Mετά το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα η γενική επωδός ήταν ότι ο Παναθηναϊκός πήρε τη νίκη και αυτό είναι που μετράει πάνω από όλα στην παρούσα φάση.

Και είναι απόλυτα σωστό. Αυτό που μετράει πιο πολύ τώρα είναι το αποτέλεσμα και όχι το πως.

Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η εμφάνιση κάθε άλλο παρά γέμισε με αισιοδοξία όσους βλέπουν πέρα από το τελικό αποτέλεσμα. Όποιος βλέπει μπροστά, έχει κάθε λόγο να συνεχίζει να προβληματίζεται παρά τη δικαιολογημένη χαρά για τη σημαντική νίκη με ανατροπή.

Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά.

Ο Παναθηναϊκός στο ματς με τον Αστέρα έκανε το καλύτερο 4ο δεκάλεπτο του μέσα στο 2026, με τους παίκτες του να θυμούνται τον παλιό καλό εαυτό τους σε αυτό το κομμάτι.

Τους τελευταίους δυόμιση μήνες τα 4α δεκάλεπτα ήταν η αχίλλειος πτέρνα των πρασίνων με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη νίκη επί της Ζαλγκίρις όπου μέσα σε ενάμιση λεπτό στο τελευταίο πεντάλεπτο έχασαν διαφορά 14 πόντων και το ματς έφτασε στην κόψη του ξυραφιού.

Με τον Αστέρα αντίθετα είδαμε έναν Παναθηναϊκό από τα παλιά σε αυτό το κομμάτι με τους παίκτες του να βγάζουν τον ξεχασμένο χαρακτήρα νικητή που τους πήγε μέχρι την κούπα πριν 2 χρόνια. Σε αυτό συνέβαλαν δύο πράγματα.

Πρώτον, έσφιξε η άμυνα με σωστή πίεση πάνω στον χειριστή από τα γκαρντ. Ο Σλούκας (of all people) κάνει εξαιρετική δουλειά εδώ. Μάλιστα μάθαμε ότι ζήτησε ο ίδιος να μείνει πάνω στον Butler και να μην πάει η ομάδα σε αλλαγές χάντμπολ στο τέλος σε άμυνα κι επίθεση, και δικαιώθηκε.

Δεύτερον, ο Παναθηναϊκός εκτέλεσε 11 τρίποντα στο 4ο δεκάλεπτο, ευστοχώντας στα 5 εξ αυτών, όταν σε όλο το πρώτο ημίχρονο είχε πάρει μόλις 8 τρίποντα, ευστοχώντας σε δύο.

Αν δεν εκτελέσεις πολλά τρίποντα δεν έχεις καμία πιθανότητα να βάλεις πολλά τρίποντα, λέει μια αρχαία κινέζικη παροιμία.

Εν έτει 2026 απαγορεύεται (κυριολεκτικά) ο Παναθηναϊκός να τελειώνει ματς με οτιδήποτε λιγότερο από 25 εκτελεσμένα τρίποντα. Το δεύτερο ημίχρονο του ματς με τον Αστέρα δείχνει τον δρόμο, λοιπόν, αν η ομάδα του Αταμάν θέλει να έχει τύχη στα play in/play off (οτ-αν με το καλό φτάσει εκεί).

Ωστόσο για να μεταμορφωθεί ο Παναθηναϊκός σε διεκδικητή της Ευρωλίγκας στην post-season αυτό που χρειάζεται πρώτα από όλα είναι να αρχίσει να παίζει καλό μπάσκετ για περισσότερα από 10′.

Οι πράσινοι έκαναν μετριόκακο ματς μέχρι και το 28′ με τον Αστέρα να διατηρεί σχετικά εύκολα τον έλεγχο.

Και αυτό οφείλεται πρώτα και κύρια στην δεδομένη πλέον αδυναμία του κόουτς Αταμάν να διαχειριστεί σωστά το υλικό του, εμφανίζοντας σταθερά και καλοδουλεμένα σχήματα στο παρκέ.

Είμαστε στην τελική ευθεία της σεζόν και δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ως προς αυτό. Το κακό ροτέισον που παρουσίασε (ξανά) η ομάδα επί 3 δεκάλεπτα δεν είναι θέμα ούτε μιας κακής ημέρας του κόουτς ούτε φυσικά κάποιου mastermind πλάνου που – μεταφυσικώ τω τρόπω – φυλάει τα καλά παιχνίδια της ομάδας για τον Μάιο.

Όταν ο αντίπαλος κάνει ένα σερί στο 3ο δεκάλεπτο και η απάντηση του Αταμάν είναι να πάρει τάιμ αουτ για να βάλει μετά στο παρκέ Shorts, Nunn και Σλούκα, αυτό καταδεικνύει αδυναμία να συνδυάσει σωστά τα κομμάτια ενός βαθιά ποιοτικού ρόστερ μετά από σχεδόν έξι μήνες αγωνιστικής δράσης.

Δεν υπάρχει καμία άλλη (λογική μπασκετική) εξήγηση.

Για τον Shorts πχ. ξέρουμε πλέον ότι δεν μπορεί να πάρει χοντρά λεπτά και να ηγηθεί σε αυτήν την ομάδα. Αυτό το θέμα έχει τελειώσει εδώ και καιρό και το έχουμε πάρει όλοι απόφαση. Ωστόσο ελπίζαμε ότι θα δίνει περιστασιακά (situationally όμως είπε και μια ψυχή) σημαντικές βοήθειες.

Πώς θα γίνει όμως αυτό όταν στα λίγα λεπτά που του δίνει ο κόουτς επιμένει να τον χρησιμοποιεί ως παρτενέρ του Σλούκα;

Πρόσφατα έγραψα σε αυτό εδώ το σάιτ ότι ο Παναθηναϊκός του Αταμάν μοιάζει να έχει πεθάνει. Και όπως ήταν φυσικό η δήλωση προκάλεσε αντιδράσεις.

Κάποιοι που προσεγγίζουν τη σεζόν στο μπάσκετ με όρους zero-sum game έσπευσαν να μου προσάψουν ότι προτρέχω, ότι δεν στηρίζω την ομάδα (λες και το να λέμε αυτό που βλέπουμε έχει σχέση με την οπαδική στήριξη), ότι αδικώ τον Αταμάν και πάει λέγοντας.

Και φυσικά περιμένουν να “δικαιωθούν” σε περίπτωση που ο Παναθηναϊκός κάνει κάποιο μικρό θαύμα στο τέλος της σεζόν.

Η Ευρωλίγκα όμως δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως zero-sum game αφενός γιατί δεν είναι εφικτό να την κερδίζει μια ομάδα κάθε χρόνο και αφετέρου γιατί όπως έχω ξαναγράψει όποιος αγαπάει το άθλημα και δεν είναι απλώς οπαδός της νίκης θέλει να απολαμβάνει καλό μπάσκετ από την όμαδα του όλη τη σεζόν και όχι να χαίρεται μόνο όταν και αν πάρει την κούπα.

Για να κάνω, λοιπόν, εκ νέου summon όλους τους haters κάθε κριτικής μπασκετικής ανάλυσης που δεν αναπαράγει ηρωικά οπαδικά αφηγήματα, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι από τη δική μου οπτική ο Παναθηναϊκός του Αταμάν έχει πεθάνει ανεξάρτητα από το αν με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρει να πάρει ακόμα και την Ευρωλίγκα στο τέλος.

Και όταν λέω έχει πεθάνει εννοώ ότι το μοντέλο με το οποίο νίκησε το ’24 έχει ήδη φτάσει στα όρια της αντοχής του και μοιάζει να τα έχει ξεπεράσει.

Αυτό καταδεικνύει η αδυναμία του κόουτς να ξεφύγει εδώ και δύο χρόνια από την εξάρτηση που έχει το παιχνίδι του από τους Σλούκα, Grant και Nunn.

Είναι η παθητική προσκόλληση στο μοντέλο μπάσκετ που έπαιξε το ’24 και η αποτυχία για δεύτερη συνεχή σεζόν να ενσωματώσει πλήρως ένα 4ο γκαρντ ώστε να απογαλακτιστεί εν μέρει από τον Σλούκα στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου που έχει οδηγήσει την ομάδα στη φετινή αποκαρδιωτική εικόνα στη RS.

Εδώ και καιρό όλα μας δείχνουν ότι ο Αταμαν έχει αποδεχτεί αυτή την αδυναμία του ως τετελεσμένο και έχει αποφασίσει ότι το κύκνειο άσμα του θα είναι με τον Σλούκα στο τιμόνι.

Ο Σλούκας όμως έπαιξε το μπάσκετ της ζωής του πριν δύο χρόνια όταν ήταν 34 χρονών. Πλέον είναι 36. Πόσο λογικό είναι να περιμένει, πόσω μάλλον να απαιτεί, κανείς από αυτόν να επαναλάβει αντίστοιχες εμφανίσεις στο τέλος της φετινής σεζόν;

Η απάντηση είναι όχι και τόσο λογικό.

Στην ουσία τόσο ο κόουτς όσο και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που έχουν ποντάρει τα πάντα στη μεγάλη ανατροπή ελπίζουν σε ένα μικρό θαύμα. Συμβαίνουν τέτοια στον αθλητισμό; Ναι, φυσικά και μπορούν να συμβούν σε ένα μίνι πρωτάθλημα μάξιμουμ 7 αγώνων, όπως είναι μια σειρά play-off συν το Φ4.

Ειδικά όταν μιλάμε για μια ομάδα με τόσους παίκτες νικητές με περίσσευμα ποιότητας και μπασκετικού εγωισμού (ακόμα και στα 36 τους, όπως ο Σλούκας).

Η μπασκετική ανάλυση όμως που κάνουμε εδώ δεν έχει στόχο να προβλέψει το τελικό αποτέλεσμα της σεζόν. Στόχο έχει να εξηγήσει γιατί και πως μπορούμε να οδηγηθούμε σε διαφορετικά αποτελέσματα.

Σε αυτό που θα επιμείνω, λοιπόν, είναι ότι ακόμα και να καταφέρει την υπέρβαση ο φετινός Παναθηναϊκός στο τέλος της σεζόν (και θα εξηγήσω στη συνέχεια πως πιστεύω ότι αυτό το ενδεχόμενο μπορεί να παραμείνει ζωντανό), δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι αυτό που έχει παρουσιάσει ο κόουτς φέτος έχει καταδείξει την αδυναμία του να προχωρήσει πέρα από ένα αγωνιστικό μοντέλο που πλέον υπολειτουργεί επειδή κάποια από τα βασικά εργαλεία του μεγάλωσαν ή έπαψαν να αποδίδουν το ίδιο.

Για αυτό και πιστεύω ότι έχουν βάση οι δημοσιογραφικές φήμες ότι ο Αταμάν θα αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Και έχουν βάση πρώτα και κύρια γιατί αυτό μοιάζει να θέλει και ο ίδιος αν κρίνουμε από τη γλώσσα του σώματος και το πως λειτουργεί όλη τη σεζόν φέτος, και ειδικά από τις αρχές του ’26 και μετά όταν και στράβωσε οριστικά η σεζόν για τον Παναθηναϊκό.

Κι επειδή θεωρώ τον Αταμάν μεγάλο προπονητή με τα συν του και τα πλην του, θα ήθελα αν όντως αποχωρήσει στο τέλος της σεζόν να τον δω να φεύγει ως legend της ομάδας. Δηλαδή να αποχωρεί ως νικητής και με το κεφάλι ψηλά (γιατί αυτό είναι και το συμφέρον του Παναθηναϊκού πρώτα από όλα) και όχι να φεύγει ηττημένος και ταπεινωμένος.

Σε αυτό το πλαίσιο πιστεύω ότι υπάρχει ένας τρόπος να αυξηθούν οι – με βάση την ως τώρα αγωνιστική εικόνα δεδομένα λίγες – πιθανότητες που έχει ο Παναθηναϊκός να φτάσει μέχρι τέλους στη φετινή Ευρωλίγκα. Και αυτός είναι ο κόουτς να ακολουθήσει την μόνη συνταγή που μπορεί να υπηρετήσει καλά, δηλαδή αυτή του κοντού ροτέισον, αλλά με κάποιες πολύ γενναίες αποφάσεις.

Αυτές σταχυολογούνται ως εξής κατά τη γνώμη μου:

Σχετικός περιορισμός του χρόνου και του ρόλου του Osman (η πιο δύσκολη και μάλλον λιγότερο πιθανή απόφαση να πάρει ο κόουτς, όπως τον ξέρουμε).

Συνύπαρξη Juancho και Hayes-Davis όχι μόνο στο 4-5 σε ελαφριά σχήματα, αλλά και στο 3-4 σε βασικά σχήματα (άλλη μια απόφαση που μοιάζει βουνό για τον Αταμάν).

Αναβάθμιση του ρόλου του Ρογκαβόπουλου στο 3 και εν γένει περιορισμός των σχημάτων με τρία γκαρντ (αγαπημένων σχημάτων του κοουτς αλλά όχι ιδιαίτερα λειτουργικών πλέον καθώς η δύναμη είναι στους φόργουορντ).

Χρήση του Shorts χωρίς τον Σλουκα σε σχήματα με Juancho, Hayes-Davis και Lessort.

Ο Osman είναι εξαιρετικός παίκτης, αλλά δεν είναι το ιδανικό φιτ στο υπάρχον ρόστερ, ειδικά μετά και την προσθήκη του Hayes-Davis που παίζει με μεγαλύτερη άνεση off ball αλλά ταυτόχρονα πρέπει να παίρνει μπάλες και στο ποστ γιατί είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός εκεί τόσο ως σκόρερ όσο και ως δευτερεύων δημιουργός.

Το σχήμα που κατάπιε τον Αστέρα στο 4ο δεκάλεπτο είχε ιδανικό σπέισινγκ γιατί στο παρκέ υπήρχαν 3 φοργουρντς που άνοιγαν το γήπεδο κανονικά χωρίς να απαιτούν τη μπάλα στα χέρια για να λειτουργήσουν. Ο Ρογκαβόπουλος ακόμα και όταν είναι άστοχος στο τρίποντο θα μπορεί να εξυπηρετήσει αυτόν τον ρόλο καλύτερα από τον Osman γιατί είναι κλασικός off ball παίκτης που όμως μπορεί να βάλει τη μπάλα εξαιρετικά στο παρκέ στα close out.

Με αυτό δεν θελω να πω ότι ο Osman δεν πρέπει να παίζει φυσικά. Αυτό που λέω είναι ότι δεν πρέπει να θυσιάζεται ο Ρογκαβόπουλος για να παίζει ο Τούρκος φόργουροντ 25’+ στο βωμό της προσπάθειας να ξαναγίνει ο παίκτης που είδαμε στο Ευρωμπάσκετ. Δεν γίνεται να έχει τέτοιο ρόλο σε αυτόν τον Παναθηναϊκό.

Η απόφαση-έκπληξη του κόουτς να κρατήσει μέσα τον Ρόγκα στο 4ο δεκάλεπτο, παρά την αστοχία του σε 3 καλά σουτ, ήταν αυτή που του έδωσε τελικά το ματς και δείχνει τον δρόμο της σωστής διαχείρισης για τη συνέχεια. Αρκεί να γίνει πάγια τακτική και όχι αναλαμπή της στιγμής.

Το Juancho – Hayes-Davis και στο 3–4 εκτός του 4–5 είναι μια αναγκαιότητα που ο κόουτς πρέπει να αποδεχθεί άμεσα αν θέλει να δει την ομάδα του να αλλάζει αγωνιστικό πρόσωπο δραστικά προς το καλύτερο. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν γίνεται ο Juancho να μην ξεκινάει βασικός όταν είναι με διαφορά ο καλύτερος ριμπάουντερ της Ευρωλίγκας και φυσικά του Παναθηναϊκού.

Και δεν είναι μόνο το ριμπάουντ, είναι και η άμυνα.

Είναι απαραίτητο, λοιπόν, να συνυπάρχουν αυτοί οι δυο και στο 3-4 για κάποιο διάστημα. Με λίγα λόγια, πρέπει να βρίσκονται έκαστος στο παρκέ πάνω από 25′ σε αυτόν τον Παναθηναϊκό. Το versatility που παρέχει ο συνδυασμός τους σε άμυνα και επίθεση είναι εκ των ουκ άνευ, ειδικά σε μια ομάδα που ζει και αναπνέει με την ανάγκη των γκαρντ της για σπέισινγκ στην επίθεση και κάλυψη στην άμυνα.

Για να συνοψίσω.

Η γνώμη μου είναι ότι αν ο Παναθηναϊκός θέλει να διατηρήσει ελπίδες διάκρισης στην τελική ευθεία της σεζόν, ο κόουτς πρέπει να πάει σε αυτό που νιώθει ο ίδιος άνετα, δηλαδή σε ένα κοντό ροτέισον όπου 7 παίκτες θα τραβήξουν το χοντρό κουπί σε όρους χρόνων στο τέλος της σεζόν και άλλοι 3 θα λειτουργούν επικουρικά δίνοντας περιστασιακές λύσεις και ανάσες στους πρώτους ανάλογα με τη φόρμα της ημέρας και πως ταιριάζουν στον αντίπαλο.

Οι 7 στα δικά μου μάτια είναι οι: Σλουκας, Grant, Nunn, Ρογκαβόπουλος, Hayes-Davis, Juancho και Lessort. Οι υπόλοιποι τρεις είναι οι Osman, Faried, Shorts (με αυτή τη σειρά προτεραιότητας). Ανάλογα με τον αντίπαλο θα μπορούσε να μπει και ο Μητογλου σε αυτήν την εξίσωση (βλέπε Ρεάλ πχ.).

Και φυσικά δεν προσπαθώ να προτείνω κάποια μαγική συνταγή επιτυχίας εδώ. Τέτοιες δεν υπάρχουν, και αν υπάρχουν σίγουρα δεν τις γνωρίζω εγώ. Αυτό που προτείνω είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση διαχείρισης με βάση τα όσα έχουμε δει ως τώρα από το ρόστερ για να έχει ο Παναθηναϊκός τύχη στην προσπάθειά του να ανατρέψει τα δεδομένα, τα οποία παραμένουν εις βάρος του.

Διότι είναι άλλο να επιθυμεί και να ελπίζει κανείς ως οπαδός το καλύτερο για την ομάδα του, και είναι άλλο να κλείνει τα μάτια στο γεγονός ότι υπάρχουν αρκετές ομάδες αυτή τη στιγμή που βρίσκονται πολύ μπροστά από τον Παναθηναϊκό στην ισορροπία μεταξύ ατομικού ταλέντου, λειτουργικών σχημάτων, και αυτοματισμών. Μια ισορροπία που είναι το κλειδί για την επιτυχία στο τέλος της σεζόν όταν και κρίνονται οι τίτλοι.

Η νίκη με τον Αστέρα έδωσε ακόμα μια ευκαιρία στον Παναθηναϊκό να συνεχίσει να προσπαθεί να βρει αυτήν την ισορροπία όσο θα παραμένει στο παιχνίδι για μια θέση στα playoff.