Στην Αμερική των τελευταίων δεκαετιών, τα μεγάλα conglomerates θεωρούνται σχεδόν αναχρονισμός.

Conglomerates εν συντομία είναι οι συγχωνεύσεις εταιρειών μη συμβατών μεταξύ τους προϊόντων.

Κάποτε θεωρούνταν το μέλλον.

Και αυτό κυρίως λόγω της δυνατότητας αντιστάθμισης του κινδύνου σε ενδεχόμενη πτώση της μίας αγοράς έναντι της άλλης κτλ κτλ.

Σημασία έχει ότι αυτού του είδους οι συγχωνεύσεις γρήγορα αποδείχτηκε ότι είναι δύσκολες στη διοίκηση, αδιαφανείς στην αποτίμηση, γεμάτες συγκρούσεις συμφερόντων.

O Elon Musk ωστόσο μοιάζει αποφασισμένος να τις επαναφέρει όχι ως μουσειακό είδος, αλλά ως μηχανή χρηματοδότησης και επιτάχυνσης της επόμενης τεχνολογικής κούρσας.

Χμ.

Η συγχώνευση λοιπόν της SpaceX με την xAI ανακοινώθηκε ως deal-μαμούθ, με αποτίμηση 1,25 τρισ. δολάρια και ανταλλαγή μετοχών που αποτιμά τη SpaceX στο 1 τρισ. και την xAI στα 250 δισ. Το επίσημο αφήγημα θυμίζει επιστημονική φαντασία: data centres σε τροχιά, τροφοδοτούμενα από ηλιακή ενέργεια, με μετάδοση δεδομένων προς τη Γη μέσω του δορυφορικού δικτύου.

Η ιδέα βέβαια -όπως και οι περισσότερες του Μασκ- κολλάει πάνω σε πραγματικά εμπόδια της γήινης πραγματικότητας. Άδειες, δίκτυα ηλεκτρισμού, αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών.

Και φυσικά ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες.

Η ακτινοβολία, οι κοσμικές ακτίνες και η θερμική διαχείριση μπορούν να κάνουν το hardware να γεράσει πρόωρα. Και το κόστος παραμένει τεράστιο: ακόμη κι αν η SpaceX ρίχνει δραματικά το κόστος εκτόξευσης σε σχέση με κάθε ανταγωνιστή, το να ανεβάζεις μαζικά υπολογιστική ισχύ σε τροχιά δεν είναι φθηνό σπορ. Το Starship -το όχημα που υποτίθεται θα έκανε τις εκτοξεύσεις πιο efficient- παραμένει πίσω από χρονοδιαγράμματα σε όρους πλήρους επιχειρησιακής ωριμότητας.

Άρκετα τώρα με τα τεχνικά. Είπα παραπάνω χμ.

Αν λοιπόν το «διάστημα» είναι το όραμα, το ταμείο είναι η άμεση ανάγκη.

Η xAI έχει σημάδια κλασικού «cash incinerator»: Η τριμηνιαία καθαρή ζημιά της εταιρείας ανέρχεται σε 1,46 δισ. δολάρια και η εικόνα της αγοράς –από χρηματοδοτήσεις μέχρι δομές τύπου SPV για αγορά GPU– δείχνει ότι η πρόσβαση σε compute είναι υπαρξιακό θέμα.

Είπαμε πριν για conglomerate συγχωνεύσεις.

Η SpaceX είχε περίπου 8 δισ. δολάρια κέρδη (σε όρους λειτουργικής κερδοφορίας τύπου EBITDA) το 2025 πάνω σε έσοδα 15–16 δισ. Αυτό μετατρέπει τον όμιλο σε κάτι σαν “internal capital market”: μια κερδοφόρα δραστηριότητα (δορυφορικό internet, εκτοξεύσεις, συμβόλαια) μπορεί να χρηματοδοτεί την πείνα της AI για capex. Και αν όντως «ψήνεται» δημόσια εγγραφή εντός του 2026, τότε η συγχώνευση μοιάζει και με προετοιμασία μιας μεγαλύτερης IPO αφήγησης: όχι απλώς «πύραυλοι», αλλά «πύραυλοι + συνδεσιμότητα + υπολογιστική υποδομή».

Έγραφα κάποτε για την μεταφορά κινδύνου της Monsanto κατά της εξαγορά της από τη Bayer. Για να δούμε τώρα.

Η υπόθεση της πλατφόρμας X (του Twitter δηλαδή που έχει εξαγοραστεί τυπικά από την xAI) προσθέτει ρυθμιστικό ρίσκο που δεν μοιάζει καθόλου διαστημικό.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ανακοινώσει επίσημη έρευνα κατά της X στο πλαίσιο του DSA, με αναφορές σε σεξουαλικοποιημένα deepfakes και πιθανές παραβάσεις υποχρεώσεων συστημικού κινδύνου με θεωρητικό ανώτατο πρόστιμο έως 6% του παγκόσμιου τζίρου. Στη Βρετανία, η Ofcom άνοιξε επίσημη έρευνα για το κατά πόσο η X συμμορφώνεται με υποχρεώσεις ασφάλειας έναντι παράνομου περιεχομένου, στο πλαίσιο του Online Safety Act. Και το θεσμικό πλαίσιο προβλέπει πρόστιμα έως 10% των παγκόσμιων «qualifying» εσόδων. Στη Γαλλία, οι αρχές έφτασαν μέχρι και σε έρευνα/έφοδο στα γραφεία της X στο Παρίσι στις 3 Φεβρουαρίου 2026. Παράλληλα, η Information Commissioner’s Office ανακοίνωσε δικές της έρευνες για την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων σε σχέση με το Grok και την πιθανότητα παραγωγής επιβλαβούς σεξουαλικού υλικού.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Μασκ ονειρεύεται data centres σε τροχιά.

Το ερώτημα είναι αν χτίζει ένα όχημα που επιτρέπει στην xAI να επιβιώσει σήμερα, απορροφώντας ρευστότητα, αξιοπιστία και μελλοντική IPO δυναμική από τη SpaceX και ταυτόχρονα να πουλήσει στην αγορά μια μεγάλη αφήγηση υποδομής για την τεχνητή νοημοσύνη.

Οι ανταγωνιστές της xAI, όπως η OpenAI και η Anthropic, κινούνται επίσης σε κλίμακα κεφαλαίων που θυμίζει βιομηχανική επανάσταση, όχι απλό software.

Κι εδώ ίσως κρύβεται η πιο πεζή ανάγνωση: το conglomerate δεν επιστρέφει επειδή έγινε μόδα. Eπιστρέφει επειδή η AI είναι τόσο ακριβή, που χρειάζεται ομίλους-κολοσσούς για να τη χρηματοδοτήσουν.

Όσο οι επενδυτές συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η επανάσταση είναι προ των πυλών, θα βλέπουμε ολοένα πιο δημιουργικές συγκολλήσεις κεφαλαίου, υποδομών και αφήγησης.

Και αφήγησης ξαναλέω.