Με το τέλος της 6ης αγωνιστικής που μαζί με την 5η αποτέλεσαν τη 2η διπλή εβδομάδα (από τις ΔΕΚΑ συνολικά που θα έχει η σεζόν #πήξτε), έφτασε η αποφράδα ώρα.
Αυτή που ελάχιστοι περιμέναμε ότι θα έρθει.
Η ώρα να χρειαστεί να γράψω για ήττα του Παναθηναϊκού.
Και φυσικά δε θα είμαι καθόλου αμείλικτος.
Η εβδομάδα δεν προμήνυε τέτοια πίκρα αφού ξεκίνησε με το παραδοσιακό διπλό στην έδρα της Παρτίζαν. Όπως σας είχα προϊδεάσει στο προηγούμενο κείμενο, αποκλείεται να χάναμε εκεί με την καλύτερη εκτός έδρας αμυντική επίδοση της ιστορίας απέναντι στα πυρηνικά όπλα Λάκιτς, Μποσνιάκοβιτς, Βιλντόζα (από τα καλύτερα του ματς του για τη φανέλα του Παναθηναϊκού) κλπ.
Καλά μέχρι εδώ.
Τρία βράδια μετά όμως, το κλίμα συνοψίστηκε στη φράση “ε, κάποια στιγμή θα ερχόταν και η ήττα”.
Ναι φίλοι μου, μετά από αυτό το τεράστιο, εξωφρενικό, ιστορικό, κλπ. κλπ. σερί των… 5 νικών, τέσσερις εκ των οποίων στο ζεστό σπιτάκι μας (που ακούστηκε ο Παναθηναϊκός να κάνει 5η σερί νίκη στο ΟΑΚΑ, θα επρόκειτο περί ανεπανάληπτου θαύματος), απέναντι –ως επί το πλείστον– σε αντιπάλους του σωρού, πρέπει να αποδεχθούμε μοιρολατρικά μια ήττα με διψήφια διαφορά απέναντι σε ομάδα που παίζει μπάσκετ της προκοπής 3-4 φορές το χρόνο.
Utter woke nonsense.
Το παιχνίδι ήταν από εκείνα τα γνωστά που φαίνεται ότι θα πάει στραβά, αλλά σου παρουσιάζονται 2-3 στιγμές που μπορούν να καθορίσουν το μομέντουμ στη μεριά σου (με κάποιο ελεύθερο σουτ συνήθως) και να αλλάξεις τη μοίρα του.
Στην καλύτερη εξ αυτών των στιγμών (72-71, μπάλα Παναθηναϊκός) την απόφαση πήρε ο κορυφαίος decision maker του ρόστερ, αλλά δεν είχε ευτυχή κατάληξη.
Σε τέτοιες φάσεις, όταν ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ, δε μπορείς να πεις κάτι ακόμα και αν χάνεται το σουτ, γιατί καταντάς γραφικός.
Πρώτος υπεύθυνος για αυτό που είδαμε συνολικά, γιατί όπως λέτε τα καλά θα λέμε και τα στραβά, ο προπονητής της ομάδας.
Ο κόουτς Ιζκιέρδο με την αμυντική του αντιμετώπιση κατάφερε να αναστήσει τον Βάσα Μίσιτς που μοίρασε 8 (!) ασίστ για πρώτη φορά φέτος (είχε δώσει 16 σε 5 αγώνες μέχρι τότε) και μόλις τέταρτη σε συνολικά 45 αγώνες για τη Χάποελ!
Αποτέλεσμα η (μη) συμπαθής ομάδα του Ιτούδη να κάνει ρεκόρ σε τελικές πάσες για τη σεζόν με 22, ενώ ήταν (και παραμένει) στον πάτο της λίγκας δίνοντας πλέον κάτι παραπάνω από 15 κατά μ.ο.
Στην άλλη πλευρά του γηπέδου το τούβλο πήγε σύννεφο αφού πέραν των Γκραντ και Φρανσίσκο (4/7 οι δύο τους) οι υπόλοιποι πέντε που δοκίμασαν μέτρησαν 1 εύστοχο (Γιαμπουσελέ) σε 14 προσπάθειες, 12 εκ των οποίων βρήκαν τουλάχιστον στεφάνι (#decisionmaker).
Τέλος πάντων, αυτό πέρασε και –πρώτα το λέω για τον εαυτό μου– πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας.
Άλλωστε, από τον επόμενο αγώνα (απέναντι στην πανίσχυρη Μπασκόνια, όπου θα χρειαστεί ακόμα μία ιστορική υπέρβαση) επιστρέφει ο ηγέτης της ομάδας, αυτός που ήρθε ουρανοκατέβατος και άλλαξε την ιστορία της κουβαλώντας την ως την κορυφή.
Στα υπόλοιπα αποτελέσματα του τετραημέρου, αυτό που ξεχωρίζω ως το πιο “τι έγινε ρε παιδιά” ήταν η χαλαρή 15αρα που έριξε η παραπαίουσα Εφές μέσα στο Κάουνας.
Δύο μέρες μετά από μια εντός έδρα ήττα από τη Μπάγερν με κάτω τα χέρια τρώγοντας 100, η οποία ήταν η 3η σερί στη διοργάνωση αφότου χτύπησε ο Τζέιμς, η Εφές κράτησε στους 70 τη Ζαλγκίρις που περίμενε πως και πως να γυρίσει στο γήπεδο της έχοντας πίσω και το βασικό (και μοναδικό) της PG.
Δυνατό το -23 (!) που κατέγραψαν οι γηπεδούχοι στα 18:41 του Βαλανσιούνας στο παρκέ.
Αυτό το μείον είκοσι-κάτι γίνεται πλέον συνήθεια στους αγώνες της λατρεμένης Αρμάνι που και στους δύο εντός έδρας έφαγε μερικά τεράστια σερί και μετά κυνηγούσε θαύματα.
Η Ρεάλ (3 σερί νίκες πλέον μετά το αρχικό 0-3) της έκανε ένα 1-20 κάπου μεταξύ 2ης και 3ης περιόδου, και εξαφανίστηκε ενώ στο Αρμάνι – Ντουμπάι, συνδέθηκα με το σκορ στο 18-7 (ώπα εδώ είμαστε, ξυπνάει ο Ιταλός γίγαντας) και αφού κάτι μου απέσπασε την προσοχή, επανήλθα με το σκορ να είχε γίνει 18-23 κάνα τρίλεπτο αργότερα (γρήγορα ξανά νάνι ο γίγαντας)
Ντουέιν ΜΦ Μπέικον σε μήνα του μέλιτος, έκανε ρεκόρ καριέρας με 6/6 τρίποντα.
Συμπτωματικά, την ίδια μέρα γινόταν και το Φενέρ – Ζαλγκίρις όπου ξεκίνησε η 3η περίοδος με σκορ 59-44, χτύπησε το τηλέφωνο, μίλησα, έπλυνα κάτι πιάτα (💪🏻), ξαναμίλησα, έκατσα πάλι να δω και το σκορ είχε φτάσει ..61-46, μετά από κάνα τετρλαλεπτο αγωνιστικού χρόνου.
Οκ, συμβαίνει.
Όπως η Φενέρ, έτσι και ο Ολυμπιακός έκανε δύο νίκες αυτή τη βδομάδα. Αντίθετα με τη Φενέρ όμως, το έκανε βάζοντας παραπάνω από αυτούς που έβαλαν οι αντίπαλοι του, ενώ έπαιζε εκτός έδρας και μετά από παρατάσεις.
Τελευταίο θύμα ήταν η –ως συνήθως φιλόξενη για αυτόν– Μπάρσα (μέχρι το 2015 η Μπαρσελονα είχε 7 σερί εντός έδρας νίκες επί του Ολυμπιακού. Από το διπλό στα πλέι-οφς εκείνης της σεζόν και μέχρι φέτος το μεταξύ τους σκορ στη Βαρκελώνη είναι πλέον 8-8). Η οποία έκανε την ανατροπή στο 4ο δεκάλεπτο απέναντι στους φαινομενικά κουρασμένους και ταλαιπωρημένους ερυθρόλευκους για να χάσει πιο εμφατικά στην παράταση.
Προφανώς, αυτή η νίκη ωχριά μπροστά σε αυτό που έγινε τρεις μέρες πριν στη Βαλένθια.
Φυσικά, θα μιλήσω για τον ηττημένο γιατί έτσι με συμφέρει που σπατάλησε διάφορα 28 πόντων σε περίπου 16′.
Η “καλύτερη επίθεση της Ευρωλίγκας” σε δύο αγώνες στην έδρα της που κατέληξαν να κριθούν στο όριο κατέγραψε σε 4ο δεκάλεπτο και παράταση συνολικά 4/22 τρίποντα και κάμποσα λάθη.
Και αν απέναντι στον Ολυμπιακό μπορείς να αποδόσεις πολλά στον χαρακτήρα και την ποιότητα του αντιπάλου, απέναντι στη Μακάμπι πρέπει να αναρωτηθείς κι εσύ μήπως έχεις ένα (κοντό) θεματάκι.
Οι όμορφες επιθέσεις όμορφα καίγονται όταν ΠΡΕΠΕΙ να μπει η μπάλα μέσα, αν δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι να το κάνουν.
Ευτυχώς, για το καλό του ελληνικού μπάσκετ, ο Ολυμπιακός τους έχει.
Μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις αν θες. Βλέπεις ότι κάνω φιλότιμες προσπάθειες να σε φτάσω στα όρια σου.
Κι αν λες “οκ αυτά γίνονται μια φορά στα τόσα χρόνια” έρχεται τρεις μέρες μετά το Μπεσίκτας – Μπάγερν όπου το σκορ στο 25′ ήταν 69-41 και στο 34’ είχε γίνει 75-75.
Ναι, σε ΕΝΝΙΑ λεπτά η Μπεσίκτας πούλησε διαφορά 28 πόντων μέσα στην έδρα της.
Ουάτ δι αξουαλ φακ;!
Οι Γερμανοί βέβαια, αντίθετα με τον Ολυμπιακό, μάλλον βιάστηκαν να το γυρίσουν και τελικά έχασαν το ματς.
Τρελή ξενέρα αλλά οκ, μπασκετική Μπάγερν.
Ομολογώ ότι δε φανταζόμουν ποτέ (εγώ και αρκετοί ακόμα) πως θα κάτσω να γράψω τόσες λέξεις για ένα Μπεσίκτας – Μπάγερν κάπου στις αρχές Οκτωβρίου, αλλά να που είμαστε εδώ και οι λέξεις έγιναν ακόμα περισσότερες.
Για αυτό λοιπόν μεταπηδώ σε κάτι απείρως πιο πιασάρικο που ήταν ένα Βιλερμπάν – Ερυθρός Αστέρας των αρχών Οκτωβρίου.
Λοιπόν, από αυτό το παιχνίδι ζήτημα να είδα σκόρπια 2 λεπτά live.
Κι όμως, σε αυτά τα λεπτά πρόλαβα τον Πάτι Μίλς να πασάρει με όλη του τη δύναμη στο κεφάλι (!) του συμπαίκτη του (Ουάσινγκτον) και να τον ξαπλώνει κάτω.
Είδα παίκτη (Κράουντερ) να στέκεται στο κέντρο του παρκέ και να ζητάει συγνώμη απ όλο το γήπεδο γιατί έχασε λέι απ.
Παρένθεση εδώ, φανταστείτε να υπήρχε η προσδοκία να το κάνουν αυτό παίκτες ομάδας με έδρα στα βόρεια προάστια των Αθηνών. Κάποιοι μελλοντικοί αρχηγοί θα έμεναν άγαλμα, για πάντα σε αυτή τη στάση.
Και τέλος είδα άλλο ένα μεγάλο, νικητήριο καλάθι απ τον μάστορα του είδους, Κρις Τζόουνς.
Ίσως ο πιο clutch σκόρερ από τους μη-σταρ και μη-σκόρερ εκεί έξω.
Και με αυτή την παρατήρηση που μας φέρνει ακόμα μια υπέροχη, γλυκιά ανάμνηση, ας κλείσουμε καλωσορίζοντας πίσω στα μέρη μας τον λατρεμένο Ντέρικ Ουίλιαμς.
