Αυτό το κείμενο θα ξεκινήσει κάπως επιθετικά, ου μην και προσβλητικά.

Στο δημόσιο λόγο περί μπάσκετ, ειδικά στην ελληνική δημόσια σφαίρα, αυτό που βιώνουμε είναι η επιστροφή στο θέατρο του παραλόγου. Ο Ionesco θα ήταν περήφανος.

Βλέποντας τα άρθρα της – ως επί το πλείστον – προπαγανδιστικής οπαδικής δημοσιογραφίας, ή την κουβέντα στη ζούγκλα του οπαδικού τουίτερ, η αίσθηση που αποκομίζει κανείς είναι ότι βρίσκεται σε ένα περιβάλλον όπου απουσιάζει η κοινή λογική και κυριαρχούν τα μονότονα επαναλαμβανόμενα, ασυνάρτητα κλισέ.

Με λίγα λόγια, αυτό που νιώθει είναι μια αίσθηση παγίδευσης στη ματαιότητα της ατέρμονης οπαδικής βλακείας.

Διότι τι άλλο από δείγμα ατέρμονης ιδεολογικοποιημένης βλακείας μπορούν να θεωρηθούν ατάκες τύπου: “Ακόμα κι αν πάρει την κούπα ο Παναθηναϊκός φέτος δεν θα μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένος“.

Μια ατάκα που έχει γίνει πολύ της μόδας εδώ και κανα δεκαήμερο. Από τότε δηλαδή που ξεκαθάρισε ότι ο Παναθηναϊκός θα μπει στην post-season. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Και θα το εξηγήσω στη συνέχεια.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως.

Το να πει κανείς ότι ο Παναθηναϊκός απέτυχε φέτος στην RS είναι truism, δηλαδή – για όσους δεν ξέρουν τι σημαίνει ο όρος – είναι μια δήλωση προφανώς τόσο αληθινή που δεν προσφέρει τίποτα το καινούριο και άρα τίποτα το ενδιαφέρον στην μπασκετική ανάλυση για την post-season.

Όσο πιο εμφατικά ακούτε, λοιπόν, κάποιον να επαναλαμβάνει τις επόμενες μέρες ότι ο Παναθηναϊκός απέτυχε στη RS τόσο πιο σίγουροι πρέπει να είστε ότι δεν έχει τίποτα το ενδιαφέρον να σας πει για την post-season.

Όταν μάλιστα συμπληρώνει αυτή την ανούσια δήλωση με την ακόμα πιο πομπώδη μπούρδα ότι ακόμα και στην κούπα να φτάσει ο Παναθηναϊκός από εδώ και πέρα δεν θα είναι πραγματικά πετυχημένος φέτος, τότε μπορείτε να είστε σίγουροι ότι πρόκειται για βλάκα με πατέντα.

Διότι εδώ ξεπερνάμε πλέον και τον Ionesco που προειδοποιεί ότι μπορείς πάντα να προβλέψεις τα γεγονότα αφού έχουν γίνει, και πάμε σε ένα ανώτερο επίπεδο παραλόγου με προσπάθεια προκαταβολικής αναίρεσης και αποδόμησης αυτών που μπορεί να γίνουν.

Αρκετό χώρο και αξία δώσαμε στους δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες βλάκες όμως, ας πάμε στα πιο ουσιώδη.

Η Ευρωλίγκα είναι ένα πρωτάθλημα που κρίνεται στη συμμετοχή στα playoff και στο Φ4.

Και απόλυτα επιτυχημένος είναι μόνο αυτός που σηκώνει την κούπα στον τελικό του Φ4. Για να το κάνω λιανά, δεν νοείται αποτυχία στην Ευρωλίγκα όταν έχεις σηκώσει την κούπα.

Για όσες ομάδες δεν σηκώνουν την κούπα το τι μπορεί να θεωρηθεί σχετική επιτυχία ή αποτυχία εξαρτάται από το που ξεκίνησαν στην αρχή της σεζόν, δηλαδή τι μπάτζετ και τι ρεαλιστικούς στόχους είχαν θέσει, και αν και κατά πόσο τους πέτυχαν.

Για να μιλήσουμε με παραδείγματα: η Ζαλγκίρις και η Βαλένθια πχ. είναι ήδη σχετικά επιτυχημένες με την απευθείας είσοδο στα playoff. Από εδώ και στο εξής μόνο να αυξήσουν την επιτυχία της φετινής σεζόν τους μπορούν.

Ο Ολυμπιακός από την άλλη δεν είναι επιτυχημένος που πέρασε στα playoff και ας τερμάτισε πρώτος στη RS. Το αν θα είναι επιτυχημένη η σεζόν του ή όχι θα κριθεί από την έκβαση της post-season.

Το ίδιο ισχύει και για τον Παναθηναϊκό.

H μόνη διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι ότι μια επιτυχημένη post-season για τους πράσινους θα σβήσει την κακή RS, ενώ μια αποτυχημένη post-season για τους κόκκινους θα σβήσει την καλή RS.

Και το αντίστροφο φυσικά.

Αν ο Παναθηναϊκός αποτύχει στην post-season  αυτό θα υπερμεγεθύνει την κακή RS που έκανε. Αν ο Ολυμπιακός νικήσει την post-season αυτό θα δώσει άλλο νόημα στην καλή RS που έκανε.

Η ουσία εδώ είναι ότι η post-season είναι ένα νέο, μικρό πρωτάθλημα εντελώς ξεχωριστό από την RS, το οποίο λόγω της ύπαρξης του Φ4 γίνεται ακόμα πιο ξεχωριστό από τις post-season άλλων διοργανώσεων.

Και γίνεται πιο ξεχωριστό γιατί αυξάνει κατακόρυφα τις πιθανότητες μιας ομάδας που δεν ήταν καλή στη RS να διεκδικήσει τον τίτλο.

Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα της Ευρωλίγκας.

Και ο τίτλος είναι το απόλυτο κριτήριο επιτυχίας.

Το κριτήριο που επισκιάζει όλα τα άλλα.

Και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο λέει μπούρδες. Plain and simple!

Πάμε τώρα στην ουσία της κουβέντας για τον Παναθηναϊκό.

Αυτοί που προεξοφλούν ότι η σεζόν θα είναι αποτυχημένη φέτος ακόμα κι αν νικήσει στην post-season διακρίνονται σε δύο είδη homo basketicus.

Στο ένα είδος ανήκουν αυτοί που φοβούνται ότι αν ο Παναθηναϊκός κάνει την ανατροπή θα καταρρεύσουν εκ νέου τα γνωστά αφηγήματα που συστηματικά προωθούν εδώ και χρόνια κατά τη διάρκεια των RS για την ομάδα τους.

Στο άλλο είδος ανήκουν αυτοί που προσπαθούν να πουν κάτι που έχει νόημα, αλλά το κάνουν με λάθος τρόπο.

Οι πρώτοι είναι σαφές ότι λειτουργούν ιδεολογικά με οπαδικά κριτήρια και στόχος τους είναι να προετοιμάσουν το έδαφος για μια όσο το δυνατόν πιο ομαλή προσγείωση γίνεται σε ενδεχόμενη νέα αποτυχία της ομάδας τους να πάει all the way.

Και φυσικά κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά αυτά που λένε.

Ούτε και οι ίδιοι δεν πρέπει να τα πιστεύουν. Αντίθετα γνωρίζουν πολύ καλά ότι απώλεια της κούπας θα σημάνει παταγώδη αποτυχία της ομάδας τους και τα λαϊκά δικαστήρια θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Με λίγα λόγια οι δηλώσεις τους φανερώνουν τον ενδόμυχο φόβο τους.

Κανείς δεν θα θυμάται την πρώτη θέση στη RS αν τον Μάιο σηκώνει άλλος την κούπα, και ειδικά αν αυτός είναι ο αιώνιος αντίπαλος που μέχρι τα μέσα Απρίλη θεωρούνταν αποτυχημένος.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν αυτοί που ουσιαστικά προσπαθούν να πουν κάτι σωστό, αλλά το λένε με άγαρμπο και εν τέλει λάθος τρόπο.

Και το σωστό είναι ότι ακόμα κι αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει την απόλυτη ανατροπή και πάρει την κούπα, δεν θα πρέπει να αγνοήσει το καμπανάκι που χτύπησε η κακή φετινή RS όταν θα αρχίσει να προετοιμάζει την επόμενη σεζόν.

Για να το κάνω πενηνταράκια για όσους δυσκολεύονται στο βου + α = βα: Αν ο Παναθηναϊκός πάρει την Ευρωλίγκα θα έχει πετύχει απόλυτα τον στόχο του φέτος και ως εκ τούτου η χρονιά του θα είναι επιτυχημένη.

Ο τρόπος που θα έχει πετύχει τον στόχο του όμως δεν θα είναι ένας τρόπος που πρέπει να τον καθησυχάσει ότι όλα τα έκανε καλά.

Είτε πετύχει είτε αποτύχει ο Παναθηναϊκός στην post-season η κακή πορεία της RS δεν θα αλλάξει. Η επιτυχία μπορεί να επισκιάσει την κακή RS αλλά δεν θα την αναιρέσει ως πρόβλημα για το μέλλον.

Η ουσία αυτής της κουβέντας είναι ότι αν ο Παναθηναϊκός πάρει την κούπα και τελειώσει τη σεζόν επιτυχημένος ελλοχεύει ο κίνδυνος να θεωρήσει ότι τα έκανε όλα καλά φέτος και αυτό θα είναι σίγουρα λάθος. Διότι το τελικό αποτέλεσμα της σεζόν μπορεί να είναι ο απόλυτος τρόπος διάκρισης της αποτυχίας από την επιτυχία, αλλά δεν επιβραβεύει ούτε επιβεβαιώνει αυτόματα τον τρόπο.

Για να κάνω σαφές τι εννοώ αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην Εφες του 2021-22.

Η πορεία της Εφές τότε με προπονητή τον Αταμάν δείχνει αρκετές ομοιότητες με τη φετινή του Παναθηναϊκού. Κακή RS, οριακή πρόκριση στα playoff με αρκετή δόση τύχης (τότε δεν υπήρχαν play-in), αλλά μετά ακολούθησε πλήρης ανατροπή του σκηνικού και κούπα.

Η επιτυχία της κατάκτησης της κούπας οδήγησε στην ψευδαίσθηση ότι όλα είχαν γίνει σωστά και ότι μπορούσε να συνεχίσει στο ίδιο μοντέλο, ενώ αυτό το μοντέλο είχε δείξει τα όρια του στη RS.

Το αποτέλεσμα ήταν η παταγώδης αποτυχία της επόμενης σεζόν όταν με ένα από τα μεγαλύτερα μπάζετ της διοργάνωσης και ένα υπερταλαντούχο ρόστερ η Εφες δεν μπήκε καν στα playoff παίζοντας άθλιο μπάσκετ όλη τη σεζόν.

Το δίδαγμα εδώ φυσικά δεν είναι ότι η κατάκτηση της κούπας το ’22 από την Εφες δεν ήταν επιτυχία.

Το δίδαγμα είναι ότι ένα απόλυτα επιτυχημένο τελείωμα μιας αγωνιστικά ως επί το πλείστον μέτριας σεζόν μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα για το πόσο καλό πραγματικά είναι το αγωνιστικό μοντέλο που ακολουθείς.

Για να επανέλθουμε στον φετινό Παναθηναϊκό λοιπόν. Στην post-seaon οι πράσινοι ξεκινάνε από το μηδέν μεν, αλλά από μειονεκτική θέση δε. Αυτό είναι αποτέλεσμα της κακής RS από την οποία δεν κουβαλάνε μόνο τη μειονεκτική θέση στο ξεκίνημα της post-season. Κουβαλάνε επίσης και όλα τα στραβά που έκαναν σε αγωνιστικό επίπεδο κατά τη διάρκεια της RS και τα οποία τους οδήγησαν στη μειονεκτική θέση των play-in.

Για να καταφέρει να φτάσει ο Παναθηναϊκός στην απόλυτη ανατροπή με την κατάκτηση της κούπας, καλείται να κάνει μια μεγάλη αγωνιστική υπέρβαση που περνάει μέσα από σοβαρή βελτίωση όλων των κακώς κειμένων σε αγωνιστική συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της RS.

Πρωτίστως της άμυνας.

Η εμπειρία μας δείχνει ότι μια ομάδα με δομικά προβλήματα και αστάθεια όλη τη σεζόν δύσκολα μεταμορφώνεται σε πολύ καλή ομάδα στην post-season. Από την άλλη ομάδες με άφθονο ταλέντο και μέτρια απόδοση συχνά έχουν μεταμορφωθεί προς το καλύτερο και έχουν φτάσει στην κούπα.

Τί από τα δύο θα κάνει ο Παναθηναϊκός στην post-season;

Είναι δύσκολο να πει κανείς καθώς η εικόνα του φέτος είναι πολύ μπερδεμένη. Είναι σίγουρα ομάδα με δομικά θέματα όσον αφορά την αμυντική συμπεριφορά, η οποία εμφανίστηκε μετριοκαλή στον πρώτο γύρο, κάκιστη για ένα δίμηνο και κάτι στον δεύτερο γύρο που έγινε και πάλι μετριοκαλή τον τελευταίο μήνα.

Κάθε πρόβλεψη για την post-season, λοιπόν, παραμένει επισφαλής.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο όμως κατά την ταπεινή μου γνώμη και θα το γράψω ευθέως αναλαμβάνοντας πλήρως το ρίσκο και την ευθύνη της πρόβλεψης.

Οι πιθανότητες να αποτύχει ο Παναθηναϊκός φέτος, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό στα playoff (θεωρώ ότι θα περάσει από τα play-in είτε ως 7ος είτε ως 8ος), είναι δεδομένα πολύ μεγάλες με βάση τη συνολική εικόνα της RS. Δεν θα αποτελέσει έκπληξη δηλαδή να μην πάει στο Φ4.

Ωστόσο αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να εξαργυρώσει το ταλέντο του και να βελτιώσει το αγωνιστικό του πρόσωπο όσο χρειάζεται για να περάσει από τα playoff, τότε δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα τελειώσει τη σεζόν με απόλυτη επιτυχία σηκώνοντας την κούπα στο ΟΑΚΑ. Και αυτό κατά βάθος το ξέρουν και το φοβούνται οι περισσότεροι στην απέναντι πλευρά.