Όταν νικάς με 1 πόντο εκτός έδρας την Βιλερμπαν σε μια περίοδο που παίζεις δεδομένα το χειρότερο σου μπάσκετ μπορείς να είσαι χαρούμενος για τη νίκη που μπήκε στο σακούλι ή μπορεί να τα βλέπεις όλα μαύρα λόγω άλλης μια προβληματικής εμφάνισης.

Υπάρχει βέβαια και η μέση οδός. Να κατανοείς τη σημασία της νίκης, αλλά να είσαι και προβληματισμένος που η ομάδα σου κατάφερε για άλλο ένα ματς να κάνει ένα τραγικό κλείσιμο.

Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να δεχτεί 10 πόντους στα τελευταία 36” του ματς και αυτό μπορεί να είναι κάποιου είδους αρνητικό ρεκόρ.

Το κυριότερο, με την απόδοσή του δείχνει ότι το αγωνιστικό πρόβλημα είναι βαθύ και πολύπλευρο.

Δεν είναι μόνο η απουσία του Ναν. Δεν είναι μόνο το φιτ του Σορτς. Δεν είναι η μόνο το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα κάποιων παικτών από το τρίποντο ή το σταθερό underperfomance του προπονητή του.

Είναι όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω. Είναι η έλλειψη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης που εκπέμπει όλη η ομάδα. Μια ομάδα που δείχνει να έχει απωλέσει την πνευματική σκληράδα που ήταν το σήμα κατατεθέν της.

Πλην ενός, του Κώστα Σλουκα, που φέτος παριστάνει τον Ελ Σιντ.

Και αυτό μπορεί να είναι τιμητικό για τον Σλούκα που πλέον έχει εδραιώσει πέραν κάθε αμφισβήτησης τη θέση του στο πάνθεον των τεράστιων Ελλήνων γκαρντ, αλλά δεν περιποιεί τιμή στον Παναθηναϊκό του Αταμάν.

Όταν έχεις ένα από τα πιο ακριβά ρόστερ στη διοργάνωση και τα περιμένεις όλα από τον 36χρονο αρχηγό σου, έχεις κάνει κάτι πολύ λάθος και έχεις λίγους λόγους να είσαι αισιόδοξος.

Ωστόσο υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην καταστροφολογία και στον γόνιμο μπασκετικό προβληματισμό. Η ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον γόνιμο προβληματισμό για αυτό που δείχνει ο Παναθηναϊκός στο παρκέ και την μεταφυσική πίστη κάποιων ότι όλα θα έχουν αλλάξει μέχρι τον Απρίλη γιατί …ξέρει ο Αταμάν.

Η καταστροφολογία και η άκριτη στήριξη ως οπαδική στάση, αντίστοιχα, εκπορεύονται από την ίδια αφελή μήτρα. Από αυτήν που αρνείται ή αδυνατεί να μιλήσει για τα μπασκετικά δεδομένα του τώρα και να τα αναλύσει προσεκτικά, καταφεύγοντας στη σιγουριά της μελλοντολογίας.

Οι προβλέψεις είναι τζάμπα, άλλωστε, και είναι 50-50. Ή θα την πάρει την Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός στο τέλος της σεζόν ή δεν θα την πάρει. Τρίτη επιλογή δεν υπάρχει ως προς το τελικό αποτέλεσμα.

Το να ξεγράφεις πχ. τον Παναθηναϊκό από τώρα σημαίνει να αγνοείς διάφορα δεδομένα, όπως πχ. την επιστροφή Ναν, δηλαδή του καλύτερου σκόρερ της διοργάνωσης, την επαναφορά του Όσμαν, δηλαδή ενός εκ των δύο-τριών καλύτερων SFs της διοργάνωσης, σε φόρμα μετά τους τραυματισμούς, όπως και το πιθανό ενδεχόμενο αρκετοί παίκτες να σταματήσουν να τα σπάνε σε βαθμό παράνοιας από το τρίποντο.

Και δεν βάζω καν στην εξίσωση το long-shot σενάριο επιστροφής Λεσορ που δεδομένα φαντάζει πάρα πολύ δύσκολο και περίπλοκο από πολλές απόψεις.

Από την άλλη το να υποστηρίζεις ότι όλα είναι καλά και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας επειδή ο ο Παναθηναϊκός είναι βαθμολογικά στα ίδια με τις δύο προηγούμενες χρονιές σε αυτό το σημείο της σεζόν, σημαίνει να αγνοείς παντελώς άλλα δεδομένα.

Πέρσι όταν η ομάδα βρισκόταν βαθμολογικά σε αντίστοιχη θέση αυτήν την εποχή είχε την καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης. Πρόπερσι όταν ήταν ξανά πάνω κάτω στα ίδια βαθμολογικά ήταν μέσα στις καλύτερες άμυνες και στις καλές επιθέσεις της διοργάνωσης. Φέτος είναι σε αυτό το σημείο ενώ έχει κακή άμυνα και κακή επίθεση. Αυτό δείχνει αν μη τι άλλο ότι της λείπει μια σταθερά για να είναι κάποιος ήσυχος ότι η ομάδα μπορεί να πατήσει πάνω σε αυτό για να ανέβει κατακόρυφα το επόμενο διάστημα.

Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα του Αταμαν και η αγωνιστική της απόδοση είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του προπονητή της. Όπως ήταν και το ’24 που πήρε το Ευρωπαϊκό. Όπως ήταν και πέρσι που πήγε στο Φ4 για να χάσει στον ημιτελικό.

Και ο κόουτς φέτος μοιάζει πιο μπερδεμένος και πελαγωμένος από ποτέ. Και αυτό ακριβώς βγάζει η ομάδα του στο παρκέ.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στο τελευταίο ματς. Ο Αταμαν ξεκίνησε μια πεντάδα που δεν είχε βρεθεί ποτέ ξανά μαζί στο παρκέ, με δύο γκαρντ τα οποία προσκαλούσαν τον αντίπαλο να ξεκινήσει με επιθετικό πάρτι. Και αυτό ακριβώς έκανε η Βιλερμπαν λέγοντας κι ευχαριστώ.

Ο κόουτς άφησε εκτός δωδεκάδας τον φορμαρισμένο τελευταία Σαμοντουροβ για να πάρει τον Γιουρτσεβεν, τον οποίο όμως δεν έβαλε δευτερόλεπτο. Απέναντι στην προτελευταία ομάδα της Ευρωλίγκας ο Τούρκος σέντερ που έμεινε με απόφαση του κόουτς τον Δεκέμβρη δεν πάτησε παρκέ γιατί προφανώς δεν τον εμπιστεύεται. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει όμως είναι γιατί τον πήρε στη δωδεκάδα αντί του χρήσιμου Σάμο;

Ο Γιουρτσεβεν έχει αισίως παίξει τρεισήμισι λεπτά συνολικά στα τελευταία 3 ματς, έχοντας δύο DNP. Η παραμονή του τον Δεκέμβρη αρχίζει να μην βγάζει κανένα απολύτως νόημα.

Αυτά όλα είναι μικρά δείγματα που καταδεικνύουν το μπέρδεμα του κόουτς, όπως προανέφερα. Και φυσικά δεν εμπνέουν αισιοδοξία ότι ο Αταμαν έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης και ότι αγωνιστική μπόρα είναι και θα περάσει.

Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αταμαν έχει βγει νικητής από μια παρόμοια τέτοια κατάσταση στο παρελθόν. Η πρωταθλήτρια του ’22 Εφες ήταν στο όριο να μην μπει στα playoff εκείνη τη σεζόν έχοντας αγωνιστική εικόνα χειρότερη από του φετινού ΠΑΟ. Βασικά ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο αποκλεισμός των ρωσικών ομάδων έβαλαν το χεράκι τους για να προκριθεί με την ψυχή στο στόμα και αρκετή δόση τύχης.

Τη συνέχεια, όμως, όλοι την ξέρουμε. Back to back.

Η Ευρωλίγκα είναι δύο διοργανώσεις ουσιαστικά. Μία στην RS και μία από Απρίλη και μετά. Το γεγονός ότι καμία ομάδα που τερμάτισε πρώτη στη RS δεν έχει πάρει την κούπα τα λέει όλα για αυτό.

Αυτό σημαίνει ότι μια ομάδα με πολύ ταλέντο που θα καταφέρει να μπει στα playoff έχει την ευκαιρία να αλλάξει τσιπάκι την κρίσιμη στιγμή και να φέρει τα πάνω κάτω. Ειδικά αν έχει κάνει και τουλάχιστον μια σωστή προσθήκη ενδιάμεσα.

Αυτό όμως κάθε άλλο παρά νομοτελειακό είναι ότι θα συμβεί. Δεν πρέπει να συγχέουμε την πιθανότητα με τη δυνατότητα. Και φυσικά πρώτα από όλα πρέπει να μπει κανείς στα playoff.

Τα επόμενα τέσσερα ματς, τρία εκ των οποίων στην έδρα του Παναθηναϊκού, θα είναι κρίσιμα ως προς αυτό. Προσωπικά θεωρώ ότι σε αυτό το στρετς αγώνων θα τελειώσουν τα ψέματα σχετικά με το αν ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να θεωρείται διεκδικητής μιας θέσης στην 4αδα κατά πρώτο λόγο και δευτερευόντως στην 6αδα, ή αν θα στοχεύει πρωτίστως στα play in.

Υπάρχουν πολλά αγωνιστικά ερωτηματικά αυτή τη στιγμή που αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Θα επιστρέψει ο Ναν με τη Ρεαλ ή με τη Φενερ; Θα παίξει ο Σορτς (και αν ναι με τι ψυχολογία) ή θα εμφανιστεί η ομάδα με 3 γκαρντ ουσιαστικά στα κρίσιμα, δηλαδή Σλούκα, Γκραντ, Τολιόπουλο; Θα επανέλθει ο Οσμαν στα γνωστά αγωνιστικά του στάνταρ; Θα καταφέρει ο Ντίνος να σουτάρει με πάνω από 6% σε uncontested 3s; Θα σουτάρει ο Χουάντσο κοντά στο αξιοπρεπές ποσοστό καριέρας του (35%);

Οι διαφορετικές απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις δημιουργούν και εντελώς διαφορετικές προοπτικές, όπως καταλαβαίνετε. Αλλάζουν εντελώς τη δυναμική της ομάδας.

Αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει σε αυτό το κρίσιμο σημείο να ανεβάσει την απόδοση του και να νικήσει Ρεαλ και Φενερ στο γήπεδο του, δηλαδή να βάλει από κάτω στην ισοβαθμία δύο άμεσους ανταγωνιστές, τότε μπορεί τελειώσει αυτό το στρετς αγώνων με 4/4 ή 3/4 και να μείνει ζωντανός στο κυνήγι της 4αδας.

Αν όμως χάσει τα 2 ντέρμπι στην έδρα του, ακόμα και με 2/2 στα άλλα δύο ματς θα βρεθεί να παλεύει για την 6αδα κοιτώντας περισσότερο πίσω του παρά μπροστά του.

Για τον φετινό Παναθηναϊκό όλα τα σενάρια είναι ακόμα ανοιχτά. Μπορεί να γίνει Εφες του ’23 ή Εφες του ’22, ή μπορεί απλώς να μπει στα playoff και να αποκλειστεί εκεί άδοξα, αν συνεχίσει να εξαρτάται αποκλειστικά από το ντεπόζιτο του Κώστα Σλούκα.

Η δική μου πεποίθηση είναι ότι το τι θα συμβεί τελικά εξαρτάται πρωτίστως από τον προπονητή του.

Ο Αταμάν κρατάει το κλειδί της ομάδας και αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να γυρίσει την κατάσταση. Το αν θα καταφέρει να διορθώσει τα δεδομένα δικά του λάθη, να πάρει πράγματα από πολλούς παίκτες του και να εμφανίσει ένα ανταγωνιστικό σύνολο στην τελική ευθεία της σεζόν μένει να το δούμε.

Σε κάθε περίπτωση, ο απολογισμός θα γίνει (και πρέπει να γίνει) στο τέλος της σεζόν. Όχι Φλεβάρη μήνα.

Μέχρι να σφυρίξει η χοντρή τον Μάη και τον Ιούνη κάποιοι θα επιμένουμε να στηρίζουμε την ομάδα κριτικά μακριά από την παράνοια μαινόμενων καταστροφολόγων και άκριτων υποστηρικτάκηδων στα σόσιαλ μήντια.