EironMan
Για να πω την αλήθεια, σκόπευα να κάνω σκιπ αυτήν την εβδομάδα μιας και δεν περίμενα πολύ υλικό από τα παιχνίδια, ενώ έρχεται διπλή αγωνιστική που σίγουρα θα δώσει περισσότερα.
ΟΜΩΣ
Οι εξελίξεις είναι τέτοιες που δε γίνεται να να αφήσουν κάποιον που έχει αυτοσεβασμό ή δεν είναι ύποπτος, σιωπηλό.
Και φυσικά με αυτό αναφέρομαι στην τραγική εικόνα του φοβερού και τρομερού Παναθηναϊκού απέναντι σε μια από τις χειρότερες ομάδες που έχουν παίξει στην Ευρωλίγκα τα τελευταία 5 χρόνια.
Η Μπασκόνια ήρθε στο ΟΑΚΑ έχοντας μια νίκη και αυτό γιατί είχε την τύχη/τιμή να βρεί στο διάβα της την Αρμάνι (αλέρτ: είναι το επόμενο μεγαθήριο που ανηφορίζει στην Καλογρέζα) όντας στον πάτο των περισσοτέρων στατιστικών, εκτός από μια.
Τις ασίστ.
Μαντέψτε σε ποια κατηγορία έγραψε όχι μόνο δικό της ρεκόρ σεζόν με 26, αλλά και την 3η καλύτερη επίδοση από όοολες τις ομάδες σε όοολα τα φετινά παιχνίδια ανά 100 κατοχές.
Ναι, στην ίδια που είχε καταγράψει ρεκόρ σεζόν και η Χάποελ μια βδομάδα νωρίτερα.
Οι παίκτες της μπήκαν στο παρκέ χάνοντας μπάλες μέσα απ τα χέρια και ρίχνοντας τούβλα, αλλά όσο περνούσε η ώρα άρχισαν να το πιστεύουν και με το δίκιο τους, όπως αποδείχθηκε, αφού το παιχνίδι ήταν στην ισοπαλία 1:30 πριν το τέλος.
2 λεπτά νωρίτερα ο ΠΑΟ ήταν στο +7, όπως και στο 32′ όταν η Μπασκόνια χρειάστηκε πάλι 2 λεπτά για να τον φτάσει (και να περάσει μπροστά με 1)
Μέσα στο ΟΑΚΑ.
Πάλι καλά που στην κρίσιμη κατοχή ο Φρανσίσκο έβαλε το μεγάλο σουτ με ένα πολύ όμορφο step back, αγνοώντας πλήρως τον παντελώς ελεύθερο δίπλα του Γιαμπουσελέ.
Ο λόγος που έγιναν όλα τα παραπάνω είναι προφανώς γιατί ο Ζοτς είχε αρχίσει να στραβώνει που η ομάδα έπαιρνε τα παιχνίδια στο χαλαρό και ήθελε να βάλει τα παιδιά στην πίεση.
Είπε με λίγα λόγια στους περισσότερους να παίξουν σαν να έχουν ξεχάσει το μπάσκετ, να σουτάρουν στο γαμο του Καραγκιόζη όταν είναι ελεύθεροι (αυτό περιλαμβάνει και τη γραμμή των βολών), να μην ασχοληθούν, Κέντρικ, με το ποιος κινείται πίσω τους στην άμυνα, να κάνουν χαζές, αχρείαστες αλλαγές ή double teams και τέλος (παρέμβαση στο ημίχρονο, αυτό που λέμε coaching) να σταματήσουν να δίνουν τη μπάλα στον Μαέβιους γιατί παραήταν ζεστός στο πρώτο 20λεπτο και κινδύνευε να καθαρίσει το ματσάκι μόνος του.
Οπότε όλα κυλάνε όπως έχουν σχεδιαστεί και προχωράμε στα επόμενα.
Σε κάποια επι μέρους:
Ο Χουάντσο εκτέλεσε τα λιγότερα FG (1) από όταν ξεκίνησε να φοράει τη φανέλα του ΠΑΟ (σε παιχνίδια που αγωνίστηκε πάνω από 5′).
Ο Μπόνγκα για πρώτη φορά στην καριέρα του στην Ευρωλίγκα (134 αγώνες) δεν πήρε ούτε μια προσπάθεια για καλάθι.
Οι Μπόνγκα – Μπάντιο είναι οι παίκτες με το καλύτερο NetRtg απ’όσους έχουν ικανό αριθμό αγώνων και λεπτών.
Ελάχιστα βορειότερα (κι όμως) ο Ολυμπιακός υποδέχθηκε τη Φενέρ χωρίς, πάνω-κάτω, όποιον περιφερειακό μπορεί να τη βάλει μέσα.
Την προηγούμενη βδομάδα έγραψα:
“Οι όμορφες επιθέσεις όμορφα καίγονται όταν ΠΡΕΠΕΙ να μπει η μπάλα μέσα αν δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι να το κάνουν. Ευτυχώς, για το καλό του ελληνικού μπάσκετ, ο Ολυμπιακός τους έχει.”
Ε, αυτή τη βδομάδα του έλειπαν και έφτασε μόλις τους 61 χωρίς να βάλει πόντο στα τελευταία 3:26.
Βέβαια, για να φτάσουμε σε σημείο να χρειαστούν έπρεπε να κάνει ένα κλασικό παιχνίδι ομάδας με παραστάσεις και συνοχή που αντιμετωπίζει χοντρές απουσίες.
Δυνατά και με δύναμη, ψυχή, πλάνο, πίστη, αγάπη, κλπ.
Και έπρεπε να έχει απέναντι του μια ομάδα που ο προπονητής της προτιμάει, τη βρίσκει ρε παιδί μου, να κερδίζει 64-61 και όχι 84-81.
Δε θα επαναλάβω τα γνωστά για την εικόνα του «μπάσκετ Σάρας» ειδικά αυτήν την εποχή.
Θα πω μόνο ότι έχει πλέον ένα μεγάλο γκρουπ παικτών με ταλέντο, εμπειρία, τίτλους –τα ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ με λίγα λόγια– και αυτό που είδαμε στα τελευταία 7 δευτερόλεπτα με τη μπάλα στην κατοχή της Φενέρ και τον πίνακα του σκορ στο 61-62 ήταν 2 χαμένες βολές και τον καλύτερο παίκτη του αντιπάλου που έχει ευστοχήσει σε 429 τρίποντα συνολικά εντελώς ελεύθερο σε σουτ ισοφάρισης.
Και φτάνουμε σε μια από τις πιο γκιφ Απαράδεκτος Σπύρος Παπαδόπουλος φάσεις που έχουμε δει με τον MVP να κάνει το χειρότερο «τελευταίο σουτ» ever. Και αυτό δεν το λέω καθ’υπερβολή αν λάβουμε υπόψην την ικανότητα του παίκτη και τις συνθήκες εκτέλεσης που βρήκε (ή έφτιαξε, αν θέλετεμ με μια απλή προσποίηση).
Οκ, it happens. (Or not so much)
Εν τέλει η Φενέρ πήρε τη νίκη που ήθελε (και ήταν ψιλοϋποχρεωση εδώ που τα λέμε με τις απουσίες των γηπεδούχων) με τον τρόπο της, ενώ ο ΟΣΦΠ δεν έπαθε μεν καμμία μεγάλη ζημιά αλλά θα χρειαστεί άμεσα ενισχύσεις/επιστροφές για να βγαίνουν τα κουκιά, αφού ο evil mastermind Τάιλερ ούτε αν είχε σχεδιάσει προσεκτικά το rampage του δε θα έβρισκε πιο επιζήμιο timing για την ομάδα του.
Αυτή η αγωνιστική περιελάμβανε και το σερβικό κλάσικο που όντως lived up to the hype.
Ανατροπές, παράταση, θολή ατμόσφαιρα στο κλειστό, δυο-τρεις μικροδιακοπές γιατί, ε μωρέ, εκτοξεύτηκαν κάτι πραγματάκια που έκαναν μπουμ, και τελικά το καθοριστικό, νικητήριο καλάθι να είναι ένα μακρινό σουτ Ιταλού δεξιού μπακ.
Πράγματα δηλαδή που συμβαίνουν μόνο στα χαοτικά ντέρμπι.
Η Παρτίζαν ήταν αρκετά καλύτερη για 30 λεπτά και μετά ο Κάρλικ έκατσε στον πάγκο, ο Βιλντόζα πήρε τη μπαγκέτα και η ορχήστρα άρχισε να φαλτσάρει άγρια.
Οκ, το παιδί είναι κουκουρούκου και το ξέρουμε, οπότε δίπλα στον απλά κοντρολαρισμένο παικταρά Κάρλικ (που μοιάζει Τζον Στόκτον) χωρίς πολλές ευθύνες γίνεται χρήσιμος, αλλά όταν αναλαμβάνει να βγει μπροστά βασιλεύει η ψυχεδέλεια.
Φυσικά, ρόλο στην ανατροπή έπαιξε και η τεράστια ηττοπάθεια που είχε ποτίσει την Παρτίζαν στο ματσάρισμα με τον Αστέρα ο προηγούμενος προπονητής της.
Δε φεύγουν αυτές οι ρετσινίες απ’τη μια μέρα στην άλλη.
Για να γυρίσει το πράγμα βοήθησε και το πολεμικό σχήμα του Ναβάρο με τον καταπληκτικό Οτζελέγιε στο «5». Από τους καλύτερους παίκτες της φετινής Ευρωλίγκας υπηρετώντας δύσκολους ρόλους και βασικός λόγος για την αλλαγή εικόνας του Αστέρα μετά τις 3 πρώτες αγωνιστικές.
Τέλος πάντων ο προπονητής τους κατάλαβε ότι αυτό το ρόστερ για να σταθεί απαιτεί σκληράδα (και όχι Μότλεϊ, φορ γκόντς σέικ) στην καρδιά της ρακέτας και κινείται προς τα εκεί, βουλώνοντας έτσι τους κακόβουλους που μιλούσαν μέχρι και για λαϊκά δικαστήρια.
Στα υπόλοιπα 7 ματς, πέραν της καθιερωμένης ήττας της Αρμάνι (πολλά λέω και είναι σαφές πως ρίχνω τον σπόρο για κηδεία) είχαμε 4 κατοστάρες, στη μία εκ των οποίων ο Σόρτς απέδειξε ξανά γιατί είναι ο βασιλιάς του χαρούμενου, ξέγνοιαστου μπάσκετ (αν και έλειπε το αντίπαλο δέος της Παρί).
Η Ντουμπάι συνέχισε το σερί εκτός έδρας νικών που ξεκίνησε από τη Μπασκόνια (τα λέγαμε τα γράφαμε) και θέλω να τονίσω ένα σημείο:
Ο Μπέικον πήρε 3 σουτ.
Μοίρασε 6 ασίστ χωρίς να κάνει ούτε ένα λάθος.
Βάλε σε αυτά και τις 9 ασίστ για ένα μόλις λάθος του Οκόμπο.
15-1 σε ασίστ – λάθη από Μπέικον και Οκόμπο είναι λόγος για να βάλεις φωτιά στην άμυνα σου και να την πετάξεις στη θάλασσα.
Πράγμα το οποίο διαβάζω πως σκέφτεται να κάνει η διοίκηση της Ρεάλ με το «πρότζεκτ» Πέδρο Μαρτίνεθ γιατί λέει “μόνο τα αποτελέσματα τον σώζουν προς το παρόν”.
Προφανώς οι σερί νίκες με 500135.000 πόντους απέναντι σε Παρτίζαν, ΑΣΒΕΛ, Αρμάνι, Μακάμπι δε συγκίνησαν κανέναν στη Μαδρίτη, οπότε θα περιμένουν τα προσεχή ματς με Φενέρ, ΠΑΟ, Ερυθρό, όλα στο Μπερναμπέου.
Ο Τεό Μαλεντόν έβαλε 11 πόντους στο ματς κόντρα στη Μακάμπι έχοντας 1/13 (!) σουτ.
Και όπως σωστά κατάλαβες αυτό έγινε γιατί πηγαίνει προς το παρόν στη γραμμή με το ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟ για γκαρντ 72% FTrate.
Η οποία Μακάμπι έχει αυτή τη στιγμή το χειρότερο DRTG στη λίγκα και την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε το όνομα του Νεμάνια Νεντοβιτς ως πιθανή ενίσχυση.
Εξίσου ταιριαστός προορισμός για αυτόν θα ήταν η Μπεσίκτας (παρά την χαλαρή ήττα από την Εφές δε μπορείς να πεις ότι τα πάει τόσο άσχημα) που μόλις απέκτησε τον Λόνι Γουόκερ για να τον κουμπώσει δίπλα στον Ουιλμπέκιν, τον Νόουελ και τα άλλα παιδιά, δημιουργώντας έτσι μια άτυπη Λέσχη Αστροφυσικών.
Σίγουρα θα τους κοστίσει λίγο παραπάνω, ενώ σίγουρα πιθανότατα θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλύτερα τη δουλειά τους με μια λέσχη ταπεινών Δασολόγων.
