Όλοι έχουν ακούσει κάποια στιγμή το περιβόητο απόφθεγμα που αποδίδεται στον Άβρααμ Λίνκολν:
«Μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο καιρό, λίγους για πολύ καιρό, αλλά όχι όλους για πάντα».
Όταν η κουβέντα πάει στον φετινό Παναθηναϊκό, θα μπορούσαμε να το τροποποιήσουμε σε ερώτημα ως εξής: Για πόσο καιρό μπορείς να κοροϊδεύεις όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό, προσποιούμενος ότι έχεις ένα από τα πιο βαθιά ποιοτικά ρόστερ της διοργάνωσης, ενώ αυτό δεν ισχύει;
Διότι η αλήθεια είναι ότι τo περιβόητο ποιοτικό βάθος του πράσινου ρόστερ τη φετινή σεζόν είναι μια ψευδαίσθηση.
Μια ψευδαίσθηση την οποία ομολογώ ότι είχα κι εγώ για αρκετό διάστημα, αλλά μετά το φιάσκο με τον Lessort τον Νοέμβρη άρχισε σταδιακά να γίνεται όλο και πιο εμφανής στα μάτια μου.
Μπορεί το μπάτζετ να είναι ένα από τα μεγαλύτερα όλων των εποχών στην ιστορία της ομάδας, μπορεί το ρόστερ να διαθέτει μεγάλο αριθμό παικτών, αλλά μεγάλο βάθος σε ποιοτική ποσότητα δεν υπάρχει.
Ο Παναθηναϊκός έχει πολύ μεγάλη ποιότητα σε 5-6 παίκτες του βασικού ροτέισον, αλλά πίσω από αυτούς υπάρχει σοβαρή έλλειψη σε σωστά ποιοτικά χαρακτηριστικά που να διασφαλίζουν ότι η ομάδα δεν θα εμφανίζεται γυμνή όταν κάποιος ή κάποιοι από τους προαναφερθέντες 5-6 απουσιάζουν λόγω μικρού ή μεγάλου τραυματισμού.
Και αυτός μοιάζει να είναι ένας από τους βασικούς λόγους της αγωνιστικής κρίσης της ομάδας στην πιο μεγάλη σεζόν που έχει υπάρξει ποτέ στην Ευρωλίγκα (η άλλη βασική αιτία είναι η προβληματική διαχείριση του υπάρχοντος υλικού, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένως σε αυτό εδώ το σάιτ).
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά όμως για να ξετυλίξουμε το κουβάρι του εν λόγω μύθου.
Frontline
Στη γραμμή των σέντερ το θεωρητικό ποιοτικό πλεονέκτημα του Παναθηναϊκού έχει έναν τεράστιο ελέφαντα στο δωμάτιο που λέγεται Lessort. Ο προ τραυματισμού με διαφορά καλύτερος σέντερ της διοργάνωσης είναι σταθερά εκτός εδώ και πάνω από έναν χρόνο.
Το πλάνο επιστροφής του τον Νοέμβρη απέτυχε παταγωδώς, είμαστε στα τέλη Γενάρη πλέον και κανείς (πλην προπαγανδιστών) δεν γνωρίζει πότε (και αν) θα επιστρέψει φέτος. Το δήλωσε και ο ίδιος ο παίκτης κατακεραυνώνοντας πρόσφατες “ειδήσεις” περί επικείμενης επιστροφής, δεν είναι δικά μου λόγια.
Το αποτέλεσμα είναι η ομάδα να έχει στη θέση μόνο έναν πρωτοκλασάτο σέντερ, τον Holmes. Πρόκειται για έναν ποιοτικό σέντερ που όμως παίζει για πρώτη φορά στην Ευρώπη και φυσιολογικά του πήρε χρόνο να προσαρμοστεί στο παιχνίδι εδώ (και λόγω της ατυχίας του τραυματισμού του), και μόλις πρόσφατα άρχισε να αποδίδει κοντά στο επίπεδο του.
Πόσο μεγάλη ποιότητα όμως υπάρχει πίσω του;
Ο τίμιος 37χρονος βετεράνος, ο Faried, βοήθησε πάρα πολύ όταν ήλθε την ώρα της απόλυτης ανάγκης, αλλά –μάλλον αναμενόμενα– δεν δείχνει να μπορεί να διατηρήσει όλη τη σεζόν τόσο υψηλό επίπεδο έντασης και απόδοσης.
Και μετά είναι ο Omer Yurtseven, η γνωστή πονεμένη ιστορία. Το γιοφύρι της Άρτας του μπασκετικού Παναθηναϊκού στη θέση 5 που από το καλοκαίρι μέχρι και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ολημερίς τον διώχνανε και τα βράδια ανανέωνε ξανά.
Ένας παίκτης που αποδεδειγμένα τρέμουν τα χέρια του στα κρίσιμα και δεν έχει το απαιτούμενο μεντάλιτυ να βγει μπροστά και να κοιτάξει στα μάτια τους σέντερ των άμεσων ανταγωνιστών του Παναθηναϊκού. Και που δεδομένα είναι προβληματικό φιτ στο υπάρχον ρόστερ βάσει αναγκών και ατομικών χαρακτηριστικών.
Στη θέση 4 η ομάδα βασίζεται εδώ και ενάμιση χρόνο σχεδόν αποκλειστικά στον Juancho. Ο Μήτογλου που φέρεται να ανανέωσε πρόσφατα έχει προσφέρει λίγα πράγματα σε αυτό το διάστημα. Ειδικά φέτος υποαποδίδει σταθερά από την αρχή της σεζόν με εξαίρεση κάποιες πολύ λίγες αναλαμπές, δημιουργώντας ουσιαστικά κενό στη θέση.
Παρότι μου είναι πραγματικά συμπαθής ο Μήτογλου και δεν παραβλέπω επουδενί την συνεισφορά του στην κατάκτηση της 7ης κούπας θα γράψω με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς στρογγυλέματα για την εικόνα που έχω πλέον για αυτόν παρακολουθώντας τον καλόπιστα εδώ και ενάμιση χρόνο και περιμένοντας υπομονετικά να ανακάμψει.
Καταρχάς είναι δύσκολο να πει κανείς πλέον ποια είναι η καλή θέση του Μήτογλου, δηλαδή που μπορεί να είναι πιο χρήσιμος, στο 4 ή στο 5;
Στο 4 υστερεί στην άμυνα, τόσο στην ατομική όσο και στις περιστροφές. Στην επίθεση έχει πάψει να σουτάρει έστω αξιοπρεπώς από το τρίποντο πλέον (21.9% φέτος), και όταν προσπαθεί να βάλει τη μπάλα στο παρκέ καίγονται τα λαμπάκια του glass floor από τη θαλασσοταραχή (για να το θέσω κομψά).
Στο 5 τον βάζουν στα καλάθια κάθε είδους σέντερ στο ποστ, αθλητικοί ή βαριά κορμιά. Και στην επίθεση, ενώ δεν μπορεί να ποστάρει αποτελεσματικά τους αντίπαλους του, δεν μπορεί πλέον ούτε να στρετσάρει το γήπεδο με τόσο χαμηλό ποσοστό από το τρίποντο.
Όσο κι αν εγώ, λοιπόν, είμαι διατεθειμένος να συνεχίσω να ελπίζω ότι ο Μήτογλου κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξαναβρεί τον καλό του εαυτό (τουλάχιστον επιθετικά) σε ένα σταθερό επίπεδο απόδοσης, αντίστοιχο με αυτό της σεζόν ’23-’24, η ομάδα δεν μπορεί να προσποιείται ότι δεν υπάρχει σοβαρή έλλειψη ποιοτικού βάθους στο 4 φέτος.
Συνοψίζοντας, ο Παναθηναϊκός στην frontline παίζει ουσιαστικά με δυόμιση πραγματικά ποιοτικούς παίκτες από την αρχή της σεζόν, και μέσα σε αυτούς βάζω τον εξαιρετικο 20χρονο Σαμοντούροβ που βάσει ηλικίας και αγωνιστικού στάτους έχει δώσει αυτά που περιμένουμε από αυτόν.
Small Forwards
Πάμε τώρα και στη θέση 3 όπου ξεκινήσαμε τη χρονιά με τέσσερις παίκτες (Osman, Grigonis, Ρογκαβόπουλος και Καλαϊτζάκης), δηλαδή κυριολεκτικά υπερπλήρεις αριθμητικά σε βαθμό πονοκεφαλίασης. Ωστόσο κι εδώ υπήρχαν δύο σοβαρά ποιοτικά ερωτηματικά εξαρχής. Πρώτον, κανένα από τα SF δεν ήταν 3&D (πρόκειται για κάποιου είδους κατόρθωμα κυριολεκτικά να έχεις 4 SF σε ένα ρόστερ 25εκ, αλλά κανένας τους να μην είναι 3&D). Δεύτερον, ποια θα είναι η κατάσταση, αλλά και ο ρόλος του Grigonis που έμοιαζε να κουτουλάει με τον Ρογκαβόπουλο.
Η περίπτωση του Λιθουανού εξελίχτηκε σε κανονικό τρολ. Ένας δεδομένα καλός παίκτης που ατύχησε όμως να έχει έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό και που μετά την επιστροφή του δεν έγινε καμία ουσιαστική προσπάθεια να βοηθηθεί για να βρει ρυθμό ώστε να αποτελέσει ξανά ενεργό παράγοντα.
Ο αποκλεισμός του από το ελληνικό πρωτάθλημα έχει καταστήσει την αγωνιστική του επανένταξη mission impossible.
To αποτέλεσμα είναι να βρίσκεται μονίμως παρκαρισμένος στην εξέδρα με κάποιες λίγες συμμετοχές στη δωδεκάδα και ολιγόλεπτη ενεργοποίηση σε σημεία κάποιων αγώνων Ευρωλίγκας, όταν η ομάδα έψαχνε απεγνωσμένα μακρινό σουτ (η αχίλλειος πτέρνα της φέτος). Πρόκειται για διαχείριση που έχει εκθέσει τον παίκτη, τον κόουτς και όλον τον οργανισμό.
Ο Grigonis που ξέραμε από την πρώτη σεζόν απλώς δεν υπάρχει πια, αλλά όλοι προσποιούμαστε ότι είναι ακόμα εδώ και παρέχει ποιοτικό βάθος στο ρόστερ.
Η πραγματικότητα στους SF, όμως, είναι ότι όταν τραυματίζεται ο Osman (που συνολικά έχει μείνει κοντά στον μήνα εκτός μέχρι τώρα με διάφορες ατυχίες) η ομάδα μένει γυμνή από μέγεθος και σκορ στο 3 με μόνη ποιοτική λύση τον Ρόγκα που όμως βρίσκεται σε σεζόν προσαρμογής και φυσικά δεν ήλθε με περγαμηνές 3&D. Ο Καλαϊτζάκης πάλι είναι μόνο D, ένας παίκτης για ειδικές αμυντικές αποστολές δηλαδή, ο οποίος δεν μπορεί να σταθεί για πολλά λεπτά στο παρκέ χωρίς σοβαρές συνέπειες στην επιθετική λειτουργία της ομάδας.
Guards
Στην γραμμή των γκαρντ, την θεωρητικά πιο πλήρη και ποιοτική γραμμή της ομάδας, υπάρχει ο έτερος ελέφαντας στο δωμάτιο που λέγεται Shorts. Δεν έχει νόημα να τα ξαναλέμε γιατί το θέμα έχει υπεραναλυθεί από πολλούς.
Το παιδί είναι υπερφιλότιμο (από όσα έχει δείξει σε επίπεδο effort πρόκειται μάλλον για χαρακτήρα διαμάντι), αλλά έχει έλθει σε ένα σύστημα το οποίο έλαβε πολύ λίγο υπόψιν τις γνωστές και μη αμελητέες αγωνιστικές αδυναμίες του (έλλειψη μεγέθους και μακρινού σουτ). Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορεί μέχρι στιγμής να παρουσιάσει κάτι κοντά στον εκπληκτικό παίκτη που θαυμάσαμε πέρσι.
Του Σορτς του έχει κόψει τα φτερά η ομάδα με τον τρόπο που τον διαχειρίζεται εντός παρκέ.
Αυτή είναι η δική μου άποψη και θα συνεχίσω να την υποστηρίζω διαφωνώντας με όσους επιμένουν να ρίχνουν τις ευθύνες πρωτίστως ή αποκλειστικά στον παίκτη. Στα δικά μου μάτια αυτός φέρει τη μικρότερη ευθύνη για το γεγονός ότι συχνά υποαποδίδει.
Όπως και να έχει, η βασική συνέπεια της διαμορφωμένης κατάστασης με τον Shorts είναι ότι η ομάδα έχει απωλέσει στην ουσία το μεγάλο ποιοτικό πλεονεκτήματα στα γκαρντ που όλοι πιστεύαμε ότι είχε όταν στην αρχή της σεζόν. Στην επίθεση εξακολουθεί να παραμένει απόλυτα εξαρτημένη από τη φόρμα του 36χρονου πλέον Σλούκα στην οργάνωση του παιχνιδιού, ενώ στο σκοράρισμα δεν έχει αλλάξει τίποτα ως προς την μεγάλη εξάρτησή της από τον Nunn. Και φυσικά στην άμυνα δεν έχει κανέναν άλλον στόπερ στην γραμμή των γκαρντ πλην του 34χρονου πλέον Grant.
Αν νομίζετε ότι είναι τυχαίο που οι χειριστές των αντιπάλων συχνά κάνουν πάρτι σε οργάνωση και εκτέλεση απέναντι μας, think twice. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή και σίγουρα όχι το γεγονός ότι η άμυνα του Παναθηναϊκού εμφανίζει μονίμως τα ίδια προβλήματα στα περισσότερα ματς φέτος.
Περιμένοντας τη ..βόμβα
Με αυτά και με αυτά, λοιπόν, έχουμε φτάσει τέλη Γενάρη και ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην 9η θέση της βαθμολογίας προσποιούμενος ότι έχει το πιο ποιοτικά γεμάτο ρόστερ στη διοργάνωση, αλλά ταυτόχρονα φέρεται να ψάχνει και για μια μεταγραφική βόμβα.
Πως γίνεται να έχεις το καλύτερο ρόστερ, κατά δήλωση του ίδιου του ιδιοκτήτη, και παράλληλα να ψάχνεις και για έναν ακόμα σουπερστάρ Γενάρη μήνα μόνον όσοι αρέσκονται σε επικοινωνιακά παιχνίδια μπορούν να το γνωρίζουν. Τεράστιο μπάτζετ δεν σημαίνει απαραίτητα υπερπλήρες ποιοτικό ρόστερ στην πράξη. Όχι, όταν δεν έχουν γίνει οι σωστές επιλογές. Πολλοί μπερδεύουν αυτά τα δύο.
Κανείς από την ΚΑΕ ή όσους καλύπτουν το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού δεν φαίνεται να θέλει να παραδεχτεί πχ. ότι για να έχει η ομάδα πραγματικό ποιοτικό βάθος στην περιφερειακή της γράμμη θα έπρεπε να έχει έλθει εδώ και πολύ καιρό ήδη ένα 3&D δυαροτριάρι στη θέση του Grigonis. Δηλαδή ένας παίκτης με τα χαρακτηριστικά του θα περιορίσει το αμυντικό δράμα της περιφερειακής γραμμής, θα βοηθήσει την παρουσία του Shorts σε άμυνα και επίθεση, και θα απαλλάξει την ομάδα από την εξάρτησή της από τον Osman σε θέμα μεγέθους στην περιφέρεια.
Σχετικά με την frontline, για την οποία προορίζεται η φημολογούμενη μεταγραφική βόμβα, πληροφορηθήκαμε με χρονοκαθυστέρηση από το ανεπίσημο γραφείο τύπου ότι ο Omer ανανέωσε μεν τον Δεκέμβρη αλλά με νέο out για τέλη Φλεβάρη με σκοπό την ενίσχυση ανάλογα την εξέλιξη της κατάστασης του Lessort.
Δηλαδή ανανέωθηκε ο Omer για να είναι DNP ή να μπαίνει για ένα δίλεπτο και να εκτίθεται με σκοπό να φύγει σε δύο μήνες, αν δεν ξαναμείνει.
Και μέσα σε όλο αυτό το οργανωτικό και επικοινωνιακό θέατρο του παραλόγου περιμένουμε με αγωνία αν θα σκάσει η ..βόμβα. Ακόμα και σοβαροί δημοσιογράφοι μας ενημερώνουν ότι ο Παναθηναϊκός περιμένει να μείνει ελεύθερος ένας εκ των Yabusele και Hayes Davis για να πάει all in. Αυτό αφήνει να διαρρεύσει η ΚΑΕ ως πληροφορία.
Για να καταλάβουμε για τι είδους μεταγραφικό σχεδιασμό μιλάμε, αν όντως ισχύουν αυτοί οι στόχοι, αρκεί να σκεφτούμε τα εξής:
Καταρχάς, πρόκειται για ένα πλάνο ενίσχυσης έρμαιο της τυχαιότητας, καθώς όλα εξαρτώνται από το αν θα αποφασίσουν να φύγουν από απέναντι παίκτες, οι οποίοι όπου σταθούν και όπου βρεθούν δηλώνουν πόσο πολύ προτιμούν να μείνουν εκεί, ακόμα κι αν δεν παίζουν, παρά να γυρίσουν στην Ευρώπη.
Ακόμα κι αν σπάσει ο διάολος το πόδι του, όμως, και ένας από τους δύο αλλάξει γνώμη (συμβαίνουν αυτά, τίποτα δεν αποκλείεται), και αποφασίσει να γυρίσει, υπάρχει ένα έτερο όχι και τόσο αμελητέο θεματάκι. Ο Παναθηναϊκός δεν παίζει μόνος του στην αγορά. Τεσσάρι ψάχνει και η Χάποελ πχ. που τυχαίνει να έχει ανοιχτό πορτοφόλι και μάλιστα κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό του Παναθηναϊκού (όπως ξέρουμε από πρώτο χέρι με την περίπτωση Micic, στον οποίο έδωσε ένα σκανδαλωδώς μεγάλο συμβόλαιο για να τον πείσει).
Οπότε πόσο σοβαρό είναι το φημολογούμενο πλάνο ενίσχυσης της frontline Φλεβάρη μήνα, όταν οι πιθανότητες επιτυχίας του μοιάζουν να είναι ρεαλιστικά κάτω του 10%;
Αν πέσουμε στο 10% και πετύχει το πλάνο θα έχουμε διθυράμβους φυσικά για την υπέρβαση της διοίκησης, θα πούμε όλοι μπράβο. Αν πέσουμε στο 90% και δεν πετύχει όμως θα μας φταίει η κακιά η ώρα;
Το κρίσιμο ερώτημα είναι φυσικά για ποιον λόγο ο Παναθηναϊκός πρέπει να λειτουργεί στη λογική ή μεγάλο όνομα ή τίποτα, παίζοντας κορώνα γράμματα τη μεταγραφική του ενίσχυση Φλεβάρη μήνα;
Πιο προσιτούς παίκτες-εργαλεία δεν θέλουμε; Δεν μας κάνουν; Βασικό μέλημα μας δεν θα έπρεπε να είναι τα βασικά skills και πως θα καλύψουμε συγκεκριμένα προβλήματα που προέκυψαν από τις αστοχίες στην καλοκαιρινή στελέχωση του ρόστερ;
Δηλαδή αν φέρναμε ένα τεσσάρι που να σουτάρει αξιοπρεπώς από το τρίποντο στην καριέρα του και να παίζει άμυνα –με λίγα λόγια να κάνει τα βασικά λίγο καλύτερα από τον φετινό Μήτογλου, πράγμα όχι και πολύ δύσκολο– δεν θα βοηθούσε αυτό την ομάδα; Δεν θα προσέφερε ουσιαστικό βάθος;
Γιατί πρέπει η μεταγραφή να είναι ή «βόμβα» ή τίποτα; Μήπως την ΚΑΕ τη νοιάζει μόνο ο εντυπωσιασμός και όχι η ουσία; Ή μήπως τη νοιάζει να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες;
Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν υποστηρίζω ότι οι οπαδοί πρέπει να περιμένουν ή να απαιτούν από τον ιδιοκτήτη να βάλει κι αλλά λεφτά στην ομάδα όταν το μπάτζετ έχει ξεπεράσει ήδη τα 25εκ. Κάθε άλλο.
Έχουν δικαίωμα όμως στην ειλικρίνεια και όχι στην επικοινωνιακή κοροϊδία, ειδικά όταν γεμίζουν το γήπεδο πληρώνοντας πανάκριβα εισιτήρια.
Επίσης έχουν δικαίωμα να απαιτούν από την ομάδα να σέβεται έναν λαοφιλή αθλητή της που έχει περάσει τα πάνδεινα εδώ και πάνω από ένα χρόνο, παλεύοντας να επιστρέψει χωρίς να ξέρει καν αν θα το καταφέρει και πότε. Και όχι να τον φέρνει σε δύσκολη θέση για προπαγανδιστικούς λόγους, ανακοινώνοντας την επερχόμενη επιστροφή του διά φερεφώνων για να γλυκάνει τον αντίκτυπο άλλης μιας ήττας.
Μιας ήττας που ήλθε επειδή η ομαδα αναγκάστηκε να βάζει στο παρκέ απέναντι στην αθλητική Μακάμπι σχήματα με Σλούκα, Τολιόπουλο και Omer ή με Shorts, Τολιόπουλο και Grant, επειδή ήταν τραυματίες ο Nunn και ο Osman. Αυτό μόνο ποιοτικό πλεονεκτήματα επί των αντιπάλων δεν το λες!
Οι οπαδοί που σέβονται τον εαυτό τους και διαθέτουν κριτική σκέψη απαιτούν η ομάδα να τους σέβεται και να μην επιτρέπει να κυκλοφορούν σενάρια τύπου ο ιδιοκτήτης θα δώσει ακόμα και 3εκ για τετράμηνο συμβόλαιο, αν χρειαστεί, για να φέρει κάποιον παιχταρά από το ΝΒΑ που θα σώσει την κατάσταση.
Οι υγιείς οπαδοί που αγαπούν την ομάδα τους θέλουν πρωτίστως αυτή να λειτουργεί επαγγελματικά και στοχευμένα στην αγορα, αν όντως υπάρχει πλάνο και διαθέσιμο μπάτζετ για ενίσχυση.
Θα ήθελαν, αντί να διακινεί σενάρια για μεταγραφικές βόμβες για να παίρνουν κλικ οι επαγγελματίες πωλητές κοπανιστού αέρα, να είχε κάτσει κάτω με τον προπονητή της εδώ και ένα δίμηνο ήδη για να εντοπίσει δύο παίκτες, έναν για την περιφέρεια και έναν για την frontline αντίστοιχα, με τα βασικά skills που μας λείπουν (αθλητικότητα, σουτ). Έτσι θα είχε κάνει εγκαίρως τις δύο απαιτούμενες προσθαφαιρέσεις για να προλάβει να μην φτάσει η κατάσταση αγωνιστικά και βαθμολογικά εδώ που είναι τώρα.
Με λίγα λόγια, οι υγιείς οπαδοί που στηρίζουν την ομάδα όχι μόνο στις επιτυχίες, αλλά και στα δύσκολα, δεν απογοητεύονται από την 9η θέση στη βαθμολογία ή το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν παίζει σταθερά καλά. Απογοητεύονται πρωτίστως όταν βλέπουν την ΚΑΕ να λειτουργεί ως ιδανικός αυτόχειρας εδώ και μήνες προσποιούμενη ότι κάνει τα πάντα για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα ενώ στην ουσία κάνει στο αντίθετο.
Όσοι μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε αυτό το κείμενο αναλογιστείτε λίγο ποιος μαθητευόμενος μάγος έγινε GM στον Παναθηναϊκό των επτά αστεριών φέτος το καλοκαίρι, σε μια σεζόν που η ομάδα έκανε προβληματικό στήσιμο παρά το τεράστιο μπάτζετ και δεν έχει καταφέρει να λύσει κανένα πρόβλημα στη στελέχωση μέσα στη σεζόν. Μετά σκεφτείτε ποιοι λένε ιστορίες για υπερπλήρη ρόστερ, ανοιχτά πορτοφόλια και μεταγραφικές βόμβες, και τι σχέση έχουν με αυτόν που είναι GM. Και τέλος σκεφτείτε γιατί αυτός που πληρώνει εκατομμύρια για αυτήν την ομάδα ανέχεται αυτήν την κατάσταση, ενώ το Φ4 θα γίνει στο σπίτι μας.
Σκεφτείτε τα όλα αυτά και τότε ίσως βρείτε απαντήσεις σε πράγματα που μπορεί να φαντάζουν ακατανόητα στην κοινή λογική, αλλά βγάζουν νόημα αν είναι κάνεις διατεθειμένος να δει ότι ο οργανισμός του Παναθηναϊκού φέτος λειτουργεί άψογα μόνο στην επιφάνεια της επικοινωνιακής προπαγάνδας. Κάτω από αυτήν οι λάθος χειρισμοί και τα αυτογκόλ διαδέχονται το ένα το άλλο από την πολύ αρχή της σεζόν.