Θέλω να ξεκινήσω το παρόν κείμενο λέγοντας κάτι που περίμενα να δω στο παρκέ με τεράστια ανυπομονησία. Το ήθελα τρομακτικά διότι πιστεύω είναι ένα βασικό στοιχείο το σύγχρονου μπάσκετ.

Ή για να το θέσω καλύτερα, πρέπει να είναι βασικό στοιχείο μια ομάδας που θέλει να παίξει σύγχρονο μπάσκετ.

Και αυτό δεν είναι άλλο από το επίπεδο λεπτομέρειας που παίζει ή θέλει να παίξει ένα σύνολο.

Ακούμε συχνά ατάκες όπως:

«το ελεύθερο μπάσκετ είναι η επόμενη μέρα» ή

«Μα τι λες; Εδώ έχουμε το σκεπτόμενο μπάσκετ και πάντα έτσι πρέπει να παίζεται το παιχνίδι». (Όταν ακούτε κάτι τέτοια έχετε μπροστά σας όλα τα σημάδια ώστε να διακόψετε την κουβέντα, καθώς απέναντί σας κάθεται κάποιος θιασώτης της παλινόρθωσης ενός μπάσκετ που αφενός δεν το κατάλαβε ποτέ και αφετέρου προφανώς μυρίζει ναφθαλίνη).

Στο δια ταύτα, ο Παναθηναϊκός τώρα που μιλάμε –και δεν έχω κανένα λόγο να πιστέψω ότι θα εγκαταλείψει αυτή τη λογική αργότερα– μοιάζει να ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στο στην απλότητα του σήμερα και στη διαχρονική λεπτομέρεια που το σπορ απαιτεί.

Το πρώτο ζήτημα, λοιπόν, είναι η ανάγνωση της φράσης “ο Ζοτς έχει λεπτομέρεια στο παιχνίδι του“.

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, σε 4η διαφορετική δεκαετία, πάει να γίνει ο μέντορας της εγκαθίδρυσης του ποιο είναι το σύγχρονο μπασκετικό μοντέλο στην Ευρώπη, αρχής γενομένης από το παρόν ζήτημα.

Τα παιχνίδια έχουν αυξηθεί, οι παίκτες είναι γαλουχημένοι σε διαφορετικά μπασκετικά προγράμματα και συνεπακολούθως αφενός οι ώρες προπόνησης έχουν μειωθεί και αφετέρου το υλικό ξεκινά από άλλη βάση. Ένας προπονητής δεν γίνεται να δουλέψει με το είδος της λεπτομέρειας που δούλευε παλαιότερα.

Δεν γίνεται να δει 5 ώρες video. Δεν έχει 5 προπονήσεις την εβδομάδα. Δεν μπορεί να δώσει σε βιβλιαράκι όλο το playbook του κάθε αντιπάλου. Δεν έχει νόημα να έχει 150 plays εργαστηριακού μπάσκετ.

Και άρα;

Kαι άρα το read n react μπάσκετ μοιάζει να είναι πιο σύγχρονο από ποτέ. Ένα υβρίδιο conceptual basket και προσωπικής απόφασης που μετουσιώνεται σε γρήγορες αποφάσεις της στιγμής, στηριζόμενες σε μια αρχική βάση ενός play ή μιας συνθήκης.

Αυτά τα plays, έχουν παραλλαγές αναλόγως τον τύπο της άμυνας (read n react) αλλά και την πεντάδα που βρίσκεται στο παρκέ.

Σε αυτό ακριβώς το «παράθυρο» ελευθερίας που προσφέρουν απλά plays ο Ομπράντοβιτς εξαντλεί τη λεπτομέρεια για την οποία γίνεται λόγος.

Στο παρακάτω video βλέπουμε το εναρκτήριο play στο ματς με τη Φενέρ.

Σε άλλα ματς βλέπαμε ένα Iverson cut του Καλαιτζάκη ακολουθούμενο από πλαϊνό PnR (decoy action), εν συνεχεία κεντρικό PnR του Grant με παράλληλη κίνηση του Μαντζούκα στην απέναντι πλευρά ώστε να βρεθεί ελεύθερο σουτ.

Γνωρίζοντας ότι ο Σάρας θα το έχει διαβάσει, είδαμε μια τροποποίηση.

Ο ΠΚ παίρνει το διπλό πικ (Iverson) όπου πιθανότατα επειδή οι παίκτες δεν είναι στημένοι καλά οδηγείται σε ένα κόψιμο και επιστροφή στην αρχική θέση.

Η λεπτομέρεια για την οποία συζητάμε λοιπόν φαίνεται στο εξής.

Την ώρα που ο ΠΚ αποφασίζει να παίξει 1vs1 τον Τάκερ (κακή απόφαση), ο Ντίνος υποστηρίζει όλη την κίνηση στην αδύνατη πλευρά. Στήνει ένα back flair screen στον Μαντζούκα (ο οποίος πρέπει να διαβάσει την αντίδραση του αμυντικού του ούτως ώστε να αποφασίσει που θα βγει) αλλά δεν χάνει οπτική επαφή με την on ball δράση.

Έτσι με το που βλέπει ότι ο Bingham έχει μείνει για βοήθεια (ως ο τελευταίος παίκτης) ο Ντίνος αμέσως κόβει στην πλάτη και αντίθετα από την κίνηση της μπάλας για ένα εύκολο lay up.

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να χτυπήσει τις αλλαγές (ένα είδος άμυνας που όταν υποστηρίζεται από μέγεθος και αθλητικότητα θα αποτελεί την νούμερο ένα επιλογή).

Αρχική διάταξη Horns (ο ΠΑΟ έχει αρκετά plays από Horns) με διπλό σκριν επιλογής. Αν και ο Ντίνος/Grant πήραν την αλλαγή και θεωρητικά έχουν miss match, η μπάλα θα γυρίσει και η επίθεση θα ψάξει τη δημιουργία καλύτερων miss match.

Swing, η μπάλα απέναντι και PnR ΠΚ-Yabu μόνο για να προκληθεί η αλλαγή και ο Yabu να πάει χαμηλά. Ταυτόχρονα ο Ντίνος κάνει flash ώστε είτε να πάει σε High-Low με Yabu (εφόσον ο Τάκερ παίζει από μπροστά) είτε να είναι το σκαλοπάτι προς την αδύνατη στον Μαντζούκα (σουτ ή close out εφόσον ο αμυντικός του είναι στη βοήθεια).

Τελικά επιλέγεται το close out.

Επίθεση της οποίας η λεπτομέρεια είναι στις αποστάσεις, στο διάβασμα της άμυνας, στις γωνίες της πάσας.

Τρίτο παράδειγμα το πως δημιουργεί clear path για τον Cisco.

H αρχική πάσα στον Lessort γίνεται ώστε ο Cisco να βρεθεί στο σωστό σημείο για το μετέπειτα pick (εξού και παίρνει τη μπάλα χέρι με χέρι).

Ο Lessort προσποιείται ότι θα πάει σε κατάσταση screen the screener με τον Yabu, κίνηση που προκαλεί τη μετατόπιση του Melli πιο χαμηλά. Αμέσως γυρίζει και στήνει το pick για τον Cisco ο οποίος όντας αριστερά του δίνεται ο κεντρικός διάδρομος (δεξί χέρι) και με τη φόρα που έχει αλλά και την αρχική θέση του Melli τον περνάει και φτάνει μέχρι το lay up.

Bonus ο τρόπος με τον οποίο ο Lessort κρατάει τον παίκτη του ώστε να μη πάει η close out στις 45 όπου ο Yabu ανοίγει για πιθανό σουτ.

H προαναφερθείσα αύξηση των παιχνιδιών μας φέρνει στο 2ο point της κουβέντας μας περί νέων δεδομένων στο μπάσκετ.

Αυτό της κούρασης και της καταπόνησης.

Η λογική του ο «καλός» παίκτης, ο σταρ, «η καλή πεντάδα», η 1η πεντάδα κλπ. σημαίνουν 30′ πλας μέσο όρο στη σεζόν έχει πεθάνει, και μάλιστα αποτελεί βασικό κριτήριο αφενός για το πως θα στηθεί μια ομάδα (μέγεθος ρόστερ) και αφετέρου για το πως θα κοουτσαριστεί.

Στα 4 παιχνίδια ως τώρα κανένας παίκτης δεν έχει παίξει πάνω από 26.16 λεπτά, ενώ θα κάνω την τολμηρή πρόβλεψη να πω πως ακόμα και εάν δούμε μεγαλύτερους χρόνους συμμετοχής δεν θα είναι για τον ίδιο παίκτη μόνιμα.

Ο Badio στο ματς του πρωταθλήματος δεν αγωνίστηκε και στο ματς με τη Fener αγωνίστηκε 19.47 όντας εξαιρετικά κρίσιμος. Αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα διαχείρισης ενός ορθολογικά μεγάλου ρόστερ.

Θέλω να σταθώ στο “μεγάλο ρόστερ” διότι είμαστε μάρτυρες μια άλλης αλλαγής στου μπάσκετ.

Οι επιταγές του αθλήματος έχουν δημιουργήσει την ανάγκη ύπαρξης μεγάλων ταλαντούχων ρόστερ που 3 χρόνια πριν θα τα βαφτίζαμε –και σωστά– υπερφορτωμένα.

Οι παίκτες δεν θα μπορούσαν να βρουν ρόλους, θα υπήρχε εσωτερική γκρίνια για τα λεπτά συμμετοχής (είχαμε και τέτοια ουκ ολίγα περιστατικά την τελευταία 3ετία).

Άρα, πλέον ένα από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχουν και οι ίδιοι οι παίκτες είναι να δέχονται a priori τη λογική όχι μόνο των λιγότερων λεπτών ανά παιχνίδι, αλλά και την πιθανότητα του μη σταθερού χρόνου συμμετοχής, αναλόγως τον αντίπαλο, τον αριθμό των παιχνιδιών που έχουν αγωνιστεί κλπ.

Και αυτή είναι η τρίτη συνθήκη του σύγχρονου μπάσκετ.

Με λίγα λόγια απαιτείται μια σωστή ανάγνωση της καταπόνησης και του αντιπάλου, πρωτίστως από τον κόουτς και το επιτελείο, και κατ’ επέκταση η συμμόρφωση σε αυτή τη λογική από τους παίκτες.

Η τέταρτη συνθήκη είναι συνδυασμός των παραπάνω με τη βασική ανάγκη του σήμερα, που δεν είναι άλλη από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ρόστερ: της αθλητικότητας, του versatility, της δημιουργίας από πολλές θέσεις (ο ΠΑΟ την έχει δυνητικά από όλες τις θέσεις).

Μόνο στο 1ο ημίχρονο, ο Ομπράντοβιτς έριξε στο παρκέ:

  • Grant, ΠΚ0, Μαντζούκα, Yabu, Ντίνο (μια 1η πεντάδα που στην αρχή δεν απέδωσε λόγω ελλιπούς δημιουργίας, 1vs1, κακών επιστροφών)
  • Cisco, ΠΚ0, Μαντζούκα, Yabu, Ντίνο (η προσθήκη του Cisco δεν άλλαξε ουσιαστικά τα πράγματα)
  • Cisco, Badio, NHD, Yabu, Lessort (αλλαγές σχεδόν σε όλα τα σκριν, 3ple switch με Cisco το οποίο είχε αργές περιστροφές και συνεπακόλουθα κακά close out με αρκετά ελεύθερα σουτ σε κάτι το οποίο θα επιστρέψω)
  • Cisco, Badio, NHD, Bonga, Lessort
  • ΠΚ0, Badio, NHD, Bonga, Lessort
  • Cisco, ΠΚ0, Μαντζούκα, Bonga, Lessort
  • Cisco, ΠΚ0, Μαντζούκα, Yabu, Lessort (αισθητά καλύτερες αλλαγές λόγω ενεργών βοηθειών και σωστών τριπλών αλλαγών που είναι εντυπωσιακό για την εποχή)
  • Cisco, Badio, NHD, Yabu, Fall
  • ΠΚ0, Μαντζούκα, NHD, Bonga, Yabu
  • Cisco, Badio, NHD, Yabu, Lessort (ξανά)

Δεν μπορώ να εξάρω επαρκώς τι σημαίνει ότι ο Ομπράντοβιτς δοκίμασε 9 διαφορετικά σχήματα και έπαιξε συνολικά με 10. Στο πρώτο ημίχρονο!

Μιλάμε για στοχευμένο (και προφανώς όχι από απελπισία ή τυχαιότητα) κοουτσάρισμα με βάση τη συνθήκη στο παρκέ.

Ο Ζοτς έχει κάνει μέσω της δουλειάς του λειτουργική την 1η πεντάδα (ακόμα και εάν στη έναρξη του ματς δεν απέδωσε, στο 2ο ημίχρονο λίγο καλύτερα, ενώ συνολικά έχει από τα καλύτερα +/-).

Και από εκεί και πέρα γινόμαστε θεατές ενός «”τέρατος”.

Δεν ξέρω κατά πόσο γίνεται αντιληπτό ότι ο Ομπράντοβιτς παίζει με σχήματα που κρύβουν τον ουρανό, χέρια παντού σε κάθε γραμμή της πάσας, πίεση, παγίδες, σουτ, 1vs1, δημιουργία από πολλές θέσεις και μάλιστα από μέσα προς τα έξω αλλά και από έξω προς τα μέσα, PnR, ταχύτητα, set 5vs5, spread PnR, 5-out, απομονώσεις για γκαρντ, απομονώσεις για long post-ups, απομονώσεις με κλείδωμα κάτω από τη ρακέτα.

Αυτά στην ίδια πεντάδα. Ή για την ακρίβεια… ταυτόχρονα στο παρκέ αλλά με διαφορετικά σχήματα. Και όλα αυτά είναι ο λόγος για τον οποίο το μπάσκετ του Παναθηναϊκού είναι ό,τι πιο σύγχρονο κυκλοφορεί στην Ευρώπη.

Είναι “πρόταση”.

Και μιας και αναφερθήκαμε σε λεπτομέρειες επιθετικές, να πούμε δυο πράγματα για την άμυνα.

Είμαστε αρχές Οκτώβρη και έχουμε δει:

  • Hedge out (κατά βάση με Lessort, σε παγίδες έπειτα από time out και ψηλά στο παρκέ)

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρακάτω φάση που οδήγησε και σε αιφνιδιασμό.

  • Παράλληλο show, κυρίως από Ντίνο και όταν το πικ είναι προς την πλευρά που υπάρχει ένα αμυντικός. Η λογική είναι να μην υπάρξει αλλαγή, αλλά αν η 2vs2 δεν επιτρέψει έγκαιρο recover του Ντίνου τότε υπάρχει αλλαγή. Σε αυτό υπάρχουν κάποια ζητήματα, όπως εδώ, όπου αυτή η επικοινωνία των 2 εμπλεκόμενων αμυντικών δεν ήταν καλή με domino την κακή αντίδραση και της αδύνατης πλευράς (Cisco).
  • High flat, ώστε από τη μια να γίνει αν χρειαστεί contest το σουτ, αλλά ή άμυνα να μη μπει σε περιστροφές και ούτε να υπάρξει βαθύ drop (με ρίσκο το σουτ)
  • Αλλαγές παντού στα τελευταία 8” μιας επίθεσης ή αναλόγως την πεντάδα.
  • Αλλαγές σχεδόν πάντα όταν το screen δεν εμπλέκει τον PG (δείγμα ότι πρωτίστως δεν θέλει το εσωτερικό miss match). Εδώ έχουμε αλλαγή Badio-Bonga, η οποία είναι επιτυχημένη γιατί από τη μια ο Badio δεν επιτρέπει στον Key να τον βάλει πλάτη και από την άλλη ο Bonga κλείνει το πεδίο και χαλάει τη γωνία πάσας του Baldwin (ο οποίος είδε 7 διαφορετικούς αμυντικούς πάνω του. “And I want to say congratulations to Mr. Bonga” με τη γνωστή φωνή και ύφος).
  • Αλλαγές μεταξύ δυο παικτών που αφορούν άμυνα χώρου (ειδικά σε motion plays). Αυτό απαιτεί εξαιρετική επικοινωνία όπου αν και ως επί το πλείστον υπάρχει παρατηρούνται λάθη. Ο Cisco κάνει νόημα στον Μαντζούκα να πάρει το κόψιμο. Η οδηγία δεν γίνεται αντιληπτή με αποτέλεσμα Cisco να χάσει τον Σιλντς στιγμιαία για να καλύψει το cut και να βγει ελεύθερο σουτ.
  • Βοήθειες jump to the ball όταν το πικ είτε είναι προς την πλευρά με 2 αμυντικούς ή υπάρχει διάταξη 4 corners (όπου πρακτικά έχουμε συχνά ακριβώς την προηγούμενη συνθήκη).

Tα παραπάνω λάθη είναι εντελώς φυσιολογικά για την εποχή. Στην προκειμένη ήταν ο βασικός λόγος που η Φενέρ βρήκε στην αρχή ανοικτά σουτ.

Ένα σημείο στο οποίο ελέγχεται η άμυνα του ΠΑΟ (και συγκεκριμένα η επικοινωνία και οι περιστροφές) είναι ότι εφόσον έγινε το λάθος και δημιουργήθηκε το ξεμαρκάριστο σουτ (οι παραπάνω φάσεις δεν είναι επιλογή της άμυνας να ρισκάρει το σουτ) τότε δεν πρέπει να χαθεί το ριμπάουντ σε περίπτωση αστοχίας, κάτι το οποίο και συνέβη.

Συνολικά, η ομάδα δείχνει να δουλεύει εξαιρετικά στις προπονήσεις και ο καθρέφτης της αμυντικής δουλειάς και της κατεύθυνσης που περιγράφηκε προηγουμένως δεν είναι άλλος από το παρκέ.

Ο Παναθηναικός είναι 1ος σε DFRTG, δημιουργώντας πρόβλημα σε οτιδήποτε έχουν δοκιμάσει οι αντίπαλοί του ως τώρα, ενώ σπανίως επαναλαμβάνονται τα ίδια λάθη μέσα στο ίδιο παιχνίδι, δείγμα αντανακλαστικών τόσο από τον πάγκο αλλά και από τους παίκτες.

Ένα άλλο στοιχείο της άμυνας του ΠΑΟ είναι το tag στον ρόλερ. Η οδηγία είναι ξεκάθαρη. Το tag θα γίνεται από το middle post και προς τα πάνω, διότι διαφορετικά είναι αναποτελεσματικό.

Στο σημείο αυτό θέλω να πω το εξής. Όσο πιο σύνθετες ή σαφείς είναι οι οδηγίες για μια άμυνα, τόσο δεδομένες παίρνουν οι παίκτες τις αντιδράσεις των συμπαικτών τους και άρα επί ενός λάθους η επικοινωνία είναι απαραίτητη.

Ο Lessort πάει για το tag, αλλά δεν επικοινωνεί σωστά με το Σίσκο να γίνει τριπλή αλλαγή εφόσον ο Μέλι ανεβαίνει ψηλά (διότι περιμένει ακριβώς αυτή την αντίδραση από την πράσινη άμυνα).

Και αυτοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους η Φενέρ βρήκε ανοικτά σουτ στο 1ο δεκάλεπτο.

Ένα σημαντικό στοιχείο της άμυνας του ΠΑΟ είναι οι βοήθειες γύρω από τη στεφάνη. Το μέγεθος, η αθλητικότητα και η επικοινωνία είναι αρκετά ώστε σε φάσεις με ανισορροπία (Key περνάει στο close out τον Yabu) να υπάρχει γρήγορη κάλυψη.

Περνάμε στο 2ο ημίχρονο.

Η αρχική πεντάδα των Grant/ΠΚ0/Μαντζούκα/Yabu/Ντίνου δεν απέδωσε καλά και έτσι ο Ζοτς αφού δοκίμασε το Grant/Ρόγκα/ΠΚ0/Yabu/Lessort (το οποίο έκανε 7-2), έπειτα το Grant/Ρόγκα/Μαντζούκας/Yabu/Lessort για μια κατοχή (σχήμα με 3 forward, που με διαφορετικά forward θα δούμε φέτος) έδωσε την πρώτη ουσιαστική ευκαιρία στον Grant να τρέξει ως πρωτεύον χειριστής την ομάδα, με μια πεντάδα που δεν θα έχει κάποιο σαφή αδύναμο κρίκο.

To Grant/Ρόγκα/NHD/Bonga/Lessort.

Ένα σχήμα που μπορεί να αλλάζει, να έχει βοήθειες, να τρέξει, να ποστάρει με 3 παίκτες, να δημιουργήσει από 2 θέσεις, να έχει σωστό spacing. Ένα “καινούργιο” σχήμα. Ένα ακόμα εξαιρετικό σχήμα.

Ο Παναθηναικός έπαιξε απλό μπάσκετ με PnR με τον Ματίας ώστε να πάει η μπάλα μέσα, με Spain PnR έχοντας ως τρίτο παίκτη τον NHD και στόχο να πάει η μπάλα εκεί ώστε να παίξει 1vs1 με τον key, ο Ρόγκα να στρετσάρει το γήπεδο και οι Grant αρχικά και Cisco μετέπειτα να λειτουργούν υποστηρικτικά.

Θέλω να δείξω τρεις φάσεις μόνο, για το τι σημαίνει άμυνα με αλλαγές σωστά εκτελεσμένη, με active hands, deflections και βοήθειες.

Ο Μαντζούκας πραγματοποιεί μια εξαιρετική σεζόν. Και αυτό γιατί υποστηρίζει το επιθετικό ταλέντο με ολοένα και καλύτερες τοποθετήσεις στην άμυνα, hustle plays και βοήθειες.

Στην παρακάτω φάση παίζει άμυνα σε 5 παίκτες, από την περιφέρεια μέχρι αλλαγές στο low post και την τελική άμυνα.

Στην επόμενη ο Bonga πρώτα σπάει ένα πικ και αμέσως αλλάζει στο Spain PnR ώστε να κάνει το deflection σε ένα σίγουρο καλάθι. Η απόσταση που διανύει είναι αστεία.

Tέλος ο ΠΑΟ πάει αλλαγές παντού, έχοντας τοποθετήσει αρχικά τον Bonga πάνω στον Baldwin. To σημείο κλειδί είναι πως ο Lessort διορθώνει ότι αρχικά χάνει τον Clyburn αλλά και το πως οι Ρόγκα/Bonga είναι έτοιμοι να βοηθήσουν.

Στο 4ο δεκάλεπτο ο ΠΑΟ συνέχισε να επιβάλει τον ρυθμό του με κύρια σημεία αναφοράς τους NHD/Lessort ενώ προσπάθησε να τρέξει όταν στο παρκέ βρέθηκαν οι Badio/Yabu/Cisco.

Θέλω να σταθώ μόνο σε μια φάση, τονίζοντας την αξία των έξυπνων plays του Ματίας και παικτών που στρετσάρουν το γήπεδο (δυσκολεύοντας τις βοήθειες), όπως ο Ρόγκα.

Ο Ζοτς τρέχει ένα επί της ουσίας flex action (Ρόγκα πικ στον Ματίας και μετέπειτα screen the screener φάση από Bonga σε Ρόγκα) ώστε να πάρει μπάλα ο Ματίας. ΑΝ η βοήθεια πάει στο low post, έχει πάσα στον Ρόγκα (εξού και το pick), αν η άμυνα αποφασίσει να μη ρισκάρει το σουτ τότε έχουμε 1vs1 του Ματίας.

Ο Ματίας σηκώνει το κεφάλι, διαβάζει ότι δεν έρχεται βοήθεια και τελειώνει δυναμικά τη φάση.

Φρέσκο αίμα, νέες ιδέες

Ξαναβλέποντας το παιχνίδι, άκουγα το Youngblood. Υπάρχει καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού μια επιθετικότητα περιτυλιγμένη με μια υφέρπουσα αίσθηση μη εκπλήρωσης.

Η ομάδα, σε αυτές τις πρώτες αγωνιστικές παίζει ένα μπάσκετ επιθετικό, κυρίαρχο και ολοκληρωτικά μοντέρνο.

Όχι απλώς μοντέρνο για την ακρίβεια.

Μια πρόταση.

Ναι ξέρω, είναι νωρίς και μπλα μπλα.

Σε αυτά που έχω δει, δεν πιστεύω μόνο εγώ, αλλά μοιάζει να το κάνουν και όλοι οι παίκτες, και αυτό είναι το Α και το Ω για τη συγκέντρωση και τον υπερβάλλοντα ζήλο που βλέπετε. Και για πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης.

Οι επιστροφές των Σλούκα, Juancho, Νunn αποτελούν την ολοκλήρωση αυτού του ρόστερ αλλά και το ερωτηματικό της επόμενης μέρας. Ο Profanatica έγραψε για αυτά.

Και όπως λέει και μια έτερη ψυχή εδώ… «βλέπουμε μπασκετάκι».

Μέχρι την ολοκλήρωση λοιπόν.