Έργκιν, χάσαμε

The field is lost, everything is lost.

The Black One has fallen from the sky, the towers in ruins lie.

Αυτά είναι τα λόγια που ξεκινά το Nightfall in Middle – Earth των Blind Guardian, όπου υποτίθεται ότι τα λέει ο Sauron στον Morgoth και ταιριάζουν γάντι με την ιστορία του Παναθηναϊκού του 2025-26 στην Ευρωλίγκα.

Το άνοιγμα του μαύρου κουτιού αυτής της ομάδας όμως έχει την αρχή της στην προηγούμενη σεζόν. Τότε δηλαδή που ο Black One (ο μεγάλος Μαύρος Δράκος του Morgoth) του Παναθηναϊκού “έπεσε”.

Ο Λεσόρ ήταν ο πυλώνας της ομάδας του ’24 και ως τέτοιος ο πιο πολύτιμος παίχτης της.

Οι λόγοι ήταν συγκεκριμένοι. Ήταν ο μοναδικός ψηλός στην Ευρώπη που μπορούσε να υπηρετήσει την επιθετική άμυνα των ψηλών που ήθελε ο Αταμάν και που παράλληλα είχε ελίτ παιχνίδι μπροστά με πρόσωπο και πλάτη. Κατουσίαν όταν την πρώτη χρονιά ο Ματίας έμαθε να βλέπει τους παίχτες στην περιφέρεια σχόλασε και ο γάμος για τους αντιπάλους.

Ως εκ τούτου, όταν τραυματίστηκε με τρόπο που είναι τρομερά σπάνιος (τα σπασίματα ποδιού είναι τραυματισμοί που πολύ σπάνια βλέπεις) και που συνοδεύτηκε με μια ακόμη πιο σπάνια αλληλουχία λανθασμένων κινήσεων ως προς την αποθεραπεία του, πήρε μαζί του και όλο αυτό που έφερνε και που στην πραγματικότητα ήταν μη αντικαταστήσιμο.

Η προηγούμενη χρονιά βγήκε με τον Γκάμπριελ να φέρνει το απαιτούμενο αμυντικό φίλτρο και τον Ναν να είναι σε χρονιά MVP.

Και κάπου εδώ ξεκινούν τα λάθη που οδήγησαν στον οδυνηρό αποκλεισμό από την ομαδάρα της Βαλένθια.

Καταρχάς είναι σαφές ότι δεν υπήρξε καμία συνεννόηση μεταξύ του ιατρικού επιτελείου της ομάδας με το προπονητικό σταφ, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει ούτε σε ομάδες τοπικού.

Βάσει αυτού του γεγονότος είναι σαφές ότι ο Αταμάν είχε την πληροφόρηση ότι ο Λεσόρ θα γυρίσει “νωρίς”, σίγουρα δηλαδή πριν το τέλος του ’25. Επίσης, υπήρξε λάθος ανάγνωση ως προς την πραγματική κατάσταση του Γκάμπριελ, που από το ρεπορτάζ έβγαινε ότι οι ιθύνοντες εδώ έλεγαν ότι υπάρχει σοβαρό θέμα στο γόνατο του. Ο Νοτιοσουδανός έβγαλε κανονικά τη χρονιά στη Μπάγερν.

Έτσι λαμβάνεται η απόφαση να φύγει το έντονο αμυντικό φίλτρο του Γκάμπριελ και να πορευτεί η ομάδα με την απόκτηση του Ρισόν Χολμς.

Ο Χολμς τώρα είναι ένας παίκτης που “είναι καλός”, όπερ σημαίνει ότι είναι χρήσιμος σε συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού. Ωστόσο όταν φέρνεις έναν παίχτη από το ΝΒΑ οφείλεις να  εξετάσεις το mindset του και το συνολικό πνευματικό του στάτους, σκεπτόμενος πάντα τις συνθήκες ακραίου ανταγωνισμού στις οποίες θα του ζητηθεί να φανεί επαρκής.

Είναι σαφές ότι το scouting staff που τον πρότεινε τόσο έντονα δεν έλαβε καθόλου υπόψιν το mental κομμάτι στο οποίο έγινε σαφές ότι ο Αμερικανός σέντερ χώλαινε (καθώς αποκλείω να υπήρχε πλήρη εικόνα του παίχτη από τον Αταμάν).

Και αυτό ήταν πρόβλημα.

Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη την ύπαρξη “κάποιου” στη ρακέτα που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς ούτως ώστε να αποφορτίζονται οι χαρισματικοί γκαρντ του και να μην υπάρχει ένα μονόπατο παιχνίδι. Επίσης έχει ανάγκη τα σωστά σκριν, θυμηθείτε πόσο βοήθησε στη συνολική λειτουργία όταν ο Φαρίντ έπαιζε σαν τον Λεσόρ.

Ο Χολμς ωστόσο δεν έκανε καν σκριν. Το μόνο που έκανε ήταν κάτι fake σκριν κάνοντας παράλληλα πολύ γρήγορα το dive.

Και αμυντικά δεν ήξερε πού να σταθεί. Είναι πολύ ενδεικτική η κίνηση του Χειζ-Ντειβις που ενώ ήταν στην ομάδα τρεις μέρες του έδειξε που έπρεπε να στέκεται.

Οι ευθύνες του Αταμάν εδώ όμως είναι μεγάλες, σε συνάρτηση πάντα και με την παραμονή Γιουρτσεβέν.

Όφειλε να προσαρμοστεί στα σκιλλς του παίχτη και να τον βάζει να παίζει αλλαγές πίσω αντί να μπερδεύεται με τις hedge out άμυνες. Επίσης η παρουσία του Γιουρτσεβέν είναι μια πολύ λυπητερή ιστορία. Έπρεπε να αντικατασταθεί, δε χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί, όλοι το καταλαβαίνετε.

Παρόλα αυτά, το βασικό που μου προκαλούσε ακόμη χειρότερο εκνευρισμό δεν ήταν τα αμυντικά λάθη αλλά η επίθεση.

Η ομάδα του ’24 είναι ο ορισμός του 3&D συνόλου και ως τέτοιο πήρε την Ευρωλίγκα. Η ομάδα του ’26 έχτισε πολυκατοικίες από το τρίποντο όντας πολύ καιρό στις τελευταίες θέσεις σε αυτόν τον τομέα συνολικά στη λίγκα.

Ένας λόγος που συνέβη αυτό ήταν η έλλειψη πραγματικού σημείου αναφοράς στη ρακέτα που με το gravity του θα κάνει την ομάδα να παράξει πιο ποιοτικά σουτ από μια μέσα έξω δημιουργία.

Ο άλλος λόγος και παράλληλα ο ελέφαντας στο δωμάτιο ήταν ότι ο Παναθηναϊκός είναι γεμάτος με inconsistent shooting. Σορτς, Οσμάν, Χουάντσο, Γκραντ φέτος, ακόμη και ο Χειζ-Ντειβις είναι παίχτες που όταν σουτάρουν δε λες “μάλλον καλάθι” όπως λες πχ για τον Πίτερς.

Ο Ρογκαβόπουλος επίσης (που είναι ο μοναδικός “σουτέρ” μαζί προφανώς με τον καλό Ναν) είχε slow start και αυτό έγραψε πολύ στην όλη ιστορία.

Έχει υποτιμηθεί σε ακραίο βαθμό το πόσο κομβικός ήταν ο Γκριγκόνις στην πλειοψηφία των επιθετικών δράσεων του ’24, όπως επίσης και το 50% που σουτάρει ο Παπαπέτρου όταν αναλαμβάνει το ρόλο του στην τότε post season.

Είμαι της άποψης ότι όσο καλός παίχτης κι αν είναι, ο Οσμάν πρέπει να φύγει  και να αντικατασταθεί από έναν παίχτη τύπου Καμ Τέιλορ ή Αρμόνι Μπρουκς.

Επίσης δυστυχώς πρέπει να φύγει και ο Σορτς.

Στη διάρκεια της περσινής χρονιάς θαύμαζα όσα έκανε αλλά δεν τον ήθελα στον Παναθηναϊκό. Προς το τέλος της όμως βλέποντάς τον να κάνει τα όργια που έκανε είπα να ρίξω νερό στο κρασί μου όσον αφορά τους χειριστές που δεν έχουν τρίποντο, κάτι που φέρνει γενικά under προσεγγίσεις από την αντίπαλη άμυνα.

Λόγω της επιθετικότητας του παίχτη θεωρούσα πως μπορεί να ισοσταθμιστεί αυτή του η ανεπάρκεια.

Εν τέλει είναι πολύ δύσκολο να συμβεί, ειδικά όταν πάμε σε οριακές καταστάσεις.

Σε.μια guard based επίθεση θες ο άσος σου να είναι το ίδιο επαρκής σε δημιουργία και εκτέλεση, ο Μοντέρο πχ δείχνει τη διαφορά που υπάρχει στη φάση.

Ο Σλούκας είναι το ιδανικό γκαρντ σε αυτή την επίθεση γιατί δημιουργεί χώρους και ξέρει να διαβάζει το παιχνίδι.

Ο Σορτς από την άλλη σε μια επίθεση που θέλει 20″ για να τελειώσει το δεκάλεπτο επιχειρεί ριψοκίνδυνη πάσα στα 14″ για καλάθι, με αποτέλεσμα να κάνει λάθος και να δώσει τζάμπα κατοχή στη Βαλένθια. Είναι πολύ ενδεικτικό του mindset του.

Το λάθος του Αταμάν εδώ ήταν η απόκτησή του γιατί ο ίδιος εισηγήθηκε για αυτήν.

Όφειλε να γνωρίζει πρώτος απ’όλους ότι δεν πρόκειται να προσαρμοστεί σε ένα διαφορετικό πλαίσιο παιχνιδιού. Επίσης ο Αταμάν παίζει το μπάσκετ των καλύτερων παιχτών του και ο Σόρτς δεν ήταν ένας εξ αυτών στο σύνολο του Παναθηναϊκού. Οι Σλούκας – Ναν πχ είναι καλύτεροι παίχτες από τον κοντό, το ίδιο και ο Λεσόρ.

Όλα αυτά που άκουγα μέσα στη χρονιά ότι “δεν έχει βρεί τρόπο να τον εκμεταλλευτεί” είναι πολύ επιφανειακές αναγνώσεις, ήταν απλά λάθος η απόκτησή του.

Είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί μια ομάδα του επιπέδου του Παναθηναϊκού στον Σόρτς τρέχοντας μια εντελώς ηλιοκεντρική επίθεση γύρω του. Δεν έπιασε με τον πράιμ Καλάθη που είχε γύρω του Μάικ Τζέημς, Ρίβερς, Λοτζέσκι και Σίνγκλετον, είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιάσει με τον Σόρτς σε πρώτο ρόλο.

Είναι τέτοια η φύση του παιχνιδιού του που όταν είναι μέσα οι αντίπαλοι κλείνουν τις πάσες, του δίνουν χώρο και είναι πολλές φορές που κατουσίαν παίζει μόνος του.

Είναι πολύ πιθανό να παίξει καλύτερα και να είναι πιο σημαντικός στην επόμενη ομάδα που θα πάει και γενικά είναι ένα εξαιρετικής ποιότητας παιδί .Όχι για εδώ όμως, τουλάχιστον σε πρώτο ρόλο. Αλλά για να μείνει σε δεύτερο ρόλο πρέπει να αποκτηθεί άλλος για πρώτος καθώς ο Σλούκας θα πάει πίσω. Οπότε δε βγαίνουν τα κουκιά.

Πάμε λίγο τώρα στον ίδιο τον Αταμάν.

Όλοι οι προπονητές έχουν το playstyle τους και κρίνονται από το κατά πόσο πετυχαίνουν ή όχι με αυτό.

Ο Τούρκος κόουτς υιοθέτησε αυτά τα χρόνια μια πιο ΝΒΑ προσέγγιση σε σχέση με την παραδοσιακή προπονητοκεντρική Ευρωπαϊκή τέτοια και μέσω αυτής κατάφερε να πάρει τρείς Ευρωλίγκες σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Το βασικό πλάνο του Αταμάν βασίζεται στο spacing που παρέχουν οι γκαρντ και οι φόργουορντ, συν την παρουσία ενός σέντερ που πίσω κόβει και μπροστά βάζει.

Επίσης διάλεγε πάντα κομβικούς 3&D παίχτες. Μπομπουά, Γκραντ, Σίνγκλετον, ο καλός εκτελεστικά Χουάντσο κλπ.

Καταρχάς να πούμε ότι φέτος δεν είχε τους παίχτες να υπηρετήσει το πλάνο ή τους είδε να κάνουν underperform. Ο Χουάντσο πχ μέχρι και το ματς με τον Ολυμπιακό στις 2/1 εκτελεί άθλια, μετά από τότε έστρωσε.

Το ζήτημα τώρα είναι ότι αφού δεν έχεις παίχτες που να εκτελούν το πλάνο σου τότε πήγαινε σε άλλο. Δε βλέπω τρόπο ωστόσο υπηρέτησης άλλου πλάνου από τους υπάρχοντες παίχτες.

Ο Ναν θα πάρει τη μπάλα στα χέρια θέλοντας και μη, ο Οσμάν το ίδιο. Όσο ο Τούρκος ήταν καλός τότε έβλεπες πως η ομάδα ρόλαρε κάνοντας συνεχόμενες νίκες εκεί στο Νοέμβριο – Δεκέμβριο. Μετά όμως έπεσε κατακόρυφα, από εκεί που σουταρε με 40%+ κινήθηκε για ένα μεγάλο διάστημα σε ποσοστό κάτω από 20%.

Από κει και πέρα όμως ο Αταμαν είχε σε πολλά ματς εικόνα παραίτησης. Τον δικαιολογώ μόνο για όταν έχασε τη μητέρα του που ήταν γενικά ράκος. Στην υπόλοιπη χρονιά όμως δε μπορεί να δικαιολογηθούν τα τόσο ακραία downs, η ομάδα είχε πολύ χαμηλό πάτωμα, με το ταβάνι της να το πιάνει μόνο στο Game 2 με τη Βαλένθια.

Κανονικά, χονδρικά μιλώντας, ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να είναι μια ομάδα που βάζει μονίμως 100 και όχι να χάνει συνήθως τα ματς που πάνε ψηλά.

Είναι αδιανόητο ότι ακουγόταν γι’αυτό το σύνολο πως δεν το συνέφερε να πάει ψηλά το σκορ λες και είναι μια ομάδα που δε βρίθει ποιότητας επιθετικά.

Δε μου κάθισε ποτέ καλά.

Ακούω το ότι από τη στιγμή της επιστροφής του Λεσόρ ο Παναθηναϊκός ήταν η καλύτερη επίθεση στη λίγκα αλλά και πάλι πάμε στη λάθος στελέχωση στη γραμμή ψηλών.

Η εμμονή επίσης με το hedge out ανεξαρτήτως αντιπάλου και συνθηκών μου έφερε στο μυαλό πολύ κακές μνήμες επί Πασκουάλ που έκανε κάτι παρόμοιο, με άλλο τρόπο άμυνας ωστόσο.

Παρολα αυτά ότι και να λέμε, η σειρά με τη Βαλένθια αποτελεί κηλίδα και είναι αυτό που στο τέλος θα γράψει στην όποια κρίση για το μέλλον του στον Παναθηναϊκό.

Είναι απλό, δε γίνεται να έχεις κάνει τόσο καλή προετοιμασία με αποτέλεσμα να κάνεις δυο μπρέικ και να χάνεις τα επόμενα δύο παιχνίδια στο ΟΑΚΑ.

Δε γί-νε-ται.-

Ο Παναθηναϊκός κατεβαίνει χαβαλέ στα ματς της Αθήνας, η Βαλένθια βρίσκει αυτοπεποίθηση και αντίο.

Επίσης θα ακούσεις από πολλούς φίλους του Παναθηναϊκού παράπονα για τη διαιτησία και κατ εμέ υπάρχει πολλή αλήθεια σε αυτά τα παράπονα.

Παρόλα αυτά όμως αυτό είναι κάτι που πρέπει να το εξετάσει η διοίκηση της ομάδας. Στην πραγματικότητα βλέπουμε το ίδιο έργο απο τον τελικό του ’09 και έπειτα που ο Αρτεάγκα κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να σε κλέψει. Πχ είχαμε διαιτησία έδρας στο τελευταίο δεκάλεπτο του Game 5 στα πλέι-οφ του ’24 και το λέμε ακόμη (συν το ότι μας φάνηκε περίεργο), έχοντας τον κάθε μπούφο να κάνει gaslighting μιλώντας για “νΤΙφΑΛα” τη στιγμή που αν ρίξεις μια ματιά τί γίνεται σε άλλες ομάδες της Ευρωλίγκας σε κάθε ματς θα γελάσεις με τη σύγκριση.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο Ναν από τους διαιτητές είναι στην καλύτερη σκανδαλώδης, δεν είναι καν debatable ως φάση.

Επανέρχομαι όμως στο ότι δε γίνεται να έχασες τα δύο εντός έδρας ματς από τη Βαλένθια τη στιγμή που ήθελες μια νίκη στην έδρα σου για να πας στο Φ4 που διοργανώνεται στο ΟΑΚΑ.

Είναι εξωφρενικό.

Και είναι εξωφρενικό γιατί ο Παναθηναϊκός έβγαλε την “τεμπελιά” που τον χαρακτηρίζει φέτος στη συνολική προσέγγιση των περισσότερων παιχνιδιών του με πρώτο και κύριο τον προπονητή του.

Τα πλέι-οφ είναι πλέι-οφ και ο Αταμάν θα έπρεπε να το ξέρει καλύτερα απ’όλους. Εν τέλει έχασε με reverse sweep και αυτό λέει ότι θες να ξέρεις για την όλη φάση.

Από κει και πέρα δεν τρέφω αυταπάτες, ξέρω πολύ καλά το υπάρχον πλαίσιο. Για να είναι αποδεκτό το στυλ του Αταμάν εδώ πρέπει στο τέλος να υπάρχει συνεχώς 2024 και κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ο Τούρκος πολύ σπάνια ήταν consistent σε όλη τη διάρκεια της regular season, πάντα εστίαζε περισσότερο σε ματς που είναι πιο σημαντικά, απλώς τώρα την πάτησε παίρνοντας στην πραγματικότητα ότι του άξιζε από όλη τη χρονιά.

Για να καταλάβετε το μέγεθος της αρνητικής προδιάθεσης έναντι του κόουτς, δε θυμάμαι ποτέ αντιμετώπιση που είδα στο πρόσωπό του εγώ ο ίδιος με τα μάτια μου από φίλους και γνωστούς. Έχω ακούσει να μου λένε ότι “οκ ρε φίλε πολύ καλός και νικητής και μπράβο του, αλλά δε μπορώ να συνηθίσω το στυλ του, αλλιώς έμαθα με τον Ζοτς“. Μιλάω για το καλοκαίρι του ’24, μετά την Ευρωλίγκα και το Πρωτάθλημα.

Ο μέσος Παναθηναϊκός (και Έλλην μπασκετικός εν γένει) δε θα απογαλακτιστεί ποτέ αισθητικά από το γενικότερο στυλ των Σέρβων (και Ελλήνων) προπονητών και ειδικά του Ζοτς.

Οπότε αυτή τη στιγμή η εκτίμησή μου είναι πως για να είναι όλα ήσυχα στη ζούγκλα πρέπει ο επόμενος κόουτς να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντινός στο στυλ του “πατερούλη” Ομπράντοβιτς, θεωρώ προσωπικά πως δε γίνεται να μη δούμε τον Σάρας κάποτε προπονητή της ομάδας.

Αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει και αυτό το τυρί γουστάρει να τρώει.

Αυτή τη στιγμή θεωρώ πως ο Αταμάν δε θα κάθεται του χρόνου στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Ωστόσο είναι ανάγκη να βρεθεί κάποιος με το ειδικό βάρος να αναλάβει – και ο Τούρκος το είχε σε περίσσευμα.

Αν με ρωτήσετε πάντως ως φαν του Τούρκου κόουτς θα σας πω πως η φετινή αποτυχία στην Ευρωλίγκα έχει την υπογραφή του πάνω απ’όλα, οπότε δεν ξέρω αν θα μπορούσα να δώσω άλλη μια ευκαιρία.

Η ήττα ήταν μεγάλη,

Έργκιν, χάσαμε και δυστυχώς φταις.