There is no failure in sports

Είναι 26 Απριλίου του 2023. Οι 1^οι Milwaukee Bucks βρίσκονται πίσω με 3-1 απέναντι στους Miami Heat και στο Fiserv Forum λαμβάνει χώρα το 1^ο match ball. Στο προηγούμενο μάλιστα παιχνίδι ο Jimmy Butler, arguably ένας από τους κορυφαίους PO risers στην σύγχρονη ιστορία του NBA, δημιούργησε το παρακάτω… Magnum Opus.

Το game 5 έμελλε να είναι μια ακόμη ματσάρα. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση, ο Jimmy Butler έκανε μια ακόμη αδιανόητη εμφάνιση και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο προσπάθησε να ακολουθήσει. Όμως, εκείνη την ημέρα η αχίλλειος πτέρνα των βολών στοίχησε. Ο Γιάννης έγραψε 10/23 FTs, οι Heat κέρδισαν το παιχνίδι και απέκλεισαν τους πρωτοπόρους.

Στην συνέντευξη τύπου που έλαβε χώρα μετά το παιχνίδι, o Eric Nehm ρώτησε τον Γιάννη αν βλέπει την χρονιά ως «αποτυχημένη». Ο Γιάννης, αρκετά εκνευρισμένος, έδωσε μια απάντηση που αποτέλεσε θέμα συζήτησης στον… πολιτισμένο κόσμο του NBA η οποία συνοψίζεται σε μια πρόταση, η οποία όπως λογικά μάντεψε κάποιος είναι και ο τίτλος του κειμένου.

There is no failure in sports!!!

Ακούγεται παράλογο σε εμάς εδώ που όλο μιλάμε για επιτυχημένους προπονητές, για GOATs, για chokers, για όλους εμάς εδώ που βλέπουμε επιδερμικά τον αθλητισμό, σίγουρα πολύ πιο επιδερμικά από ότι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Εκεί όμως τα λεγόμενα του Γιάννη αντιμετωπίστηκαν αλλιώς. Πρώην και τωρινοί αθλητές, δημοσιογράφοι, προπονητές, κατακτητές τίτλων και μη, υποστήριξαν το επιχείρημά του και αποθέωσαν τον χαρακτήρα του.

Δύο χρόνια και κάτι μήνες μετά, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση καθώς ολοκληρώνει την χρονιά χωρίς major trophy. Οι πράσινοι κατάφεραν να πάνε στο F4 ωστόσο αποκλείστηκαν στον ημιτελικό από τον φετινό τροπαιούχο ενώ ηττήθηκαν στο πρωτάθλημα 3-1 από τον Ολυμπιακό.

Disclaimer: Αυτή θα είναι και η προ-τελευταία μου αναφορά στους ελληνικούς τελικούς-παρωδία. Στην τελική άλλωστε το ρόστερ μιας ομάδας και οι αδυναμίες του κρίνονται κυρίως από την απόδοση στην Ευρωλίγκα. Φυσικά και θα ήθελα να πάρουμε το πρωτάθλημα αλλά δεν η έκβασή του δεν αλλάζει το τι πιστεύω ότι πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι.

Απέτυχε λοιπόν ο Παναθηναϊκός; Το θυμικό λέει ναι, αλλά το μυαλό λέει όχι. Υπάρχουν βήματα στην επιτυχία όπως είπε ο συνονόματός μου. Μια επιτυχία που ήρθε πέρσι πολύ πιο γρήγορα από ότι έρχεται συνήθως σε μια ομάδα που αλλάζει όλο της τον κορμό σε μια μεταγραφική περίοδο. Ωστόσο με κάθε επιτυχία έρχεται και ένα νέο ξεκίνημα. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται και άλλα βήματα για να (ξανα)φτάσει στην επιτυχία καθώς ο ανταγωνισμός δυνάμωσε, έκαναν και οι άλλοι βήματα δηλαδή. Δεν παίζουμε μόνοι μας.

Ίσα ίσα όταν έχεις πετύχει, περισσότερες ομάδες χτίζονται με την λογική να σε αντιμετωπίσουν: you have to defeat the champion to become a champion.

Για να γίνει αυτό όμως, καλούμαστε να κάνουμε μια χρονική αναδρομή και να δούμε τι έγινε φέτος, γιατί ο Παναθηναϊκός κατάφερε ότι κατάφερε και γιατί το ταβάνι του ήταν το F4. 

Transfer period

Πριν αξιολογήσουμε το τι έγινε στην μεταγραφική περίοδο, να πούμε ότι η πλειοψηφία του κόσμου το περσινό καλοκαίρι πίστευε ότι η ομάδα χρειαζόταν 2+1 μεταγραφές.

1. Ένα PG να τρέχει την ομάδα όσο δεν είναι ο Σλούκας στο παρκέ
2. Έναν 2^ο Center καλύτερο από τον Κώστα Αντετοκούνμπο
3. Ένα SF με μέγεθος καθώς ο Grigonis στα PO και στους τελικούς φάνηκε να είναι unplayable (το +1)

Η ομάδα πραγματοποίησε μεταγραφές και στις 3 θέσεις.

LORENZO BROWN: GOOD PLAYER, BAD FIT

Ο Brown έγινε ιδιαίτερα γνωστός πέρσι στο Παναθηναϊκό κοινό, όταν πήγε να μας αποκλείσει στα PO ως ο PG και καλύτερος παίκτης μιας Maccabi με αντικειμενικά λιγότερο ποιοτικούς παίκτες από τον Παναθηναϊκό. Όταν λοιπόν ανακοινώθηκε η απόκτησή του, όλοι ήμασταν εξαιρετικά χαρούμενοι καθώς ήταν ο PG που πιστεύαμε ότι χρειαζόταν η ομάδα όταν δεν έπαιζε ο Σλούκας. Το ότι δεν κολλούσε τόσο με τον Σλούκα ήταν κάτι που το περιμέναμε να συμβεί ωστόσο πιστεύαμε ότι δεν θα είχε τόση σημασία καθώς δεν θα έπαιζαν μαζί.

BOY WE WERE WRONG…

Μπορείς να πεις αρκετά για τον Lorenzo σαν παίκτη. Μπορείς να πεις ότι ο nonchalant χαρακτήρας του δεν ταιριάζει στον Παναθηναϊκό και στην κουλτούρα του. Μπορείς να πεις ότι είναι παίκτης που θέλει πολύ την μπάλα στα χέρια σε βαθμό που είναι ball-hog. Μπορείς να πεις ότι είναι streaky-μέτριος εκτελεστής από τα 6,75.

Αυτό που όμως οφείλεις να πεις είναι ότι είναι ένας παίκτης που στο σωστό πλαίσιο θα είναι άκρως καρποφόρος, όπως έδειξε επανειλημμένα τα προηγούμενα έτη.

Ο Παναθηναϊκός αυτό δεν το έκανε καθόλου με ελάχιστες εξαιρέσεις. Σε αυτές τις εξαιρέσεις ο Zo έδειξε διάφορα πρόσωπα, η αλήθεια είναι όμως ότι στο τέλος και ο ίδιος έχασε το καράβι. Ωστόσο για να εξηγήσω καλύτερα γιατί ο Lorenzo Brown κατέληξε να είναι κακό fit στον Παναθηναϊκό με αποτέλεσμα να καεί, πρέπει να μιλήσουμε για την επόμενη μεταγραφή: μια μεταγραφή που στα μάτια μου αποτέλεσε την χείριστη απόφαση του συλλόγου φέτος.

Omer Yurtseven: big promises, extremely big failures

Ήταν γνωστό σε όλους ότι ο Αταμάν «γουστάρει» να έχει 1 mobile πεντάρι και 1 που μπορεί να stretchαρει το γήπεδο από το 3ποντο όντας ταυτόχρονα σημείο αναφοράς στην ρακέτα. Ο Yurtseven στα χαρτιά έμοιαζε να έχει αυτά τα στοιχεία + φάνηκε να είναι πιο καλός rim protector σε σχέση με το αναμενόμενο. Ωστόσο οι ανησυχίες υπήρχαν από τον Αύγουστο.

Ο Omer θα έπαιζε μια επαγγελματική χρονιά σε σύλλογο με μεγάλους στόχους έχοντας ένα σοβαρό ρόλο για 1^η του φορά στην καριέρα του. Επίσης τα αργά του πόδια αποτελούσαν μεγάλο ερωτηματικό, ειδικά στην περιφερειακή άμυνα που ο Παναθηναϊκός πέρσι ζητούσε από τα πεντάρια του να τρέχουν να κάνουν hedge και μετά να γυρνάνε πίσω στην ρακέτα. Άλλωστε ο Κώστας Αντετοκούνμπο κέρδισε τον ρόλο του 2^ου ψηλού από τον Balcerowski επειδή έκανε ακριβώς αυτό. Τέλος, ιστορικά οι offensively oriented ψηλοί χρειάζονται αρκετά λεπτά συμμετοχής για να βρουν ρυθμό και να γράψουν ουσιώδη νούμερα. Ο Omer στον Παναθηναϊκό με τον Lessort μπροστά του δεν θα τα έβρισκε αυτά με αποτέλεσμα να είναι μια εύλογη απορία πως θα μπορέσει να είναι τουλάχιστον ένας καλός 1-way παίκτης (που να ξέραμε…).

Από τα πρώτα παιχνίδια είδαμε ότι το 2^ο ερωτηματικό έμελλε να είναι και το μεγαλύτερο red flag. Στο παρακάτω άρθρο μου στο The Hateful 8 είχα αφιερώσει αρκετές λέξεις πάνω στην αμυντική (αν)ικανότητα του Omer. Η εικόνα αυτή συνεχίστηκε στην πληθώρα των επόμενων παιχνιδιών κάτι που κόστιζε και στον ίδιο αλλά και στον σύλλογο, πόσο μάλλον εφόσον έλειπε ο Lessort. Οι 3 από τους 4 guard του Παναθηναϊκού φέτος δεν είναι και οι καλύτεροι στο να σπάνε screen με αποτέλεσμα ψηλοί που παίζουν drop να μην αποτελούν καλό fit. Έτσι η ομάδα οδηγήθηκε σε ένα αγωνιστικό αδιέξοδο.

• Θα παίξει drop ο Omer και θα έχουμε καταστάσεις 2vs1.
• Θα παίξει hedge out ο Omer και θα δοθεί κάποιο σουτ στην γωνία καθώς επειδή έχει αργά πόδια ή δεν θα βγει γρήγορα στον χειριστή ή δεν θα προλάβει να κάνει τριπλή αλλαγή να κλείσει τον ελεύθερο παίκτη στην γωνία.
• Θα παίξει αλλαγή και θα έχουμε 2 miss match

Η ομάδα επέλεξε το 2^ο. Αλλά η κατάσταση ήταν μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Ο τραυματισμός που έπαθε στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό δεν βοήθησε ιδιαίτερα καθώς έχασε 2.5 μήνες αγωνιστικής δράσης. Στα PO όπως και στα παιχνίδια μετά, φάνηκε ακόμη παραπάνω το πρόβλημα σχετικά με την πνευματική κατάσταση του παίκτη. Ο ίδιος είτε ένιωθε καλά και ρόλαρε σωστά στο καλάθι, δηλαδή έπαιζε σαν actual 1-way player ή του έφευγαν οι μπάλες από τα χέρια και έχανε τα καλάθια μόνος του: όλα αυτά σε συνδυασμό με το προβληματικό αμυντικό fit.

Ουσιαστικά η ύπαρξη του Omer έκαψε και τον Lorenzo. Αυτό που θα πω δεν είναι μόνο δική μου σκέψη: το άκουσα από τον tS0u και το συμπλήρωσα με τις δικές μου ιδέες.

Ο Παναθηναϊκός, όπως και οι περισσότερες ομάδες, κατάλαβε ότι για να έχει ελπίδα να πάει στο F4 και να πάρει το τρόπαιο καλείται να χρησιμοποιήσει τα σχήματα που είναι όσο περισσότερο 2-way γίνεται. Έτσι οι πράσινοι οδηγήθηκαν στην καθιέρωση της 1^ης πεντάδας Grant, Nunn, Osman, Juancho, Gabriel (θα μιλήσω και για τον Νοτιοσουδανό). Αυτό λοιπόν έσπρωξε τον Σλούκα στην 2^nd unit μαζί με τον Lorenzo μα πάνω από όλα μαζί με Omer και Ντίνο στις θέσεις του Frontcourt. Ο Αταμάν προσπάθησε και επέμεινε πολύ στο Σλούκας – Brown το οποίο αναμενόμενα δεν δούλεψε.

Όχι μόνο έπαιζαν δύο guard που δεν «κολλούσαν» μαζί επιθετικά καθώς και οι 2 ήθελαν την μπάλα στα χέρια αλλά ταυτόχρονα και οι 2 χρειάζονταν στήριξη από τους ψηλούς αμυντικά καθώς είτε έχουν θέμα μεγέθους, είτε αθλητικότητας, είτε και αντίληψης στην περίπτωση του Brown. Όμως ο Παναθηναϊκός είχε Omer και Μήτογλου: 2 ψηλοί που αμυντικά είναι αρκετά έως πολύ κάτω του μετρίου. Έτσι λοιπόν ο Brown, ο παίκτης πιο πίσω στην ιεραρχία (δίκαια) από τον Σλούκα, κάηκε.

Πιστεύω ότι η ύπαρξη ψηλού που κυρίως έκοβε αμυντικά και είχε ένα οκ roll μπροστά στην 2^nd unit θα βοηθούσε πολύ παραπάνω από ότι ένας παίκτης σαν τον Omer και σίγουρα θα μπορούσε να στηρίξει παραπάνω σχήματα με τον Zo στον άσο: σχήματα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν καθώς ο Σλούκας δεν έκανε σεζόν καριέρας όπως πέρσι (https://3stepsbasket.com/player/kostas-sloukas?season=euroleague-2025). Κρατήστε αυτή την πρόταση στο μυαλό σας καθώς θα γυρίσουμε εκεί.

CEDI OSMAN: STARTED FROM THE BOTTOM, NOW WE’RE HERE

Ο Cedi ήρθε στον Παναθηναϊκό εντελώς τυχαία όσο αφορά το τι περιμέναμε. Ένα πρωί ο DPG απλά το ανακοίνωσε στο instagram και το twitter πήρε φωτιά. Οι μισοί έλεγαν ότι πήραμε παικταρά, οι άλλοι μισοί αγχώνονταν για το fit και έλεγαν ότι ήταν overkill στην θέση του SF καθώς ήδη είχαμε Grigonis και Παπαπέτρου.

Η αλήθεια είναι ότι ο Osman ξεκίνησε αρνητικά την χρονιά. Ο Τούρκος ήρθε με κάποια κιλά παραπάνω στην ομάδα, ας μην κρυβόμαστε 😊. Επίσης χανόταν πολύ στις αμυντικές περιστροφές ενώ στην αρχή της χρονιάς ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν κυρίως spot shooting επιθετικά από αυτή την θέση καθώς ο Lessort έπαιρνε πολλές μπάλες χαμηλά με αποτέλεσμα να πρέπει να υπάρχει η επιλογή του kick out. O Osman, ενώ μπορεί να τα βάλει αυτά τα σουτ από τις γωνίες δεν είναι Grigonis με αποτέλεσμα να υπάρχουν ερωτηματικά σχετικά με το fit του. 

Ο τραυματισμός του Mathias όμως άλλαξε τα δεδομένα.

Μετά τον τραυματισμό του Mathias, ο Παναθηναϊκός ήταν αναμενόμενο ότι θα αλλάξει τρόπο επίθεσης, αξιοποιώντας παραπάνω τον πρωτεύοντα αιφνιδιασμό ενώ υπήρχε η ανάγκη για άλλον έναν shot creator. O Osman κάλυψε στο έπακρο και τα δύο: δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί. Ο Τούρκος έκανε ένα μεγάλο step-up στον 2^ο γύρο της Euroleague αλλά ένα ακόμη μεγαλύτερο στα PO και στο F4 όπου πρακτικά ήταν ο MVP του Παναθηναϊκού.

Θετικό πρόσημο η μεταγραφή, εξαιρετικά δίκαιη και σωστή η ανανέωση, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω για φέτος.

Θα ρωτήσει κάποιος: «Μα καλά, δεν αγχώνεσαι για το fit Lessort και Osman του χρόνου καθώς με τον Lessort υγιή δεν είδαμε το καλό πρόσωπο του Τούρκου;». Η απορία είναι λογική όμως πιστεύω ότι ο αρνητικός 1^ος γύρος του Cedi οφείλεται κυρίως στην δική του κατάσταση παρά σε ένα υποτιθέμενο κακό fit. Ο Τούρκος πέρα από καλός εκτελεστής όταν… το νιώθει, είναι και πολύ καλός σε close-out καταστάσεις. Ο Lessort, είτε παίζοντας με πλάτη είτε ρολάροντας θα δώσει την δυνατότητα στον Cedi να βρεθεί σε πολλές τέτοιες καταστάσεις επιθετικά ενώ παράλληλα είναι και οι 2 καλοί αμυντικοί.
Και για να σας ηρεμήσω παραπάνω (καθώς ξέρω ότι το αθλητικό κοινό λειτουργεί με το συναίσθημα) σκεφτείτε ότι αυτοί οι 2 πάνε στο τέλος να δώσουν ενδιαφέρον στον ημιτελικό του F4: σε έναν ημιτελικό που φάγαμε out-match τακτικά και εκτελεστικά για 40 λεπτά.

Wenyen Gabriel: A limited archangel

O τίτλος δεν είναι τυχαίος. Ο Gabriel ήρθε στην μέση της σεζόν, μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα, με σκοπό να καλύψει το αμυντικό κενό που υπήρχε στον Παναθηναϊκό μετά τον τραυματισμό του Lessort με την ιδέα ότι θα ανέβει ο Omer επιθετικά. Η ιδέα είχε λογική και στην αρχή όντως δούλεψε. Οι Gabriel και Omer έκαναν εναλλάξ καλά παιχνίδια (Gabriel με Bayern, Omer με Virtus+Partizan). Ωστόσο μετά η ομάδα μπήκε σε ένα μίνι-ντεφορμάρισμα και μετά ο Omer τραυματίστηκε. Ο Gabriel ανέλαβε λοιπόν τον ρόλο του 1^ου ψηλού ενώ λεγόταν ότι θα ήταν 2^ος πίσω από τον Omer (well…).

Η αλήθεια είναι ότι ο Gabriel τα κατάφερε αρκετά καλά: σε βαθμό που πολλοί πιστεύουν ότι πρέπει να μείνει στην ομάδα καθώς όχι μόνο φαίνεται να έχει στοιχεία που κολλάνε με τους περιφερειακούς μας αλλά ταυτόχρονα με τον Lessort μπροστά του θα μπορεί να παίζει στο 100% του βγάζοντας τόνους hustle στα λεπτά που αγωνίζεται.

Επίσης έχει βελτιωθεί αρκετά στις βολές και στο ρολάρισμα στο καλάθι όσο είναι εδώ. Είναι στο ιδανικό επίπεδο; Όχι, αλλά το self-improvement, το effort και τα mentals είναι εδώ.

Το μόνο ερωτηματικό φυσικά είναι αν έχει κάποιο πρόβλημα στο γόνατο που είναι αρκετά σοβαρό και χρόνιας φύσης. Αν υπάρχει τέτοιο θέμα λογικά θα αντικατασταθεί.

Overall ο Παναθηναϊκός έκανε 3+1 μεταγραφές μέσα στην χρονιά.
Η 1 από αυτές στέφεται με απόλυτη επιτυχία (Osman)
Η άλλη αφήνει θετικό πρόσημο και δείχνει τον δρόμο για το μέλλον (Gabriel)
Η 3^η έχει αρνητικό πρόσημο έχοντας ωστόσο ερωτηματικά (Lorenzo)
Η 4^η έχει απόλυτα αρνητικό πρόσημο, έκαψε σε μεγάλο βαθμό την 3^η και δείχνει παράλληλα τον δρόμο σχετικά με το τι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να γίνει στην θέση 5 το καλοκαίρι (Omer)

Για τον Pleiss δεν θα κάνω κάποια αναφορά, νομίζω καταλαβαίνετε γιατί.

What went wrong

Πέρα από τις μεταγραφές όμως υπήρξαν λάθη και μέσα στην χρονιά. Ήταν πολλά; Όχι, άλλωστε ο Παναθηναϊκός πήγε στο F4 έχοντας αντιμέτωπο στα PO την ομάδα με το μεγαλύτερο NRTG στην regular season, δηλαδή έδειξε κάπου την αξία του. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι αντίστοιχα λάθη και προβλήματα στο ρόστερ υπήρχαν και πέρσι αλλά δεν φάνηκαν κυρίως για έναν λόγο: τον κύριο παρακάτω.

Ο Lessort πέρσι ήταν ο MVP του Παναθηναϊκού. Όχι επειδή είχε υψηλό… PIR αλλά επειδή το impact του και στις 2 μεριές του γηπέδου ήταν outmatched.

Στην επίθεση, ειδικά στο δεύτερο μισό, ρόλαρε πολύ σωστά και βελτίωνε όλο και περισσότερο το court vision του με αποτέλεσμα να ξέρει πότε πρέπει να τελειώσει την φάση και πότε πρέπει να δημιουργήσει. Όταν δεν ρόλαρε μόνος του, κατάφερνε να κλειδώνει πολύ καλά την θέση του και είτε να ποστάρει είτε να παίρνει την εσωτερική πάσα και να τελειώνει την φάση. Επίσης έδινε και την επιλογή του post παιχνιδιού όταν χρειαζόταν να «ξεκουράσεις» τους περιφερειακούς, πολλοί εκ των οποίων έπαιζαν 30+ λεπτά ασταμάτητα.

Ταυτόχρονα στην άμυνα ήταν ο καλύτερος ψηλός στο να παίζει hedge out και μετά να γυρνάει στην σωστή θέση καθώς διαθέτει έναν εξαιρετικό συνδυασμό αθλητικότητας, αντίληψης και μεγέθους: μια άμυνα που κρίνεται must στον Παναθηναϊκό καθώς οι περιφερειακοί του παίκτες δεν έχουν την δυνατότητα να σπάνε screen με αποτέλεσμα να χρειάζονται την κάλυψη του ψηλού.

Δεν ήταν τυχαίο λοιπόν που ο Lessort έπαιζε 30 λεπτά ανά αγώνα (στα PO έπαιζε 35). Φυσικά «βοήθησε» ότι ο Balcerowski ποτέ δεν ανταποκρίθηκε και 2^ος ψηλός έγινε ο Κώστας αλλά ο Mathias κυρίως το κέρδισε με το σπαθί του.

Φέτος μάλιστα έδειχνε να είναι ακόμη καλύτερος από πέρσι, όσο απίστευτο και να ακούγεται. 

Μέχρι να γίνει ότι έγινε στην 3^η περίοδο στον 17^ο γύρο της Euroleague.

O Mathias υπέστη κάταγμα περόνης και πρακτικά έχασε όλη την χρονιά. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να αντικαταστήσει ότι του έδινε ο Γάλλος και παρά το step-up ορισμένων παικτών και τις μεταγραφές 2 ψηλών μέσα στην χρονιά δεν το κατάφερε εξ’ ολοκλήρου. Αποτέλεσμα ήταν να προκύψουν διάφορες αδυναμίες στο αγωνιστικό σύνολο. 

• Ο Παναθηναϊκός έγινε εξαιρετικά προβλέψιμος επιθετικά.

 Μπορεί στο ΟΑΚΑ οι πράσινοι να σημείωναν εξωπραγματικές επιδόσεις στην επίθεση όμως στα εκτός έδρας είχαμε εντελώς διαφορετική εικόνα. Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την regular season με 122.7 ORTG, το καλύτερο στην διοργάνωση, όμως είχε 131.1 στα εντός και 114.4 στα εκτός έδρας δείγμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ωστόσο η κατάκτηση του πλεονεκτήματος έδρας επετεύχθη με αποτέλεσμα να υπάρχει λιγότερο άγχος. Όμως στα PO η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Η Efes είχε δει τι κόστιζε στον Παναθηναϊκό και κατάφερε να ρίξει το ORTG μας στα 5 αυτά παιχνίδια στο 112.3. Πως το κατάφερε; Ουσιαστικά οι Τούρκοι εκμεταλλεύτηκαν πλήρως ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε 2-way Center διαθέσιμο με αποτέλεσμα να εστιάσουν πάρα πολύ στην περιφερειακή άμυνα (ίσως υπερβολικά πολύ όπως θα δούμε μετά) όσο οι Gabriel και Μήτογλου έπαιζαν στην θέση 5 ενώ ταυτόχρονα φρόντιζαν να καθιστούν τον Omer unplayable χτυπώντας τον αμυντικά.

Απέναντι στον Nunn η Efes έπαιξε ένα εξαιρετικά επιθετικό ICE (το τι είναι το ICE μπορείτε να το δείτε εδώ). Παρόμοια επιλογή έγινε και στα picks με τον Σλούκα ωστόσο όχι σε τέτοιο βαθμό aggressiveness. Οι Τούρκοι ήθελαν να φύγει η μπάλα από τα χέρια του Nunn ή να τον ωθήσουν δεξιά σε δύσκολες προσπάθειες με το «κακό» του χέρι και το κατάφεραν, με εξαίρεση το G3 όπου ο Nunn απορρίπτει τα screen στο 2^ο ημίχρονο και επιτίθεται από τον κεντρικό διάδρομο ή από την αριστερή πλευρά.
Ο Nunn είτε δεν είχε καθαρό μυαλό να δει τις πάσες (η Efes άφηνε την αριστερή γωνία πρακτικά αμαρκάριστη), είτε ο ψηλός δεν ρόλαρε σωστά, είτε οι αποστάσεις δεν ήταν σωστές. Ταυτόχρονα ο Σλούκας δεν ήταν ο περσινός Σλούκας όπως επίσης και η Efes δεν ήταν Maccabi (οι Ισραηλινοί χάνονταν στο πρώτο screen αμυντικά) με αποτέλεσμα οι πράσινοι να στερούνται καθαρό μυαλό στην περιφέρεια και ο Αταμάν μπορεί να γνώριζε το πρόβλημα αλλά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά.

Ωστόσο εμφανίστηκε ένας Γαλάτης (από την Τουρκία).

Όπως είπαμε, η Efes άφηνε ελεύθερη την αριστερή γωνία. Ο Παναθηναϊκός σε αυτή την θέση είχε τον Osman. Ο Τούρκος οκ, έβαλε κάποια σουτ από εκεί αλλά την σειρά την ολοκλήρωσε με 11/29 (37.9%) ενώ όλη την χρονιά την τελείωσε με 37.7%. Ο Τούρκος εκμεταλλεύτηκε πλήρως το γεγονός ότι είχε χώρο να δουλέψει. Όχι μόνο έβαζε σουτ και χτυπούσε ανελέητα τα close outs αλλά σε αρκετά σημεία ήταν το focal point της επίθεσης. Οι πράσινοι, ειδικά στο G4, έτρεξαν actions με τον Osman να παίρνει off ball screen από την αριστερή γωνία και να παίρνει την μπάλα έχοντας διαθέσιμο χώρο για drives στα οποία είναι… μανούλα.

Το πιο σημαντικό όμως ήταν το transition παιχνίδι. Η Efes ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελε να παίξει σε αργό τέμπο και 5vs5 και ο Osman αποτελούσε τεράστιο πρόβλημα για αυτούς καθώς έπαιρνε την μπάλα και δημιουργούσε κατευθείαν συνθήκη πρωτεύοντα αιφνιδιασμού, προσφέροντας εύκολους πόντους. Έτσι λοιπόν, η Efes μπορεί να κατάφερε να περιορίσει την επίθεση του Παναθηναϊκού όμως δεν κατάφερε να την περιορίσει αρκετά. Ταυτόχρονα οι πράσινοι έπαιξαν, παραδόξως για φέτος, εξαιρετική άμυνα και κατάφεραν να περάσουν στο F4. 

Ωστόσο εκεί παραμόνευε η Fener

Ο Saras μπορεί να μην είχε Focal Point στο 5 αλλά είχε μια ομάδα που όλοι οι κοντοί είχαν προσωπική φάση (όχι σε elite επίπεδο αλλά δεν έχει τόση σημασία, άλλωστε το ποιος θεωρείται elite κρίνεται κυρίως από moments) ενώ ταυτόχρονα μπορούσαν να παίξουν σχεδόν όλοι αλλαγές από το 1 έως το 5 και είχαν την απαραίτητη αθλητικότητα να αμύνονται καλά στα close-out. Σε αντίθεση με τον Banchi, ο Saras δεν πίστευε ότι σταματώντας τον Kendrick Nunn σταματάς τον Παναθηναϊκό. Έτσι λοιπόν πήγε σε αλλαγές για 40 λεπτά. Και δούλεψε.

Το παιχνίδι κυριολεκτικά ήταν ότι πιο αργό έχω δει (o τελικός ήταν αντίστοιχου επιπέδου). Ο Saras με το switch all σκότωσε εντελώς οποιαδήποτε σκέψη δημιουργίας καθώς απαγόρευσε στους πράσινους να παίξουν PnR: το αγαπημένο πράγμα τους στην set επίθεση. Μόνο ο Nunn και ο Cedi μπορούσαν από την περιφέρεια να τιμωρήσουν αυτή την άμυνα ενώ δεν υπήρχε ψηλός που να μπορεί να ποστάρει (Lessort έπαιζε με μισό πόδι, Gabriel γνωστό ότι δεν είναι τέτοιος παίκτης, Omer πνευματικά off + τεράστιος στόχος στην άμυνα απέναντι σε μια ομάδα σαν την Fener) για να εκμεταλλευτεί την ανισορροπία στο ζωγραφιστό. Έτσι οι πράσινοι επιδόθηκαν σε ISO προσπάθειες για 40 λεπτά.

Ήταν η 2^η συγκεκριμένη άμυνα που δούλεψε καλά απέναντι στον Παναθηναϊκό στα κρίσιμα. That is too much if you want to win it all.

Παράλληλα ο Saras κατάλαβε πόσο επικίνδυνος ήταν ο Cedi στον αιφνιδιασμό και έλαβε κατάλληλα μέτρα. Μετά από την προσπάθεια, ένας αμυντικός στην περιφέρεια πήγαινε πίσω στο ζωγραφιστό και ένας άλλος πίσω στην περιφέρεια, έχοντας μια διπλή άμυνα έτοιμη για τον Τούρκο. Ο Osman ήταν ο καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού αλλά ο Saras είχε πετύχει τον στόχο του.

Θα δούλευε αυτό έχοντας να τα βάλει με τον υγιή Mathias;

Προσωπικά πιστεύω πως όχι, αλλά δεν έχει σημασία στο τέλος. Άλλωστε η Fener και στον περσινό ημιτελικό αμύνθηκε πολύ καλά στο PnR του Παναθηναϊκού και έπαιξε αλλαγές και small ball. Αλλά υπήρχε ο Mathias να εξαϋλώσει όποιον έβλεπε στο ζωγραφιστό και ταυτόχρονα στην περιφερειακή άμυνα. Το οποίο αποτελεί την ιδανική πάσα για να πάω στο 2^ο πρόβλημα της ομάδας φέτος.

• Περιφερειακή άμυνα… where;

Καταρχάς να πω κάτι που ο κόσμος που ασχολείται επιδερμικά με το μπάσκετ λογικά δεν γνωρίζει. Η σημασία των ψηλών στο να δίνουν βοήθειες στα drive, στο να παίζουν άμυνα στα on-ball screen και overall στο rim protection και στην εξασφάλιση κατοχών είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή των Grant, Walkup, Hall αυτού του κόσμου. Απλά η 2^η φαίνεται παραπάνω στο μάτι για αυτό επιβραβεύεται παραπάνω (author’s note: και ταυτόχρονα δείχνει πόσο χαζό είναι το σύστημα απονομής βραβείων της Euroleague καθώς δεν υπάρχει κάποια σταθερά να πατήσουν οι ψηφοφόροι αλλά κυρίως απλά stats και το… eye test τους από τον πάγκο) από τον μέσο φίλαθλο. Έφυγε αυτό, πάμε παρακάτω. 

Είναι γνωστό ότι οι περιφερειακοί των πρασίνων δεν είναι και οι πιο θηριώδεις και δυνατοί guard εκεί έξω. Με εξαίρεση τον Grant, οι υπόλοιποι έχουν θέμα μεγέθους (το ανέφερα έμμεσα και πριν όταν μιλούσα για τον Mathias) και χρειάζονται τους κατάλληλους ψηλούς για να μην εκτίθενται αμυντικά. Θα πει κανείς ότι η απόκτηση του Gabriel συνείσφερε σε αυτό και θα έχει δίκιο. Όμως ο Gabriel είχε θέμα με τα φάουλ με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μένει πολύ μέσα στα παιχνίδια ενώ και σε διάφορα εκτός έδρας ματς η ανάγκη για focal point στην ρακέτα ήταν τόσο σημαντική που ο Omer έβλεπε επιπρόσθετο χρόνο συμμετοχής με το αντίστοιχο πλήρωμα αμυντικά.

Ο Παναθηναϊκός είχε 111.9 DRTG με τον Wenyen Gabriel στο παρκέ και 118.0 με τον Omer Yurtseven: μιλάμε για μεγάλη διαφορά.

Στις ήττες των πράσινων, πέρα από την επιθετική δυσλειτουργία η point of attack άμυνα στην περιφέρεια ήταν ανύπαρκτη με αποτέλεσμα οι αντίπαλοι χειριστές να αισθάνονται άνετα. 

Παράλληλα, οι περιφερειακοί της ομάδας έδειξαν πρόβλημα στο 1vs1 με αντίπαλους χειριστές όλη την χρονιά. O Nunn ενώ πέρσι φάνηκε να είναι πολύ καλός on-ball αμυντικός φέτος εμφανίστηκε προβληματικός σε αυτό τον τομέα (με κραυγαλέα εξαίρεση βέβαια το G5 με την Efes) ενώ στην off-ball πάντα ήταν… για τα σκυλιά. Ο Σλούκας υστερείται σε μέγεθος με αποτέλεσμα πολλοί αντίπαλοι να εκτελούν πρακτικά ανενόχλητοι απέναντί του και να τον σημαδεύουν στην άμυνα ενώ στα 35 του πλέον δεν έχει και τα πιο γρήγορα πόδια για να αμυνθεί στα drives και στα close out. O Grant φάνηκε να ήταν ένα κλικ πιο αργός από ότι πέρσι στο 1^ο μισό. Στο 2^ο μισό βελτιώθηκε ενώ και στα PO έκανε overall καλή δουλειά παρά τα νούμερα του Larkin (οι ψηλοί που λέγαμε…). Ο Brown ενώ μπορούσε να δείξει αμυντικό ζήλο, η κατάσταση στην επίθεση τον έβγαλε εντελώς πνευματικά και από το αμυντικό κομμάτι με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Πέρσι ο Παναθηναϊκός καταγράφει 110.2 DRTG σαν ομάδα (109.2 στην regular, 121.3 στα PO, 99.3(!!!) στο F4) ενώ είχε 110.2 DRTG όσο αγωνιζόταν και ο Lessort: μια απλή ένδειξη για το πόσο σημαντικός ήταν ο Mathias για την άμυνα. Φέτος οι πράσινοι τελειώνουν την χρονιά με 115.7 DRTG (116.2 στην regular, 109.8 στα PO, 122.6 στο F4*): είναι ξεκάθαρη η πτώση.

*το καταγράφω σαν στοιχείο αλλά υπάρχει ο μικρός τελικός οπότε μην το χρησιμοποιήσετε για συμπεράσματα

• Ο ERGIN ATAMAN ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ

Πέρα από τις μεταγραφές, ο Ataman έχει κάνει και κακά coachαρίσματα μέσα στην χρονιά. Φυσικά δεν πρέπει να τεθεί θέμα απομάκρυνσής του: όποιος το λέει αυτό είναι ΒΛΑΚΑΣ (και είμαι ευγενικός, αν πω τι πραγματικά είναι θα μπω φυλακή).

Ωστόσο, ειδικά στο κλείσιμο της χρονιάς έχει κάνει λάθη που κόστισαν.

1. Με την Efes στο G2 παίζει λάθος καλύψεις στον Dozier στην 4^η περίοδο και η Efes κάνει το 1-1 (οκ, υπήρξαν 2 πιο σημαντικοί λόγοι για αυτή την ήττα: ο τραυματισμός του Cedi και… ας μην πω). Στο G3 βέβαια το καταλαβαίνει και παίζει show and recover στον Αμερικανό, κάτι που δούλεψε πολύ καλά.
2. Στο G4 στο 77-76 με 31 δευτερόλεπτα να απομένουν δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα γίνει φάουλ ή κανονική άμυνα και ταυτόχρονα παίζει με τον κακό σε DIQ Ντίνο στο 5 με αποτέλεσμα η άμυνα να μπερδευτεί, να φάμε and-1 και παρά την άστοχη βολή να χαθεί το Rebound και να κερδίσει η Efes αντιαθλητικό και το παιχνίδι: ας έχανες με μια απόφαση, όχι με τζόγο. Βέβαια στο G5 προσέφερε το καλύτερο του coachαρισμα φέτος (εξαίρεση που έβαλε τον Pleiss για 2 λεπτά).
3. Στο F4 η ομάδα δεν προσπάθησε ούτε να παίξει κάτι απλό για να προσπαθήσει να μπερδέψει το switch all scheme της Fener. Πολύ συχνά οι άμυνες που έχουν εντολή να αλλάζουν στα screen μπερδεύονται αν δεν γίνει screen και γίνει κάποια αλλαγή κατεύθυνσης ή συνεχόμενα hand-offs (η ΤΣΣΚΑ του Ιτούδη π.χ χρησιμοποιούσε πολύ συχνά συνεχόμενα hand-offs για να μπερδέψει ελάχιστα τους αμυντικούς και να αξιοποιήσει την ικανότητα των τρομερών της slasher σαν τον De Colo, τον Clyburn, τον Mike, κ.α). Οι πράσινοι αντιθέτως απλά ξόδευαν 15 δευτερόλεπτα, έκαναν 1-2 πάσες στην περιφέρεια χωρίς κίνηση και επιδίδονταν σε ISO μετά την αλλαγή. 
4. Obviously έκανε λάθη στους τελικούς με αποκορύφωμα το G3 που κατεβαίνουμε λες και παίζουμε απέναντι σε άγνωστο αντίπαλο αλλά οι τελικοί δεν προσφέρονται για πολλά εύλογα συμπεράσματα.

Ο Coach μπορούσε να είναι καλύτερος, τόσο στην αγωνιστική όσο και στην πνευματική προετοιμασία. Πιστεύω και ο ίδιος το ξέρει: το καλοκαίρι θα τον αποφορτίσει αρκετά και θα επιστρέψει καλύτερος.

Transfer season: the steps for success

Η μεταγραφική περίοδος βρίσκει τον Παναθηναϊκό σε μια περίεργη θέση. Όπως αναφέρθηκε πιο πριν, είναι εξαιρετικά πιθανό διάφορες αδυναμίες των πράσινων να μην είχαν προκύψει με τον Lessort υγιή ωστόσο θα ήταν καλό να μην βλέπουμε ως δικαιολογία την απουσία του και να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε το roster με παίκτες που θα κολλάνε καλά με τους τωρινούς και ταυτόχρονα θα βοηθήσουν στον μερικό απογαλακτισμό από τον Mathias. 

Το καλό της υπόθεσης ωστόσο είναι ότι ο Ergin φάνηκε να διαπιστώνει από νωρίς τις αδυναμίες του ρόστερ. Αυτό δείχνει η 2^η (θεωρητική ακόμη αλλά ουσιαστικά έχει γίνει) μεταγραφή των πράσινων φέτος: αυτή του TJ Shorts.

Για τον TJ Shorts έχει γράψει ένα ωραίο κείμενο ο @real_pointguard το οποίο θέτει πολλούς εύλογους προβληματισμούς. Η προσωπική μου θέση είναι κάπως διαφορετική και την εξηγώ σε αυτά τα 2 thread. Long story short (no pun intended) μπορώ να δω γιατί ο Ergin επέλεξε τον Shorts. Ωστόσο αυτόματα η απόκτησή του συνεπάγεται την ύπαρξη αναγκαίων στοιχείων στο ρόστερ που δεν υπήρχαν φέτος, ή υπήρχαν σπασμωδικά.

3&D + corner specialist sf

Θα προσέξατε ότι αναφέρθηκα αρκετά στην απουσία του Mathias αλλά καθόλου στην απουσία του Grigonis όλη την χρονιά. Αυτό γιατί η απουσία του δεν στοίχησε σε πολλούς τομείς στον Παναθηναϊκό αλλά σε 1 πολύ σημαντικό: το τρίποντο από τις γωνίες.

Ο Παναθηναϊκός σημειώνει μια πολύ χειρότερη επίδοση φέτος στα corner 3 σε σχέση με πέρσι και βασική αιτία είναι η απουσία του Λιθουανού. Οι αποστάσεις παίζουν απίστευτα σημαντικό ρόλο στο σύγχρονο μπάσκετ καθώς η δημιουργία χώρων είναι πιο σημαντική από ποτέ. Όταν ο αντίπαλός σου ξέρει ότι έχεις αδυναμία στο γωνιακό μακρινό σουτ, θα σου το δώσει (όπως π.χ η Efes στα PO) καθώς στατιστικά είναι η «σωστή» επιλογή.

Με την απόκτηση του Shorts, η ύπαρξη ενός τέτοιου παίκτη κρίνεται πιο απαραίτητη από ποτέ. Ο Αμερικανός έχει μεγάλο gravity καθώς είναι εξαιρετικός στις διεισδύσεις με αποτέλεσμα οι αντίπαλοι πάντα να κλείνουν μέσα για να προσπαθήσουν να τον περιορίσουν. Ο ίδιος όμως είναι ball-mover (κλεμμένο από τον @Profanatica1) και βλέπει τις διαθέσιμες πάσες πολύ καλά. Η ύπαρξη ενός παίκτη στην γωνία που θα είναι sniper και θα τιμωρεί τις βοήθειες ή θα κάνει τους αμυντικούς να σκέφτονται τι θα δώσουν στην επίθεση των πράσινων είναι must.

Ταυτόχρονα όμως ο συγκεκριμένος παίκτης καλείται να είναι μια εξαιρετικά υπολογίσιμη αμυντική δύναμη. Με Shorts, Σλούκα και Nunn πλέον έχουμε 3 guard με θέμα μεγέθους στην άμυνα με αποτέλεσμα να χρειάζεται αμυντικό φίλτρο στις θέσεις των πλαγίων και στους ψηλούς. Αν λάβουμε μάλιστα υπόψιν την ύπαρξη του Ward μαζί με τον Shorts στην Paris, το αμυντικό φίλτρο ίσως να είναι και πιο σημαντικό από ότι πιστεύουμε. 

Προσωπικά πιστεύω ότι ο υγιής Marius Grigonis είναι το ιδανικό fit. Και για όσους φοβούνται την άμυνά του λόγω των αγώνων με την Maccabi υπάρχει ως αντεπιχείρημα ολόκληρη η regular season 23/24 όπου ο Grigonis γράφει αυτά τα νούμερα ενώ παράλληλα:

1. Ήταν ο καλύτερος παίκτης στην post άμυνα (λιγότεροι Points per Possession σε post καταστάσεις) στην Ευρωλίγκα το 23/24
2. Ήταν εξαιρετικός στις αμυντικές περιστροφές (οκ αυτό είναι από το δικό μου eye test so take it with a grain of salt) οι οποίες φέτος ήταν προβληματικές σε πολλά ματς.

Αν όμως δεν είναι υγιής/ η ομάδα δεν θέλει να ρισκάρει τότε οφείλει να πάρει παίκτη με αυτά τα στοιχεία. Περιπτώσεις παικτών που πιστεύω αξίζουν συζήτηση είναι οι παρακάτω.

• Justin Anderson
• Melvin Ajinca
• Νίκος Ρογκαβόπουλος

Παίκτες από Eurocup και G-League δεν μπορώ να προτείνω καθώς δεν βλέπω αρκετά παιχνίδια από τις 2 λίγκες.

CENTER: WHAT DO WE REALLY NEED?

Αυτό το κομμάτι του κειμένου γράφεται μετά το σύντομο Milutinov saga. Ο παίκτης τελικά θα παραμείνει στον Ολυμπιακό με λεφτά… στα οποία όλοι «διαφωνούν» για το πόσα είναι. Ο Milutinov είναι ένας εξαιρετικά ποιοτικός παίκτης και πιστεύω ότι ταίριαζε στην φετινή ομάδα του Ολυμπιακού αλλά ταυτόχρονα θα αποτελέσει βασικό κινητήρα της αλλαγής του playstyle των ερυθρόλευκων λόγω της απουσίας του Fall και τις διαφαινόμενης αγοράς top PnR combo guard (ακούγεται ο Micic, o Evans θα είναι πρακτικά φετινή μεταγραφή). 

Ωστόσο σε αυτό το επίπεδο πρωταθλητισμού το αγωνιστικό fit είναι μακράν πιο σημαντικό από την ατομική ποιότητα του κάθε παίκτη ξεχωριστά. 

Θέλω να σκεφτείτε τι γινόταν όποτε έβγαινε ο Mathias από το παρκέ στο 1^ο γύρο και αντίστοιχα τι γινόταν όταν έβγαινε ο Gabriel στο 2^ο. Η άμυνα κατέρρεε, τόσο απλό. Οι λόγοι γράφτηκαν πιο πριν. Μπορεί να έχουμε πρόβλημα επιθετικής παραγωγικότητας στα PO και στο F4 αλλά παλέψαμε στο 100% (χάσαμε γιατί η Fener έβαλε 2 step-back τρίποντα στο τέλος) γιατί βρέθηκε το αμυντικό φίλτρο που φάνηκε να λείπει στην Regular.

Στο Μπάσκετ, οι πιο 2-way ομάδες ιστορικά κερδίζουν τίτλους. Συγκεκριμένα στην Ευρωλίγκα μάλιστα, οι defensive oriented 2-way ομάδες. Οι λόγοι ποικίλουν αλλά αν τους αναφέρω θα ξεκινήσει κουβέντα για διαιτησία και το ταλέντο των παικτών: κουβέντες που δεν ταιριάζουν στο συγκεκριμένο κείμενο.

Για να αποδείξω το point μου στον παρακάτω πίνακα είναι τα ORTG και DRTG των πρωταθλητών ευρωλίγκας αυτής της δεκαετίας:

	ORTG	DRTG
Efes 20/21	115.4 (1st)	105.4 (3rd)
Efes 21/22	115.8 (2nd)	111.9 (11th)
Real 22/23	118.6 (5th)	110.9 (2nd)
PAO 23/24	117.1 (6th)	110.2 (2nd)
Fener 24/25	118.4 (7th)	114.2 (4th)

Όπως βλέπουμε, οι ομάδες είναι ελάχιστα πιο defensively oriented τα τελευταία χρόνια. Σχετικά με τις 2 version της Efes, η 1^η είναι μια all-time great ομάδα (η 10^η καλύτερη βάση NRTG στην σύγχρονη ιστορία της λίγκας) ενώ και η δεύτερη μπορεί να φαντάζει μια κακή ομάδα αμυντικά αλλά το νούμερο του DRTG στον πίνακα οφείλεται στα αποτελέσματα της RS: στα PO και στο F4 σημειώθηκαν οι παρακάτω επιδόσεις:

Ποιος είναι ο λόγος; Είναι πολύ δύσκολο να έχεις 2 ισάξιες πεντάδες επιθετικά. Οι πιο 2-way παίκτες σου θα παίρνουν τον περισσότερο χρόνο συμμετοχής (π.χ Grant στον Παναθηναϊκό) αλλά χρειάζονται ξεκούραση. Ταυτόχρονα το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που το να παίξεις άμυνα είναι πολύ πιο εύκολο από τo να παίξεις επίθεση: that is a hard fact. Για αυτό άλλωστε οι παίκτες με επιθετικό ταλέντο αμείβονται παραπάνω λεφτά.

Έτσι οι ομάδες που κερδίζουν συχνά έχουν secondary units που αποτελούνται από παίκτες οι οποίοι κυρίως κρατάνε τα μπόσικα πίσω, χωρίς να παράγουν τόσο επιθετικά. Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο περσινός Παναθηναϊκός.

Ο Juancho πέρσι σπάει τα καλάθια γιατί φοράει νάρθηκα για πόσους μήνες αλλά σε 16:24 λεπτά καταγράφει 103.9 DRTG και ο Παναθηναϊκός έχει +10.9 NRTG με αυτόν στο παρκέ: αδιανόητα νούμερα για stretch 4 που σουτάρει 26.3% από το τρίποντο.
Ο Κώστας και ο ΠΚ στα περιορισμένα τους λεπτά έχουν 100 DRTG.
O Παπαπέτρου επιστρέφοντας από έναν πολύ δύσκολο τραυματισμό σημειώνει αυτά τα νούμερα, με αποκορύφωμα φυσικά την σειρά με την Μακάμπι που μάλιστα γίνεται παίκτης του 1^ου rotation.

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην ενίσχυση του αμυντικού του φίλτρου με την απόκτηση του 2^ου ψηλού. Αν βρεθεί περίπτωση παίκτη που είναι και αυτόφωτος επιθετικά τότε εννοείται ότι τον προτιμάς.

Αλλά τα πιο σημαντικά είναι η αθλητικότητα, η ικανότητα να παίζει hedge και αλλαγές και το καλό ρολάρισμα στην επίθεση, πόσο μάλλον τώρα που στην ομάδα είναι και ο TJ Shorts και επιστρέφει ο Mathias.

O ΥΓΙΗΣ Gabriel στα μάτια μου όπως είπα, tickαρει τα κουτιά. Ένας παίκτης σαν τον Milutinov, αν και πολύ πιο ποιοτικός, δεν τα tickαρει. 

Καλό θα ήταν στην ομάδα να δουν τους μπασκετικούς λόγους που δεν έπιασε η μεταγραφή του Omer και να μην πάρουν παίκτη αντίστοιχης ικανότητας στην περιφερειακή άμυνα. Ένας παίκτης με τα στοιχεία του Gabriel ξεκλειδώνει πιο πολλά διαθέσιμα σχήματα + στην 2^nd unit έχουμε τον Σλούκα και τον Ντίνο: 2 παίκτες που αμυντικά είναι ανεπαρκείς και χρειάζονται κάλυψη.

Προσωπικά περιμένω η μεταγραφή του ψηλού να αργήσει, καθώς η αγορά είναι όντως μικρή τον Ιούνιο ενώ δεν αποκλείω (ίσα ίσα θα ήθελα να το δω) να κοιτάξει η ομάδα περισσότερο τις επιλογές από NBA και G-League.

Κανένας δεν έχει συμβόλαιο με την επιτυχία. Ο Παναθηναϊκός έφτασε στην κορυφή του βουνού πέρσι όμως με κάθε επιτυχημένη ανάβαση δημιουργείται η ανάγκη για μια καινούργια. Οι πράσινοι δεν κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή αλλά ήταν και είναι κοντά + φυσικά έχουν τους οικονομικούς πόρους που, ας μην κρυβόμαστε, κάνουν την ανάβαση πιο εύκολη αλλά όχι αυτόματα επιτυχημένη. Αν δίνουμε 2 μύρια στον Shorts και τον βάζουμε να σουτάρει τρίποντα από την γωνία είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

There are steps to success

Τα στατιστικά πάρθηκαν από τα παρακάτω site:

https://3stepsbasket.com
https://www.euroleaguebasketball.net/el/euroleague/
https://hackastat.eu/en/home-page-eng/

Οι φωτογραφίες πάρθηκαν από τα παραπάνω site + τα παρακάτω site:

https://www.eurohoops.net/el/
https://basketnews.com
https://euroleague.tv/home

(δεν γράφω κανονική βιβλιογραφία, too much work)