτό που έχουν ξεχάσει όλοι όσοι μιλούν για το θέμα είναι ότι ο Τσέντι έκανε το βασικό glow up του από εκείνη την αποφράδα ημέρα που ο Λεσόρ έσπασε το πόδι και έπειτα.

Πέρυσι, με τον Παναθηναϊκό να μην έχει κανένα σημείο αναφοράς στη ρακέτα όσο έλειπε ο Γάλλος αλλά και με την επιστροφή του Λεσόρ εντός της χρονιάς σε αναμενόμενο χαμηλότερο επίπεδο σωματικά και παικτικά, υπήρχε ο “χώρος” που ο Οσμάν έχει ουσιαστικά ανάγκη.

Στη σεζόν που έρχεται όμως θα έρθει και ένας Λεσόρ που θα έχει κάνει κανονική προετοιμασία με την ομάδα, με το ίδιο να ισχύει και για τον Χέιζ-Ντέιβις.

Όποτε αυτό που είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός εκεί ήταν ένας παίχτης σαν τον Μπόνγκα.

Ο Γερμανός ήταν η πρώτη απαίτηση του Ζοτς, κάτι πολύ ενδεικτικό του ότι ο Σέρβος έκανε πάνω κάτω την ίδια σκέψη με αυτή που αναλύθηκε πριν. Η αλήθεια είναι ότι έγινε μια κουβέντα με τον Τούρκο όπου του εξηγήθηκε ότι θα χρειαστεί να έχει έναν διαφορετικό ρόλο, με τον Ζοτς να μην καίγεται να τον κρατήσει (για να συνεννοούμαστε).

Ο Μπόνγκα τώρα φέρνει πρωτίστως μάκρος, grit, τακτική επάρκεια στην άμυνα και μετρημένες προσπάθειες στην επίθεση. Ο Παναθηναϊκός τα είχε ανάγκη όλα αυτά, ειδικά στο 3.

Θα ζητηθεί από τον παίχτη να βάλει τα ελεύθερα που θα δημιουργηθούν – και τα οποία αναπόφευκτα θα έρθουν γιατί ο Παναθηναϊκός έχει πλέον σούτ στον άσο ξανά.

Γενικά θα αναφέρω για νιοστή φορά ότι το μπάσκετ δεν είναι πυρηνική φυσική.

Είναι βασικό να υπάρχουν παίχτες των οποίων τα σκιλλς θα είναι ικανά να δημιουργούν χώρο, ο οποίος χώρος θα δημιουργήσει πιο εύκολα τις αποστάσεις και έτσι η ίδια η δουλειά του προπονητή θα γίνεται πιο εύκολη.

Η ανακοίνωση για απόκτηση του Φρανσίσκο ήχησε σα μουσική στα αυτιά μου γιατί η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν πολύ την απόκτηση παίχτη που δεν προσφέρει τριπλή απειλή, σε συνδυασμό πάντα με τη δημιουργική του επάρκεια.

Ο Φρανσίσκο σουτάρει πέρυσι στη regular season με 39,9% στο τρίποντο, με πολλά από αυτά να έχει χέρι μπροστά του συν ένα 6,4 στον αριθμό των ασίστ.

Εδώ να πούμε βέβαια ότι παρά τον αριθμό των ασίστ ο Γάλλος δεν είναι Σλούκας στη δημιουργία, ούτε Μάικ Τζέημς. Είναι όμως πραγματικά ικανός να δει τη σωστή πάσα και γενικά να πάρει τη σωστή απόφαση, του έκανε καλό γενικά η συνύπαρξή του με τον Σπανούλη στο Περιστέρι, πολυεπίπεδα.

Όσον αφορά το ερώτημα του αν θα ταιριάξει με τον Ναν θα επιμείνω στη βασική αρχή μου, ότι είναι πάντα πιο εύκολο να ταιριάξουν παίχτες που πέραν της προσωπικότητας έχουν και εκτέλεση από παντού.

Πχ είναι ενδεικτικό το παράδειγμα της συνύπαρξης Σάρας – Σπανούλη – Διαμαντίδη με την ικανότητα και των τριών να μπορούν ανά πάσα στιγμή να παίξουν μακριά από τη μπάλα, εν αντιθέσει με το χάος που δημιουργήθηκε στον Ολυμπιακό τότε με τη συνύπαρξη Σπανούλη – Παπαλουκά – Τεόντοσιτς, μιας και υπήρχε πάντα ένας που δυσκολευόταν πολύ παίζοντας off ball – αναφέρομαι πάντα στο επιθετικό κομμάτι.

Το πιο ενδιαφέρον της υπόθεσης με τον Ναν δεν είναι η συνύπαρξή του με τον Φρανσίσκο αλλά το τί μπορεί να έχει στο μυαλό του ο Ζοτς για τον Αμερικανό.

Για να πούμε πρώτα κάποια βασικά πράγματα, δε θυμάμαι ποτέ τον Ζοτς να έχει πρόβλημα διαχείρισης κάποιου παίχτη εγνωσμένης αξίας στα ρόστερ του (όσον αφορά τους συλλόγους τουλάχιστον). Τουναντίον, τους έκανε όλους ακόμη καλύτερους. Μερικές φορές τους κέρναγε και κανένα μπουκάλι αν τους πετύχαινε έξω τα βράδια, γνωστός μερακλής ο Σέρβος.

Δύο πράγματα έχω στο μυαλό μου όσον αφορά τη χρήση του Αμερικανού σούπερσταρ. Το ένα είναι ο τρόπος χρήσης του Πάντερ στην Παρτίζαν, όπου ήταν ουσιαστικά εκ των βασικών χειριστών της, αν όχι ο πιο βασικός όλων. Το άλλο είναι η δεδομένη ικανότητα του Ναν στο PnR ως εκτελεστής και δημιουργός, πόσω μάλλον με την παρουσία ενός παίχτη σαν τον Φρανσίσκο δίπλα του και όχι κάποιον σαν τον Σόρτς.

Εκτιμώ πως ο Ζοτς θα του φορτώσει μπάλες αλλά είναι τέτοια η φύση του ρόστερ όπου θα παίξει και off, δε γίνεται να μην το κάνει. Στην τελική το έκανε πολύ και στην πρώτη χρονιά όπου υπήρχε ο Σλούκας και ο Λεσόρ, κάποιοι που έπαιρναν δεδομένα πολλές μπάλες.

Πάμε λίγο τώρα στη φρόντλαιν.

Το Χέιζ-Ντέιβις – Χουάντσο – Λεσόρ – Γιαμπουσέλε – Φαλ – Μητογλου είναι ίσως η πιο πλήρης σύνθεση που είδαμε ποτέ στο 4/5. Όταν λέω ποτέ το εννοώ, αναφέρομαι στην ιστορία της Ευρωλίγκας.

Μιλάμε για μια εξάδα παιχτών που μπορεί να παίξει τα πάντα. Τα πάντα όμως.

Ο Λεσόρ παίζει με την ίδια επάρκεια με πρόσωπο και πλάτη συν τη δεδομένη ικανότητα του στο χετζ άουτ. Ο Φαλ προσφέρει το rim protection και την ελίτ δημιουργία από χαμηλά και ο Γιαμπουσέλε το άνοιγμα του γηπέδου με την παράλληλη ικανότητα να χτυπάει στα close out, συν το ότι μπορεί να σπρώξει φορτηγά πίσω.

Όλα αυτά με την παρουσία ενός σχεδόν do-it-all παίχτη σαν τον Χέιζ-Ντέιβις στο 4 (που μπορεί να πάει και στο 3) συν τον Χουάντσο με το ελίτ ριμπάουντινγκ και τη συνολική αντίληψη στο παιχνίδι (λίγο τα ΕΛΕΥΘΕΡΑ σουτ και ΤΑ ΛΕΙ-ΑΠ αμίγκο και είμαστε τέλεια).

Δηλαδή οκ, τι άλλο να ζητήσει κάποιος σε όρους στελέχωσης στο 4/5;

Τα δίδυμα που δημιουργούνται είναι πάρα πολλά. Τα Λεσόρ – Γιαμπουσέλε, Γιαμπουσέλε -Χουάντσο, Φαλ – Χουάντσο, Λεσόρ – Ντέιβις (συν τον Μπόνγκα στο 3) καλύπτουν οποιαδήποτε συνθήκη μπορεί να παρουσιαστεί στο παρκέ. Μπορεί να δούμε και Χουάντσο – Ντέιβις όπως πέρυσι ή Λεσόρ – Γιαμπουσέλε – Ντέιβις.

Κάπου εδώ να πω ότι εκτιμώ πως αν ο Ρογκαβόπουλος είναι καλά και δεν παρουσιάζει θέματα με το πέλμα του μέσα στη χρονιά, ο Ζοτς θα τον παίξει αρκετά γιατί πολύ απλά πάντα θέλει να παίζει με sharpshooters.

Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός έχει 4 παίχτες που είναι εξαιρετικοί στο ποστ. Λεσόρ – Φαλ – Ντέιβις – Γιαμπουσέλε (ακόμη και ο Γκραντ). Σε αυτή τη συνθήκη παίχτες σαν τον Ρογκαβόπουλο μπορούν να πάρουν κάποια flare screens που θα δημιουργηθούν απέναντι ή πολύ απλά να εκτελέσει σε PnR καταστάσεις.

Από την άλλη τώρα, ο Μπάντιο θεωρώ πως είναι η πιο ιδιαίτερη μεταγραφή που έγινε φέτος από τον Παναθηναϊκό.

Ο λόγος είναι ότι αν κάποιος παίχτης αυτά τα χρόνια ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί ήταν ο Γκραντ. Ο Αταμάν τον τσίμπησε ως πρώτη του μεταγραφή κάτω από τη μύτη ολόκληρης της Ευρωλιγκας και ο παίχτης έδωσε πράγματα που δε θα έδινε κανένας άλλος.

Ελίτ άμυνα, προσωπικότητα, χειριστής και πολλές φορές 40% στο τρίποντο.

Ε, ο Μπάντιο ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να έρθει για να συνεχίσει τον ρόλο του υπέροχου Τζέριαν Γκράντ.

Θυμάμαι πως όταν ήμουν στη Βαλένθια τον Απρίλιο και παρακολουθούσα το ζεσταμα των ομάδων ότι μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο πραγματικά καλό μπασκετικό κορμί έχει ο Σενεγαλέζος, θυμάμαι κιόλας να το αναφέρω στον Σέντρικ που καθόταν δίπλα μου.

Ο Μπάντιο είναι ο ορισμός του agile σώματος κάτι που τον βοηθά πολύ σε ότι κάνει στο γήπεδο. Ελίτ άμυνα, κάθετο παιχνίδι, προσωπικότητα και θα πάρει και τα σούτ του, τα οποία θεωρώ πως μπορεί να βελτιώσει υπό την καθοδήγηση του Ομπράντοβιτς, στην τελική είναι ίσως ο πιο “Ζοτς” παίχτης του ρόστερ, όπως ήταν και ο Γκραντ της περιόδου Αταμάν.

Και γενικά είναι παίχτης που “ανεβαίνει”, κρατήστε το αυτό.

Κάπως έτσι, αυτό που ισχύει για τα δίδυμα που βγαίνουν στο 4-5 ισχύει και για το 1-2. Και 3.

Ο πρώην παίχτης της Βαλένθια μπορεί να παίξει με τους πάντες στο 1-2, εύκολα τον βλέπεις ακόμη και με τον Γκραντ σε συνθήκες που ο Ζοτς θελήσει να σφίξει τα πράγματα πίσω.

Ένα ερώτημα που αναδύθηκε με τη φυγή του Οσμάν ήταν το κατά πόσο θα δούμε τρανζίσιον από τον Παναθηναϊκό χωρίς τον Τούρκο.

Καταρχάς να πούμε ότι “το τρανζίσιον” είναι συνθήκη μέσα στο μάτς και είναι κάτι που καλό είναι να συμβαίνει με την ομάδα που το επιχειρεί να το κάνει μαζί, ως ένα. Όχι ως κάποιος μεμονωμένος παίχτης που πρέπει να επωμιστεί το ρόλο μόνος του – όπως συνέβη πχ με τον Οσμάν.

Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός φαίνεται ότι μπορεί να εξασφαλίσει το ριμπάουντ που θα του επιτρέψει καταρχάς να δώσει τη γρήγορη πρώτη πάσα σε παίχτες όπως ο Φρανσίσκο ή ο Μπάντιο και ο Ναν οι οποίοι θα τρέξουν ως σύνολο. Είναι πολύ βασικό όλο αυτό στο να παραξεις επιτυχές τρανζίσιον.

Και ο Σλούκας;

Ο Κώστας υπήρξε αυτά τα χρόνια ο παίχτης που με αυτόν μέσα ο Παναθηναϊκός έπαιζε καλύτερα, είναι τόσο απλό, δε χρειάζεται καν να πας σε αναγνώσεις advanced stats κλπ, το βλέπεις και το καταλαβαίνεις. Αλλιώς δεν καταλαβαίνεις το άθλημα.

Αυτή τη στιγμή η εκτίμηση λέει πως οι Ναν, Φρανσίσκο, Μπάντιο ξεκινούν μπροστά από τον Κώστα, με τον ίδιο και τον Γκραντ να αναλαμβάνουν επικουρικούς ρόλους.

Στην τελική ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για αυτό, ο Σλούκας συγκεκριμένα δεν έπρεπε να είναι τόσο κομβικός από πέρυσι, απλώς οι Λορένζο Μπράουν και Σορτς δεν ανταποκρίθηκαν στο ρόλο. Το ότι δεν είχε κανένας τους σταθερό σουτ είναι δυστυχώς μια βασική αλήθεια.

Ο Φρανσίσκο τώρα έρχεται να αναλάβει κανονικά τις τύχες του βασικού 1, με τον Σλούκα να έχει τον ιδανικό πλέον ρόλο για τον ίδιο, του να λειτουργεί δηλαδή ως “δικλείδα ασφαλείας”. Ο αρχηγός έχει δουλέψει με τον Ομπράντοβιτς, γνωρίζονται καλά μεταξύ τους και θα είναι κομβικός στο πέρασμα κάποιων πραγμάτων στο ευρύτερο σύνολο.

Πάντως για να πω την αμαρτία μου θέλω πολύ να δω τον Φαλ και το πώς θα παίξει με αυτόν μέσα ο Ομπράντοβιτς. Αν ο Γάλλος δε βγάλει προβλήματα θεωρώ πως θα τον δούμε περισσότερο από όσο νομίζει ο πολύς κόσμος.

Η εκτίμησή μου στο μπασκετικό μυαλό του Γάλλου είναι δεδομένη και εκπεφρασμένη από πολύ νωρίς στις μέρες του στον Ολυμπιακό, τις εποχές που έλεγα ότι αυτός είναι ο βασικός πυλώνας του τρόπου παιχνιδιού του Μπαρτζώκα και με κοίταζαν περίεργα.

Ο Παναθηναϊκός έχει το οπλοστάσιο να υποστηρίξει playmaking απο πλευράς Φαλ, ειδικά από τη στιγμή που έχει τόσους παίχτες με κάθετο παιχνίδι και εκτέλεση. Θα δούμε, ωστόσο πραγματικά είμαι περίεργος να το δω.

Γενικά τώρα, από τη στιγμή που είπαμε για τους παίχτες πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι στον πάγκο κάθεται ο  Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Όπως αναφέρθηκε και στην αρχή του κειμένου, το βασικό χαρακτηριστικό του Σέρβου GOAT είναι το versatility στη σκέψη, το οποίο οδηγεί σε διαφορετικές συνθήκες μέσα στο παιχνίδι.

Εκτιμώ πως ο Παναθηναϊκός θα πάει κυρίως σε read and react καταστάσεις με το βλέμμα στραμμένο σε ένα υψηλό pace, χωρίς να πιάνει βέβαια επίπεδο περσινής Βαλένθια. O Γιαμπουσέλε αποκτήθηκε για να δούμε 5-out επιθέσεις όπου σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους παίχτες θα βλέπεις και συνεχή κοψίματα στη ρακέτα.

Επίσης ο Ζότς είναι ο πιο PnR προπονητής που είδαμε ποτέ, μαζί ίσως με τον Αταμάν.

Οι 7 φορές πρωταθλητές Ευρώπης έχουν τα υλικά να παίξουν PnR επιθέσεις σε κάθε έκφανση της συγκεκριμένης δράσης, με την παρουσία του Φρανσίσκο στο 1 να λύνει τα χέρια όσον αφορά το απαιτούμενο και τρομακτικά αναγκαίο flow της επίθεσης.

Και θα ήθελα πολύ να δω τον Ναν να πιάνει το – για Ευρώπη – Τζέημς Χαρντεν potential του, κοινώς να τρέχει κανονικά PnR επιθέσεις ως βασικός χειριστής, ο Ζοτς είναι κάποιος που μπορεί να του το βγάλει, σε συνδυασμό πάντα με το υπόλοιπο ρόστερ.

Επίσης, όπως αναφέρθηκε πριν ο Παναθηναϊκός θα τρέξει καταστάσεις από post up δράσεις, ειδικά όταν θα θελήσει να παγώσει το ρυθμό ενός ματς ή να χρειάζεται οπωσδήποτε εύκολους πόντους.

Ξαναλέω ότι στην επίθεση ο Ζοτς έχει τα υλικά και το μεντάλιτυ να παίξει ό,τι θέλει ή ό,τι απαιτήσει η στιγμή.

Στην άμυνα όμως;

Έχουμε και λέμε. Μπάντιο – Γκραντ – Μπόνγκα – Ντέιβις – Χουάντσο – Λεσόρ – Γιαμπουσέλε – Φαλ.

Οι 8 από τους 12 που θα παίζουν κάθε φορά είναι από επαρκέστατοι εώς ελίτ αμυντικοί. Παιδιά που είναι σκληρά και ταυτοχρόνως έχουν αμυντική τακτική γνώση.

Πριν την απόκτηση Φρανσίσκο υπήρχε μια σπέκουλα για τον αν ο άσος θα έπρεπε να είναι πρωτίστως και πάνω απ’όλα αμυντικά επαρκής, χωρίς να μας νοιάζει και πολύ αν σουτάρει καλά αλλά “να είναι καλός δημιουργός”.

Ειλικρινά δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω, ειδικά από τη στιγμή που υπήρχε στο ρόστερ η συγκεκριμένη πληθώρα ΚΑΛΩΝ αμυντικών παιχτών.

Ευτυχώς ο Ζοτς επιλέγει διαχρονικά σουτ στον βασικό χειριστή του, άνοιξε το παράθυρο του Φρανσίσκο και ο παίχτης αποκτήθηκε χωρίς πολλά πολλά.

Υπάρχει μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη, η οποία μάλλον προέρχεται από τις εμπειρίες των περισσότερων στα 3 επί 3 στα ανοιχτά γήπεδα, ότι  “ο καθένας έχει τον παίχτη του στην άμυνα”.

Στην πραγματικότητα είναι κάτι που ισχύει και στο κανονικό παιχνίδι αλλά παράλληλα δεν έχει και την απόλυτη έννοια που έχει στα ανοιχτά.

Καταρχάς υπάρχουν λέβελς στα πράγματα και αφενός πρέπει να πούμε ότι ο Φρανσίσκο πχ δεν είναι Σορτς. Αφετέρου γι’αυτό υπάρχουν έννοιες όπως “αμυντική τακτική”.

Ο Παναθηναϊκός έχει τα μέσα να καλύψει τον Φρανσίσκο. Το triple switch πίσω θα χρησιμοποιηθεί πολύ, με την παράλληλη συγκέντρωση του παίχτη στην on και off ball άμυνα. Επίσης αν δε βγαίνει με τίποτα κάποιο μισματς μπορεί πολύ εύκολα να αντικατασταθεί από κάποιον που θα κόψει αυτή την επιλογή των αντιπάλων.

Θεωρώ σχεδόν αδύνατο για τον Παναθηναϊκό της σεζόν που έρχεται να μην είναι καλή αμυντική ομάδα. Ο συνδυασμός τόσο πολλών και καλών αμυντικών με την ταυτόχρονη παρουσία του Ζέλικο θεωρητικά “κλειδώνει” την όλη κουβέντα.

Ωστόσο, το πρώτο μέλημα για τη νέα σεζόν είναι να μην ακούσω ξανά το “δε μας συμφέρει να πάει ψηλά το μάτς”, ειδικά για μια ομάδα που έχει τέτοια ποιότητα. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι καταιγιστικός μπροστά, όντας παράλληλα ελίτ στην άμυνα.

Οι προδιαγραφές της ομάδας είναι για το καλύτερο two-way σύνολο της διοργάνωσης και αυτό εύχομαι να δω.

Εδώ να πω ότι χάρηκα πολύ όταν άκουσα ότι ο Μπατίστ θα είναι βοηθός του Ζοτς στον πάγκο. Ο Μάικ έχει σχετικά μακρά θητεία ως assistant στο ΝΒΑ και ο συνδυασμός της γνώσης που έχει για το ευρωπαϊκό μπάσκετ τον κάνει τέλειο φιτ στον Παναθηναϊκό της νέας εποχής, όπου υπάρχουν πολλά παιδιά που είναι ξένοι και χρειάζονται μια περαιτέρω διαχείριση και ανάλυση των καταστάσεων.

Από κει και πέρα το βασικό είναι να μην υπάρχουν τραυματισμοί. Το ρόστερ είναι αναγκαία μεγάλο αλλά υπάρχουν μονάδες που είναι αναντικατάστατες, εύχομαι πραγματικά να μη χρειαστεί να προχωρήσει η ομάδα σε μπάλωμα μέσα στη χρονιά εξαιτίας μιας εξαιρετικά κακής στιγμής.

Οι χρόνοι των παιχτών είναι κάτι που είναι αντικείμενο συζήτησης αλλά δε νομίζω πως θα αποτελέσει θέμα. Θα ξαναπώ ότι ο Ζοτς τα έχει διαχρονικά καλά με τους σταρ του, ξέρει να τους διαχειρίζεται όσο κανείς, στην τελική είναι ο πρώτος που αντιλαμβάνεται πλήρως ότι όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια.

Είναι μια πραγματικότητα της ζωής μιας και το συζητάμε.

Κλείνοντας, θα επαναλάβω ότι το ρόστερ είναι ιστορικά πλήρες. Στην πραγματικότητα δε θυμάμαι καμία off season που να μην έλεγα πως “χμμ ίσως θα μπορούσαμε να φέρουμε τον τάδε”. Αυτή τη στιγμή δε μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη περίπτωση παίχτη που θα μπορούσε να έρθει για να καλύψει πιθανή τρύπα στο ρόστερ, κυριολεκτικά δεν έχει άλλους να φέρεις.

Ο Ζοτς ξέρει καλύτερα από τον καθένα πού βρίσκεται, το ίδιο το περιβάλλον ξέρει επίσης καλά ποιός κάθεται στον πάγκο και το ρόστερ είναι από τα καλύτερα που είδαμε ποτέ.

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον.