Για να είμαι ειλικρινής δεν ήθελα να γράψω κάτι σε μορφή κειμένου τέτοια περίοδο. Και δεν ήθελα γιατί θεωρώ οποιαδήποτε “τέτοια” αντίδραση ως overreacting. Απλώς οι εξελίξεις είναι αυτές που είναι.
Εξαρτάται πώς βλέπει κανείς τα πράγματα βέβαια.
Προσωπικά έχω εκφράσει σε HateCast την άποψη πως όταν βλέπω την όποια ομάδα βλέπω (πόσω μάλλον τις ομάδες που γουστάρω περισσότερο), θέλω να προσπαθώ να τη βλέπω με το βλέμμα στο τελευταίο τρίτο της χρονιάς.
Κοινώς, τί από αυτά που βλέπεις τώρα μπορούν να οριστούν ως “κανονικότητα” και τί ως προσωρινό/τυχαίο/στιγμιαίο.
Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός έρχεται από δύο ματς που έχει εμφανίσει εικόνα που σε κάνει να λες πως όσες φορές και να παίξει αυτό το παιχνίδι θα το χάσει. Το ζήτημα τώρα εδώ είναι το εξής.
Τί πάει στραβά και εμφανίζει αυτή την εικόνα;
Η ομάδα του Παναθηναϊκού πληρώνει τη μη ύπαρξη αμυντικού φίλτρου στο 5 στην περίπτωση του Γιούρτσεβεν, συν προφανώς την πολύ ιδιαίτερη συνθήκη του unavailability ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ψηλών του. Επίσης πληρώνει το τρομακτικό incosistency που επιδεικνύει στις εκτελέσεις από την περιφέρεια σε ΕΛΕΥΘΕΡΑ σουτ (τελευταίος σε όλη την Ευρωλίγκα σε 3FG% αυτή τη στιγμή).
Θεωρώ δεδομένο πως στο σύγχρονο μπάσκετ το να έχεις ένα 3&D σύνολο είναι εκ των ων ουκ άνευ αν θες να θεωρείσαι διεκδικητής του τίτλου. Το σύνολο του ’24 ήταν ακριβώς τέτοιο (2ος σε defrtg και 2ος σε 3FG%, η Φενέρ πέρυσι ήταν αντιστοίχως 4η και 5η).
Οπότε το ερώτημα που προκύπτει βάσει της αρχικής οπτικής είναι αν αυτά τα δύο διορθώνονται ή όχι.
Ας ασχοληθούμε κυρίως με το πρώτο, το defrtg δηλαδή, κοινώς ”την άμυνα”.
Στο καλοκαιρινό κείμενο που αφορούσε τη στελέχωση του νέου ρόστερ ανέφερα συγκεκριμένα το εξής:
”Εκτιμώ πως η απόκτηση κάποιου που θα μπορεί να φέρνει το πακέτο του Γκάμπριελ χωρίς την αδυναμία των εύκολων φάουλ που έκανε, συν την ικανότητα στο PnR παιχνίδι μπροστά είναι no brainer. Οπότε παίχτες σαν τους Κεβάριους Χέιζ που υπέγραψε στη Μονακό, σαν τον Ντάνστον στα πράιμ του κλπ είναι το πιο μεγάλο #ΦΈΡΤΟΝ της off season, είναι ανάγκη να παρθεί ένας τέτοιος ακριβώς.”
Ο λόγος είναι απλός. Ο Γκάμπριελ πέρυσι μετατρέπει από μόνος του ένα σύνολο με μέτριο αμυντικό effort σε ομάδα που προστατεύει το καλάθι αξιοπρεπώς και που στα πλέιοφ είναι ο βασικός λόγος για το πολύ καλό defrtg συνολικά, ειδικά σε σχέση με αυτό της regular season (109.8 έναντι του 116,2 της κανονικής περιόδου, με τον ίδιο να γράφει εκεί το εντυπωσιακό 91,7!).
Καταρχάς έναν τέτοιο χρειάζεται πρωτίστως ο Σορτς.
Τα ματς με Μονακό και Ερυθρό Αστέρα κατέδειξαν πάνω απ’ όλα τη στόχευση του παίχτη από τα αντίπαλα γκαρντ τα οποία τον πήγαιναν συνεχώς προς τα μέσα, βρίσκοντας έτσι highly efficient εκτελέσεις. Ο λόγος που το είδαμε τόσο έντονα σε αυτά τα ματς ήταν το οτι η έλλειψη αυτού του είδους ψηλού στερούσε κάθε βάθος από την άμυνα και παράλληλα δεν υπήρχε κανείς να τον οδηγήσει εκεί ο κοντός. Ο οποίος κοντός είναι αξιοπρεπέστατος στην άμυνα την περιφέρεια. Πολύ ενεργά χέρια, σπάσιμο σκριν και γενικότερα πολύ καλό effort και mentality. Ωστόσο απλά δε γίνεται αν δεν υπάρχει ψηλός πίσω να τον καλύπτει (ο Γιουρτσεβέν δεν είναι σε καμία περίπτωση τέτοιος) και μπροστά για να του κάνει σκριν και να δέχεται τις λόμπες του. Συν το οτι ο Σορτς μπορεί να βρει ακόμη καλύτερες εκτελέσεις από την αγαπημένη του μέση απόσταση.
Αυτός ο ψηλός ωστόσο υπάρχει στον Παναθηναϊκό εις διπλούν. Το οτι είναι τραυματίες αμφότεροι εκτιμώ και εύχομαι οτι δε θα είναι η κανονικότητα μέσα στη σεζόν. Ακούγεται οτι η ομάδα είναι στην αγορά κλπ. Τα πράγματα εδώ είναι απλά. Από τη στιγμή που ξεκαθαρίστηκε τί συμβαίνει με τον Λεσόρ πρέπει να παρθεί η απόφαση αγοράς ψηλού που μπορεί να παίζει μίνιμοιμ 20 λεπτά. Έπειτα από τη στιγμή που είτε παρθεί παίχτης είτε επιστρέψουν κανονικά οι δύο θεωρούμενοι βασικοί ο Ομέρ δεν έχει θέση στο σύνολο, μακάρι να κάνει τέτοιες εμφανίσεις στο μέλλον που θα με κάνουν να αναθεωρήσω.
Η απόφαση για τον ερχομό του Κένεθ Φαρίντ που έρχεται ως πρώτη λύση ανάγκης οριακά δε χαρακτηρίζεται τρολ γιατί κάποια θεωρητικά χαρακτηριστικά του κάνουν καλό φιτ. Ο Manimal ήταν πάντα ένα παιδί που στο σωστό πλαίσιο εξέπεμπε ενέργεια στο σύνολο με το συνολικό τρόπο συμπεριφοράς στο παιχνίδι του, κάτι που λείπει πολύ ως soft skill από εκείνη την αποφράδα μέρα που ο Λεσόρ έπαθε το κάταγμα περόνης. Ωστόσο αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές είναι πολύ δύσκολο να δούμε ”κάτι” από πλευράς του παίχτη. Έχει πάρα πολλά χρόνια να παίξει στο υψηλό επίπεδο και το γεγονός οτι είναι undersized καλύπτεται μόνο με το να κρατήθηκε αυτά τα χρόνια σε εξαιρετική αθλητική κατάσταση. Δύσκολο.
Ο Παναθηναϊκός επιστρέφει αυτή τη στιγμή στην ανάγκη απόκτησης βασικού ψηλού με τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν στην αρχή του κειμένου. Οι δύο καλύτερες περιπτώσεις που βλέπω εγώ τη δεδομένη χρονική περίοδο είναι οι Μο Μπάμπα και Τσαρλς Μπάσει. Ο πρώτος είναι τρομακτικά μακρύς για το εδώ μπάσκετ, στην Ευρώπη της μη ύπαρξης των αμυντικών 3″ προστατεύει το καλάθι ακόμη περισσότερο από το κανονικό και μέσα σε όλα αυτά θα πάρει και κάποια σουτ. Το mentality του όμως είναι κάτι που θέλω να το δω πώς θα πάει σε περίπτωση ερχομού του στην Ευρώπη. Ο δεύτερος είναι ένα παιδί που παίζει καλά το PnR και αμύνεται εξίσου καλά σε αυτό, έχει motor και ίσως είναι λίγο πιο coachable από τον Μπάμπα. Για να το θέσω απλά, είναι πιο ”Γκάμπριελ” συνολικά. Διαλέξτε και πάρτε.
Ας επιστρέψουμε τώρα στα της ομάδας ως σύνολο.
Πέραν του Σορτς και της άμυνας γενικότερα, ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη ένα σημείο αναφοράς στο ζωγραφιστό. Σε ένα πρόσφατο HateCast είχα αναφερθεί στο θέμα λέγοντας συγκεκριμένα πως εκεί οι Πράσινοι δε χρειάζονται απλώς ”κάτι” αλλά ”κάποιον”. Ο ψηλός εκεί πρέπει να έχει gravity που θα δημιουργεί ακόμη καλύτερο spacing. Ο υγιής Χολμς μπορεί να φτάσει σε αυτό το σημείο. Γενικά είναι απλά τα πράγματα. Όταν ο Λεσόρ κατάφερε το ’24 να βρίσκει σε συνέχεια τον ελεύθερο παίχτη στην περιφέρεια σχόλασε ο γάμος, μιας και η ροή της επίθεσης σταματούσε πολύ δύσκολα.
Πάμε λίγο τώρα στους κοντούς και την όλη σπέκουλα που βλέπω από δω κι από κει για παίχτη τύπου defensive stopper με μέγεθος κλπ.
Στη χρονιά του Ευρωπαϊκού υπήρχαν οι Σλούκας, Ναν, Γκραντ, Βιλντόζα. Και ο ΠΚ. Η άμυνα της ομάδας είναι αυτή που αναφέρθηκε πριν. Ο Γκραντ παίζει σε επίπεδα DPOY, o Σλούκας με τον Ναν δίνουν τα πάντα και ο Βιλντόζα είναι ουσιαστικά non-factor. Το βασικό πρόβλημα του Αργεντίνου ήταν οτι πολύ απλά δεν έκανε για το επίπεδο, πρωτίστως πνευματικά. Η φάση στο Game 1 με τη Μακάμπι στην προσπάθεια για φαντεζί πάσα κάτω από τα πόδια που αλλάζει μόνος του όλο το μομέντουμ και το δίνει στον αντίπαλο είναι μέσες – άκρες όλη του η παρουσία στο σύνολο.
Πέρυσι υπάρχει η κατανόηση στο τιμ οτι ο Σλούκας μεγάλωσε κατά ένα χρόνο και μετά τη χρονιά που έκανε δύσκολα θα επανερχόταν στα ίδια επίπεδα. Οπότε προκρίθηκε η επιλογή του να αποκτηθεί ακόμη ένας ελίτ βασικός χειριστής ούτως ώστε να υπάρχει playmaking όταν ο Σλούκας είναι στον πάγκο. Κάπως έτσι ήρθε ο Λορέντζο Μπράουν. Η άμυνα της ομάδας είναι κακή στην αρχή της χρονιάς μιας και υπάρχει μια συνολική χαλάρωση μετά το επίτευγμα του ’24. Μετά καταστρέφεται το σύμπαν με τον τραυματισμό του Λεσόρ, έρχεται ο Γκάμπριελ κλπ κλπ. Ο Μπράουν ωστόσο είναι σε φάση ”να παίξουμε μπασκετάκι μωρέ”, κάτι που τον έκανε να μην κολλήσει ποτέ. Κοινώς, πάλι ήταν πνευματικό το θέμα, με την καθυστέρηση στην απόφαση που είχε συνολικά με τη μπάλα στα χέρια να κάνει τα πάντα δύσκολα. Ο Ναν παίζει σε επίπεδα MVP αλλά από τα πλειοφ και έπειτα, με τον Σλούκα παράλληλα σε κακή κατάσταση, οι άμυνες κοιτούσαν πρωτίστως να βγάλουν τη μπάλα απ’ τα χέρια του. Ελλείψει τώρα ενός σημείου αναφοράς σαν τον Λεσόρ στη ρακέτα, κολλούσε το σύμπαν.
Οπότε κάπως έτσι φτάσαμε στη φετινή χρονιά.
Ο Παναθηναϊκός προβαίνει στην αγορά του καλύτερου άσου της διοργάνωσης ο οποίος είναι και σε ιδανική ηλικία. Κατ’ εμέ η απόφαση είναι σωστή για τους λόγους που αναφέρθηκαν προηγουμένως, συν το οτι ο Σλούκας θα έχει ακόμη μια χρονιά στην πλάτη, μετά κιόλας από Ευρωμπάσκετ. Το μόνο που θα συνέβαινε αν ερχόταν κάποιος ”Μάντζαρης” θα ήταν να την πέφτουν πάλι δύο στον Ναν και να μην υπάρχει άλλο σημείο αναφοράς στην περιφέρεια, όπως επίσης και το πολυπόθητο playmaking με τον Σλούκα στον πάγκο. Όλα αυτά σε μια heavy PnR επίθεση. Μεγάλο συν του παίχτη σε σχέση με Βιλντόζα και Μπράουν φαίνεται μέχρι τώρα να είναι το mentality του. Συνηθίζεται να λέγεται μέσα στα χρόνια ως μια αλήθεια του αθλήματος οτι η καλή επίθεση κερδίζει την καλή άμυνα.
Αυτή τη στιγμή βέβαια η άμυνα του ΠΑΟ είναι σε ελεεινά επίπεδα ως απόρροια των εξής γεγονότων:
1) Της έλλειψης αυτού του ψηλού πίσω μετά το χρόνο προσαρμογής που ήθελε ο Χολμς και τον τραυματισμό του, συν προφανώς την απουσία του Λεσόρ.
2) Της αγωνιστικής πτώσης του Γκραντ, ο οποίος για να το πούμε απλά ”δικαιούται” να έχει και μια τέτοια περίοδο.
3) Την άθλια εικόνα του Ναν που μεταφέρεται και στο πίσω μέρος του παρκέ στο οποίο επιδεικνύει μηδενικό effort.
4)Την αμυντική πτώση του Όσμαν ο οποίος γενικά έχει τέτοιο φίλτρο.
5) Τη γενικότερη έλλειψη έντασης πέραν κάποιων μεμονωμένων στιγμών.
6) Τις άθλιες εκτελέσεις μπροστά σε καλά σουτ που κανονικά πρέπει να μπουν.
Ναι σωστά διαβάσατε τον τελευταίο λόγο οτι τον αναφέρω ως έναν εκ των λόγων της συνολικής αμυντικής πτώσης.
Υπάρχουν ομάδες και ομάδες. Η Οκλαχόμα πχ είναι μια ομάδα που πήρε το πρωτάθλημα πέρυσι στο ΝΒΑ πατώντας πλήρως στην ένταση που έβγαζε στην άμυνα, χωρίς να τη νοιάζει πολύ το τί έκανε μπροστά στο σουτ (33,8% στην post season). Είχε βέβαια έναν two-way χειριστή που έβαζε 30+.
Ο Παναθηναϊκός είναι δομημένος έτσι ούτως ώστε να εκτελεί καλά και αυτά τα σουτ πρέπει να μπαίνουν γιατί πολύ απλά τα περισσότερα είναι υπό καλές συνθήκες. Σε πραγματικές συνθήκες παιχνιδιού είναι πολύ σύνηθες με κάθε ”γκντονγκ’ σε ελεύθερο σουτ η μείωση του γενικότερου morale να γίνεται εκθετικά, κάτι που έχει επίδραση σε όλες τις ταχύτητες των δράσεων μπρος και πίσω. Για να το θέσω απλά, από τη στιγμή που ένας από τους καλύτερους αμυντικούς γκαρντ όλων των εποχών σαν τον Καλάθη κατέρρεε πνευματικά όταν μπροστά δεν έβαζε τίποτα (τη στιγμή που θεωρητικά θα έπρεπε να παίρνει ενέργεια από την άμυνα του) σκεφτείτε τί μπορεί να συμβαίνει με παίχτες που όντως έχουν επιθετικό ταλέντο. Ναι, θα υπάρξουν και κάποια ματς που πρέπει να κυλιστείς στις λάσπες no matter what, αλλά αν θέλουμε να μιλάμε για μια συνέχεια στη φάση πρέπει να βελτιωθεί αυτό που συζητάμε τώρα. Στην τελική το μπάσκετ είναι τέτοιο άθλημα ακριβώς, δεν είναι ούτε ποδόσφαιρο, ούτε NFL.
Τίποτα όμως δεν έχει σημασία αν δε μιλήσουμε για το πλαίσιο της όλης φάσης.
Πέραν του θέματος που προέκυψε με το οστικό οίδημα του Λεσόρ και το αναμενόμενο blame game που ακολούθησε, είχαν προηγηθεί δύο ήττες στις έδρες των Μονακό και Ερυθρού Αστέρα που όπως αναφέρθηκε στην αρχή του κειμένου συνδυάστηκαν με μια γενικότερη ”ανημποριά” για νίκη.
Και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να γίνει της τρελής.
Πριν από δύο χρόνια είχα γράψει ένα κείμενο με τον τίτλο Panathinaikos it is. O ΠΑΟ τότε ήταν μια εντελώς νεόδμητη ομάδα με 12 καινούργιους παίχτες και προπονητή. Μη σας τα πολυλογώ. Μετά από 13 αγωνιστικές το ρεκόρ ήταν στο 6-7 και μπορείτε να φανταστείτε τί γινόταν. Ξεκινώντας το κείμενο ανέφερα το εξής:
”Το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξεταστεί είναι το context,το πλαίσιο δηλαδή εντός του οποίου κινούνται τα πράγματα. Το πλαίσιο που λέγεται Panathinaikos BC ξεκινάει, τελειώνει και ορίζεται στο σύνολό του από ένα συγκεκριμένο πράγμα. Τη νίκη. Αυτό το πράγμα δε συμβαίνει μόνο τώρα επί ΔΠΓ, αν πιστεύει κανείς ότι επί Παύλου και Θανάση συνέβαινε κάτι διαφορετικό είτε δε θυμάται καλά είτε το λέει εκ του πονηρού.”
Το υπάρχον πλαίσιο άγεται και φέρεται από το θυμικό του χωρίς να το ενδιαφέρει να κοιτάξει λίγο βαθύτερα – είναι γενικό φαινόμενο αυτό, όχι μόνο στον Παναθηναϊκό.
Αυτοί που λάμβαναν υπόψη τότε παράγοντες όπως ”νέα ομάδα και προπονητής τόσο νωρίς στη σεζόν” ήταν από λίγοι εώς ελάχιστοι. Σε αυτούς δε βάζω καν την πλειοψηφία των μπασκετικών δημοσιογράφων και αναλυτών που ακόμα κοροϊδεύουν τον κόσμο οτι δεν υποστηρίζουν καμία ομάδα και οτι παράλληλα δεν τρέφουν συμπάθειες ή αντιπάθειες σε συγκεκριμένα πρόσωπα και φιλοσοφίες. Και δόξα τω Θεώ, αυτή η βερσιόν του Παναθηναϊκού στελεχώνεται από αρκετά πρόσωπα που δεν περνούν αδιάφορα(sic), με πρώτο-πρώτο τον προπονητή του.
Πηγαίνοντας στο σήμερα και βλέποντας τις αντιδράσεις ένθεν κακείθεν βλέπουμε οτι δεν έχει αλλάξει τίποτα. Αυτοί που λαμβάνουν υπόψη οτι ο Παναθηναϊκός έπαιξε αυτά τα αρκετά υψηλής δυσκολίας εκτός έδρας ματς χωρίς ψηλό, σουτάροντας παράλληλα με αφύσικα χαμηλά ποσοστά από την περιφέρεια – συνθήκες δηλαδή που δύσκολα μπορούν να οριστούν ως κανονικότητα βάσει του ρόστερ και του στάτους της ομάδας στην αγορά όπως επίσης και του skillset των παιχτών – ήταν επίσης από λίγοι εώς ελάχιστοι. Δεν υπήρχε καν η πρόσφατη ανάμνηση του πόσο εύκολα ήρθε η νίκη στην έδρα της Εφές όταν έχασε τους Παπαγιάννη και Οσμανί – με τους Κάι Τζόουνς (που γενικά είναι ελικόπτερο) και Σμιτς να παίζουν κανονικά.
Το προ διετίας κείμενο κλείνει με τον ισχυρισμό οτι μπορεί το ρεκόρ να είναι 6-7 αλλά το πρόσημο είναι θετικό και υπόσχεται ένα καλύτερο μέλλον εξηγώντας αργότερα τους λόγους γιατί. Ακόμη θυμάμαι πως ήταν αρκετοί τότε που με κοιτούσαν σαν εξωγήινο. Τη συνέχεια τη θυμάστε όλοι.
Αυτή τη στιγμή ωστόσο η εικόνα της ομάδας δε μου βγάζει κάτι για να πω για ”θετικό πρόσημο”, το μόνο που μένει να δούμε είναι αφενός το ποιοί ψηλοί θα είναι αυτοί που θα δούμε να παίζουν στο παρκέ τον επόμενο καιρό και αφετέρου το πόσο μεγαλύτερο effort θα δούμε στην ένταση κάποιων παιχτών. Επίσης καλό θα ήταν να επιστρέψει από τον τραυματισμό του ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, του οποίου οι ολιγόλεπτες παρουσίες στο παρκέ λειτουργούν συνήθως θετικά στα επίπεδα αμυντικής ενέργειας του εκάστοτε συνόλου.
Ένα πράγμα που θα ήθελα επίσης να δω είναι η συνεχής παρουσία παίχτη με κανονικό playmaking, κοινώς να υπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού μέσα κάποιος εκ των Σορτς και Σλούκα, είναι πολύ βασικό για τη ροή της επίθεσης.
Όσο για το ball hogging του Ναν και τα συνεχόμενα σίδερα απ’έξω να πω ότι είναι μέρος αυτού που αναφέρθηκε πριν για παρουσία ενός εκ των δύο πραγματικών πλειμεικερς που έχει η ομάδα. Έχει παρατηρηθεί πως όταν είναι μέσα ο Σόρτς ή ο Σλούκας, αυτοί είναι που έχουν συνήθως τη μπάλα. Ο ίδιος ο Ναν πάντως μου θυμίζει λίγο τις κακές μέρες του στο Μαϊάμι, εννοώ ότι υπάρχει και αυτή η πλευρά του παίχτη που δεν είχαμε δει σε συνέχεια μέχρι τώρα. Ωστόσο, όπως ανέφερε και ο Αταμάν, όλοι ξέρουμε την ποιότητά του.
Και οκ, όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια.
Όπως καταλαβαίνετε προσπαθώ να μην είμαι αιχμάλωτος της στιγμής και το ίδιο εύχομαι να ισχύσει και για την ομάδα και τις επιλογές της. Για το κοινό δεν εύχομαι τίποτα γιατί panem et circenses, δε θα αλλάξει ποτέ αυτό και είμαι αρκετά συνειδητοποιημένος ως προς το συγκεκριμένο θέμα. Το βασικό ζήτημα όμως επαναλαμβάνω είναι στην οπτική και φιλοσοφία της ίδιας της ομάδας και των στελεχών που την απαρτίζουν εντός και εκτός παρκέ.
Οι trial and error διαδικασίες είναι συνήθως αυτές που σε οδηγούν να γίνεις εν τέλει καλύτερος, αρκεί να έχεις βρει ένα πλάνο που θα σε πάει παρακάτω και θα σε κάνει winning.
Και ο Παναθηναϊκός έχει αρκετούς που ξέρουν τον winning δρόμο.
Στο χέρι τους είναι.