*Disclaimer: Οι αναζητούντες άκριτη αισιοδοξία ή σύντομες απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα παρακαλούνται να αποχωρήσουν, καθώς το κείμενο ελέγχεται για την κριτικά απαισιόδοξη φύση του*
Χάος εν τη γενέσει
“Young hearts are born with grief
Will pay the penalty of truth
A season of our stolen youth
Shall teach old hearts to break”
Υπάρχουν κάποιες προφανείς απαντήσεις στο ερώτημα γιατί ο κόσμος έχει γίνει τόσο ακατανόητος: όταν δύο συστήματα διασυνδέονται το ένα με το άλλο, η πολυπλοκότητά τους πολλαπλασιάζεται και εκδηλώνουν νέα, «αναδυόμενα» φαινόμενα που δεν θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί εκ των προτέρων, καθώς ανακύπτουν ακριβώς λόγω των αλληλοεπιδράσεων αυτών.
Η παραπάνω διασύνδεση εμπεριέχει την πιθανότητα του χάους. Το χάος, όμως, διέπεται από νόμους, σε αντίθεση με την φαινομενικά πλήρως αταξική φύση του.
Η τεχνητή νοημοσύνη συνδυάζεται με τα καλύτερα μαθηματικά μυαλά παγκοσμίως αναπτύσσοντας αλγορίθμους που προσπαθούν να οικοδομήσουν προβλεπτικά μοντέλα του χάους. Το αδιέξοδο στο οποίο πέφτουν είναι απογοητευτικό, επιβεβαιώνοντας ξανά και ξανά ότι η πρόβλεψη του σημείου ισορροπίας σε ένα ανοικτό και χαοτικό σύστημα είναι αδύνατη, ακόμα και εάν γνωρίζουμε τους επί μέρους παράγοντες.
O John Nash θα χαμογελούσε σαρδόνια, υπολογίζοντας στο τεφτέρι του τις πιθανές τροχιές ενός σμήνους περιστεριών.
Γιατί, τελικά, αφενός η διασύνδεση αυτών δεν είναι απλό άθροισμα και αφετέρου γιατί ανακύπτουν νέα -μη αναμενόμενα- δεδομένα. Ατέρμονα.
Ο Παναθηναικός βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση. Σε ένα μπασκετικό χάος.
Κατά τη διάρκεια της πανηγυρτζίδικης καλοκαιρινής περιόδου είχαν τεθεί τα ερωτήματα «πότε και αν θα είναι υγιής ο Λεσσόρτ;», «ποιος παίκτης θα παρθεί πίσω του;», «σε τι κατάσταση θα είναι ο Ντίνος», «πώς θα αποδώσει ο κοντός και με ποιες πεντάδες», «θα λυθεί το θέμα του playmaking».
Γιατί δεν μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια το αποτέλεσμα;
Γιατί δεν γίνεται να υπολογιστεί με ακρίβεια το αποτέλεσμα στο ενδεχόμενο συνύπαρξης κάποιων εκ των παραπάνω παραγόντων, συνδυαστικά με τον νομοτελειακά ανακύπτοντα άγνωστο παράγοντα.
Δηλαδή, τους τραυματισμούς και την εξόφθαλμα κακή απόδοση του Ναν.
Α και το άλλο το ωραίο. Το ότι δεν έγινε προετοιμασία.
Η αποκωδικοποίηση του Χάους σε equilibrium point
Δεν είμαι θιασώτης της εκφυλισμένης άποψης ότι «η άμυνα κερδίζει πρωταθλήματα». Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί στην Ευρωπαϊκή αισθητική μπορεί ακόμα να κάθεται καλά, αλλά είναι η επιβεβαίωση ότι το βαθύτερο αίσθημα ασφάλειας απορρέει από τη νοσταλγία.
Ωστόσο, το ανώτατο όριο της φετινής συνάρτησης του υγιούς Παναθηναϊκού θα οριστεί από την ποιότητα της άμυνας.
Και αυτό ήταν ίσως ο πιο βασικός παράγοντας που μπορούσε και έπρεπε να προβλεφθεί.
Η πραγματικότητα στο τώρα είναι ότι οι dominant ομάδες είναι 2-way. Τέτοια ήταν ο ΠΑΟ του ’24 και τέτοια ήταν και η Φενέρ του ’25. (και φέτος η Μονακό, το κρατάω)
Εξάλλου τα προαναφερθέντα ερωτήματα, στην ουσία τους, αυτό θέτουν στο τραπέζι της μπασκετικής συζήτησης.
Πώς θα μπορούσε ο ΠΑΟ να γίνει ισορροπημένος μεταξύ επίθεσης και άμυνας;
Στην αρχή της σεζόν παρακολουθούσα με ηρεμία τα παιχνίδια. Έβλεπα ξανά και ξανά το ίδιο έργο με Μπασκόνια, Βιλερμπάν, Μακάμπι.
Ας κατακερματίσουμε το πρόβλημα της πράσινης άμυνας.
Ο Αταμάν γουστάρει τη hedge out άμυνα. Δηλαδή την άμυνα που ο ψηλός θα βγει δυναμικά στο χειριστή μετά το σκριν, με στόχο να τον σταματήσει. (1)
Ο αμυντικός του χειριστή θα πρέπει να περάσει πάνω από το σκριν γρήγορα (ενίοτε να το σπάσει, σίγουρα όμως να μην επιτρέψει ο παίκτης με τη μπάλα να πάει αντίθετα από το σκριν γιατί η άμυνα θα καταρρεύσει μονομιάς) (2)
Μετά θα πρέπει να κάνει το recover, δηλαδή να γυρίσει γρήγορα στον παίκτη του. (3)
Στο ενδιάμεσο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα χρειαστεί κάποιος 3ος παίκτης να βοηθήσει στο κόψιμο του σκρίνερ (ή στο pop out). (4)
Ο ΠΑΟ εμφανίζει πρόβλημα, αναλόγως τη φάση, σε όλα τα παραπάνω, μαζί και ξεχωριστά.
Το γνωστό σκηνικό της hedge out άμυνας του Γιούρτσε (όπου θα ξανατονιστεί η λάθος επιλογή εκ του πάγκου). Ένα απλό σλιπ σκριν αρκεί για να βρεθεί διάδρομος προς το καλάθι, με τον Ομέρ άγαλμα και λάθος χρόνο στη βοήθεια από την αδύνατη πλευρά.
Οι παίκτες συχνά δεν είναι στην ίδια σελίδα ως προς το ποια άμυνα θα παίξουν. Ο Όσμαν ντουμπλάρει εντελώς αναίτια, σαν να περίμενε ότι θα παίξουν αλλαγές με τον Χουάντσο. To miscommunication οδηγεί σε ένα για το επίπεδο απαράδεκτο καλάθι.
Empty corner pnr. Ο παίκτης ρολάρει στη ρακέτα και έχουμε βοήθεια από δύο παίκτες, Όσμαν και Μήτο. Ποια η οδηγία; Aπό πού έχουν πει να πάει η βοήθεια; Από τον παίκτη της γωνίας, από τις 45 ή από τον πλησιέστερο; To αποτέλεσμα είναι άδεια ρακέτα για το ριμπάουντ.
Αλλά ο ΠΑΟ παίζει και drop άμυνα. Εδώ ας πούμε κάτι προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Η συγκεκριμένη άμυνα δεν είναι άμυνα που θέλει τον ψηλό να είναι ένα υβρίδιο flash, superman και Hakeem Olajuwon που θα ελέγχει το σουτ, τη διείσδυση, τις βοήθειες και το ριμπάουντ, ενώ το γκαρντ που θα τρώει το σκριν θα είναι κάποιος άνετος μπασκετικός άπλας της φάσης «δεν με πολυνοιάζει και βασικά κιόλας».
Με λίγα λόγια, από τα έγκατα της μπασκετικής ψυχής μου, δεν θέλω να βλέπω άλλο τον Ναν να μου είναι κορδωμένος στο σκριν, να μην χαμηλώνει, να μην κάνει προσπάθεια να σπάσει το σκριν, να μην κυνηγάει μετά, να μην πηγαίνει σε βοήθεια ή στο ριμπάουντ.
Aν και ασκείται σωστή κριτική στον Γιούρτσεβεν για την άμυνα, πρέπει να καταλάβουμε ότι αν τα γκαρντ δεν σπάσουν τα σκριν, η άμυνα ΔΕΝ θα λειτουργήσει.
Είναι εξοργιστικό να βλέπεις τον 36χρονο Σλούκα να χαμηλώνει και να προσπαθεί (προφανώς ανεπιτυχώς σε πολλές περιπτώσεις) να σπάσει τα σκριν και να μείνει μπροστά από τον παίκτη του, δίνοντας το παράδειγμα, και μετά να γυρίζεις το κεφάλι και να βλέπεις τον Κενδρίκιο σε στάση αγνώστου στρατιώτου στο Σύνταγμα.
Φουστανελά, τσολιά, λεβέντικα στεκούμενο.
Να κάνω δυο σημειώσεις εδώ.
Πρώτον, αυτά τα λέω γιατί αφενός ο Ναν μπορεί να κάνει αυτά τα οποία του καταλογίζω ότι δεν κάνει και αφετέρου γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Αν τα γκαρντ δεν σπάσουν τα σκριν και δεν παίξουν στοιχειωδώς καλή άμυνα στο 1-1 η άμυνα θα καταρρέει ΜΟΝΙΜΩΣ.
Αυτό συμβαίνει γιατί με το που «κλέβει» κάποιος σε ένα πικ ή μια φάση απομόνωσης, η επίθεση έχει βρεθεί στο 5vs4 και στο επόμενο καρέ 4vs3 κ.ο.κ μέχρι το καλάθι. Στην άμυνα του ΠΑΟ βέβαια συχνά αρκεί και το 5vs4 για ένα εύκολο καλάθι, γιατί δεν υπάρχουν σωστές βοήθειες, αλληλοκαλύψεις κλπ.
Δεύτερον, ο Σορτς μπορεί να μην είναι κανάς αμυντικός ογκόλιθος, αλλά αμύνεται με ενέργεια, σπάσει τα σκριν και αν εξαιρέσουμε το ματς με Μονακό (όπου χτυπήθηκε στο low post γιατί δεν μπορούσε να οδηγήσει τον παίκτη μέσα ελέω ελλείψεως ψηλού) δεν αποτελεί κάποιο liability.
Η πράσινη άμυνα, λοιπόν, στοχεύεται μεθοδικά με pick n roll πάνω σε οποιοδήποτε ζεύγος Σλούκα, Ναν με Γιούρτσε, Μήτο είτε απευθείας είτε σε 2ο χρόνο μέσω της αδύνατης πλευράς, δεδομένης της κακής συνεννόησης (και προπονητικά αδούλευτης). Ομάδες, μάλιστα, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια όπως η Μονακό, τρέχουν ένα play το οποίο κατά τη διάρκειά του έχει μετακινήσει με τέτοιο τρόπο την άμυνα που έχει απομακρύνει από τη μια πάσα απόσταση τη βοήθεια του Juancho, καταλήγοντας σε 2vs2 pick n roll πάνω στα αδύναμα αμυντικά δίδυμα του ΠΑΟ.
Έτσι, έχουμε το ματς με Έφες, όπου ο Αταμάν αποφασίζει να παίξει με αλλαγές, έχοντας ως αμυντικό focal point τον Χολμς (ο οποίος στην hedge άμυνα ήταν εντελώς λάθος σε χρόνους και τοποθετήσεις). Εξάλλου, οι αλλαγές είναι μια άμυνα που συνήθως απαιτούν λιγότερες βοήθειες, περιστροφές και τακτική. Ακόμα και σε μια πιο σύνθετη προσέγγιση όπως αυτή του triple switching, ο Παναθηναικός απέδιδε.
Αυτό, μαζί με την ενέργεια παικτών, αλλάζει ριζικά την εικόνα. Όλων των παικτών. Κι αυτών που είχαν ξεχαστεί, όπως ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης.
Ναι, οι τραυματισμοί της Έφες σαφέστατα και έπαιξαν ρόλο, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Τώρα μιλάμε για τη συγκέντρωση, την τακτική προσέγγιση και εκτέλεση κάποιων συγκεκριμένων πραγμάτων και όχι για το εάν αυτά γίνονταν με την Εφες πλήρη θα αρκούσαν για να κερδίσει και πάλι ΠΑΟ.
Πώς το τότε χάος θα μπορούσε, λοιπόν, να δομηθεί με κανόνες;
Με συγκέντρωση, σωστή τακτική και ενέργεια. Όλα και υπό την προϋπόθεση των ισορροπημένων πεντάδων.
Δηλαδή;
Δηλαδή εκείνων των πεντάδων που θα κάνουν πράγματι τον ΠΑΟ 2-way σύνολο. Με ΠΚ, Γκραντ, Χουάντσο, καλό Όσμαν.
Δεν μπορώ να εξάρω επαρκώς πόσο σημαντικός είναι ο ΠΚ και ο καλός Γκραντ. Αναμένω την στοχευμένη χρησιμοποίηση του πρώτου και τη σταδιακή επάνοδο του δεύτερου, ο οποίος βρίσκεται σε ντεφορμάρισμα.
Αυτό συμβαίνει γιατί από τη μια υπάρχει μια συσσωρευμένη κούραση στο κορμί του και από την άλλη γιατί ο Γκραντ για να ανθίσει χρειάζεται ένα πιο δομημένο -ή έστω σε χημεία σύνολο- που θα βρίσκεται στην ίδια σελίδα, ώστε και εκείνος να βρει το ρόλο του.
Όταν ο ΠΑΟ δομηθεί καλά ως προς τις πεντάδες του, γίνει ξεκάθαρο το τι μπάσκετ θα παιχτεί, από ποιον και πότε (σημαντικό για αποστάσεις) είμαι βέβαιος ότι ο Γκραντ θα ανέβει.
Ο Παναθηναικός έχει μια συγκεκριμένη δομή, της οποίας θεμέλιος λίθος είναι τα συγκεκριμένα γκαρντ.
To Χάος εκτός ισορροπίας
Το πραγματικό χάος, όμως, αυτό που βρίσκεται σε μια αέναη κίνηση, επήλθε όταν στην εξίσωση προστέθηκε ο τραυματισμός του Holms.
Επίτηδες δεν αναφέρθηκα στη συνολική εμφάνιση του ΠΑΟ στα ματς με Μονακό και Ερυθρό Αστέρα.
Να ξεκαθαρίσω, αν και θα έπρεπε να είναι εκ των ων ουκ άνευ, ότι μια ήττα σε αυτές τις έδρες μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογικό.
Όμως, η εικόνα πλήρους παραίτησης, ανετοιμότητας και απουσίας καθοδήγησης που παρουσιάστηκε είναι ανησυχητική. Και δεν είναι ανησυχητική με την ανούσια οπτική ενός ηθικολόγου που πιστεύει ότι είναι κάποιου είδους μπασκετικός αμοραλισμός να μην παίζουν όλοι σε κάθε παιχνίδι στο 100%.
Είναι απλώς ανησυχητική γιατί -στα μάτια μου- υπήρχε μια μερική «αποξένωση» των παικτών και του προπονητή αναμεμειγμένη με νωθρότητα εντός παρκέ.
Και εδώ ας ανοίξουμε μια παρένθεση.
Για σχεδόν όλα τα στοιχεία του χάους σε equilibrium point ψέγω μόνο ή και τον Αταμάν.
Όμως ο κόουτς, μπολιασμένος με εγώ και καύλα για νίκη, μόνο «ωχ-αδερφιστής» δεν είναι. Βλέποντας τη γλώσσα του σώματός του τέτοια (μαζί με νεύρα), δημιουργήθηκαν κάποια ερωτηματικά.
Έχει αποδείξει ότι τους 7-8 παίκτες που θεωρεί ότι στοιχειοθετούν τη ραχοκοκαλιά της εκάστοτε ομάδας του τους στηρίζει γιατί τους εμπιστεύεται.
Έχει κανείς αμφιβολία ότι τέτοιος είναι ο Ματίας Λεσσόρτ;
Χωρίς να θέλω να γίνω σπεκουλαδόρος, μοιάζει λογικό συμπέρασμα να εικάσουμε ότι από κάποιους (φαντάζομαι όχι χαρτορίχτρες, έχοντες γυάλινες σφαίρες ή κάρτες ταρό), κάποια στιγμή, πήρε ένα χρονοδιάγραμμα επιστροφής το οποίο ως τέλος είχε τα μέσα με τέλη Οκτώβρη.
Είναι επόμενο, λοιπόν, να στήσει την ομάδα ΚΑΙ γύρω του (γύρω από τον άνθρωπο που κυριολεκτικά μόνος του σμπαράλιασε κάθε πεντάρι το ’24), παίρνοντας παράλληλα και ένα παίκτη που θα μπορούσε να σταθεί είτε ως πρώτος είτε πολλώ δε μάλλον ως δεύτερος (Χολμς).
Συνεχίζοντας τη σκέψη, λοιπόν, γίνεται γνωστό ότι ο Ματίας έχει δεύτερο οστικό οίδημα, με άγνωστο χρονικό σημείο επιστροφής. Ο Χολμς παθαίνει MCL και ο Γιούρτσε τίθεται εκτός με θλάση.
Με λίγα λόγια ο πρίγκιπας είναι γυμνός, με πολλούς αγνώστους, στην πιο απαιτητική και πιεστική σεζόν της καριέρας του.
Σε αυτή που διαχειρίζεται μια ομάδα κορυφαίου μπάτζετ, απαιτητικού κοινού, μετά από κακή σεζόν (ναι το Φ4 είναι εξαιρετικά σημαντικό και δεν το υποβαθμίζω καθόλου), με ιδιοκτήτη το γνωστό και μη εξαιρετέο και final four σπίτι του.
Το άθροισμα, λοιπόν, όλων των προαναφερθέντων παραγόντων -που μερικώς μπορούσαν να προβλεφθούν- του χάους σε ισορροπία μαζί με αυτά των τραυματισμών και της έλλειψης προετοιμασίας, έχουν δημιουργήσει την τωρινή αποκαρδιωτική εικόνα.
Η γενεσιουργός αιτία του ανεξέλεγκτου χάους μπορεί να είναι οι τραυματισμοί, αλλά δεν είναι η μοναδική ή η μια που και να διορθωνόταν θα αρκούσε ώστε μονομιάς ο ΠΑΟ να γίνει η υπερομάδα που υπαγορεύει η μοίρα του χρυσοποίκιλτου ρόστερ του.
Μικρή υποσημείωση για τον Κενδρίκιο
Έχω γράψει σε τουίτ ότι ο Ναν είναι ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη. Το πιστεύω ακράδαντα.
Αυτό το πιστεύω γιατί θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος σκόρερ των γηπέδων, με ικανότητα να διαβάζει -όχι σταθερά- το παιχνίδι και ένας πολύ πάνω του μετρίου αμυντικός στο 1vs1 όταν έχει τη διάθεση και είναι συγκεντρωμένος.
Στη συντριπτική πλειοψηφία των παιχνιδιών φέτος, ο παραπάνω 2 way χαρακτήρας βρίσκεται σε ένα 20%.
Η παραπάνω φάση είναι ενδεικτική της νοοτροπίας που κουβαλάει και αμολάει στο παρκέ συχνά πυκνά φέτος.
Το χειρότερο δεν είναι η προφανής πάσα που δεν δίνει στο Σλούκα στα 2 μέτρα και ενώ έχει ντουμπλάρει η άμυνα πάνω του.
Είναι ότι δεν τη δίνει στο Σλούκα.
Στον Σλούκα. Με αλάρμ.
Στον Κώστα Σλούκα.
Ο Παναθηναικός δεν είναι ο Ναν και 4 τυχαία παρατρεχάμενα φιλαράκια του. Η παραπάνω συμπεριφορά είναι προσβλητική, κάκιστης ιδιοσυγκρασίας και προφανώς είναι εύκολο να δημιουργήσει ντόμινο νεύρων, ξενέρας, τα οποία μετασχηματίζονται σε μειωμένη διάθεση, ενέργεια και ψυχολογία.
Αυτό θα πρέπει να αλλάξει άμεσα. Και δεν έχει σχέση με το αν είναι primary ή secondary ball handler/decision maker κλπ κλπ.
Ας περάσουμε και σε αυτό λοιπόν.
Ο Κοντός
Στο αυγουστιάτικο κείμενό μου έγραφα ότι ο Σορτς δεν πρέπει να περιμένουμε να είναι ο ίδιος της Παρί, διότι μοιάζει απίθανο να έχει το ίδιο usage και η ομάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να παίζει στο ίδιο tempo.
Ωστόσο, βασική ιδέα για να αποδώσει και ο ΠΑΟ να μη συνεχίσει το εξοντωτικό οικονομικά και μπασκετικά κυνήγι χίμαιρας στα γκαρντ (Ζο, Βιλντόζα) ήταν το εξής απλό δίπτυχο:
- Ο Σορτς να είναι ο primary decision maker, δηλαδή να τρέχει τα plays αποφασίζοντας στο μεγαλύτερο όγκο αυτών και την έκβασή τους.
- Ο Αταμάν να τον αφήνει ώρα στο παρκέ, δείχνοντάς του εμπιστοσύνη.
Αυτά, προφανώς προϋποθέτουν ότι θα συμβαίνουν σε αγαστή συνύπαρξη με τον Ναν, αλλιώς δεν βγαίνουν οι χρόνοι.
Στα πρώτα παιχνίδια, παρατηρούσα η 1η προϋπόθεση να πηγαίνει περίπατο (εν μέρει το καταλαβαίνω ως προπονητική απόφαση διότι ερχόταν από τραυματισμό, αλλά διαφωνώ επί της αρχής διότι ακόμα και χωρίς πατήματα έπρεπε να πάρει μπάλα και ας θυσιαστούν κάποιες κατοχές, διότι δεν θα τον βοηθήσεις ή προστατέψεις κάπως αν τον παρκάρεις στη γωνία), οδηγώντας σε κακές-μέτριες εμφανίσεις και του ιδίου. Ωστόσο, αυτό άρχισε να αλλάζει από ένα ματς της GBL κιόλας.
Από το παιχνίδι με την Εφες άρχισε να λειτουργεί καλύτερα στο παρκέ και με αποκορύφωμα το ματς με Μακάμπι, η βελτίωσή του ήταν όχι απλώς εμφανής, αλλά ικανή συνθήκη για να τον κάνει «πενταδάτο» με την ευρεία έννοια.
Μετά από αυτό ακολουθεί, κατά την ταπεινή μου άποψη, μια σειρά απερινόητων δηλώσεων και πράξεων του κόουτς.
Δεν καταλαβαίνω γιατί τον βγάζει στη σέντρα, ούτε γιατί μειώνει το χρόνο του και διαφωνώ πλήρως με τη λογική «δεν αλλάζω καθόλου γιατί αυτός είμαι και ο Σορτς θα πρέπει να προσαρμοστεί».
Και διαφωνώ κάθετα διότι αποστρέφομαι κάθε είδους μπασκετικό φορμαλισμό, καθώς νομοτελειακά οδηγεί σε ένα αταβισμό που εν συνεχεία σε κάνει ξεπερασμένο, αλλά και γιατί εσύ ο ίδιος επέλεξες τον παίκτη.
Με λίγα λόγια, σαφώς και πρέπει να προσαρμόζεσαι και λίγο στους παίκτες σου, ειδικά όταν αυτοί έχουν βασικά χαρακτηριστικά που ταιριάζουν με το playstyle σου (εξαιρετικός χειριστής και pick n roll παίκτης).
Και κατά δεύτερον, δεν γίνεται εμμενώς να προσπαθείς να αλλάξεις ένα παίκτη. Απέτυχες είδη μια φορά με τον Λορέντζο (χωρίς να φταίει εξολοκλήρου ο Αταμάν). Τον Σορτς τον επέλεξες γιατί ακριβώς πίστευες ότι είναι το καλύτερο point guard με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, καλά και κακά, που έχει.
Εκτός όμως όλων αυτών, στη βάση του έχει άδικο, γιατί ο Σορτς έπαιζε καλά με τρόπο που έκανε και όλη την ομάδα καλύτερη.
Τα νούμερα του Ναν είναι καλύτερα με αυτόν στο παρκέ.
Τα σουτ που ο ΠΑΟ παράγει είναι καλύτερα με αυτόν στο παρκέ (πολύ σημαντικό καθώς σουτάρει τραγικά η ομάδα φέτος όντας 20η σε 3pt percentage, γεγονός που από τη μια είναι ανεξήγητο γιατί καλοί σουτέρ αστοχούν σε καλά σουτ αλλά και εν μέρει αιτιολογούμενο, καθώς είναι χαμηλά σε παραγωγή καλών σουτ – άρα ο Σορτς είναι τμήμα της λύσης σε αυτό).
Παίζει καλή άμυνα πάνω στη μπάλα, σε ένα γενικά νωθρό σύνολο.
Τρέχει καλά την ομάδα όταν βρίσκεται στο παρκέ.
Άρχισε και να σκοράρει όταν βρίσκεται στο παρκέ.
Εν ολίγοις, δεν καταλαβαίνω σε πιο λογικό έρεισμα εδράζονται οι δηλώσει του κόουτς. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία -μακροπρόθεσμα- αν δεν πετύχει ο κοντός στον Παναθηναϊκό.
Ο Σιντάρτα
“Ιt feels like I’ve been here before
Here, where the animals lay down to die
So we stand alone on a distant shore
Our broken spirits in rags and tatters”
«Τι θα μπορούσα να πω εγώ σε σένα, σεβάσμιε; Ίσως ότι το πολύ ψάξιμο σε εμποδίζει να βρεις;»
«Τι εννοείς; Δεν καταλαβαίνω», είπε ο Γκοβίντα.
«Όταν κάποιος ψάχνει», είπε ο Σιντάρτα, «εύκολα γίνεται να βλέπουν τα μάτια του μόνο το πράγμα που ψάχνει. Και να μη βρίσκει τίποτα, να μη μπορεί να δει και να δεχτεί στο μυαλό του μέσα τίποτα, επειδή σκέφτεται συνέχεια και μόνο αυτό που ψάχνει. Επειδή έχει ένα στόχο και ο στόχος τον έχει κυριεύσει. Γιατί ψάχνω θα πει: έχω στόχο. Αλλά βρίσκω θα πει: είμαι ελεύθερος, είμαι ανοιχτός.»
Σε ένα από τα πιο άμεσα, απλά γραμμένα και ταυτόχρονα βαθιά αλληγορικά κείμενα, στο Σιντάρτα του Herman Hesse, ο ομώνυμος πρωταγωνιστής πασχίζει όλη του τη ζωή να βρει το νόημα της.
Αυτό τελικά έρχεται όταν συνειδητοποιεί ότι για τον καθένα είναι διαφορετικό, ότι έρχεται μόνο μέσα από τα λάθη και τελικά δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την προσωπική ισορροπία, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από «Ωμ» στον Βουδισμό.
Ο Αταμάν είναι αυτός που πασχίζει να βρει την ισορροπία στο φετινό σύνολο.
Μέσω ενός μονοπατιού που κουβαλά τα λάθη και την άσχημη εικόνα της περυσινής χρονιάς.
Η απαρχή του Ωμ μοιάζει να είναι η ηρεμία των παικτών, η χημεία, η επιστροφή της καύλας για νίκη. Η ομοψυχία σε όρους κοινού στόχου με το ίδιο τρόπο.
Η προπονητική σφραγίδα στην κατεύθυνση που συζητιέται και που προδήλως έχει ανάγκη η ομάδα.
Και πλέον οι μεταγραφές και η υγεία.
Ο Παναθηναικός από αυτή την εβδομάδα κιόλας θα δείξει τα πρώτα στοιχεία σε όρους θέλησης, γλώσσας σώματος και διάθεσης. Όχι κυνικά αποτελέσματος.
Ο Αταμάν είμαι βέβαιος πως έχει την ικανότητα να βαδίσει το μονοπάτι του Σιντάρτα και να βρει την ισορροπία, αν σκεφτεί ελεύθερα και έχει πλέον και λίγη τύχη με το μέρος του.
Ειδάλλως, ο κίνδυνος είναι ορατός, άμεσος με τελικό σημείο “our broken spirits, in rags and tatters”, την άνοιξη του 26’.
Υ.Γ. Έμαθα για τους primordial ένα καλοκαίρι, χρόνια πίσω, πριν από εξεταστική περίοδο, από ένα φίλο που ελέγχεται για την αισθητική του σε όλα, εκτός του καφέ και της μουσικής. Τους εκτίμησα πραγματικά χρόνια μετά.