Είμαι μεγάλος φαν των τηλεοπτικών σειρών εποχής.

Δεν είναι όλες οι σειρές αυτού του είδους καλές, βέβαια. Βασικά οι καλύτερες είναι μάλλον αυτές που παίρνουν το παρελθόν ως βάση για να το μυθοποιήσουν πλήρως αναδιαμορφώνοντας το σε ένα πλήρως φανταστικό σύμπαν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Game of Thrones.

O τύπος που έγραψε τα βιβλία ξέρει πολύ περισσότερη ιστορία από όση νομίζετε. Αυτό που κάνει τα βιβλία εκπληκτικά όμως είναι ότι χρησιμοποιούν τη γνώση του ιστορικού παρελθόντος ως βάση για να δημιουργήσουν έναν εντελώς φανταστικό κόσμο.

Δεν χρειάζεται να πω ότι για όσο η σειρά ακολουθούσε πιστά τα βιβλία είναι ότι καλύτερο έχει υπάρξει σε τηλεοπτική παραγωγή.

Για αυτό εδώ το κείμενο όμως θα εμπνευστούμε από μια άλλη – εξίσου αγαπημένη μου – ιστορική σειρά, The Last Kingdom.

Το The Last Kingdom έχει λίγη σχέση με το GoT. Βασικά έχει φτιαχτεί με την εντελώς αντίθετη λογική που λέει μείνε όσο πιο κοντά μπορείς στα γεγονότα της εποχής και πρόσθεσε τόσο παραμύθι όσο  χρειάζεται για να φτιάξεις μια όμορφη ιστορία ώστε να μην μοιάζει με δραματοποιημένο ντοκυμαντέρ.

Παρόλαυτα είναι σειράρα (must watch για όσους δεν το έχετε δει).

Και πως να μην είναι όταν έχεις να κάνεις με Βίκινγκς και την περίοδο που στη μεσαιωνική Βρετανία γινόταν ο κακός χαμός.

Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο Uhtred είναι ιστορικό πρόσωπο αλλά ο χαρακτήρας του στη σειρά βασίζεται στην ομώνυμη ιστορική νουβέλα του Bernard Cornwell. The Last Kingdom είναι ο τίτλος του πρώτου από τους 13 τόμους της σειράς Saxon stories που ο Cornwell ξεκίνησε να εκδίδει το 2004.

Γεννημένος Σάξωνας, αλλά αιχμάλωτος και μεγαλωμένος από μικρός ανάμεσα σε Βικιγνκς που είχαν εγκατασταθεί στη Μ. Βρετανία ο μυθικός Uhtred του Cornwell ενσαρκώνει με αρκετή ακρίβεια τη μεσαιωνική Αγγλία που αναδύθηκε από τις μακροχρόνιες συγκρούσεις των ντόπιων με τους εισβολείς από το βορρά. Μια Αγγλία melting pot διαφορετικών ταυτοτήτων και πολιτισμών.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην προσωπική ιστορία του Uhtred όμως είναι ο αγώνας του να ανακτήσει την πατρική κληρονομιά που στερήθηκε μικρός. Το κάστρο του Bebbanburg, έδρα του άρχοντα της Northumbria στο βορρά στα σύνορα με τη Σκωτία.

Η σάγκα του λογοτεχνικού Uhtred δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακατάπαυστο quest για να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει by birth right, και είναι μια σάγκα γεμάτη ιδρώτα, δάκρυα, και αίμα. Πολύ αίμα, καθώς ο ήρωας μας είναι παρών και πρωταγωνιστεί σε όλες τις μεγάλες μάχες της εποχής.

Πέφτει και ξανασηκώνεται διαρκώς. Κάθε φορά που νιώθει ότι πλησιάζει στον στόχο του τον βλέπει πάλι να απομακρύνεται. Φτάνει συχνά στο χείλος του γκρεμού, αλλά επιμένει, δεν τα παρατάει, και εκεί που όλα φαίνονται να έχουν τελειώσει αυτός επανέρχεται πιο δυνατός. Και στο τέλος φυσικά βγαίνει νικητής.

Το μότο του Uhtred στη σειρά είναι destiny is all. Η ιστορία του Uhtred είναι η ιστορία του φετινού Παναθηναϊκού.

Ενός Παναθηναϊκού που φέτος δέχτηκε απανωτά χτυπήματα της μοίρας, αλλά κάθε φορά που έπεσε ξανασηκώθηκε πιο δυνατός. Που σε όλες τις μεγάλες μάχες δήλωσε εμφατικά παρών και βγήκε νικητής. Και που κατάφερε against all odds να βρεθεί ξανά στο Φ4.

Destiny is all, είπαμε.

Η σειρά με την Εφές είναι για τα βιβλία. Αλλά πριν φτάσουμε εκεί να πούμε κάποια πράγματα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης.

Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα η οποία χτυπήθηκε χειρότερα από κάθε άλλη από τους τραυματισμούς φέτος. Η μακροχρόνια απώλεια του Lessort δεν βρίσκει όμοια της σε καμία άλλη από τις μεγάλες ομάδες που βρίσκονται στο Φ4 καθώς η κομβικότητα του στο παιχνίδι της ομάδας του είναι unmatched.

Δεν είναι απλά ότι είναι ο καλύτερος σεντερ της Ευρωλίγκας, αποδεδειγμένα. Είναι ο ρόλος που έχει στο παιχνίδι της ομάδας ως το απόλυτο αντίβαρο στον υδροκέφαλο ρόλο που έχουν τα πυρηνικά γκαρντ της στην επίθεση.

Με λίγα λόγια είναι αυτός που επιφέρει την αρμονία στο παιχνίδι της ομάδας προσφέροντας την απόλυτη εναλλακτική.

Η απώλεια του Lessort ισοδυναμεί με την απώλεια ενός κινητήρα σε δικινητήριο αεροπλάνο. Το αεροπλάνο θα συνεχίσει να πετάει, αλλά η δυσκολία να την βγάλει καθαρή αν πέσει σε καταιγίδα αυξάνεται γεωμετρικά.

Το γεγονός ότι στην πορεία έλλειψε για ένα γεμάτο δίμηνο και ο δεύτερος σέντερ σε συνδυασμό με την ήδη δεδομένη μακροχρόνια απουσία του καλύτερου σουτερ της ομάδας, του Grigonis, έφτιαξε το τέλειο σκηνικό για μια σεζόν θρίλερ.

Μια παναθηναϊκή σεζόν δηλαδή.

Το γεγονός ότι αυτή η ομάδα κατάφερε εντέλει να βγει 3η σε μια Ευρωλίγκα όπου ο 1ος από τον 7ο είχε μόλις 4 νίκες διαφορά δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα της.

Ωστόσο κι εκεί στάθηκε άτυχη καθώς πήρε τον μουτζούρη. Διασταυρώθηκε με την υπερταλαντούχα Εφες, την πιο φορμαρισμένη ομάδα του δεύτερου γύρου της Ευρωλίγκας.

Παναθηναϊκός και Φενερ είχαν by far τις χειρότερες διασταυρώσεις βάσει δικής τους θέσης και φόρμας αντιπάλων.

Η Φενερ «καθάρισε» την φορτσάτη Παρί με 3-0, δείχνοντας ότι ήταν με διαφορά η καλύτερη ομάδα στα πλέι-οφς, αλλά ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Δύο από τα ματς κρίθηκαν κυριολεκτικά σε ένα-δυο σουτ στο τέλος. Δεν ήταν τόσο εύκολο όσο ακούγεται, δηλαδή.

Η πράσινη σάγκα ολοκληρώθηκε σε 5 ματς. Τι πιο σύνηθες θα έλεγε κανείς…

Οι επιφανειακές προσεγγίσεις των πάσης φύσεως “σκεπτόμενων” μπασκετικών που αγαπούν να μισούν το μπάσκετ Αταμαν θα σας πουν ότι έτσι άξιζε να πάει η σειρά. Κι εδώ όμως ο διάολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Ο λαβωμένος Παναθηναϊκός είναι ξεκάθαρα η καλύτερη ομάδα στη σειρά. Χωρίς το δωράκι της ανεκδιήγητης διαιτητικής τριάδας με επικεφαλής τον Γιαβόρ στην Εφές στο G2, το έργο θα είχε τελειώσει κατά πάσα πιθανότητα 3-0 ή 3-1.

Ωστόσο το σαβουάρ βιβρ των σοβαρών Ελλήνων αθλητικογράφων επιβάλλει να κάνουν πάντα το άσπρο μαύρο όταν πρόκειται για την Ευρωλίγκα. Κυρίως να κλείνουν τα μάτια στα διαιτητικά καραγκιοζιλίκια που έχει παρακολουθήσει όλη η Ευρώπη στη φετινή σεζόν, τόσο στη RS όσο και στα πλέι-οφ.

Εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση και θα πω δυο πράγματα για τη διαιτησία αδιαφορώντας παντελώς για τις άναρθρες κραυγές των οπαδικών αμοιβάδων ανεξαρτήτως χρώματος.

Ο Παναθηναϊκός κατά τη γνώμη μου δεν είναι ομάδα που αδικείται όλα τα χρόνια στην Ευρωλίγκα. Έχουν υπάρξει καλές και κακές χρονιές, έχουν υπάρξει και κάποιες εξόφθαλμες αδικίες σε μεγάλα ματς (βλ. ημιτελικός με ΤΣΣΚΑ το ’12 πχ.), αλλά έχουν υπάρξει και καλές διαιτησίες, όπως πέρσι στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν.

Το αφήγημα του διαρκώς αδικημένου είναι ένα κακό αφήγημα που δυστυχώς καλλιεργείται τόσο από τη διοίκηση της ΚΑΕ όσο και από συγκεκριμένα ΜΜΕ (το εξής ένα δηλαδή).

Η φετινή σειρά με την Εφές είναι μια σειρά στην οποία βλέπουμε ένα κλασικό 50-50 με αρκετά λάθη εκατέρωθεν σε όλα τα ματς χωρίς όμως δόλο. Μόνη σκοτεινή εξαίρεση σε αυτό είναι το G2, όπου στα τελευταία 2,5 λεπτά έχουμε ρεσιτάλ διαιτητικής αλητείας.

Γιατί άραγε η Ευρωλίγκα δεν όρισε ξανά διαιτητή από την πρώην Γιουγκοσλαβία στα εναπομείναντα ματς της σειράς; Να ένα καλο ερώτημα που ψάχνει απάντηση, αν όλα ήταν καλά με τη διαιτησία του Γιαβόρ και των υπασπιστών του στο G2.

Όλοι ξέρουμε βέβαια ότι δεν ήταν όλα καλά. Μιλάμε για διαιτησία που εξόφθαλμα επηρέασε με συσσωρευμένες λανθασμένες αποφάσεις στην crunch time το αποτέλεσμα του αγώνα. Όσοι δεν γεννήθηκαν χθες γνωρίζουν καλά και γιατί συνέβη αυτό.

Οι μόνοι που δεν ξέρουν τίποτα για το έγκλημα είναι η Ευρωλίγκα και οι πρόθυμοι απολογητές της. Ή μάλλον μια χαρά γνωρίζουν αλλά προσποιούνται ότι δεν τους φτύνει κανείς, απλώς βρέχει.

Δεν θα πάψω να επαναλαμβάνω ότι η Ευρωλίγκα θα ελέγχεται για την αξιοπιστία της για όσο θα επιτρέπει σε διαιτητές που κάνουν λάθη σκοπιμότητας (γιατί τέτοιο ήταν η τεχνική ποινή στον Grant χωρίς καμία αμφιβολία) να νιώθουν ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο και να μην τιμωρούνται.

Αντί αυτός ο άθλιος διαιτητής να πάει σπίτι του για το υπόλοιπο της σεζόν, η λίγκα με περισσή έλλειψη σοβαρότητας τον όρισε να σφυρίξει ξανά σε ματς πλέι-οφ, επιτρέποντας του να δώσει άλλη μία «παράσταση» στη Μαδρίτη.

Το γεγονός ότι φτάσαμε φέτος να λυπηθούμε τη Ρεαλ, μία από τις πλέον ευνοημένες ομάδες από τη διαιτησία στην ιστορία της Ευρωλίγκας, λέει πολλά για τα όσα παρακολουθούμε όλη τη σεζόν με ευνοημένο πρωταγωνιστή συγκεκριμένη ομάδα. Αυτή για την οποία είχαν παράπονα σχεδόν όλοι οι αντίπαλοι προπονητές και παίκτες όλη τη σεζόν.

Αλλά για αυτά δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα οι σοβαροί δημοσιογράφοι. Είπαμε δεν βρέχει…

Την ίδια ώρα ο δεδομένα καλύτερος διαιτητής στην Ευρωλίγκα, ο Γάλλος Difallah, δεν ορίστηκε σε κανένα G5 γιατί προφανώς επιτρεπόταν να διοριστεί μόνο στο ματς ΠΑΟ – Εφες λόγω Μονακό. Ο γκαιμπελισμός κάποιων είναι ισχυρότερος από την κοινή λογική ως φαίνεται.

Μένει να δούμε πλέον αν και πόσο είναι διατεθειμένη να εκτεθεί η Ευρωλίγκα και στο Φ4. Υπάρχει σίγουρα πιο κάτω στον πάτο του φετινού βαρελιού και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πόση ζημιά ακόμα είναι διατεθειμένη να επιτρέψει στο προϊόν της.

Κλείνω την παρένθεση και επανέρχομαι στο αγωνιστικό.

Ο ΠΑΟ στο G5 κλήθηκε να πάρει το ματς από την άμυνα και αυτό ακριβώς έπραξε.

Μια μέρα πριν το ματς ανέβασα το κάτωθι θρεντ όπου ανέλυα το τι περίμενα να κάνει ο κόουτς Αταμαν ξεφεύγοντας από την πεπατημένη που του είχε στοιχίσει δύο ήττες μέσα στη σειρά.

Βλέποντας το ματς ένιωσα ότι ήμουν μέσα στο μυαλό του κόουτς όταν τα έγραφα, αλλά αυτό που είδα ξεπέρασε και τις δικές μου προσδοκίες για να είμαι ειλικρινής.

Ο Αταμαν παρουσίασε μια ομάδα έτοιμη να πιάσει τον αντίπαλο από το λαιμό από το πρώτο δευτερόλεπτο του ματς. Η άμυνα του Παναθηναϊκού είναι για σεμινάριο και είναι αυτή που του δίνει τη νίκη χωρίς αμφιβολία.

Στο πρώτο ημίχρονο οι πράσινοι είναι σαρωτικοί, ειδικά μέχρι το 15′. Το μικρό come back της Εφες στο τελευταίο πεντάλεπτο του δεύτερου δεκαλέπτου που φέρνει το ματς στο +11 στο τέλος του ημιχρόνου είναι κυρίως απόρροια της απώλειας του φανταστικού Gabriel λόγω των τριών φάουλ.

Ο Gabriel είναι ο unsung hero αυτής της σαγκα. Είναι από τους παίκτες που λατρεύεις να έχεις στην ομάδα σου.

Είναι ο τύπος παίχτη που φωνάζαμε από πέρσι ότι θα θέλαμε πίσω από τον Lessort και δηλώνω από τώρα ότι αν δεν μείνει στην ομάδα του χρόνου …θα φαρμακωθώ.

Ο Αταμαν ήταν αποφασισμένος να ζήσει και να πεθάνει με τις καλύτερες αμυντικές του πεντάδες στο G5. Γι’ αυτό ο Grant έπαιξε 37′, ο Juancho 28′ που θα ήταν σίγουρα 35′ αν δεν τραυματιζόταν. Ο Gabriel 24′ που θα ήταν σίγουρα πάνω από 30′ αν δεν φορτωνόταν με φάουλ.

Ο Yurtseven μπορεί να μην πάταγε καθόλου παρκέ στο G5, αν ο Gabriel δεν συμπλήρωνε νωρίς φάουλ. Όπως, ορθώς, δεν πάτησε ο Brown.

To γεγόνος ότι ο κοούτς προτίμησε να σηκώσει τον ανενεργό Pleiss αντί του Ομερ κάτι δείχνει. Αυτό ήταν και το μόνο λάθος του Αταμαν σε ένα κατά τα άλλα εξαιρετικό κοουτσάρισμα που βάζει την Εφες στα σχοινιά.

Ο παροπλισμένος Pleiss φυσιολογικά δεν ανταποκρίνεται και γίνεται ένας από τους λόγους που επιτρέπουν το μικρό come back της Εφες σε εκείνο το σημείο. Βρίσκει δύο open looks, παίρνει τα σουτ και αστοχεί. Είναι προφανές ότι δεν είναι ο παίχτης που ήταν και είναι προφανέστερο ότι δεν βοήθησε καθόλου η προσθήκη του.

Ξανανοίγω παρένθεση εδώ για να πω κάτι πάνω σε αυτό.

Το γεγονός ότι ο Pleiss πέρασε και δεν ακούμπησε είναι ένα καλό μάθημα για όσους φωνασκούσαν στα σόσιαλ ότι πρέπει να πάρουμε ακόμα ένα ψηλό κορμί και όποιος να ‘ναι. Η πραγματικότητα απέδειξε ότι το οποιοδήποτε ακόμα ένα κορμί δεν είναι καλύτερο από το κανένα κορμί.

Θυμίζω ότι η ομάδα προσπάθησε τότε να πάρει τους μόνους δύο ποιοτικούς ψηλούς που ήταν στην αγορα (Fernando, Theiss), αλλά δεν τα κατάφερε γιατί αυτοί επέλεξαν να πάνε αλλού.

Θυμίζω επίσης ότι ο Fernando παρότι παικταράς δεν πρόλαβε να εγκλιματιστεί πλήρως και να κάνει τη διαφορά στα playoff. Αυτό μας λέει πολλά για όσους ζητούσαν τον οποιονδήποτε ΝΒΑερ βασισμένοι στα στατιστικά του, πιστεύοντας ότι θα έλθει και θα γίνει παράγοντας εν μέσω της σεζόν.

Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι ο ΠΑΟ, που κατέληξε να πάρει τον κανέναν ουσιαστικά αφού ο Pleiss πέρασε και δεν ακούμπησε, κατάφερε να βγει 3ος και να πάει στο Φ4.

Καλό θα ήταν λοιπόν να έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον κόουτς στο μέλλον και να λείπουν οι αστειότητες ότι δήθεν αρνιόταν να δει το πρόβλημα στη ρακέτα που έβλεπαν όλοι οι “ειδικοί” στο τουιτερ.

Κλείνω την παρένθεση και επιστρέφω στο G5.

Το τρίτο δεκάλεπτο ο ΠΑΟ δεν παίζει κακό μπάσκετ, παρότι χάνεται η διαφορά. Ειδικά στην επίθεση παίζει εξαιρετικά καθώς στο σετ βγαίνουν διαρκώς open looks για τους καλύτερους σουτερ της ομάδας. Σλούκας και Νunn παίρνουν 5 εντελώς ελεύθερα τρίποντα. Και αστοχούν και στα 5!

Το δεκάλεπτο λήγει με τον ΠΑΟ στο +7 χάρη στον Ντίνο Μήτογλου που σε αντίθεση με τους δύο ηγέτες της ομάδας βάζει τα δύο open looks που του δίνει η καλή κυκλοφορία της μπάλας από τον Σλούκα.

Πριν μιλήσω για τον Ντίνο να πω ότι το τρίτο δεκάλεπτο ήταν το μόνο στο οποίο ο ΠΑΟ ηττήθηκε με 16-12 στο επιμέρους σκορ από την Εφες. Αν Σλούκας και Nunn δεν ήταν τόσο παράλογα άστοχοι σε παντελώς ελεύθερα σουτ μάλλον δεν θα είχαμε πάει ποτέ στο θρίλερ του 4ου δεκαλέπτου.

Αλλά είπαμε, κλασική παναθηναϊκή ιστορία με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα.

Και κάπου εδώ θέλω να πάρω την άρπα μου (που θα λέγε και μια ψυχή) και να τραγουδήσω για δύο από τους 4 πράσινους ήρωες της βραδιάς, τον Cedi Osman και τον Ντίνο.

Ο Osman χθες κάνει ένα πραγματικά μεγάλο ματς. Είναι αυτός που κουβαλάει την ομάδα στο σκοράρισμα.

Μετά το χαμένο G4 είχα γράψει το κάτωθι θρεντ ενάντια στην κυρίαρχη άποψη ότι ο Osman είχε κάνει μεγάλο ματς. Ελεγα ότι μπορεί να έκανε καλό ματς σε επίπεδο παραγωγικότητας αλλά δεν “πόνεσε” την Εφες, εξηγώντας γιατί και πως η αστοχία του από το τρίποντο ήταν κομβική για την ήττα.

Στο G5 ο Οσμαν μέχρι τα μέσα της 3ης περιόδου έχει 4/5 τρίποντα. Μετά το 2/2 η άμυνα της Εφες ήξερε ότι δεν μπορεί να τον αφήσει ελεύθερο στις γωνίες χωρίς να το πληρώσει.

Η ευστοχία του Οσμαν έξω από τη γραμμή είναι εκ των βασικών λόγων που το spacing του ΠΑΟ δουλεύει πολύ καλύτερα στο G5 από ό,τι στο G4. Είναι εκ των βασικών λόγων που ο Nunn βρίσκει 9 ελεύθερα τρίποντα παρότι η βασική αμυντική τακτική της Εφες απέναντι του δεν έχει αλλάξει.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Nunn σε ένα ρεσιτάλ εκτελεστικού underperformance που δεν συνάδει με το στατους του MVP αστοχεί σχεδόν σε όλα τα ελεύθερα σουτ που βρίσκει.

Το χθεσινό είναι ένα ματς που ο Αμερικανός πρέπει να θέλει να ξεχάσει. Επίσης καλό θα ήταν να βγάλει από το μυαλό του ότι είναι ο MVP και να ξαναγίνει ο παίκτης που ξεκολλάει την ομάδα του στα δύσκολα. Πρέπει πρωτίστως δηλαδή να καθαρίσει το μυαλό του.

Το γεγονός ότι και χθες επέμενε να κοπανάει σε τοίχους δείχνει ότι δεν κατάφερε να χρησιμοποιήσει το εξαιρετικό G3 που έκανε ως μπούσουλα για τα επόμενα.

Ο Nunn δεν θα σταματήσει ποτέ να παίρνει τα σουτ βέβαια. Αυτή είναι η νοοτροπία του και αυτή τον έχει κάνει τον παίκτη που είναι.

Και δεν είναι κακή νοοτροπία επί της αρχής, αλλά σε ματς όπως το χθεσινό – όταν δεδομένα έχει πειραχτεί η ψυχολογία του με αποτέλεσμα η μπάλα σε ελεύθερα σουτ να φτάνει με το ζόρι το στεφάνι – μπορεί να αποβεί καταστροφική.

Θέλω να ελπίζω ότι δύσκολα θα τον ξαναδούμε σε τόσο κακό βράδυ. Μέχρι το Φ4 έχει αρκετές μέρες για να βάλει πίσω του αυτή τη σειρά και να ξαναβρεί τον καλό εαυτό του.

Αρκετά όμως με τον κακό Nunn.

It’s time to blow our trumpets for the heroes of G5 again.

Κι ένας τέτοιος είναι ο Ντίνος Μήτογλου.

Δεν θα κρύψω ότι όταν είδα το Juancho να πιάνει το μηρό του και μετά από λίγο να αποχωρεί από το ματς με 12’ να απομένουν σκέφτηκα τετέλεσται. Με τον Gabriel να έχει 4 φάουλ και τον Ισπανό εκτός αγώνα ο δρόμος έμοιαζε να έχει στρωθεί για την ολική επαναφορά της Εφες.

Ο Ντίνος όμως χθες είχε άλλη άποψη. Το G5 είναι το πιο μεστό ματς που έχει κάνει σε σειρά πλέι-οφ και στις δύο πλευρές του παρκέ. Στο τέλος του 3ου δεκαλέπτου ξεκολλάει την ομάδα όταν έχει κολλήσει το σύμπαν επιθετικά λόγω της αστοχίας των Nunn και Σλούκα.

Στην άμυνα που είναι η αχίλλειος πτέρνα του δίνει ρεσιτάλ. Κυριολεκτικά ντύνεται Juancho παίζοντας κλατς άμυνες ακόμα και πάνω στον Larkin σε close out.

Τα έχουμε ξαναπεί για τα mentals του Ντίνου. Αυτά είναι που τον κάνουν παίκτη για τα μεγάλα ματς, δηλαδή μεγάλο παίκτη.

Στο 4ο δεκάλεπτο παίζεται κακό μπάσκετ, ειδικά από τον ΠΑΟ. Αλλά και η Εφές υστερεί.

Η πίεση της άμυνας του ΠΑΟ και του φλεγόμενου ΟΑΚΑ αντικατοπτρίζεται πλήρως στα τρεμάμενα χέρια των Τούρκων στις βολές στα διαστήματα που οι πράσινοι τα κάνουν όλα λάθος μπροστά.

Δεν θα κρύψω ότι στο 5ο φάουλ του Nunn ένιωσα ανακούφιση. Μεγαλύτερη ανακούφιση ένιωσα όμως όταν πήρε τις μεγάλες επιθέσεις ο Jerian Grant, ο πιο clutch «εργάτης» στην ιστορία της Ευρωλίγκας για να μην ξεχνιόμαστε.

Αυτά που κάνει ο Grant τα παίρνουμε πλέον ως δεδομένα αλλά δεν πρέπει.

Ο τύπος χθες έχει παίξει επί 37′ υποδειγματική άμυνα σε έναν legend της Ευρωλίγκας (κι εδώ να βγάλουμε το καπέλο μας στον τεράστιο Shane Larkin γιατί παραμένει ο αντίπαλος που δεν θέλεις να έχεις) και τον αναγκάζει σε σοβαρό επιθετικό underperfomance.

Και έχοντας κάνει αυτό, παίρνει τη μπάλα στα χέρια στο τελευταίο ενάμιση λέπτο, όταν αυτή ζυγίζει 500 κιλά και βάλει δύο καλάθια βγαλμένα από τα πιο υγρά όνειρα όσων γαλουχήθηκαν με το μπάσκετ των μεγάλων ballers και στέκονται σταθερά απέναντι στους θαυμαστές του «δώσε κι εσύ μια πάσα, μπορείς».

Spoiler alert: Ο Grant στην crunch time toυ G5 είναι ο Uthred στη μάχη του Εντιγκτον. Εκεί που βλέπει τον εχθρό του Skorpa να κραδαίνει προς το μέρος του το κομμένο κεφάλι της αγαπημένης του στο πεδίο της μάχης, και βγαίνει από την οργανωμένη φάλαγγα για να πέσει μόνος του πάνω στο shield wall των Βικινγκς και να το σπάσει, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για τη μεγάλη νίκη.

Ο Παναθηναϊκός επικράτησε κατά κράτος στο G5 της Εφες παρά το καρδιοχτύπι του 4ου δεκαλέπτου. Κέρδισε τρία από τα τέσσερα δεκάλεπτα, και ήταν σε όλο το ματς μπροστά στο σκορ με μόνη εξαίρεση ένα και μοναδικό προσπέρασμα της Εφες στο πρώτο μισό λεπτό του αγώνα.

Όλα αυτά τα κατάφερε με τους δύο φυσικούς ηγέτες του, τον Nunn και τον Σλούκα να είναι εκτελεστικά απόντες, ειδικά από μακρινή απόσταση.

Το 29.4% του Σλούκα και το 24.2% του Nunn από το τρίποντο στη σειρά είναι παρα φύση ποσοστά. Στο G5 o Σλούκας έχει 0/3 και ο Νunn 2/11.

Κατά άλλα ο Αταμαν κερδίζει γιατί δίνει τη μπάλα στους παικταράδες και τους αφήνει να τη βάλουν στο καλάθι όπως μπορούν. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε.

Τα πράγματα για το Φ4 είναι ξεκάθαρα κατά τη γνώμη μου.

Ο ΠΑΟ καλείται ξανά να αντιμετωπίσει στον ημιτελικό τη Φενερ του Σάρας, την καλύτερη ομάδα της φετινής Ευρωλίγκας που είναι φυσικά πολύ καλύτερη από την περσινή Φενερ.

Για να την νικήσει, αλλά και για να νικήσει όποιον βρει μετά στον τελικό θα χρειαστεί οι δύο φυσικοί του ηγέτες να επανέλθουν στα γνωστά εκτελεστικά τους στάνταρ.

Αν o Nunn οφείλει να καθαρίσει το μυαλό του για να το πετύχει αυτό, ο Σλούκας πρέπει να ξαναγίνει πιο επιθετικός προς το καλάθι. Στη σειρά με την Εφες ήταν άριστος οργανωτικά, αλλά θύμισε πολύ τον Σλούκα της εποχής της Φενερ που έκανε τον facilitator για τους άλλους.

Ο πρωταθλητής Ευρώπης Παναθηναϊκός όμως έχει ανάγκη τον Σλούκα της περσινής σεζόν που δεν θα διστάζει να παίρνει τρίποντα και midrange, και θα τα βάζει.

Κλείνοντας θα πω μια κουβέντα για τη μεγάλη επιστροφή στην οποία ελπίζουμε όλοι.

Η περιρέουσα ατμόσφαιρα λέει ότι μπορεί να δούμε και πάλι τον Ματίας στο παρκέ στο F4. Aν αυτό συμβεί θα είναι σίγουρα εξαιρετικό νέο, αλλά θα πρέπει να είναι σαφές ότι δεν πρέπει να περιμένουμε να δούμε τον κυριαρχικό Ματίας που όλοι γνωρίζουμε. Είναι πρακτικά αδύνατο.

Αυτό στο οποίο μπορούμε ρεαλιστικά να ελπίζουμε είναι ότι θα μπορεί να δώσει hustle για 10 έως πολύ βαριά 15 λεπτά, το οποίο δεν θα είναι καθόλου αμελητέο.

Όπως και να ‘χει όμως είναι δεδομένο ότι στο Φ4 δεν θα πάμε στην καλύτερη δυνατή κατάσταση με πλήρες ρόστερ, και αυτό μας καθιστά ξεκάθαρα outsider.

Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια βέβαια, βρυχάται ο άθλος της Μπολόνια από το παρελθόν.

Το εκτελεστικό ντεφορμάρισμα των Σλούκα και Nunn είναι ίσως το μεγαλύτερο ερωτηματικό από όλα για τον Παναθηναϊκό ενόψει Φ4.

Από την άλλη, αν μπορεί να αποκλείσει αυτήν την Εφές με Σλούκα και Nunn να είναι τόσο κακοί εκτελεστικά σίγουρα μπορεί να ελπίζει σε κάτι παραπάνω αν αυτοί οι δύο ανεβάσουν την απόδοσή τους.

Αυτός πρέπει να είναι και ο βασικός φόβος των αντιπάλων του, καθώς αυτή η ομάδα δείχνει διατεθειμένη να πολεμήσει για τη μοίρα της, και ως γνωστόν η μοίρα της δεν είναι οι συμμετοχές σε Φ4 αλλά οι κούπες.

Destiny is all…