Αυτό το κείμενο μάλλον δεν θα είναι πολύ ευχάριστο για το κομμάτι των πράσινων οπαδών που υποδέχθηκαν με άκρατο ενθουσιασμό την είδηση για το deal μεταξύ Παναθηναϊκού και TJ Shorts.

Αναλαμβάνω λοιπόν τον άχαρο ρόλο του party pooper, γιατί someone has to do it.

Επιφυλάξεις για την μετακίνηση του καλύτερου PG της φετινής Ευρωλίγκας στον ΠΑΟ εξέφρασαν αρκετοί από την πρώτη στιγμή που ακούστηκε η φήμη, αλλά καλό θα ήταν να πούμε κάποια πράγματα πιο συγκεκριμένα τώρα που όλα δείχνουν ότι το deal έκλεισε.

Ας ξεκινήσουμε με ένα disclaimer: Ο TJ Shorts είναι παικταράς.

Η φετινή σεζόν δεν άφησε καμία αμφιβολία για αυτό, αφού μετά τα μαγικά που έκανε στο χαμηλότερο επίπεδο του Eurocup, συνέχισε με ίδια και καλύτερη απόδοση στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρωλίγκας.

Τα δυνατά του σημεία είναι το απίστευτο πρώτο βήμα (με διαφορά το πιο γρήγορο στην Ευρώπη), το θανατηφόρο midrange, και το τρομερό court vision, όπως αποδεικνύεται από το εξαιρετικό ποσοστό του στα δίποντα και από τον μ.ο. του στις ασίστ φέτος.

Ποιος δεν θα ήθελε έναν τέτοιον PG στην ομάδα του, λοιπόν; Και γιατί γράφεται αυτό το κείμενο;

Τα πράγματα στο μπάσκετ δεν είναι φύγε εσύ (Brown που απέτυχες) κι έλα εσύ (Shorts που είσαι τούμπανο) για να σκίσουμε.

Αυτή η καφενειακή αντίληψη του αθλήματος μπορεί να έχει πέραση στα social media, αλλά δεν είναι ακριβώς ο τρόπος που δουλεύει το πράγμα με τις ομάδες.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Brown και τον αντίστοιχο ενθουσιασμό που υπήρχε πέρσι τέτοια εποχή περίπου, όταν ολοκληρώθηκε η μεταγραφή του.

Τότε όλοι μιλούσαμε για μία εξαιρετική κίνηση που θα έδινε στον ΠΑΟ αυτό που του έλειπε, όταν δεν ήταν ο Σλούκας στο παρκέ. Έναν δεύτερο floor general, όπως δείχνουν και τα περσινά στατιστικά του.

Αν κάνετε τον κόπο και πάτε πίσω να ακούσετε το HateCast στο οποίο σχολιάζαμε την απόκτηση του Brown, ήμασταν όλοι από θετικοί ως ενθουσιασμένοι, αλλά βάζαμε και κάποιους αστερισκούς.

Ένας αστερίσκος ήταν ότι ο Brown είναι streaky από το τρίποντο και αυτό μπορεί να αποδεικνυόταν πρόβλημα στο συστημα του Αταμαν. Λέγαμε όμως ότι αυτό μπορεί να το αντισταθμίσει επειδή έχει καλό midrange (…χμμμ).

Ένας άλλος, μεγαλύτερος αστερίσκος που βάλαμε ήταν ότι ο Brown δεν μπορεί να παίξει μαζί με τον Σλούκα γιατί το σχήμα αυτό δεν θα είναι λειτουργικό.

Λέγαμε συγκεκριμένα ότι δεν βλέπαμε πως οι δύο τους θα μπορούσαν να συνυπάρξουν στο παρκέ σε βασικά σχήματα (πρωτίστως για λόγους άμυνας, αλλά και γιατί θέλουν τη μπάλα στα χέρια για να αποφασίσουν), και ότι μια τέτοια συνύπαρξη θα ήταν εφικτή μόνο για πολύ λίγα λεπτά σε πολύ ειδικές καταστάσεις.

Ο κόουτς Αταμαν είχε διαφορετική άποψη από μας, βέβαια, και για αυτό είδαμε τη χρησιμοποίηση του Brown στην second unit μαζί με τον Σλούκα σε όλη τη σεζόν σχεδόν.

Κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι αυτούς τους δύο καλούνταν συχνά να καλύψει ο Yurtseven στο πέντε, δηλαδή ένας ψηλός που το δυνατό του σημείο δεν ήταν η άμυνα στο pnr. Talking about the right fit…

Όλοι ξέρουμε πλέον πόσο δεν δούλεψε όλο αυτό. Ο Brown στον φετινό Παναθηναϊκό μεταμορφώθηκε από ένας εκ των top three floor generals της περσινής Ευρωλίγκας σε έναν από τους χειρότερους παίχτες με ανύπαρκτο ρόλο.

Ο ίδιος παίχτης που πέρσι στα playoff παραλίγο να αποκλείσει μόνος του τον ΠΑΟ (μια ματιά στα εκπληκτικά στατιστικά του στη σειρά θα σας πείσει), φέτος έφτασε να μην μπορεί να βάλει λέι-απ στον αιφνιδιασμό στα κρίσιμα.

Κι αυτό θα έπρεπε να γίνει ένα καλό μάθημα για όλους, από τον κόουτς Αταμαν μέχρι τον τελευταίο οπαδό.

Οι περισσότεροι οπαδοί βέβαια που δεν ασχολούνται και πολύ με το άθλημα, ξεμπερδεύουν πολύ εύκολα σε τέτοιες περιπτώσεις ρίχνοντας το απόλυτο ανάθεμα στον παίκτη. Αυτό επιβάλλει η λογική του οπαδικού καφενείου.

Ωστόσο το μπάσκετ δεν παίζεται στα καφενεία, αλλά στο παρκέ. Και εκεί τα πάντα βασίζονται στο πόσο ο κάθε παίκτης έχει τον σωστό ρόλο και πόσο αυτός ο ρόλος τον βοηθάει να θέσει τα skills του στην υπηρεσία της ομάδας.

Και φυσικά όλα αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ψυχολογία του παίκτη.

Όταν ένας παίκτης έχει μάθει να παίζει 30′ και να αποφασίζει με τη μπάλα στα χέρια πχ. δεν είναι τόσο εύκολο να αποδώσει στο ίδιο υψηλό επίπεδο όταν του ζητείται να το κάνει στον μισό χρόνο και όντας στημένος στις γωνίες στα μισά plays.

Όσο πιο χρήσιμος νιώθει ο παίκτης, όσο πιο πολύ το σύστημα τον βοηθάει να συμβάλει με τα δυνατά του στοιχεία και όχι να αλλάξει τον τρόπο και τη φύση του παιχνιδιού του, τόσο πιθανότερο είναι να αποδώσει τα μέγιστα. Και το αντίστροφο.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν επιχειρώ να απαλλάξω τον Brown από τις δικές του σοβαρές ευθύνες για τις τραγικές εμφανίσεις του φέτος στο μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν. Κάθε άλλο.

Ούτε προσπαθώ να πω ότι Brown και Shorts είναι ακριβώς ίδιοι παίκτες.

Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο αν θέλουμε να αξιολογήσουμε ψύχραιμα τη διαφαινόμενη μετακίνηση Shorts στον ΠΑΟ.

Και το αυτονόητο δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός είναι ένας παίκτης σε ατομικό επίπεδο, αλλά με το πόσο καλό φιτ είναι για το σύνολο στο οποίο θα προστεθεί. Ή, πιο σωστά, με τον ισορροπημένο συνδυασμό αυτών των δύο στοιχείων.

Με άλλα λόγια το κρίσιμο ερώτημα είναι: Πόσο καλό φιτ είναι ο παικταράς Shorts για τον ΠΑΟ του Αταμαν;

Η απάντηση εδώ φαίνεται να είναι πολύ εύκολη για πολλούς στο τουιτερικό καφενείο. Για να τον διαλέξει ο Αταμαν, ρε φίλε, δεν θα είναι καλό φιτ; Δηλαδή ξέρεις εσύ καλύτερα από τον Αταμαν; (και εκεί τελειώνει κάθε κουβέντα φυσικά γιατί κανείς μας δεν ξέρει καλύτερα από έναν πολυνίκη κόουτς).

Το πρόβλημα με αυτή τη “λογική” όμως είναι ότι ο Αταμαν (που σαφώς ξέρει καλύτερα το άθλημα από μας) ήταν αυτός που διάλεξε και τον Brown πέρσι και τον έβαζε να παίζει μαζί με τον Σλούκα και τον Yurtseven. O Αταμαν είναι επίσης ο ίδιος που διάλεξε παλαιότερα και τον Clyburn στην Εφες με τα γνωστά αποτελέσματα.

Θέλω να πω δηλαδή, ότι χωρίς κανείς να αμφισβητεί το γεγονός ότι ο κόουτς ξέρει πολύ καλύτερα από μας τα του μπάσκετ, κάνει κι αυτός λάθη.

Και το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Πόσω μάλλον το τρις, θα πω εγώ.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν από τα στοιχεία του Shorts που τον καθιστούν καλό φιτ.

Είναι μάστορας στο pnr, δηλαδή στον βασικό τρόπο επίθεσης του Αταμαν. Το γεγονός ότι λόγω της ταχύτητας του μπορεί να πάρει το πικ ψηλά στα 8 μέτρα και να κάνει άνω κάτω την άμυνα του αντιπάλου, τον κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση για την spread pnr επίθεση του κόουτς. Είναι δηλαδή ιδανικός για να να βάζει την αντίπαλη άμυνα σε κίνηση και να δημιουργεί ρήγματα είτε για να εκτελεί είτε για να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του.

Επίσης είναι τρομερός στο iso.

Εδώ τελειώνουν τα αδιαμφισβήτητα θετικά και αρχίζουν κάποια (σοβαρά) ερωτηματικά.

Ο Shorts δε έχει pull up τρίποντο, ένα βασικό στοιχείο όλων των χειριστών στις ομάδες του Αταμαν που πήραν τιτλους. Για να έχετε σαφή εικόνα αναφέρομαι σε αυτό το είδος σουτ με το οποίο ο Σλούκας σκότωσε τη Ρεαλ στον τελικό όσο και στο ματς της Μαδρίτης πέρσι.

Αν η απάντηση σε αυτό το πρόβλημα είναι ότι «σκοτώνει» με το midrange, το ζήτημα εδώ είναι ότι αυτή η εικόνα του Shorts προέρχεται από μία run n gun επίθεση. Η Παρί φέτος ήταν η ομάδα που έπαιζε στο υψηλότερο τέμπο στη λίγκα με 14” ανά play. Αυτό το τέμπο έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να μπορεί να εκμεταλλεύεται ο εκρηκτικός Shorts κάθε κενό και να εκτελεί (ή να πασάρει) με τόσο υψηλή αποτελεσματικότητα.

Κι εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο σοβαρό ερωτηματικό.

Όλα αυτά τα τρομερά που κατάφερε ο Shorts φέτος στην Παρί τα κατάφερε σε ένα πλαίσιο μπάσκετ που παρότι ήταν heavily pnr based έχει σημαντικές διαφορές από το σετ μπάσκετ του ΠΑΟ που βασίζεται σε ένα χαμηλότερο τέμπο (μόλις 14ος στην Ευρωλίγκα με σχεδόν 16” ανά play) στο πλαίσιο της γνωστής spread pnr επίθεσης.

Και τα κατάφερε έχοντας usage 32.9% σε 27′, δηλαδή δεν ήταν απλώς ο παίκτης που είχε τη μπάλα στα χέρια και έπαιρνε τις αποφάσεις, αλλά ήταν και αυτός που τελείωνε τις φάσεις σε μεγάλο βαθμό.

Ενδεικτικά ο παίκτης με το μεγαλύτερο usage στον ΠΑΟ, ο Nunn, είχε 29.9% σε 30′.

Ένα εύλογο ερώτημα που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε, λοιπόν, είναι πως ακριβώς θα συνυπάρξουν στο παρκέ ο Shorts με τον φετινό MVP της Ευρωλίγκας χωρίς ο ένας από τους δύο να ευνουχιστεί αγωνιστικά.

Η απάντηση σε αυτό σίγουρα δεν είναι “όπως συνυπήρξε με τον Hifi του 34.6% usage” σε μόλις 20′ (pure madness). Εκτός κι αν θεωρούμε ότι στον ΠΑΟ του Αταμαν θα δούμε κάτι αντίστοιχο του σχεδόν ψυχεδελικού εκτελεστικού κρεσέντου που παρουσίασε η Παρί με τον Hifi στο παρκέ, ειδικά για το διάστημα που έπαιζε δίπλα στον Shorts.

Επειδή αυτό δεν το θεωρώ πολύ πιθανό, τα πράγματα μοιάζουν ξεκάθαρα σε μένα για το πως μπορεί να λειτουργήσει αυτή η συνύπαρξη.

Για όσο θα είναι μαζί στο παρκέ ο Shorts με τον Nunn o δεύτερος θα πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω μειώνοντας τις προσπάθειες του, αλλά και να δεχτεί να έχει λιγότερο τη μπάλα στα χέρια.

Από τους δύο, ο Nunn είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί σε off ball ρόλο παίρνοντας τρίποντα είτε από off screen δράσεις είτε από spot, δηλαδή ανοίγοντας το γήπεδο. O Shorts δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Για να είναι λειτουργικός και να παραμείνει ο παίκτης που είδαμε φέτος θα πρέπει να έχει αυτός τη μπάλα στα χέρια του και να αποφασίζει. Αν του πάρεις τη μπάλα αυτόματα αχρηστεύεις το πιο σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού του.

Κι εδώ μπαίνει στην εξίσωση και ο Osman, o οποίος επίσης δεν είναι ο κλασσικός off ball πλάγιος, αλλά θέλει και αυτός τη μπάλα στα χέρια για να προσφέρει όσα μπορεί.

Η εικόνα των Shorts και Osman να ξεδιπλώνουν την επίθεση του ΠΑΟ στο τρανζίσιον σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους μπορεί να φαντάζει οργιαστική στο μυαλό των πράσινων οπαδών, αλλά το μπάσκετ του Αταμαν δεν είναι το μπασκετ της Παρί. Με λίγα λόγια για να λειτουργήσει αυτό το πράγμα θα πρέπει η επίθεση του ΠΑΟ να αλλάξει αρκετά δέρμα και να ανεβάσει τέμπο.

Πόσο διατεθειμένος είναι ο Αταμαν να το κάνει;

Δεν μπορούμε να δώσουμε με σιγουριά απάντηση σε αυτή την ερώτηση τώρα, αλλά δεν φαντάζει το πιο πιθανό σενάριο. Σίγουρα ο κοουτς θα θέλει να τρέξει η ομάδα στο τρανζίσιον περισσότερο με τον Shorts (όπως έγινε και φέτος μετά την προσθήκη του Οσμαν), αλλά δεν νομίζω ότι σκοπεύει να το γυρίσει σε run n gun.

Αυτό σημαίνει ότι στη σετ spread pnr επίθεση του Αταμαν ο streaky σουτέρ Osman αναπόφευκτα θα πρέπει συχνά να ακροβολίζεται στις γωνίες και να περιμένει την πάσα του Shorts για να πάρει ένα καλό τρίποντο. Ο Osman όμως δεν είναι  Γκριγκόνις. Είναι παιχταράς, αλλά δεν είναι αυτού του είδους ο πλάγιος, δεν είναι αυτό το ισχυρό του σημείο.

Ένα επιπλέον ερωτηματικό λειτουργικότητας στο επιθετικό πλαίσιο, λοιπόν.

Για το τέλος άφησα το μεγαλύτερο ερωτηματικό από όλα στα δικά μου μάτια. Τον Σλούκα.

Νομίζω ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι ο Σλούκας είναι σε μια ηλικία πλέον που μάλλον πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω, και ότι ο ΠΑΟ πρέπει να αρχίσει να προετοιμάζει την επόμενη μέρα.

Ωστόσο από όσο γνωρίζουμε ο Σλουκας θα είναι στην ομάδα του χρόνου και αυτό σημαίνει ότι θα υπολογίζεται ως ένα από τα βασικά μας γκαρντ. Δεν αναμένεται να έχει διακοσμητικό ρόλο, δηλαδή.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι ο Shorts με τον Σλουκα δεν μπορούν να συνυπάρξουν ούτε δευτερόλεπτο στο παρκέ. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να εξηγήσω περαιτέρω το γιατί.

Αν η συνύπαρξη του Σλούκα με τον Brown φέτος ήταν ένα βασικό πρόβλημα (το οποίο είδαμε πόσο στοίχισε), θα είναι ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα με τον Shorts.

Με λίγα λόγια ο Αταμαν με την επιλογή του Shorts μοιάζει να επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος που μας στοίχισε φέτος, δηλαδή να στήνει μια γραμμή γκαρντ που θα έχει σαφή δυσλειτουργικά στοιχεία, καθώς οι 4 βασικοί γκαρντ δεν θα μπορούν να συνδυαστούν όλοι μαζί μεταξύ τους ως δίδυμο, ενώ οι δύο από αυτούς θα χρειάζονται μεγάλη κάλυψη στην άμυνα.

Πόσο λογικό είναι αυτό, ειδικά σε μία σεζόν με αυξημένο αριθμό παιχνιδιών που θα χρειαστεί βάθος και versatility στα σχήματα; Πόσο λογικό, δηλαδή, είναι να στήνεις μια γραμμή τεσσαρων γκαρντ που κοστίζει 10εκ+ και δύο από αυτά τα γκαρντ να μην μπορούν να συνδυαστούν στην επίθεση και να έχουν και παρόμοιες αδυναμίες στην άμυνα;

Μια γραμμή γκαρντ στην οποία ο μόνος καλός αμυντικός θα παραμένει ο 33χρονος πλέον Grant! Θα αντέξει ο Grant να παίζει για άλλη μία σεζόν 30λεπτα κυνηγώντας και σπάζοντας σκρην για τρεις; (ρητορικό το ερώτημα)

Αν ο Αταμαν έχει αποφασίσει ότι η διάδοχη κατάσταση στον Σλουκα θα να είναι ο TJ Shorts, τότε αυτό στα δικά μoυ μάτια σημαίνει ότι για λόγους λειτουργικότητας ο Σλουκας θα πρέπει να πάει σε ρόλο 5ου γκαρντ του χρόνου. Να βγει δηλαδή εκτός της βασικής εξίσωσης των τεσσάρων γκαρντ που θα τραβήξουν το κουπί και να λειτουργεί επικουρικά.

Για 4ο βασικό γκαρντ θα πρέπει να έλθει ένας παίχτης με χαρακτηριστικά πλάγιου χειριστή που θα είναι 3&D και θα έχει μέγεθος.

Είναι διατεθειμένος ο κόουτς και η ομάδα να προχωρήσουν σε μια τέτοια ριζική αλλαγή με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τη θέση και το στάτους του Σλούκα; Αμφιβάλω (και για λόγους διαβατηρίων εκτός των άλλων), αλλά μένει να περιμένουμε τις επόμενες μεταγραφικές κινήσεις για να ξεκαθαρίσει αυτό.

Όπως και να έχει πάντως, ένα πράγμα δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Ο Παναθηναϊκός αν θέλει να είναι ανταγωνιστικός του χρόνου είναι απαραίτητο να προσθέσει two-way χαρακτήρα και αθλητικότητα στην περιφέρεια του. Το Σλουκας-Shorts ως δίδυμο φαντάζει ακριβή συνταγή αποτυχίας ως προς αυτό το κριτήριο.

To make a long story short, η δική μου άποψη είναι ότι ο Shorts έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να ενταχθεί σωστά στον ΠΑΟ και να μπορέσει να δείξει αυτά που έδειξε στην Παρί, αν ο Αταμάν προσαρμόσει το σύστημα σε αυτόν.

Αν το σχέδιο είναι, όπως και στην περίπτωση του Brown, να αναπροσαρμόσει o παίκτης το παιχνίδι του στα θέλω του μπάσκετ του ΠΑΟ, δηλαδή του σεταρισμένου μπάσκετ όπου τον ρυθμό τον όριζε ο μαέστρος στο σετ παιχνίδι Σλούκας με τη μπάλα να περνάει πολύ και από τα χέρια του Nunn, τότε ο κίνδυνος να δούμε ξανα έναν εξαιρετικό παίκτη να υποαποδίδει στον ΠΑΟ θα είναι σοβαρός.

Αν ο Shorts έρχεται για να διαδεχθεί τον Σλούκα ως ο playmaker-ηγέτης της ομάδας, τότε ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να γίνει η ομάδα του Shorts.

Αυτό απαιτεί περισσότερες και πιο βαθιές αλλαγές από όσες νομίζουμε, καθώς εκτός από προσθήκη ενός 3&D πλάγιου, η παρουσία του Shorts καθιστά απαγορευτική και την παρουσία αμυντικά σοφτ πενταριών στη ρακέτα.

Θα χρειαστεί εξαιρετικούς (υπεραθλητικούς) αμυντικούς στη ρακέτα για να καλυφθεί η έλλειψη ύψους και δυνατότητας σπάσιμου των σκρην στην πρώτη γραμμή άμυνας.

Καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε ότι ο ΠΑΟ φέτος προδώθηκε από την άμυνά του αρκετές φορές για συγκεκριμένους λόγους, και η προσθήκη Shorts δεν δίνει καμία λύση σε αυτό το δεδομένο πρόβλημα. Μάλλον το επιτείνει.

Επίσης θα είναι απαραίτητο να γίνει σοβαρή ομαδική προετοιμασία σε μία preseason όπου υπάρχει Ευρωμπάσκετ και ένα ταξίδι για PR στην Αυστραλία. Δηλαδή σημαντικά εμπόδια για να γίνει σοβαρή δουλειά με όλους τους παίκτες παρόντες, ώστε να μην φτάσουμε πάλι να εμφανιστεί η ομάδα εντελώς ανέτοιμη στο ξεκίνημα της Ευρωλίγκας, όπως έγινε φέτος.

Για να συνοψίσω…

Η απόκτηση του Shorts μπορεί να φέρνει στον ΠΑΟ έναν εξαιρετικό παίκτη, αλλά δεν είναι μια επιλογή χωρίς σοβαρά ερωτηματικά σε αγωνιστικό επίπεδο. Πρόκειται για παίκτη που μεγαλούργησε σε ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό πλαίσιο με δεδομένες διαφορές από αυτό του ΠΑΟ, και θα κληθεί για πρώτη φορά να δοκιμαστεί εκτός αυτού του πλαισίου στο υψηλότερο επίπεδο.

Σε αυτή τη βάση θεωρώ ότι για να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας η μετάβαση του παίκτη από το πλαίσιο της Παρί σε αυτό του Παναθηναϊκού πρέπει το σύστημα του Αταμάν να αναπροσαρμοστεί σε μεγάλο βαθμό για να εκμεταλλευτεί το πακέτο του παίκτη. Μια αναπροσαρμογή που δεν μοιάζει καθόλου απλή υπόθεση σε μια ομάδα με δεμένο κορμό, δύο ηγέτες στα γκαρντ, και πιο σεταρισμένο στυλ μπάσκετ, όπως ο ΠΑΟ.

Φυσικά το μαχαίρι και το καρπούζι το έχει ο κόουτς. Αυτός ξέρει καλύτερα από μας, και στο τέλος αυτός θα χρεωθεί την ευθύνη είτε για την επιτυχία είτε για την αποτυχία της επιλογής.

Ωστόσο επειδή στον Παναθηναϊκό τα πράγματα δεν είναι ποτέ ειδυλλιακά, ακόμα και όταν φαίνονται έτσι, και επειδή ο Αταμαν έχει ήδη στο ενεργητικό του μια ακριβοπληρωμένη λάθος επιλογή με την περίπτωση Brown φέτος, θεωρώ ότι με την επιλογή Shorts και τα αγωνιστικά ερωτηματικά που αυτή εγείρει o κόουτς παίρνει ένα “υπαρξιακό” ρίσκο για την επόμενη σεζόν.

O ερχομός του TJ Shorts στον ΠΑΟ (αν τελικά γίνει επίσημος) μπορεί να καταστήσει τον Αταμαν εκ νέου απόλυτο μάγκα στο τέλος της επόμενης σεζόν (πράγμα που ως Παναθηναϊκοί ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά φυσικά). Φοβάμαι όμως ότι μπορεί να γίνει και ο λόγος που θα τον οδηγήσει μέχρι και στο τέλος της παρουσίας του στον πάγκο της ομάδας, αν δεν βρει τις σωστές απαντήσεις στα ερωτηματικά που εγείρει η επιλογή.