Είπα να μη σας αφήσω χωρίς το καθιερωμένο κείμενο πριν την αρχή της σεζόν, αλλά επειδή τα τεχνικά τα είπαμε λεπτομερώς στο HateCast #64 εδώ θα μοιραστώ μερικές πιο γενικές σκέψεις για τη μπασκετική σεζόν που μόλις αρχίζει.
Η ομάδα του Εργκιν Αταμαν είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα φαβορί και στη φετινή Ευρωλίγκα. Δεν είναι όμως ούτε το πρώτο, ούτε αδιαφιλονίκητο τέτοιο. Η φύση της Ευρωλίγκας σαν διοργάνωση καθιστά τέτοιες υπερβολές παντελώς ανούσιες.
Την Ευρωλίγκα δεν την παίρνει η ομάδα με το πιο πλήρες ή το πιο ακριβό ρόστερ.
Ούτε η ομάδα που θα κάνει παπάδες στη ρεγκιουλαρ.
Την Ευρωλίγκα την παίρνει η ομάδα που μπαίνει στα πλέι-οφ και την περίοδο Απριλίου-Μαΐου καταφέρνει να πιάσει το απόλυτο πικ στην απόδοσή της.
Κομβικό ρόλο σε αυτό παίζουν μεταξύ άλλων οι τραυματισμοί.
Μπορεί ο Παναθηναϊκός να έχει ένα βαθύ και ποιοτικό ρόστερ, αλλά υπάρχουν κάποιοι παίκτες που δεν έχει την πολυτέλεια να τους χάσει. Το παράδειγμα του Lessort πέρσι αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Πόσο εύκολο θα είναι πχ. να σταθεί αμυντικά η περιφέρειά της ομάδας στα κρίσιμα φέτος αν – ο μη γένοιτο – τραυματιστεί ο Grant; Όχι και τόσο.
Επιπλέον, παρά την ποιότητα και το βάθος του ρόστερ δεν λείπουν τα ερωτηματικά. Η έλλειψη μεγέθους και σκληράδας στην άμυνα στα γκαρντ είναι το ένα προφανές. Το άλλο είναι ο “πονοκέφαλος” που δημιουργεί η ποιοτική πολυκοσμία στο ρόστερ.
Τα μεγάλα ρόστερ είναι must πλέον καθώς η σεζόν στην Ευρωλίγκα έχει μεγαλώσει και οι απαιτήσεις σε ενέργεια θα είναι πολύ μεγάλες, ενώ αυξάνεται και ο κίνδυνος τραυματισμών.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι ομάδες μπορούν εύκολα να λειτουργήσουν στη λογική «τη μια εβδομάδα θα παίζεις εσύ, την άλλη ο άλλος» και όλα να δουλεύουν ρολόι.
Ο Αταμαν έχει ένα δύσκολο έργο μπροστά του από πολλές απόψεις.
Ο τρόπος που ο κόουτς θα καταφέρει να διαχειριστεί το εξαιρετικό υλικό που έχει στα χέρια του, κρατώντας ισορροπίες και διατηρώντας ενεργούς και ευχαριστημένους όλους τους παίκτες που ανήκουν στο βασικό ροτέισον βάσει σκιλζ, θα παίξει καθοριστικό ρόλο για το πως θα εμφανιστεί η ομάδα στα κρίσιμα από Απρίλη και μετά.
Καλό θα είναι να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι ο Αταμαν και στις δύο χρονιές του στην ομάδα μέχρι τώρα έχει βγάλει εκτός έναν παίκτη που ξεκίνησε τη σεζόν ως ένας εκ των σταρ της ομάδας. Επιπλέον είναι θιασώτης του κλειστού ροτέισον και της λογικής “θα παίζω με όσους μου κάνουν τη δουλειά κι ας τους ξεζουμίζω”.
Αυτή είναι η δική του “συνταγή επιτυχίας” και κανείς δεν μπορεί να του πει τίποτα για αυτό όταν έχει κερδίσει Ευρωλίγκες έτσι.
Ωστόσο τα νέα δεδομένα μιας πιο μεγάλης, πιο επίπονης και πιο απαιτητικής σεζόν αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτή η “συνταγή επιτυχίας” να μετατραπεί φέτος σε μέρος των δυσκολιών του όλου εγχειρήματος από δικής του πλευράς.
Θεωρώ ότι είναι ανάγκη να αναθεωρήσει και αυτός κάποια πράγματα στον τρόπο που προσεγγίζει τη διαχείριση των παικτών του τόσο εντός όσο και εκτός παρκέ – ειδικά αν αναλογιστούμε ότι φέτος θα κριθεί πιο αυστηρά εκ του αποτελέσματος από ό,τι πέρσι.
Ο Παναθηναϊκός ξεκινάει με μηδενική προετοιμασία και αυτό δεν είναι αμελητέο.
Μπορεί να υπάρχει ένας σημαντικός κορμός δύο χρόνων που έχει χτίσει τους αυτοματισμούς του, αλλά οι κομβικές προσθήκες των Shorts και Holmes μπορεί να χρειαστούν χρόνο για να ενσωματωθούν πλήρως και να αποκτήσουν χημεία με τους υπόλοιπους. Ειδικά ο Holmes που πρέπει να μυηθεί στις απαιτήσεις της αμυντικής τακτικής στην Ευρωλίγκα.
Οι οπαδοί ίσως χρειαστεί να οπλιστούν με υπομονή το πρώτο δίμηνο-τρίμηνο καθώς είναι πιθανό η πορεία να έχει σοβαρά σκαμπανεβάσματα (μπορεί και όχι, βέβαια).
Όπως έγραψα όταν έγινε γνωστή η απόκτησή του Shorts (δες εδώ), πρόκειται για μια δυνατή προσθήκη μεν, ιδιαίτερη δε. Θεωρώ ότι θα είναι σημαντικό προϊούσης της σεζόν ο Παναθηναϊκός να γίνει η δική του ομάδα για να πάρει τα μέγιστα από αυτόν.
Στα δικά μου μάτια μοιάζει αναγκαία συνθήκη η ομαλή μεταφορά των «σκήπτρων» στην οργάνωση από τον Σλούκα στον Shorts με τον πρώτο να αποκτά τον ρόλο του επιτελικού που με την εμπειρία του θα δώσει το κάτι παραπάνω στα κρίσιμα, όταν θα κρίνονται οι τίτλοι.
Αυτό ίσως αποτελέσει ένα από τα σημεία καμπής στην εξέλιξη της φετινής σεζόν. Το άλλο τέτοιο θα είναι η επιστροφή Lessort.
Το πότε και το πως θα επιστρέψει ο Γάλλος σέντερ, και – το κυριότερο – πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να επανέλθει (κοντά) στο επίπεδο του καλύτερου σέντερ της Ευρώπης θα παίξει κομβικό ρόλο στο πως θα εμφανιστεί ο Παναθηναϊκός στην τελική ευθεία της σεζόν.
Η λέξη κλειδί σε όλα αυτά είναι αφενός η υπομονή από πλευράς οπαδών και διοίκησης και αφετέρου η ευελιξία των ίδιων των πρωταγωνιστών, παικτών και προπονητή, ώστε να πετύχουν την απαραίτητη ώσμωση που θα μετατρέψει ένα σύνολο εξαιρετικών παικτών σε μια εξαιρετική ομάδα.
Ο Παναθηναϊκός έχει την απαιτούμενη ποιότητα για να πάρει τις νίκες που χρειάζεται για ένα καλό πλασάρισμα στην RS και χωρίς απαραίτητα να θέλξει ή να κυριαρχήσει στο πρώτο μισό της σεζόν (αν και υποψιάζομαι ότι θα δούμε αρκετές κατοστάρες στο Telekom Center Athens, aka ΟΑΚΑ). Αυτό του δίνει τη δυνατότητα να κάνει και ενός είδους προετοιμασία όσο προχωράει η σεζόν.
Να προετοιμάζεται δηλαδή χτίζοντας τη χημεία και τον χαρακτήρα που θα χρειαστούν για τα σπουδαία στην τελική ευθεία.
Παρόλαυτα θα πρέπει να γίνει σαφές σε όλους ότι η αποστολή της ομάδας δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη, και ο λόγος για αυτό είναι σαφής:
Όταν ως επιτυχία λογίζεται μόνον η κατάκτηση της Ευρωλίγκας, όπως συμβαίνει με τον φετινό Παναθηναϊκό, τότε οι πιθανότητες αποτυχίας είναι αντικειμενικά αρκετά μεγάλες.
Προσωπικά δεν είμαι κατά του να βάζει κανείς τον πήχη πολύ ψηλά, και σίγουρα σιχαίνομαι κακομοίρικες δηλώσεις του στυλ “φαβορί είναι οι άλλοι και όχι εμείς” από ομάδες με υπερπλήρη ρόστερ.
Ωστόσο είναι σαφές ότι η φύση του Φ4, όπου όλα κρίνονται σε δύο αγώνες, αφήνει τα πάντα ανοικτά. Φυσικά αν ο Παναθηναϊκός φτάσει εκεί θα παίζει στο σπίτι του και αυτό ίσως να αποδειχτεί μεγάλο πλεονέκτημα. Ίσως και όχι όμως.
Τον Μάιο θα ξέρουμε την απάντηση σε αυτό.
Ως τότε η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να έχουμε είναι ότι αν υπάρχει μία ομάδα που μπορεί να αντέξει τη δεδομένη πίεση ενός Φ4 στην έδρα της, αυτή είναι ο Παναθηναϊκός.
Το έχει αποδείξει στο παρελθόν και αυτή η επιτυχία είναι εγγεγραμμένη στο συλλογικό φαντασιακό.
Μένει να δούμε αν θα μπορέσει να την επαναλάβει.
Καλή μπασκετική σεζόν σε όσους αγαπάνε το άθλημα!