Όλοι έχετε ακούσει για το φαινόμενο της πεταλούδας στο πλαίσιο της θεωρίας του χάους. Αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να προκαλέσει βροχή στην Κίνα κλπ κλπ κλπ.

Στο πλαίσιο του φετινού Παναθηναϊκού αυτό παραφράζεται ως εξής: ένας GM στο Σικάγο αποφασίζει ότι η άδεια από ψηλούς frontline της ομάδας του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν waived PF που θέλει πάση θυσία να παραμείνει στο ΝΒΑ. Και αυτό προκαλεί βροχή εκατομμυρίων στην Ευρώπη στα πόδια του πιο two-way σταρ που θα μπορούσε να βγει στην αγορά Φλεβάρη μήνα (και όχι μόνο).

Και κάπως έτσι, με τα εκατομμύρια που έβρεξαν από τον ιδιοκτήτη της πράσινης ΚΑΕ, εγένετο Nigel Hayes-Davis στον Παναθηναϊκό.

Μια ένεση εξαιρετικής ποιότητας σε ένα ήδη υπερποιοτικό σύνολο μπορεί να κάνει τη διαφορά και πόση; Η απάντηση μοιάζει αυτονόητη, αλλά για πολλούς δεν ήταν και τόσο αυτονόητη όταν έγινε η μεταγραφή.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως.

Πριν μια εβδομάδα η αγωνιστική κατάσταση στον Παναθηναϊκό έδειχνε να έχει πιάσει απόλυτο πάτο στο πλαίσιο μιας σταθερά πτωτικής πορείας από την αρχή του 2026.

Και εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση για να πω ότι είναι αστείο μετά από μια επιτυχία να ωραιοποιούμε καταστάσεις και να προσποιούμαστε ότι όλα πήγαιναν καλά. Ότι ο προπονητής τα είχε όλα υπό έλεγχο και ότι η ομάδα έδειχνε ότι θα πάει μόνο καλύτερα. Αυτά είναι αστειότητες.

Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει μια κακή RS ως τώρα και οι λόγοι έχουν αναλυθεί πολλάκις. Και οι μπασκετικές κριτικές που έχουν ασκηθεί σε παίκτες και προπονητή έχουν επιβεβαιωθεί πολλάκις. Η κατάκτηση του Κυπέλλου δεν αλλάζει τίποτα σε όλα αυτά.

Η εικόνα ήταν τόσο προβληματική μέχρι πριν μια εβδομάδα που ακόμα και όσοι είμαστε επί της αρχής κατά των αλλαγών προπονητή μέσα στη σεζόν κάναμε φωναχτά σκέψεις ότι ίσως το πράγμα να έχει κακοφορμίσει τόσο πολύ που ακόμα και η αποχώρηση Αταμαν να μην αποκλείεται.

Μια αποχώρηση που για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας θα σήμαινε ταφόπλακα στη σεζόν, αν συνέβαινε σε αυτό το προχωρημένο χρονικά σημείο της.

Ο προπονητής όμως είναι αυτός που θυσιάζεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις για να εξευμενιστούν οι Θεοί του μπάσκετμπολ όταν το πράγμα δεν λειτουργεί. Και στον Παναθηναϊκό το πράγμα δεν λειτουργούσε και απαιτούσε δραστικές θεραπευτικές μεθόδους.

Ευτυχώς ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού, παρά τον παρορμητισμό και την οξυθυμία που συχνά τον διακρίνει στις δημόσιες αντιδράσεις του για την ομάδα, επέλεξε τον δρόμο της οικονομικής θυσίας και όχι της ανθρωποθυσίας ως θεραπευτική μέθοδο.

Και έκανε μια τεράστια οικονομική θυσία που δεν ήταν υποχρεωμένος να κάνει – για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους – όταν το μπάτζετ της ομάδας ήταν ήδη στον Θεό.

Ωστόσο οι καλύτερες ομάδες, αυτές που βγαίνουν νικήτριες στο τέλος της διαδρομής, είναι οι ομάδες τα μέλη των οποίων, ο καθένας από τη δική του θέση ευθύνης ιεραρχικά και λειτουργικά, δεν κοιτάνε πως θα ρίξουν τις ευθύνες στους υπόλοιπους όταν το φάντασμα της αποτυχίας αρχίζει να πλανάται πάνω από το σύνολο. Κοιτάνε πως θα βοηθήσουν τους άλλους όσο καλύτερα μπορούν από τη δική τους θέση για να βελτιώσουν την κατάσταση.

Αυτός είναι ο ορισμός του stick together στα δύσκολα.

Και σε αυτόν τον ορισμό υπάγεται η στάση της διοίκησης με την πανάκριβη μεταγραφή του Nigel Hayes-Davis όταν το πράγμα έδειχνε να έχει φτάσει στο μη παρέκει.

Και κάπως έτσι, μια εβδομάδα μετά τον απόλυτο αγωνιστικό του πάτο, ο Παναθηναϊκός μοιάζει να αναγεννιέται από τις στάχτες του.

Τι έφερε όμως η προσθήκη του NHD;

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι εξαρχής δεν είχαμε να κάνουμε με μία μεταγραφή εντυπωσιασμού παρά τον πακτωλό χρημάτων που δαπανήθηκαν, αλλά για μια μεταγραφή ουσίας. Απόλυτης μπασκετικής ουσίας.

Όλοι όσοι έσπευσαν να εκφράσουν τις σοβαρές τους ανησυχίες για το αν ο παίκτης μπορεί να ταιριάξει στον Παναθηναϊκό του Αταμαν, they got it all wrong. Είτε γιατί έχουν λάθος αντίληψη και ελλιπή γνώση του αθλήματος, είτε γιατί οι προκαταλήψεις τους δεν τους επιτρέπουν να είναι ψύχραιμοι στις εκτιμήσεις τους.

Όλοι όσοι κάνουν σοβαρή μπασκετική ανάλυση από την άλλη επεσήμαναν το αυτονόητο, ότι αυτή η μεταγραφή έχει τις προδιαγραφές για να γίνει πραγματικό turning point για τον φετινό Παναθηναϊκό.

Ακούστε τα δικά μας λεγόμενα στο HateCast #68 όπου τονίζουμε ότι δεν είναι μόνο ο 3&D χαρακτήρας του NHD που τον καθιστά καλό φιτ για τον Παναθηναϊκό του Αταμαν, αλλά κυρίως το post up παιχνίδι του. Με λίγα λόγια, λέμε ότι δεν είναι πρόβλημα ότι ο NHD θα απαιτήσει μπάλες και στο ποστ, αλλά αντίθετα μέρος της λύσης του επιθετικού προβλήματος για τον Παναθηναϊκό.

Και το Φ8 του Κυπέλλου δικαίωσε αυτές τις αναλύσεις πιο γρήγορα και από ότι περίμεναν όσοι τις έκαναν, όπως καταδεικνύει και το κάτωθι γραφικό του Θάνου Τσίμπου.

Ένας NHD με jet lag, με ελάχιστες ώρες ύπνου και χωρίς προπονήσεις με την ομάδα, βγήκε MVP της διοργάνωσης που κατέκτησε ο Παναθηναϊκός.

Quality knows no excuses..

Και είναι άξιος MVP όχι μόνο για τα όσα έκανε μέσα στο παρκέ που αποτελούν μικρό δείγμα του ταλέντου και των ικανοτήτων του, αλλά και για τα όσα έφερε εκτός παρκέ.

Κυρίως αγωνιστική αυτοπεποίθηση σε ένα υπερταλαντούχο σύνολο που για πολλούς και διάφορους λόγους φαινόταν να την έχει απολέσει πλήρως.

Και στον αθλητισμό η αυτοπεποίθηση είναι το 50% κάθε επιτυχίας. Το άλλο 50% είναι ταλέντο και σκληρή δουλειά.

Ο κόουτς Αταμαν σταμάτησε επιτέλους να δείχνει μπερδεμένος και είδαμε κάποια σταθερά σχήματα στο παρκέ με τον NHD να γίνεται αυτός που θα ηγείται της «δεύτερης»  πεντάδας με τον Ρογκαβόπουλο να αποκτάει ξεκάθαρη θέση και ρόλο δίπλα του σε αυτήν.

Είδαμε τον Ντίνο Μήτογλου να αναγεννιέται και να μας θυμίζει ξανά – επιτέλους – ότι δεν ξέχασε το μπάσκετ.

Είδαμε τον Holmes να γίνεται ο κανονικός ψηλός που είναι.

Είδαμε την ομάδα να μην εξαρτιέται πλέον ασφυκτικά από τον Nunn, ο οποίος Nunn στον τελικό κάνει ένα από τα πιο ώριμα ματς του εναντίον του Ολυμπιακού. Χωρίς over dribbling, χωρίς εκβιασμένες εκτελέσεις, με το μυαλό στην δημιουργία και την ομαδική προσπάθεια. Και παίζοντας σκυλίσια άμυνα.

Είδαμε με λίγα λόγια την αύρα αυτού του υπέροχου τύπου που λέγεται NHD να διαχέεται στα κύτταρα της ομάδας και να βγάζει το αποτέλεσμα του τελικού. Την απόλυτη κυριαρχία απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο που μέχρι πριν μια εβδομάδα φάνταζε έτη φωτός μπροστά σε αγωνιστική ποιότητα.

Όταν ο Παναθηναϊκός έπαιρνε πέρσι το Κύπελλο η αίσθηση που είχε κανείς ήταν ότι έπαιζε ήδη στα όρια των δυνατοτήτων του. Η συνέχεια της σεζόν το επιβεβαίωσε.

Φέτος η κατάκτηση του Κυπέλλου αφήνει διαφορετική εντύπωση.

Η εικόνα του Φ8 δεν ήταν μιας ομάδας που ταβανιάζει, αλλά μίας που κάνει μια νέα αρχή από το μηδέν, ένα απόλυτο restart για ένα διαφορετικό φίνις σε μια σεζόν που έδειχνε να οδεύει ολοταχώς στα βράχια.

Τα αχαρτογράφητα νερά της επιστροφής Lessort καθιστούν το ταβάνι αυτής της ομάδας ενδιαφέρον μυστήριο. Τόσο για την ίδια όσο και για τους αντιπάλους της.

Ό,τι και να γίνει με τον Ματίας πάντως, είναι στα χέρια του προπονητή και των παικτών πλέον να αφήσουν οριστικά πίσω τους το κακό κομμάτι της RS. Και για να συμβεί αυτό πρέπει οι εμφανίσεις του Φ8, ξεκινώντας από την άμυνα, να γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Να γίνουν αγωνιστική συνήθεια και αυτοματισμοί.

Ο αγώνας με την Παρί θα είναι ένα πραγματικό τεστ προόδου και νοοτροπίας ως προς αυτό. Όχι μόνο γιατί απαγορεύονται οι ήττες πλέον στην Ευρωλίγκα σε βαθμολογικό επίπεδο, ειδικά εντός έδρας. Κυρίως γιατί χωρίς σταθερότητα και συνέπεια σε υψηλή απόδοση θα μιλάμε απλώς για ακόμα μία φωτοβολίδα από τις πολλές που έχουμε δει τη φετινή σεζόν.

Ο NHD όμως δεν είναι φωτοβολίδα αλλά αστέρι που κόλλησε άριστα στον πράσινο γαλαξία.

Μετά τις εξελίξεις των τελευταίων δέκα ημερών ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ασθενή που έφτασε ένα βήμα από το θάνατο και μετά από μια δύσκολη χειρουργική επέμβαση του δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

Μένει να φανεί αν η ομάδα, παίκτες και προπονητής, έχουν πλήρως καταλάβει τους λόγους (τα λάθη) που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση και αν είναι αποφασισμένοι να πιάσουν τη δεύτερη ευκαιρία που τους δόθηκε από τα μαλλιά.