Ανοιχτή επιστολή

“Βελτίωση των κακώς κειμένων που προκύπτουν στην πορεία.”

“Επάρκεια σε όσο το δυνατόν περισσότερες συνθήκες στο παρκέ.”

“Πλεονέκτημα έδρας.”

Αυτά τα τρία πράγματα είχα αναφέρει προ ολίγου καιρού όσον αφορά το ποιοί θα έπρεπε να είναι οι στόχοι του Παναθηναϊκού κατά τη διάρκεια της regular season. Βλέποντας όμως το πώς κινείται η πραγματικότητα, η πρώτη αντίδραση σε όλα αυτά είναι μία.

ΛΟΛ.

Το οποίο “λολ” (με κεφαλαία) συνοδεύεται από ένα ακόμη μεγαλύτερο what the fuck.

Πάμε λίγο ένα – ένα.

Ως βασικό disclaimer να πω ότι τον κόουτς Αταμάν τον γουστάρω. Υποστήριξα τον ερχομό του στον Παναθηναϊκό όσο κανείς άλλος, σε μια εποχή που το ευρύ μπασκετικό (και μη) κοινό εδώ τον θεωρούσε από κωλόφαρδο και washed μέχρι προπονητή τοπικού.

Ο τρόπος του είναι μακράν ο πιο winning τα τελευταία πολλά χρόνια και ως προσωπικότητα έχει τα mentals να αντέξει την παράνοια που επικρατεί εδώ.

Αυτά τα αναφέρω γιατί οι περισσότεροι που θα δείτε στα (mass) media να ασκούν κριτική στον Τούρκο είναι αρνητικά διακείμενοι (sic) απέναντί του, πρωτίστως για λόγους αισθητικής, φιλοσοφίας και μιας απροσδιόριστης “ηθικής”, απλώς φοβούνται να το ξεστομίσουν γιατί έχει 3 Ευρωλίγκες τα τελευταία χρόνια, σε 5 φάιναλ φορ.

Ωστόσο ρε κόουτς, τί ακριβώς κάνεις;

Ο Αταμάν είναι κάποιος που δίνει αρκετά μεγαλύτερη σημασία σε ματς τα οποία ο ίδιος θεωρεί περισσότερο κομβικά. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την πρώτη χρονιά να γράφω ότι έκανε τα καλύτερα κοουτσαρίσματά του στα πιο δύσκολα μάτς.

Το κλίμα μετά τον χαμένο τελικό Κυπέλλου το ’24 από τον Ολυμπιακό ήταν ότι ο Παναθηναϊκός πηγαίνει στη Μαδρίτη ως πρόβατο επί σφαγή. Και ο χαμένος τελικός τότε ήρθε ως απόρροια μιας απαξιωτικής αντιμετώπισης του κόουτς έναντι του θεσμού, θεωρώ πως το θυμάστε.

Από το ματς με τη Ρεάλ και έπειτα βέβαια μπήκαν οι βάσεις για τον ιστορικό θρίαμβο που ακολούθησε.

Δεν ξέρω όμως πόσοι βλέπετε ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να συμβεί το ίδιο, προσωπικά δεν ανήκω στο συγκεκριμένο γκρουπ.

Και δεν το βλέπω για συγκεκριμένους λόγους.

Είναι ΑΠΊΣΤΕΥΤΟ ότι ο Παναθηναϊκός φέτος έχει κάνει διπλά σε έδρες που είτε δεν έκανε κανένας άλλος, είτε είναι εξ ορισμού πολύ δύσκολο να κάνεις, είτε σε έδρες που τα τελευταία χρόνια έχανε μονίμως και παράλληλα να έχει χάσει στο ΟΑΚΑ από σχεδόν τους πάντες.

Είναι επίσης απίστευτο ότι μετά την τόσο συμπαγή και locked – in εικόνα στην Κρήτη και δη στον τελικό του Κυπέλλου, εμφανίζεις αυτό το πράγμα που εμφάνισες με την Παρί.

Αφήστε την ενέργεια. Ποιά είναι η λογική του να παίζεις τη γνωστή hedge out άμυνα με την Παρί, έχοντας τον Χόλμς που δεν ξέρει πώς να την παίξει.

Δεν έχεις καταλάβει ότι ο Αμερικανός είναι καλός παίχτης αλλά υστερεί σε μπασκετικό iq; Δε θέλει τα γράμματα, ούτε κάποιο πτυχίο Ψυχολογίας για να το διακρίνεις.

Με τον Ολυμπιακό βέβαια είναι πρωτίστως και ο ίδιος συγκεντρωμένος, με την Παρί είναι σαφές ότι μπήκε ξανά στο μουντ “just a regular season game bro, chill”.

Παρόλα αυτά η ευθύνη του προπονητή εδώ είναι τεράστια. Όπως οφείλεις να εμφανίσεις την ομάδα άριστα προετοιμασμένη για τα “μεγάλα” ματς (όπως και έκανε στον τελικό του Κυπέλλου και άκουσε δικαίως τα μπράβο), έτσι οφείλεις να έχεις διαβάσει τακτικά και ψυχολογικά το κάθε παιχνίδι.

Καταλαβαίνω ότι όλοι οι προπονητές τραβάνε κολλήματα. Ένας από τους πολύ βασικούς λόγους που ο Ζοτς είναι ο μεγαλύτερος όλων είναι γιατί ήταν ο πιο versatile απ’όλους.

Δεν είχε πρόβλημα να πάει φουλ iso σε εποχές ενός πολύ μιλιταριστικού μπάσκετ και γενικότερα να προσαρμοστεί βάσει της στιγμής. Γι’αυτό άλλωστε κιόλας είναι ο καλύτερος πλέι-οφ προπονητής όλων των εποχών, πέραν προφανώς των τίτλων που ακολούθησαν.

Ακόμα θυμάμαι – και παθαίνω οριακά PTSD – τον “δύο σεζόν με το καλύτερο defensive rating %√𧔠Τσάβι Πασκουάλ να παίζει εμμονικά αλλαγές που έβγαζαν τον Λοτζέσκι και τον Λεκαβιτσιους με παίχτες στα 2,13 κάτω απ’το καλάθι.

Το πιο εξωφρενικό της φάσης είναι ότι μόλις προ λίγων ημερών ο ίδιος ο Αταμάν έπαιξε την πιο σωστή άμυνα που μπορούσε να παίξει απέναντι σε μια ομάδα που είναι τρεις κλάσεις πάνω απ’την Παρί.

Η μη προσαρμογή της άμυνας με την Παρί είναι ο πρώτος λόγος που χάνεις. Το θέμα ξαναλέω είναι ότι αυτό το ματς είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού που ανέφερα πριν περί “μη ενασχόλησης” με συγκεκριμένους αντιπάλους.

Κοψτο επιτέλους το hedge, πήγαινε σε άμυνα με αλλαγές, πόσω μάλλον όταν έχεις πλέον ένα αμυντικό όπλο σαν τον Nigel Hayes-Davis.

Απλό είναι, δεν είναι δύσκολο.

Είναι κάτι που μπορούν να παίξουν οι παίχτες του, ειδικά οι ψηλοί και πόσω μάλλον τα φόργουορντ. Ο Πιτινο τη χαρακτήρισε κάποτε ως “τεμπέλικη άμυνα” γιατί κυρίως δεν υπάρχει προσπάθεια για σπάσιμο των σκριν αλλα εν προκειμένω είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση.

Ναι οι προπονητές ξέρουν πάντα καλύτερα, αλλά οι προπονητές απολύονται συνήθως γιατί κάνουν λάθη που δεν παραδέχονται και δε διορθώνουν ποτέ.

Ξαναλέω πως μόλις κάποιες μέρες πριν κόπηκε το οβερ στον Γουόκαπ και η λάθος αντιμετώπιση στο short roll του Μιλουτινοφ. Το δυστυχές και παράλληλα παρανοϊκό της φάσης είναι ότι την ερχόμενη Παρασκευή στο ΣΕΦ μπορεί να τα ξαναδείς.

Κανείς δε σου εγγυάται ότι θα κερδίσεις με τις όποιες αμυντικές προσαρμογές γίνουν. Παίξε σωστά όμως. Και όχι σωστά γιατί το λέει κάποιος στο ίντερνετ αλλά γιατί μιλάμε περί κοινής λογικής.

Γενικά το μπάσκετ είναι “άθλημα” και η ανάγνωσή του βασίζεται στην ενδελεχή ή όχι παρατήρηση και (κυρίως) στην αντίληψη του καθενός. Δεν είναι κάποιου είδους επιστήμη που χρειάζεται 5 χρόνια σπουδών σε ΑΕΙ. Για να ξέρουμε και τί λέμε κιόλας, ποιό είναι το πλαίσιο.

Δε γίνεται να κερδίσεις κανένα τίτλο αν δεν είσαι σωστός αμυντικά. Ο ίδιος ο Παναθηναϊκός του Αταμαν το ’24, αυτός που πήγε Φ4 το ’25 έχοντας δεχτεί ένα τόσο μεγάλο πλήγμα όπως αυτό με τον Λεσόρ και αυτός που νίκησε στον τελικό του Κυπέλλου, είναι τα άμεσα παραδείγματα αυτού που αναφέρω.

Δεν είναι δυνατόν να μην το βλέπουν εντός της ομάδας.

Φέτος ο Παναθηναϊκός έχει κερδίσει τα περισσότερα ματς μέσα από την άμυνα του, είναι τρομερό να το συνειδητοποιείς για μια ομάδα με δεδομένο επιθετικό ταλέντο.

Δεδομένο ε; Χμμ για να δούμε.

Αυτό το “δεδομένο” επιθετικό ταλέντο ισχύει για όταν βλέπεις την ομάδα να εκτελεί όπως εκτέλεσε στο Κύπελλο. Όταν όμως βλέπεις τον Οσμάν να χάνει λέι-απ και να σουτάρει μέσα στο ’26 με ποσοστά Ben Simmons τότε υπάρχει πρόβλημα.

Ο Τούρκος είναι σε άθλια κατάσταση. Στην άμυνα τον περνάει πλέον ο κάθε πικραμένος και μπροστά ο χαρακτηρισμός που τον εκφράζει πλέον είναι το “ατσούμπαλος”. Θυμάμαι στο HateCast για τη νέα σεζόν να αναφέρω χαρακτηριστικά πως το να σουτάρει με ποσοστά κοντά στο 40% είναι κάτι παραπάνω από κομβικό για τη  λειτουργία της επίθεσης του Παναθηναϊκού.

Μέχρι και το τέλος του ’25 ο Τούρκος κινείται σε αυτα τα επίπεδα και ο Παναθηναϊκός γράφει ένα 8-2 σερί από μια φάση και πέρα.

Παίξε τον Ρογκαβόπουλο που φαίνεται επιτέλους να ανταποκρίνεται στο ρόλο του, κάτι το οποίο τον κάνει και συνολικά καλύτερο φιτ, χωρίς δεύτερη σκέψη κιόλας.

Είναι να απορείς πώς ένας τόσο in-game coach σαν τον Αταμάν που όταν είσαι καλός σε βάζει να παίξεις και πολύ, το γιατί με την Παρί υπάρχει εμμονή στη χρήση του Οσμάν.

Υπάρχει θολούρα και είναι σαφές. Αν όχι θολούρα δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω.

Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή μου θυμίζει συνειρμικά τον Βασιλιά Θέοντεν πριν σκάσει ο Γκάνταλφ με τους υπόλοιπους μπροστά του.

Ο τωρινός Γκάνταλφ ωστόσο αναζητείται και δεν είναι κάποιος παίχτης αλλά ένας πιο λογικός και προσαρμοστικός συνολικός τρόπος σκέψης.

(Οκ, ίσως βοηθήσει και η παρουσία του Χειζ-Ντειβις λίγο σε αυτό, δεν αντιλέγω.)

Βλέπετε πως δε μπαίνω καν στα της επίθεσης γιατί είναι τόσο βασικό το ΠΡΟΒΛΗΜΑ της αμυντικής τακτικής που δεν πάει παραπέρα.

Μπροστά υπάρχουν οι παίχτες που θα δώσουν το απαιτούμενο spacing και είναι σαφές πως οι Πράσινοι χρειάζονται τους καλύτερους παίχτες τους στους ρόλους που υπηρετούν, κάτι που είναι κοινός τόπος για όλες τις ομάδες.

Το ερώτημα των εκατομμυρίων τώρα είναι απλό.

Βάσει του προγράμματος που ακολουθεί από δω και πέρα, μπορεί αυτό το σύνολο να κάνει ένα run από τώρα μέχρι το τέλος της χρονιάς ή είναι απλά ένα wishful thinking;

Δεν είμαι αισιόδοξος τη δεδομένη στιγμή. Το μόνο που με κρατάει είναι η ανάγνωση αυτού που αναφέρω στην αρχή περί μεγαλύτερης συγκέντρωσης στα πιο high stakes παιχνίδια. Ωστόσο πλέον έχει εξαντληθεί η υπομονή μου – και γενικά είμαι κάποιος που ξέρει να κάνει υπομονή.

Είναι αστείο να συζητάμε για “πρόγραμμα” και να κάνουμε υπολογισμό νικών – ηττών όταν ο Παναθηναϊκός μπορεί να χάσει από τον Κολοσσό Ρόδου στο ΟΑΚΑ.

Ο ίδιος ο Αταμαν ανέφερε πρώτο απ’ όλα αμέσως μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου το πόσο καλή ομάδα μπορεί να είναι ο Παναθηναϊκός όταν είναι συγκεντρωμένος.

Κόουτς, δεν το έχουμε δει όμως φέτος σε συνέχεια και είναι κάτι στο οποίο είσαι ο πρώτος που φέρει την ευθύνη.

Από εσένα ξεκινά αυτό γιατί όσο και επαγγελματίες είναι οι παίχτες οφείλεις να τους το εμφυσήσεις.

Το φάσμα του αποκλεισμού από τα πλέι-οφ πλέον είναι ζωντανό και κάτι τέτοιο θα αποτελέσει κηλίδα, όχι πως η κατάληψη μιας θέσης που θα σε οδηγήσει στη διαδικασία των play-in θα είναι κάτι το θετικό.

Θα ξαναπω πως απ’ τη στιγμή που έχεις δει την ομάδα να κάνει συγκεκριμένες προσαρμογές σε συγκεκριμένα ματς τότε είναι απαιτητό να το δεις να γίνεται ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Όσον αφορά την επίθεση τώρα, το ένα πράγμα που μπορώ να πω είναι πως με την προσθήκη του Ντέιβις υπάρχει πλέον ο πολυπόθητος πόλος αποφόρτισης των γκαρντ – χωρίς να υπολογίζω καν μια πιθανή ενεργοποίηση του Λεσόρ, για τον οποίο όπως και να το κάνεις υπάρχουν πλείστοι φόβοι ως προς το τί θα δούμε από εδώ και πέρα.

Η φάση πλέον για τον προπονητή και τους παίχτες είναι ιδού η Ρόδος, το θέμα είναι if they can jump.

Μπορείτε;