EironMan
Η τρίτη διπλή εβδομάδα της σεζόν 2026/27 της πιο παρανοϊκής αθλητικής διοργάνωσης υψηλού επιπέδου στον κόσμο έκανε για ακόμα μια φορά deliver.
Είχαμε ομάδες που έζησαν rollercoaster απόδοσης, είχαμε ομάδες που πετάνε και ομάδες που σέρνονται.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Euroleague mid-season madness είναι τα παιχνίδια της Ντουμπάι που προερχόμενη από 3 σερί εκτός έδρας νίκες έχασε εντός από την Παρί τρώγοντας 99, για να κερδίσει άνετα δύο μέρες μετά την προερχόμενη από 4 νίκες Χάποελ η οποία μόλις έχει διασύρει με +30 την Εφές σπάζοντας ένα τσουβάλι ρεκόρ.
Χαθήκατε ε?
Ο Αντόνιο Μπλάκνεϊ έβαλε για δεύτερη φορά φέτος 8 τρίποντα σε έναν αγώνα.
Και είμαστε μόλις στην 9η αγωνιστική.
Αν νομίζεις ότι αυτό είναι άξιο σεβασμού, άκου ότι στο Παρίσι αγωνίζεται παίκτης που έχει εκτελέσει 4 φορές φέτος 10+ τρίποντα και το όνομα του ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ναντίρ Χιφί.
Ρισπεκτ στον Τάισον Ετιέν που τα μπουμπουνίζει χωρίς έλεος και ακόμα μεγαλύτερο ρισπεκτ που το κάνει με 41% ευστοχία.
Η Παρί έχει πλέον 3 νικες και ΠΡΟΦΑΝΩΣ καμμία εξ αυτών δεν ήρθε σε ένα από τα παραπάνω ματς.
Who cares?
Αυτό λέει προς το παρόν και ο Ολυμπιακός για τις απουσίες του αφού καθαρίζει χωρίς έλεος τους τρυφερούς αντιπάλους που αφελώς ελπίζουν ότι θα τον βρουν μπόσικο τέτοια εποχή.
Στο μεσοδιάστημα ο κόουτς Μπαρτζώκας ρίχνει και κάνα καυγαδάκι με κάποιον εκ των σταρ του για να μη βαριούνται εκεί μέσα.
Η λέξη «βαρεμάρα» πρέπει να είναι άγνωστη για τους οπαδούς της Φενέρ τελευταία αφού θεωρώ έχουν περάσει αυτό το στάδιο και βρίσκονται σε αυτό του εκνευρισμού.
Αν έπρεπε να μπω στη θέση του θα έλεγα ότι ο μέσος Φαναριώτης θα θέλει χώσει το δάχτυλο στο μάτι του μέχρι να πιάσει εγκέφαλο και να το στριφογυρίσει καθώς βλέπει τους σταρ της ομάδας του να πετάνε το ένα τούβλο μετά το άλλο.
Δύο χαλαρές ήττες στην Ισπανία (η Βαλένθια προσπάθησε πάλι φιλότιμα να πνιγεί απ το +16) με τους παιχταράδες να έχουν ξεκινήσει τα τελευταία 4 ματς με :
2/10, 2/10, 1/10 (εδώ έφτασε μέχρι και 1/16) και 2/10 τρίποντα.
12 τυχαίους να μάζευε απ το δρόμο θα σούταραν καλύτερα, αρκεί απλά να μην έπεφτε σε μέλη γνωστών μπασκετικών οικογενειών (είναι και πολλοί).
Η τελευταία τους αντίπαλος, Ρεάλ, είναι ό,τι πιο καυτό αυτή τη στιγμή με 6 σερί νίκες στις οποίες το «μέσο σκορ» είναι 101-86.
Μπροστάρης ο άπιαστος Μαλεντόν που οδεύει προς κατάρριψη του δικού του ρεκόρ επίσκεψης στη γραμμή των βολών (από τη χρονιά 2024/25 με τη Βιλερμπάν) εκτελώντας 7.1 (με ανοδικές τάσεις)
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους άλλους είναι ότι τις ρίχνει με 92% (ναι υπάρχουν και αυτοί οι αριθμοί κύριοι κάτοικοι των ΒΠ των Αθηνών)
Βεβαίως, έπεσε θύμα τραυματισμού μαζί με μερικούς ακόμα της Ρεάλ, εντελώς συμπτωματικά πριν αντιμετωπίσει την ομάδα του ΓΚΑΣΤΟΝΕ.
Η δεύτερη πιο καυτή ομάδα είναι ο υπέρλαμπρος Αστέρας (6 στα 7 τελευταία) που πέταξε δύο κατοστάρες σε τρεις μέρες και θεωρεί ότι βρήκε τον νέο Μουτόμπο στο πρόσωπο του Κολόκο (οκ, οι 5 τάπες σε 10 λεπτά είναι όντως wow).
Θα μου πεις, στη Μπάγερν και τη Μακάμπι;
Για τον Ερυθρό μιλάμε, δεν είναι δεδομένα αυτά.
Fun (?) Fact: το Παρτίζαν – Ερυθρός 85-82 είναι η μοναδική ήττα τους στα τελευταία 7 ματς και η μοναδική νίκη της Παρτίζαν στα τελευταία 6 δικά της.
Είναι λοιπόν και επίσημα η εποχή που στην κόκκινη πλευρά του Βελιγραδίου πιστεύουν ότι, δε μπορεί, ΦΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ.
Αυτή η πίστη επιστρέφει δειλά-δειλά και στο Κάουνας με τη Ζαλγκίρις να κάνει 3 σερί νίκες μετά το σοκ της συντριβής από την Εφές.
Εδώ, εκτός από πατριωτισμό και αλκοολισμό έχουμε και ωραίες ιστορίες επιστροφών με τον Γκριγκόνις να βρίσκει λίγο από τον καλό εαυτό του (44% τρίποντο) αλλά κυρίως τον υπέροχο Κίναν Έβανς να ξαναπατάει παρκέ Ευρωλίγκας.
Μια από τις νίκες της Ζαλγκίρις ήρθε απέναντι στη Βίρτους η οποία στις 21 Οκτωβρίου το απογευματάκι είχε 4 σερί νίκες, ρεκόρ 4-2 και προηγούνταν με +15 στο ημίχρονο επι της Χάποελ.
Σήμερα, ούτε δυο εβδομάδες αργότερα, μετράει 3 σερί ήττες, έχει πέσει στο 4-5 και ακόμα δεν έχει καταλάβει πως έχασε από την τρελο-Μπεσίκτας ενώ προηγούνταν με 13 κάπου 3.5 λεπτά πριν το τέλος.
Είπαμε, η Ευρωλίγκα είναι αδυσώπητη.
Σε αυτό το ματς επέστρεψε ο Λόνι Ουόκερ και μας έβαλε στην εποχή που αρκετός κόσμος αναρωτιέται πως μπορεί να συγκριθούν κοινοί θνητοί μαζί του.
Όπως δε μπορεί να συγκριθεί με κοινούς θνητούς ο Tasmanian devil aka Πάτι Μίλς aka Sir Patrick Thrillingston (από τις μέρες του στο Σαν Αντόνιο) που οργιάζει στα (κλεισμένα) 38 με τη φανέλα της ταπεινής ΑΣΒΕΛ.
15 πόντοι μ.ο. με το αδιανόητο 71% TS% που σε απλούστερα νούμερα μεταφράζεται σε 64-48(!)-86 shooting splits.
Το ακόμα πιο τρελό όμως είναι το +11.2 NetRtg που καταγράφει μια μετριόκακη, losing team όπως η ΑΣΒΕΛ στα 21 λεπτά του στο παρκέ.
Ναι μπορεί ακόμα και σε αυτή την ηλικία να γίνει παράγοντας σε καλύτερη ομάδα, με στόχους (αν πχ. κάποια ψάχνει combo scorer γιατί έχασε για καιρό το βασικό της τέτοιο και παράλληλα τα έσπασε με το βασικό της δυάρι).
Speaking of ομάδες με στόχους καταλήγουμε στη Μπασκόνια στον αγαπημένο μας Παναθηναϊκό που μας κέρασε πάλι ωραίες αφορμές για να σκοτωθούμε συζητήσουμε πολιτισμένα και μπασκετικά.
Θα ξεκινήσω με κάτι πιο γενικό.
Ειλικρινά τρέφω το μέγιστο σεβασμό για τα παλικάρια που βλέπουν την ομάδα και ένα από τα κυριότερα συμπεράσματα στο οποίο καταλήγουν είναι ότι «της λείπει ΒΑΣΙΚΟ 5αρι γιατί ΑΥΤΟΣ (συνήθως δε λέμε όνομα) κάνει ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΣ»
Τρομερό συμπέρασμα.
Βλέπουν εκεί έξω ρε παιδί μου ένα μάτσο ψηλούς να παίζουν τόσο καλύτερα από τον φετινό Λεσόρ – κάποιον πιτσιρικά ονόματι Ντιαρά ας πούμε, που κάνει τάπες – που όλοι τους φαίνονται σαν άτομα με ικανότητες και προσωπικότητα, ώστε να φάνε για πλάκα τη θέση «βασικού» από τον Ματίας.
Το πιο ωραίο όμως είναι το «κούρασε πια».
Δηλαδή φίλε μου σε Κ Ο Υ Ρ Α Σ Ε κάποιος που έπαιζε σαν ο,τι καλύτερο είχες ποτέ στη θέση επι 1.5 χρόνο, σου έδειξε το φως το αληθινό ενώ παιδευόσουν για χρόνια με κάθε λογής απατεώνα ή παλαίμαχο.
Μετά έσπασε το πόδι του, έγιναν ένα σωρό τρέλες στην αποκατάσταση του, έφερες άλλους απατεώνες ή παλαίμαχους και τώρα που έκανε κανονική προετοιμασία και δείχνει σιγά-σιγά να βρίσκει το εαυτό του παίζοντας πάλι σαν ένας απ τους καλύτερους, ΕΣΥ είσαι κουρασμένος με την πάρτη του και θες να κάνει τα ρεπό του «Ντιαρά».
Awwww.
Φυσικά, είναι ευπρόσδεκτος κάθε τέτοιος φιλόδοξος και πεινασμένος ψηλός, εφόσον το κρίνει αναγκαίο αυτός που αποφασίζει.
Και θα ευχηθούμε να έχει μια μακρά και πετυχημένη πορεία στην ομάδα με αφετηρία το δέσιμο των κορδονιών του Ματίας.
Πάμε λοιπόν παρακάτω σε κάποια άλλα, δευτερεύοντα (αλίμονο), θεματάκια που φαίνεται να υπάρχουν.
Από αυτή την εβδομάδα ξεχωρίζω την αφοσίωση της ομάδας στο να παίζεται σωστά το παιχνίδι (από τους άλλους) αφού φροντίζει να βελτιώνει εντυπωσιακά τη δημιουργία των αντιπάλων της.
Πάρτε παράδειγμα τον κύριο Καμ Πέιν που δεν έχει παίξει πολλά παιχνίδια συνολικά στην Ευρωλίγκα με Παρτιζαν και Εφές.
Όλα κι όλα είναι 15.
Στα 14 πρώτα έκανε σχεδόν 3 λάθη κατά μ.ο, τα οποία γίνονταν πάνω από 3.5 στα φετινά παιχνίδια με τη φανέλα της Εφές.
Προχθες λοιπόν για πρώτη φορά δεν έκανε ΟΥΤΕ ΕΝΑ λάθος.
Όμως δεν αρκεστήκαμε σε αυτό, που είναι έτσι κι αλλιώς από μόνο του εντυπωσιακό, αλλά τον οδηγήσαμε και σε ατομικό ρεκόρ ασίστ με 8 !
Συνολικά σε ένα παιχνίδι που παίχτηκε σε ρυθμό χελώνας (pace 68) η Αναντολού έκανε το πιο αποδοτικό επιθετικά φετινό παιχνίδι της (120 ORtg) και φυσικά, παράλληλα με τον βασικό της (πλέον) χειριστή έκανε και το καλύτερο δημιουργικά παιχνίδι της, όπως είχε κάνει πιο πριν η Μπασκόνια, όπως είχε κάνει πιο πριν η Χάποελ (είναι ξεκάθαρο ότι αν είχαν συναισθήματα, θα ένιωθαν ντροπή στο Μιλάνο που στον αγώνα της Τρίτης δεν τα κατάφεραν)
Αν μη τι άλλο, υπάρχει ΣΥΝΕΠΕΙΑ.
Στην άλλη πλευρά ο ΠΑΟ έβαλε 68 πόντους που είναι οι λιγότεροι που έχει δεχθεί η ομάδα του Λάσο στην Ευρωλίγκα από τις 12 Φεβρουαρίου 2026 (ήτοι 19 αγώνες πίσω).
Η κατάσταση με τα πάνχαζα λάθη (Σίσκο, τι λέει παιχταρά μου;) τείνει προς την αίσθηση που περιέγραψα λίγες παραγράφους πιο πάνω για τους οπαδούς της Φενέρ και τα σουτ.
Νομίζω αυτό λέει ό,τι χρειάζεται να ξέρεις.
Τέλος πάντων η σεζόν είναι στην αρχή της, το ρεκόρ είναι καλό και το σημαντικό είναι ότι -ακόμα- ο προπονητής είναι ήρεμος και τα θεωρεί όλα φυσιολογικά.
Και το δεύτερο σημαντικό είναι ότι ο Πάνος ο Καλαϊτζάκης παίρνει τις ευκαιρίες που ποτέ δεν πήρε στο παρελθόν για να αποδείξει πόσο ανήκει σε αυτό το επίπεδο.
Πάμε τώρα στη Μαδρίτη με την ελπίδα να δούμε επιτέλους λίγο ΜΠΑΣΚΕΤ ΑΤΑΜΑΝ, δηλαδή άλλη μια νίκη ρουτίνας απέναντι στη «μεγάλη μας αντίπαλο».
