Ας ξεκινήσουμε από κάτι βασικό. Η σεζόν οδεύει προς το τέλος της. Με λίγα λόγια, ίσως είναι μια καλή στιγμή μια ομάδα που θέλει να λογίζεται στα φαβορί να αρχίσει να κάνει νίκες statement.

Νίκες με συνέπεια σε δύο επίπεδα.

Το ένα επίπεδο είναι αυτό του αποτελέσματος και το άλλο είναι εκείνο της ουσίας. Δηλαδή η νίκη να μην έρθει ως πυροτέχνημα τυχαιότητας αλλά με τρόπο που -κατόπιν ανάλυσης- θα σε κάνει να πιστεύεις ότι πράγματι αυτή η ομάδα μπορεί.

Μάλλον είναι περιττό να τονιστεί ξανά ότι ο Παναθηναϊκός δεν κάνει χρονιά αντίστοιχη του μπάτζετ, του ταλέντου του ρόστερ και του προπονητικού του επιτελείου, και εν γένει των προσωπικοτήτων που διαθέτει.

Είναι κοινοτοπία, αυταπόδεικτο, από τη στιγμή που έφτασε να μην εξαρτάται από τα δικά του αποτελέσματα για το αν θα μπει στα play-in ή στα playoffs.

Κάπως έτσι βρισκόμαστε όλοι όσοι είμαστε οπαδοί της ομάδας στη θέση να μιλάμε για turning point, εμφάνιση που ξαφνικά γυρίζει διακόπτη, και λοιπές μπασκετικές γραφικότητες.

Η εντός του παρκέ αλήθεια είναι η εξής.

Οι πράσινοι εδώ και 6 αγωνιστικές παίζουν καλύτερα. Είναι σαφώς βελτιωμένοι.

Κάτι το οποίο φαίνεται στο μάτι, φαίνεται στη στατιστική (1οι σε offensive rating στα τελευταία 8 ματς), φαίνεται και στα αποτελέσματα.

Η αιτία;

Ήρθε ένας υπερπαίκτης, MVP caliber, που μπορεί να σουτάρει από μακρυά, να γυρίσει πλάτη, να δημιουργήσει από μέσα προς τα έξω (δημιουργία των καλύτερων στατιστικά σουτ 3 πόντων και ενός τρόπου παιχνιδιού με τον οποίο η επίθεση του Αταμάν μπορεί να μεγιστοποιήσει το spacing), να επιτεθεί σε early offense, να παίξει 1vs1, να λειτουργήσει ως screener.

Και όλα αυτά στη συσκευασία ενός εξαιρετικού αμυντικού τόσο στην ατομική όσο και στην ομαδική άμυνα.

Ναι, σε όλα αυτά που πονούσε ο ΠΑΟ δηλαδή.

Είναι κουραστικό να βλέπει κανείς ξανά και ξανά τα ίδια λάθη στις περιστροφές στη hedge out άμυνα. Κακή έως ανύπαρκτη επικοινωνία στην αδύνατη πλευρά. Λάθος συγχρονισμό στη βοήθεια στο ρολάρισμα. Άλλοτε βοήθεια από τον τελευταίο, άλλοτε από τις 45 μοίρες, άλλοτε καθόλου.

Άλλοτε το «μπαμπ» γίνεται στο top of the key, άλλοτε χαμηλά.

Και όχι αυτά δεν είναι διαφορετικά versions στοχευμένης άμυνας. Είναι ακριβώς το αντίθετο.

Σε αυτή την κατάσταση, δίπλα σε ένα παίκτη που λειτουργούσε υποδειγματικά σε αυτήν ακριβώς την άμυνα (Juancho) προστίθεται ο Davis. Η ομάδα αποκτά, ως εκ τούτου, αθλητική -σε κορμί και μπασκετική παιδεία- υπόσταση στις πλάγιες θέσεις.

Παράλληλα, ο Lessort κάνει την επιστροφή του.

Δεν είναι η ώρα να αναλύσουμε τα περί Yurtseven, Holmes, Αταμάν κλπ.

O Ματίας, λοιπόν, έστω και αρκετά κατώτερος (απολύτως μα απολύτως φυσιολογικά) από αυτό που ήταν – ο καλύτερος center της διοργάνωσης – στη συντριπτική πλειοψηφία των φάσεων βγαίνει επιθετικά, όπως απαιτείται ώστε να σταματηθεί ο εκάστοτε χειριστής, στη hedge out άμυνα.

Ο Γάλλος ψηλός έχει βοηθήσει πολύ και στην επίθεση μέσω πολύ καλύτερων πικ πάνω στη μπάλα αλλά κυρίως στη δημιουργία χώρων ώστε να βγουν και καλύτερα αλλά και περισσότερα σουτ, μέσω του gravity που διαθέτει. Στο ματς με τη Barca κλείδωσε και εξαιρετικά τους αντιπάλους του τόσο μετά το hedge out όσο και μετά τις αλλαγές.

Σε αυτό, αν προστεθεί η αυξημένη συγκέντρωση-θέληση και των guard να σπάσουν τα screen, εξηγεί γιατί η ομάδα ανά διαστήματα παρουσιάζεται βελτιωμένη στην άμυνα.

Παρόλα αυτά, πάλι υπάρχουν στιγμές με τρομερά αμυντικά – κυρίως – ζητήματα, είτε λόγω σχημάτων, συναρτήσει του αντιπάλου, είτε λόγω κόπωσης (2ο χειρότερο DRTG στις τελευταίες 8 αγωνιστικές).

Εδώ να πω ότι παρά το κάκιστο DRTG, θα ήμουν πιο ανήσυχος αν ήταν αποτέλεσμα μόνιμα μετριοκακής άμυνας. Τώρα είναι αποτέλεσμα συνδυασμού αρκετά καλών διαστημάτων με πραγματικά κακά. Έχω την αίσθηση ότι αυτό με τις κατάλληλες πεντάδες και απλές σωστές οδηγίες θα αλλάξει.

Το ματς με τη Χάποελ

Ο Παναθηναϊκός πράγματι ήταν καλύτερος στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, παίζοντας σωστότερα το hedge out, αλλά και στοχεύοντας τον Micic στην άμυνα. Ο Σλούκας παίζει σεμιναριακά, ελέγχοντας – και, το σημαντικότερο, επιβάλλοντας – το ρυθμό του παιχνιδιού. Δημιουργεί μέσα από το pick n roll και η ομάδα μοιάζει έτοιμη για το διπλό.

Όταν, όμως, ο 37χρονος αρχηγός του ΠΑΟ καλείτε να παίξει 32′, με αντιπάλους αυτά τα guard, σε μια ομάδα που τον στοχεύει μέσα από το pick n roll, είναι πολύ πιθανό να μην αντέξει.

Ο Ιτούδης αποσύρει κυνικά τον σέρβο σούπερσταρ και βάζει μέσα τον Jones. O Αταμάν επιμένει τόσο στον Σλούκα όσο και στον Lessort.

Και εδώ συμβαίνει το εξής.

Από τη μια οι πράσινοι τα σπάνε, καθώς Osman, ΝΗD και Nunn δεν μπορούν να βάλουν καλά σουτ (καλύτερα από αυτά που μπαίνουν στο υπόλοιπο ματς) και από την άλλη ο Lessort σταματά να βγαίνει δυναμικά στα pnr.

Απεναντίας, επιλέγεται ένα παράξενο middle drop το οποίο μπερδεύει εντελώς την αδύνατη πλευρά, με αποτέλεσμα να καρφώνεται η μπάλα σε 3 φάσεις από τον κεντρικό διάδρομο, ενώ βγήκαν και άλλα 3 ελεύθερα σουτ.

Είτε ήταν οδηγία εκ του πάγκου είτε αδράνεια (που δεν έδωσε οδηγία να αλλάξει αμέσως αυτή η άμυνα αν ήταν πρωτοβουλία των παικτών) ο Αταμάν φέρει ευθύνη.

Ο Ιτούδης εκτός από την απόφαση του να βάλει τον Jones (απόφαση που ουσιαστικά κρίνει σε μεγάλο βαθμό το ματς) αλλάζει ελάχιστα και τον τρόπο που επιτίθεται στο pnr.

Η βασικότερη αλλαγή είναι η τοποθέτηση ή του Shorts ή του Nunn στην αδύνατη πλευρά ως τελευταίοι παίκτες. Ο Shorts το πλήρωσε άμεσα καθώς λόγω μεγέθους και δίνοντας βοήθεια κυριολεκτικά στο ζωγραφιστό της ρακέτας δέχτηκε εύκολα καλάθι από πάνω του.

Η στόχευση του Nunn ήταν πιο σύνθετη και με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Δεν τον τοποθέτησε εξαρχής ως τελευταίο παίκτη.

Αρχικά έβαλε τον παίκτη που μάρκαρε ο Juancho να είναι χαμηλά και τον παίκτη του Νunn στις 45′. Έτσι θεωρητικά ο Juancho είχε την ευθύνη για τη βοήθεια. Τη στιγμή όμως του ρολαρίσματος του ψηλού ο παίκτης του Juancho έκανε φλας στις 45 μοίρες και ο παίκτης του Nunn κατέβαινε στη γωνία. Με αυτό τον τρόπο έπρεπε ή ο Juancho να ακολουθήσει τον παίκτη του και ο Nunn να γίνει ο παίκτης της βοήθειας ή o Juancho να μείνει στη θέση του (και άρα στη βοήθεια) και ο Nunn να αλλάξει στον παίκτη του Juancho.

Ο Νunn δεν άλλαξε ποτέ και η Χάποελ βρήκε ελεύθερο σουτ.

Αυτά είναι λεπτομέρειες που όμως μπορούν να κρίνουν ένα παιχνίδι.

Και εάν θέλουμε να καταλαβαίνουμε ποια ομάδα δουλεύει, σε τι βάθος, και πώς παίζει, πρέπει να τα επισημαίνουμε.

Μια παρένθεση εδώ.

Επειδή είδα από πάρα πολλούς μετά Χριστόν προφήτες να γράφουν και να λένε τα χίλια μύρια όσα για το πόσο ανοργάνωτη είναι η επίθεση του ΠΑΟ και ότι ο Αταμάν κοιμάται όρθιος που έδωσε τη μπάλα στον Νunn και δεν ξέρω γω τι.

Πράγματι ο Παναθηναικός δεν έχει τη λεπτομέρεια άλλων ομάδων και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Είναι τεράστια συζήτηση και θέμα ενός άλλου κειμένου.

Πράγματι, επίσης, στην επίθεσή του (και στην άμυνα) πολλές φορές δεν έχει τους απαιτούμενους αυτοματισμούς (και αυτό ναι, είναι κάκιστο).

Ωστόσο, στο συγκεκριμένο ματς ο Osman αστοχεί σε ελεύθερο γωνιακό τρίποντο ενώ ο Nunn χάνει lay up και στην τελευταία φάση αστοχεί σε επί της ουσίας αμαρκάριστο pull up, δικό του σουτάκι από τα 5,5 μέτρα.

Καλή η κριτική, και στο σάιτ τη βλέπετε, αλλά να έχει νόημα και υπόσταση.

Μπαρτσελόνα: η καλύτερη εμφάνιση

Εκεί η ομάδα πραγματοποιεί το με διαφορά καλύτερο μάτς της RS.

Ποιο είναι το πάτερν;

Ομάδα με μέτριους έως κακούς χειριστές, όχι αθλητική, σε τέμπο που βολεύει, σε βραδιά εξαιρετικής και προετοιμασίας αλλά και in game κοουτσαρίσματος από τον Αταμάν και σε συνδυασμό με παντελώς locked in παίκτες.

Mε λίγα λόγια… τα είχε όλα.

Το 1ο τρικ που αξίζει να επισημάνουμε είναι ότι ο Αταμάν βάζει τον Lessort να μαρκάρει τον Shengelia (δηλαδή το 4αρι) και τον Juancho τον Vesely (δηλαδή το 5αρι). Ο σκοπός αυτού ήταν ο Lessort ως πολύ καλύτερος αμυντικός στο low post να αναλάβει τον Τόκο (που έχει παιχνίδι με πλάτη) και ο Juancho να μπορέσει από τη μια να κλείσει το σουτ μέσης απόστασης του Vesely και από την άλλη να πάει στις βοήθειες 50-50 όταν ο Vesely κινηθεί στη base line ή στο ύψος των βολών, όπου είναι πολύ καλύτερος του Ματίας.

Στην επίθεση υπήρξε εξαιρετική ροή με τη γνωστή συνταγή.

Αυτή που μπορεί να μεγιστοποιήσει την απόδοση του Παναθηναϊκού του Αταμάν. Ο Σλούκας να ορίζει το τέμπο, ο Lessort να ρολάρει σωστά μετά το πικ και ο Nunn να εκτελεί, με τους πλάγιους να είναι εύστοχοι στα νομοτελειακά ελευθέρα σουτ που προκύπτουν.

Συγκεκριμένα, ο αρχηγός του τριφυλλιού παρέδωσε μαθήματα για το πώς και πότε πρέπει να γίνεται η εισαγωγική πάσα στον ψηλό και ο Ματίας κλείδωνε υποδειγματικά τον αντίπαλό του στις αλλαγές, πασάροντας όταν αποφάσιζαν να δώσουν βοήθειες.

Η μπάλα πέρασε και στον NHD με early post ups. (εδώ ο Αταμάν έχει εντάξει και plays όπως flex, δηλαδή base line screen με ακόλουθο screen the screener down pick, ώστε ο ΝΗD να πάρει μπάλα και να δημιουργηθούν συνθήκες 1vs1 και αποστάσεων στην περιφέρεια για σουτ κατόπιν δημιουργίας από το low post).

Φυσικά οι βάσεις της ροής της επίθεσης τέθηκαν από τον Osman, ο οποίος και ξεκίνησε μαγικά τόσο από μακρυά όσο και στο transition.

Μια δεύτερη παρένθεση εδώ: Ο Osman για τα ευρωπαϊκά δεδομένα είναι ένας εξαιρετικός παίκτης που όμως για να έχει πραγματικό νόημα η ύπαρξή του πρέπει αφενός να σουτάρει με 40% και αφετέρου να είναι συγκεντρωμένος πίσω (βοήθειες, περιστροφές, σπάσιμο off ball screen, ριμπάουντ).

Να το θέσω απλά. Πρέπει να σκοράρει με συγκεκριμένο τρόπο που δεν θα παροπλίζει τους υπόλοιπους, αλλά θα βγαίνει μέσα είτε από το transition παιχνίδι είτε από τη ροή της επίθεσης ενώ ταυτόχρονα θα είναι όπως πρέπει πίσω.

Ειδάλλως θα έχουμε το οξύμωρο φαινόμενο να παίζει ο ίδιος καλά αλλά η συνολική εικόνα της ομάδας να είναι μέτρια, και συνακόλουθα να αναρωτιόμαστε «πώς γίνεται αυτό και με καλό Osman;».

Γίνεται και ερμηνεύεται πλήρως από το πώς έχει μάθει η ομάδα να λειτουργεί στην επίθεση και από το τι χρειάζεται στην άμυνα.

Πίσω στο θέμα μας.

Ακόμα και με τον Lessort να βγαίνει δυναμικά και σωστά στα hedge out, η άμυνα του ΠΑΟ με τον Osman στο 3 και τους Σλούκα/Shorts στο παρκέ, είναι ευάλωτη διότι οι καλές ομάδες θα εμπλέκουν τους κοντούς σε off screen (γεγονός που τους δυσκολεύει σωματικά πολύ οδηγώντας σε ελεύθερα ή σουτ ή lay up από κοψίματα) και τον Osman σαν παίκτη βοήθειας.

Αυτό έγινε και με τη Μπάρτσα.

Η λύση ήρθε με το να μπει ο NHD στο 3 και άρα ο ΠΑΟ -με τον Juancho στο 4 και στο 5 Lessort/Farried- έχει:

  • το 5 για τo hedge
  • τα φτερά με το μέγεθος και το IQ να δώσουν σωστά τις βοήθειες

Ένας άλλος τρόπος να χτυπήσει κάποια ομάδα την άμυνα αυτή είναι να παίξει το pick n roll με το 4άρη. Αυτό ουσιαστικά αφαιρεί πλήρως τον Juancho από οποιαδήποτε βοήθεια (αφού εμπλέκεται στην on ball δράση) και βάζει το Lessort σαν παίκτη βοήθειας, κάτι το οποίο θέλει ή καλό decision making (που δεν διαθέτει) ή πολύ καλά δουλεμένη άμυνα σε όρους αυτοματισμών (που ο ΠΑΟ δεν είναι).

Αυτό η Μπάρτσα δεν το έκανε, αλλά το έκανε η Βαλένθια.

Η Βαλένθια και ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Η ομάδα μετά τη νίκη επί της Barca γέμισε αισιοδοξία τον κόσμο, μεγάλο τμήμα του οποίου περίμενε από άνετη επικράτηση με επίδειξη ισχύος του ρόστερ μέχρι νίκη προσωπικοτήτων, δεδομένης μάλιστα της σημασίας του ματς (με νίκη μπαίναν γερά οι βάσεις για 6αδα).

Αντ’ αυτού ήρθε μια ολοκληρωτική ήττα.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι το να χάνει κανείς στη Βαλένθια δεν είναι κάτι που de facto πρέπει να εγείρει ερωτήματα καταστροφολογικού τύπου. Εξάλλου είναι μια ομάδα με τρομερή σταθερότητα όλη τη σεζόν με ελάχιστες ήττες στην έδρα της, επικρατώντας ακόμα και απέναντι σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός που θα καταλήξει όπως όλα δείχνουν στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα της κανονικής περιόδου.

Με λίγα λόγια, υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούνταν ήττα εντός προγράμματος.

Στο σημείο αυτό αξίζει να πούμε δυο πράγματα για το παιχνίδι, ωστόσο. Και αυτό γιατί αφενός ήταν το πιο σημαντικό ως τώρα για την ομάδα και αφετέρου γιατί η Βαλένθια μπορεί να βρεθεί στο δρόμο της για το final 4.

Η Βαλένθια δεν είναι μια τυχαία ομάδα που τρέχει άναρχα το γήπεδο και απλώς σουτάρει.

Αρχικά, βασικό της όπλο είναι το early offense. Προσπαθεί με κάθε ευκαιρία να τρέξει το γήπεδο εκδηλώνοντας την επίθεσή της στα πρώτα 8” βασιζόμενη σε συγκεκριμένους κανόνες, και καταφέρνει να το κάνει τρομερά αποδοτικά.

Οι περισσότερες ομάδες χρησιμοποιούν τον παίκτη στις 45 μοίρες ως πρώτη πάσα σκαλοπάτι ώστε από εκεί να γίνει είτε DHO (χέρι με χέρι) into pick n roll (Miami action), είτε κάποια πάσα πίσω και pick n roll, είτε κόψιμο και empty corner pnr, είτε πάσα και κάθετο κόψιμο για early post up.

Δράσεις δηλαδή που εξαιρετικά σπάνια εκδηλώνονται ως εκτέλεση από την πρώτη πάσα σκαλοπάτι.

Η Βαλένθια απεναντίας το χρησιμοποιεί ως πρώτη επιλογή εκτέλεσης σουτ τριών πόντων, αντικαθιστώντας τον πατροπαράδοτο πρωτεύοντα αιφνιδιασμό του lay up με σουτ.

Οι αποστάσεις της είναι εξαιρετικές καθώς στρετσάρει το γήπεδο με τους περισσότερους παίκτες της να μπορούν να επιτεθούν έστω υποτυπωδώς και με close out αν η άμυνα βγει σωστά στο σουτ.

Παράλληλα βασικός κανόνας είναι ότι, ενώ η αρχή των επιθέσεων γίνεται από τον κεντρικό διάδρομο, πολύ γρήγορα διαβάζουν δυο καταστάσεις:

  1. Σε ποια πλευρά είναι ο πιο αδύναμος αμυντικός
  2. Πού είναι τοποθετημένος ο καλύτερος ριμπάουντερ ή ψηλός στην transition άμυνα

Η transition επίθεσή της είναι ζωτικής σημασίας καθώς στο 5vs5 είναι μια από τις χειρότερες επιθέσεις της λίγκας.

Η ευκολία και ο χρόνος στον οποίο σουτάρει δημιουργούν ιδανικές συνθήκες για τον επόμενο πυλώνα στο παιχνίδι της που είναι το επιθετικό ριμπάουντ.

Η Βαλένθια παίρνει 13 επιθετικά/παιχνίδι και προχθές πήρε 14. Δεν είναι επομένως ότι έγινε κάτι το εξωπραγματικό.

Ωστόσο, σκόραρε 31 πόντους από τα επιθετικά. 31 πόντους από δεύτερες ευκαιρίες.

Λιανά, το 30,3% των συνολικών πόντων, όταν παράλληλα από το transition σκόραρε 35 πόντους με 43,7% τρίποντο. Μιλάμε για την αποθέωση του μπάσκετ της. Πάνω σου.

Τα ριμπάουντ, λοιπόν, όπως ίσως αρχίζετε να φαντάζεστε, δεν έρχονται τυχαία.

Aκολουθούν τρία στιγμιότυπα από επιθετικά ριμπάουντ.

Η Βαλένθια δουλεύει με ακρίβεια και μεθοδικά.

Πώς;

Όταν κάποιος σουτάρει, τουλάχιστον 2 (τις περισσότερες φορές 3) παίκτες της ψάχνουν τον πιο κοντινό αμυντικό παίκτη (συνήθως αυτόν που τους μαρκάρει εκείνη τη στιγμή) και τον «ταγκάρουν» στην πλάτη. Πρακτικά, κολλάνε στην πλάτη του σπρώχνοντάς τον προς το καλάθι (tagging up).

Δεν πηδούν τυχαία, δεν παίρνουν άναρχα φόρα, δεν τρέχουν επειδή είναι αθλητικοί.

Αυτό το positioning αφενός τους φέρνει σε εξαιρετική θέση για το ριμπάουντ, καθώς έχουν την καλύτερη δυνατή στάση σώματος και παράλληλα την καλύτερη θέση σε μεγάλη αναπήδηση της μπάλας, και αφετέρου έχουν ήδη στηθεί για την transition άμυνά τους.

Με τον τρόπο αυτό μειώνουν τις πιθανότητες για γρήγορο lay up όντας ουσιαστικά σε θέση full court pressing.

Μαντέψτε τώρα τι άλλο χρειάζεται αυτό.

Αντοχή.

Εκτός του ότι είναι μια εξαιρετικά προπονημένη ομάδα καρδιοαναπνευστικά, ο Pedro Martinez (κατά την προσωπική μου άποψη coach of the year) κάνει ένα συνεχές rotation ώστε να φρεσκάρει την ομάδα. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω ότι μέχρι το 15’ είχε περάσει σχεδόν όλη η 12αδα από το παρκέ.

Και τώρα έρχεται το επόμενο ερώτημα που είναι το γνωστό «μα ομάδα που πηγαίνει στο επιθετικό ριμπάουντ κινδυνεύει πολύ από transition».

Αρχικά όπως είδαμε το πρώτο βήμα είναι το positioning στο tagging up. Το πιο σημαντικό όμως είναι να σκεφτεί κανείς τι δημιουργεί ο συνδυασμός όλων αυτών που αναλύθηκαν. Δηλαδή ο συνδυασμός εξαιρετικού επιθετικού ριμπάουντινγκ με κορυφαία transition early offense επίθεση.

Η μαγεία αυτού του μπάσκετ έγκειται στο δίλημμά το οποίο νομοτελειακά αντιμετωπίζει κάθε προπονητής που θα το αντιμετωπίσει.

Αν θέλει να προστατέψει πάση θυσία το αμυντικό του ριμπάουντ τραβώντας όλους τους παίκτες στο ζωγραφιστό μετά το σουτ, τότε συνδυαστικά με το positioning που περιεγράφηκε, μειώνονται πάρα πολύ οι πιθανότητες για transition παιχνίδι και άρα να χτυπήσει στη θεωρητική «αδυναμία».

Αν από την άλλη αποφασίσει ότι θέλει να τρέξει όσο περισσότερο γίνεται, εκτός του ότι αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες να μην εξασφαλίσει το αμυντικό ριμπάουντ, στην πραγματικότητα θα οδηγηθεί σε ένα up tempo παιχνίδι. Δηλαδή στο παιχνίδι που ακριβώς βολεύει τη Βαλένθια.

Και αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που δεν ταιριάζει στον ΠΑΟ.

Για να αντιμετωπίσεις μια ομάδα σε αυτό το επίπεδο πρέπει να έχεις προετοιμαστεί και σε επίπεδο τακτικής. Δεν ξέρω αν αυτό μοιάζει ξένο σε κάποιους, αλλά έτσι είναι.

Η πεποίθηση ότι μπορείς να επιβάλλεις το δικό σου ρυθμό, το δικό σου στιλ, χωρίς τακτική προσαρμογή απλώς και μόνο επειδή έχεις υπερπαικταράδες είναι λάθος.

Το γράφουμε από τώρα, πριν τα playoffs.

Το τι μπορεί να γίνει τακτικά είναι θέμα για άλλο κείμενο που ίσως χρειαστεί.

Στο δια ταύτα τώρα.

Ο Παναθηναϊκός αρχίζει το ματς με Grant, Nunn, Osman, Juancho, Lessort στη βάση της hedge out άμυνας.

H Βαλένθια, εκτός των προαναφερθέντων, έχει στηρίξει μεγάλο τμήμα είτε του early offense είτε του 5vs5 στο να γυρίζει τη μπάλα με swing (γρήγορη μετάβαση από δυνατή σε αδύνατη), με close out και split και φυσικά τιμωρώντας ανισορροπίες που προκαλούνται από hedge out άμυνα.

Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε απλώς  hedge με τον Ματίας. Ήταν τόσο απροετοίμαστος που όταν η Βαλένθια έπαιζε empty corner pick n pop με το 4άρι της (με τον ψηλό να ποπάρει side και το guard να κινείται κεντρικά) πάλι πήγαινε σε παγίδα με τον Juancho.

Το αποτέλεσμα ήταν η πιο κοντινή βοήθεια στο rotation να είναι στα 3 μέτρα και ο ψηλός να σουτάρει μόνος.

Με την Μπαρτσελόνα για παράδειγμα αυτό δεν γινόταν.

Aν ο ΠΑΟ ήθελε να πάει με αυτό τον τύπο άμυνας τότε είναι σχεδόν δεδομένο ότι απέναντι στη Βαλένθια θα έπρεπε να είναι με τον NHD στο 3 και τον Juancho στο 4.

Αντίστοιχα, τον Ματίας τον χτυπήσαν είτε στο hedge είτε στο drop με pop out χωρίς παράλληλα να υπάρχει βοήθεια.

Αυτά είναι στοιχεία ομάδας που δεν έχει προετοιμάσει το ματς αλλά περιμένει να προσαρμοστεί in game.

Στο 2ο δεκάλεπτο ακολούθησε η πεντάδα με Shorts, Σλούκα, Osman, Davis, Lessort όπου το επί μέρους είναι 13-11 υπέρ των Ισπανών.

Και καλά θα πει κάποιος, δεν βλέπω καμία καταστροφή.

Αρχικά η ταυτόχρονη συνύπαρξη Σλούκα-Shorts δείχνει ότι θες να ελέγξεις το ρυθμό καθαρά από την επίθεση, κάτι το οποίο είναι λάθος. Και ναι, ο κοντός σκόραρε.

Αλλά ταυτόχρονα δέχθηκε 7 από τους 13 πόντους. Και τους δέχτηκε πολύ εύκολα. Γρήγορα. Άκοπα. Όπως ακριβώς θέλει η Βαλένθια.

Εκτός αυτού, η ομάδα δέχεται άλλο ένα τρίποντο από split out του Montero στις 45 (στα πρώτα 8’’) αφού πέρασε τον Shorts σε φάση 1vs1.

Μετά είδαμε

  • Σλούκα, Grant, Osman, Juancho, Davis
  • Σλούκα, Grant, Osman, Davis, Juancho
  • Σλούκα, Nunn, Davis, Juancho, Lessort
  • Grant, Nunn, Davis, Juancho, Lessort

Όλα αυτά χωρίς ακόμα να έχει δοθεί η οδηγία για αλλαγές στα σκριν.

Και από αυτές τις πεντάδες μια κατάφερε το υπέρ ημών 8-11.

Αναμενόμενα, ήταν αυτή που συνδυάζει αθλητικότητα και μέγεθος. Δηλαδή η τελευταία.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Αταμάν προσπάθησε να σταματήσει τη Βαλένθια με ένα press 1-2-1-1 (diamond press) το οποίο δεν ήταν καλά δουλεμένο, ενώ σε 2-3 κατοχές δοκίμασε και 2-3 (με προσαρμογή 2-1-2) ζώνη στο 5vs5.

Ενώ, λοιπόν, αποφάσισε να πάει σε αλλαγές ορθώς, δεν είδαμε το σχήμα με PG, Osman, NHD, Juancho, Lessort. Δηλαδή το σχήμα που θεωρητικά μπορεί να υποστηρίξει καλύτερα αλλαγές από άποψη μεγέθους. Αστερίσκος σε αυτό η αδυναμία που βλέπουμε ως τώρα του Ματίας να αμυνθεί στην περιφέρεια.

Για να το πω απλά, με τις αλλαγές και την απουσία Σλούκα-Shorts ο ΠΑΟ κατάφερε να πάει αυτό το παιχνίδι στο 66-61.

Aυτό που θέλω να πω με όλα αυτά είναι ότι αν θες να έχεις τύχη με τέτοιες ομάδες, πρέπει να υπάρχει σωστή τακτική προετοιμασία τόσο σε επίπεδο σχημάτων όσο και σε επίπεδο λεπτομερειών στη λειτουργία αυτών των σχημάτων.

Η Βαλένθια, για παράδειγμα αντιμετώπισε το pick n roll του ΠΑΟ σε αρκετές φάσεις με παραλλαγή της κλασσικής hedge out άμυνας.

Eνώ ο ψηλός βγαίνει κάθετα ώστε να σταματήσει το χειριστή, ο Thompson πάει καθρέπτη στον ρόλερ ώστε να κόψει την πρώτη πάσα και μετά γυρίζει ξανά στον Σλούκα και ο ψηλός στον Farried.

Σε πλαϊνά pnr παίζανε την κλασσική hedge.

Μικρές λεπτομέρειες. Ξανά.

“There never was an Aaron”

Ο Richard Gere, στο Primal Fear, υποδυόμενος το μεγαλοδικηγόρο Martin Vail, προσπαθεί να αθωώσει τον Aaron (Edward Norton), ένα νεαρό που δολοφόνησε στυγερά κατόπιν απανωτών μαχαιρωμάτων τον αρχιεπίσκοπο Rushman.

Ο Rushman είχε περιμαζέψει τον νεαρό άστεγο Aaron στο Savior House. Ωστόσο, το κίνητρο πίσω από τη δολοφονία είναι η σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη ο Aaron από τον Rushman. Ο Martin, λοιπόν, θέλει να αθωώσει τον Aaron καθώς όπως φαίνεται έπειτα από ψυχολογική εξέταση πάσχει από Διασχιστική Διαταραχή Ταυτότητας μέσω της οποίας έχει δημιουργηθεί ο Roy, ο οποίος και διέπραξε τη δολοφονία.

Στο τέλος, έχοντας αθωώσει τον πελάτη του, αφού έχει περάσει όλη τη δική προσπαθώντας να δείξει σε ενόρκους και δικαστή ότι υπάρχουν αυτές οι δύο πλευρές στο ίδιο πρόσωπο, πηγαίνει να του ανακοινώσει την απόφαση.

Εκεί ανακαλύπτει ότι δεν υπήρξε ποτέ η ψυχιατρική αυτή διαταραχή. Δεν υπήρξαν ποτέ δυο πρόσωπα, ένα «καλό» και ένα κοινωνιοπαθές.

“- So there never was a Roy.

-If that’s what you think, I am disappointed. There never was an Aaron.”

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού παρακολουθεί όλη τη χρονιά την ομάδα πιστεύοντας ότι έχει δύο πρόσωπα, ευχόμενος εν τέλει να επικρατήσει το καλό της.

Σύντομα, όμως, θα μάθουμε όχι μόνο ποιο μπορεί να επικρατήσει, αλλά πρωτίστως… εάν υπάρχει πράγματι κάποιο καλό.

Εξάλλου, όπως όλα δείχνουν πλέον, έρχονται play-in και μετά playoffs στο δρόμο για το Final Four στο σπίτι του.