Όποιος έχει δει τις ταινίες “Rocky” (ελπίζω να μην υπάρχει αναγνώστης μας που να έχει κάνει το σφάλμα να μην τις δει), γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι για να γίνεις πρωταθλητής μεγαλύτερη σημασία συχνά δεν έχει το πόσες φορές θα πέσεις, αλλά το πόσες μπορείς να σηκωθείς.

Σήμα κατατεθέν του θρυλικού Rocky Balboa στην πορεία του προς την κορυφή ήταν όχι πόσο ξύλο μπορούσε να ρίξει πάνω στο ρινγκ, αλλά πρωτίστως πόσο άντεχε να φάει ώστε να μπορεί να συνεχίσει να ανταποδίδει.

Αυτό το χαρακτηριστικό ο Παναθηναϊκός το ανέπτυξε ήδη σε μεγάλο βαθμό πέρσι στην πορεία του προς την κορυφή και φέτος είναι το μυστικό που τον έχει κρατήσει στον αφρό σε μια RS όπου τα χτυπήματα που έχει δεχτεί από τους τραυματισμούς βασικών παιχτών του είναι πολύ δυνατότερα από αυτά που του έχει καταφέρει οποιοσδήποτε αντίπαλος στο παρκέ.

Το προχθεσινό ματς με την Άλμπα μοιάζει λίγο με μικρογραφία της φετινής σεζόν.

Ξεκίνησε με τον ΠΑΟ ως φαβορί να κάνει μπλαζέ εμφάνιση, αλλά να καταφέρνει να διατηρεί το πάνω χέρι σε όλο το πρώτο ημίχρονο, το οποίο το έκλεισε στο +11 παρότι έπαιξε κακό μπάσκετ, κυρίως στην επίθεση.

Τα highlights του πρώτου ημιχρόνου εκτός από καρφώματα του Nunn εμπεριείχαν δυστυχώς και το πλήγμα από τον τραυματισμο του Οσμαν, τον οποίο ακολούθησε ο πιο σοβαρός τραυματισμός του Παπαπέτρου στις αρχές του 3ου δεκαλέπτου.

H φετινή σεζόν του ΠΑΟ μοιάζει με ωδή στα ανυπέρβλητα εμπόδια.

Είναι πέρα και από ειρωνεία της ατυχίας που τον κατατρέχει ότι αφού πρώτα έχασε όλους τους σέντερ του, έφτασε να μείνει έστω και προσωρινά χωρίς ούτε ένα τριάρι σε μία σεζόν στην οποία ξεκίνησε με πλεόνασμα τριών παικτών στη θέση (και όλοι αναρωτιόμασταν ποιος θα πρωτοπαίζει).

Το τρίτο δεκάλεπτο του ματς ήταν επιεικώς για κολλύρια από την πλευρά των πρασίνων.

Εκτός της κάκιστης επιθετικής λειτουργίας που συνοψίζεται σε κακό σπέισινγκ, ελάχιστη κίνηση μακριά από τη μπάλα και μπόλικη αστοχία απέξω, ο ΠΑΟ σταμάτησε να παίζει και την αξιοπρεπή άμυνα που είχε παίξει σε μεγάλο μέρος του πρώτου ημιχρόνου.

Στο προχθεσινό ματς ο Αταμάν επέλεξε ως βασική τακτική τη flat ή high drop αντιμετώπιση του χειριστή μετά το σκρην με παραλλαγές μόνο στην αντιμετώπιση του Τhomaς λόγω sharpshooting ability. Ο Gabriel ήταν εξαιρετικός τακτικά σε αυτό το κομμάτι, αλλά οι Nunn και Μήτογλου και δευτερεύοντως ο Σλούκας ήταν αδύναμοι κρίκοι.

Ο Nunn είχε συνεχώς λάθος αντιδράσεις στην αντιμετώπιση του σκρην είτε γιατί δεν προσπαθούσε αρκετά να το σπάσει είτε γιατί δεν έβαζε αρκετή πίεση στον χειριστή όταν κατάφερνε να τον ακολουθήσει. Ο Μήτογλου αδυνατούσε να καλύψει όσο σωστά το έκανε ο Gabriel, ενώ κάποιες φορες αντί να παίξει flat έκανε show & recover γεγονός που προκαλούσε μια μικρή τρικυμία στην προσπάθεια του να επιστρέψει στον παίκτη του.

Έχω την εντύπωση ότι η βασική τακτική που επιλέχθηκε στην άμυνα στον χειριστή προχθές είναι αυτή που θα δούμε στην αντιμετώπιση του Shorts την άλλη εβδομάδα, αλλά θα χρειαστεί πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια τόσο ομαδικά όσο και ατομικά για να λειτουργήσει σωστά.

Το αποτέλεσμα της κακής αμυντικής απόδοσης στο 3ο δεκάλεπτο ήταν να δεχτεί ο Παναθηναϊκός 29 πόντους από τη χειρότερη επίθεση της Ευρωλίγκας.

Αυτό ήταν και το μόνο δεκάλεπτο το οποίο η ομάδα του Αταμαν έχασε στο επιμέρους σκορ (20-29), αλλά έθεσε τις βάσεις για να γίνει το ματς θρίλερ στις αρχές του 4ου δεκαλέπτου όταν η Άλμπα κατάφερε να βρεθεί από το -2 στο +8 στα πρώτα 4 λεπτά.

Κάπως έτσι άρχισε να πλάναται πάνω από το ΟΑΚΑ το φάντασμα μιας ήττας που θα ισούταν με βαθμολογική αυτοκτονία όσον αφορά στην διεκδίκηση του πλεονεκτήματος έδρας.

Σε αυτό το σημείο ο Αταμαν επέλεξε μια πεντάδα γεμάτη αμυντικούς καμικάζι (Grant, Brown, Καλαϊτζάκη, Juancho και Gabriel) που έβγαλε στο παρκέ γούστα απο Rocky 2 & 3. Το αποτέλεσμα ήταν να κρατήσουν την Άλμπα στο μηδέν για πεντέμιση λεπτά περίπου, τρέχοντας ένα εντυπωσιακό επιμέρους σερί 21-0 και τελειώνοντας εντυπωσιακά ένα ματς που χάρισε στους (τηλε)θεατές του περισσότερες συγκινήσεις από ό,τι θα ήθελαν.

Η συνολικά μέτρια έως κακή εμφάνιση μπορεί να αποδοθεί εν μέρει στην πνευματική χαλαρότητα των πρασίνων λόγω της χαμηλής δυναμικότητας του αντιπάλου, την οποία και εκμεταλλεύτηκαν στο τέλος για να πάρουν το ματς. Η αλήθεια είναι όμως ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο εκεί.

Αν ήταν άλλη ομάδα στη θέση της Αλμπα, ο ΠΑΟ μπορεί να είχε πληρώσει ακριβά τις αδυναμίες που βγάζει σταθερά στο επιθετικό του παιχνίδι από τότε που μετά τον Lessort έχασε και τον Yurtseven.

Μπορεί να ακούγεται παράταιρο να μιλάμε για την απουσία των δύο σέντερ (και ειδικά του Τούρκου) ως κομβική σε ένα ματς που ο αντικαταστάτης τους Gabriel ήταν εξαιρετικός τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση, αλλά το θέμα είναι δομικό και όχι ατομικής απόδοσης.

Ο φανταστικός Gabriel μπορεί να έκανε τρομερή εμφάνιση στην άμυνα και να εκμεταλλεύτηκε σε μεγάλο βαθμό την αδυναμία της Αλμπα να κλείσει τη ρακέτα της και να αποτρέψει τις pnr συνεργασίες μπροστά, αλλά από τη φύση του δεν είναι ο παίχτης στον οποίο μπορεί να ακουμπήσει η μπάλα όταν κολλάει το σύμπαν στην περιφέρεια.

Όπου «όταν κολλάει το σύμπαν» βάλτε την κακή βραδιά των Σλούκα και Nunn, τοσο δημιουργικά όσο και εκτελεστικά από το τρίποντο. Για άλλο ένα ματς αποδείχτηκε ότι όταν ο Παναθηναϊκός τα «σπάει» από τη γραμμή των τριών πόντων το πράγμα ζορίζει, διότι χαλάει το σπέσινγκ και δεν υπάρχει το εναλλακτικό πλάνο με post και inside-out game.

Αυτό μπορεί να ακούγεται οξύμωρο αν σκεφτεί κανείς ότι παρά το 4/20 τρίποντα ο ΠΑΟ παρήγαγε 91 πόντους απέναντι στην Αλμπα. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έπαιζε απέναντι στην πιο αδύναμη ομάδα της διοργάνωσης αμυντικά που δεν είχε το επίπεδο να εκμεταλλευτεί σωστά την κακή βραδιά των πράσινων από τα 6.75.

Μπορεί οι Grant και Gabriel να ήταν οι αδιαμφισβήτοι mvp του Παναθηναϊκού στο ματς, και ο Καλαϊτζάκης να έπαιξε κομβικό ρόλο στην ανατροπή του 4ου δεκαλέπτου, αλλά ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον Lorenzo Brown.

Ο έμπειρος PG συνέχισε τις θετικές εμφανίσεις και βγήκε μπροστά σε ένα ματς που ο Κώστας Σλούκας ήταν κακός. Έπαιξε σωστά στην άμυνα και πρόσφερε λύσεις επιθετικά στα δύσκολα με αποκορύφωμα το δικό του μεγάλο τρίποντο από τη γωνία που ξανάβαλε τον Παναθηναϊκό μπροστά στο σκορ με 78-77, αποκαθιστώντας την τάξη στο ΟΑΚΑ.

Είναι κομβικό ο Brown να συνεχίσει να προσφέρει αξιόπιστες λύσεις και να δείχνει τα ηγετικά στοιχεία του στα δύσκολα, έχοντας αποδεχτεί τον ρόλο που καλείται να παίξει σε αυτό το σύνολο.

Ειδικά όσο ο Κώστας Σλούκας θα περνάει περίοδο ντεφορμαρίσματος. Στα τρία τελευταία ματς έχει το αφύσικο 0/8 από το τρίποντο με τον Kendrick Nunn να ακολουθεί από κοντά με το κάκιστο 4/16. Μιλάμε για δύο παίκτες που σουτάρουν με 40%+, οπότε το πρόβλημα γίνεται προφανές, καθώς μαζί με τον Juancho είναι οι τρεις σταθερές του φετινού ΠΑΟ από τα 6.75 εν τη απουσία του Grigonis.

O ΠΑΟ μπορεί να απέφυγε το πατατρακ, και μπορεί να παραμένει φαβορί για μια θέση στην τετράδα. Το προχθεσινό ματς όμως ήλθε να μας υπενθυμίσει ότι η καταστροφή από τον θρίαμβο μπορεί να απέχουν ελάχιστα στο κλείσιμο μίας σεζόν όπου ο 4ος από τον 11ο στη βαθμολογία έχουν μόλις δύο νίκες διαφορά τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος.

Η επερχόμενη διαβολοβδομάδα έχει κρίσιμο χαρακτήρα και οι πράσινοι οφείλουν να μπουν σε αυτήν χωρίς να παίρνουν τίποτα ως δεδομένο (βλέπε θέση στην τετράδα) και χωρίς εφησυχασμό (βλέπε στο ΟΑΚΑ δεν γίνεται να χάσουμε).

Ο επόμενος αντίπαλος τους, η Μακάμπι, διανύει περίοδο καλής φόρμας τρέχοντας σερί τεσσάρων νικών. Αν σε αυτό προσθέσουμε την συνολικά μέτρια φετινή εικόνα των πράσινων εκτός έδρας, αλλά και την παραδοσιακή τάση τους να ζορίζονται απέναντι στην ομάδα του Kattash, τότε γίνεται σαφές ότι το ματς στο Βελιγράδι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει κατά τη γνώμη μου και για το ματς με την Παρί που ακολουθεί στο ΟΑΚΑ μετά το ματς στη Μακάμπι. Η Παρί μπορεί να μην είναι εδώ και καιρό η ομάδα τρένο του πρώτου γύρου, αλλά δεν είναι Άλμπα. Είναι πολύ πιο ποιοτική και σκληρή, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.

Αν ο Παναθηναϊκός δεν σουτάρει καλά στην επίθεση για να ανοίξει το γήπεδο και αν δεν την πιάσει από τον λαιμό στην άμυνα, δύσκολα θα τον σώσει το ΟΑΚΑ. Ειδικά αν αναλογιστούμε πόσο πολύ θα καίγεται για τη νίκη ο αντίπαλος.

Το 2-0 από το 0-2 στην διαβολοβδομάδα μπορεί να απέχει τόσο όσο η επανάληψη εμφανίσεων ανάλογων με αυτήν που είδαμε απέναντι στην Άλμπα.

Ο Παναθηναϊκός μάλλον θα είναι ευχαριστημένος και με 1/2 βέβαια, αλλά αν χάσει στο Βελιγράδι αυτό θα βάλει αυτόματα μεγαλύτερη πίεση στο ματς με την Παρί στο ΟΑΚΑ.

Οι πράσινοι οπαδοί “καίγονται” και έχουν αρχίσει ήδη τους υπολογισμούς και τις προτιμήσεις για το πως μπορεί να κάτσουν οι διασταυρώσεις στα playoff, αλλά εκεί που θα έπρεπε πρωτίστως να εστιάζουν είναι στο πως ο Παναθηναϊκός δεν θα χάσει το πλεονέκτημα έδρας.

Γιατί αυτό είναι το πρώτο και πιο σημαντικό ζητούμενο αυτή τη στιγμή.

Όπως έχει εξελιχθεί η φετινή Ευρωλίγκα εξάλλου, δύσκολα θα υπάρξει εύκολη διασταύρωση για οποιαδήποτε ομάδα της τετράδας. Ακόμα και για τον πρώτο Ολυμπιακό.

Τα playoff είναι μια διαφορετική και παραδοσιακά δύσκολη ιστορία σε σχέση με τη RS, όπου οι βεβαιότητες πολύ συχνά καταρρίπτονται. Το μόνο πράγμα που μπορεί να πει κανείς με σιγουριά για τα playoff είναι ότι είναι προτιμότερο να μπεις σε αυτά με πλεονέκτημα έδρας αντί για μειονέκτημα.

Εξίσου κομβικό όμως είναι και το πως ματσάρεις με τον αντίπαλο.

Το περσινό παρολίγον πάθημα με τη Μακάμπι θα έπρεπε να έχει γίνει μάθημα ότι δεν υπάρχουν εύκολες σειρές με ομάδες που έχουν αποδειχθεί ανταγωνιστικές στη διάρκεια της σεζόν. Και φέτος στο 5-8 (και ειδικότερα στο 5-6) θα καταλήξουν πάρα πολύ ανταγωνιστικές ομάδες, όπως όλα δείχνουν.

Ο Παναθηναϊκός δεν (έχει λόγο να) φοβάται κανέναν παρά τις μακροχρόνιες κομβικές απουσίες που τον έχουν αποσυντονίσει. Αν έχει το πλεονέκτημα έδρας, τότε μάλλον ο αντίπαλός του θα πρέπει να φοβάται. Όχι μόνο γιατί το ΟΑΚΑ είναι μια καυτή έδρα που ανεβάζει την ενέργεια των πρασίνων, αλλά – πρωτίστως – επειδή οι σοβαροί τραυματισμοί ανέδειξαν με εμφατικό τρόπο από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη αυτή η ομάδα.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι πεποίθησή μου ότι κανείς τόσο εντός (κυρίως) όσο και εκτός ομάδας δεν πρέπει να ασχολείται με τα αποτελέσματα των άλλων και τη δυνατότητα επιλογής αντιπάλου, αν έχει δημιουργηθεί τέτοια συνθήκη την τελευταία αγωνιστική.

Για να ξαναθυμηθούμε την περσινή σειρά με τη Μακάμπι, υπάρχει άραγε αμφιβολία ότι η δυσκολία αυτής της σειράς βοήθησε τον Παναθηναϊκό τα μάλα για να σφυρηλατήσει το μέταλλο νίκης που τον κατέστησε κυρίαρχο στο Φ4;

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα προηγούμενα χρόνια για να δει ότι ο πρωταθλητής τις περισσότερες φορές βγαίνει από ζόρικες σειρές playoff, και αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Για να πας μέχρι τέλους πρέπει να μπορείς να αποδείξεις μέσα στο γήπεδο ότι είσαι ο καλύτερος ασχέτως αντιπάλου.

Επιλέγοντας συνειδητά να χάσεις ένα ματς για να διασταυρωθείς με έναν θεωρητικά πιο εύκολο αντίπαλο, το μόνο που καταφέρνεις είναι να χτίζεις νοοτροπία φόβου και ήττας.

Μπορεί να μην είναι στο χέρι του Παναθηναϊκού να μην χάνει παίκτες από την απίστευτη ατυχία που τον κατατρέχει φέτος με τους τραυματισμούς, αλλά είναι στο χέρι του να διατηρήσει την νοοτροπία νικητή που έχει χτίσει από πέρσι.

Είναι κομβικό αυτή η ομάδα να συνεχίσει να διαθέτει the eye of the tiger όταν η μπάλα θα καίει.