Η κατάσταση στον Ολυμπιακό είναι λίγο παραπάνω ιδιαίτερη από ότι σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες της Ευρωλίγκας. Ο λόγος είναι απλός.
Μετά την κατάκτηση του τίτλου από τον Παναθηναϊκό το 2024, η οποία και ήρθε μέσα σε ούτε ένα χρόνο από τη στιγμή της σύστασης του νέου ρόστερ με 12 νέους παίχτες, προκλήθηκε ενα (απολύτως αναμενόμενο) ταρακούνημα στις τάξεις του ΟΣΦΠ.
Οι λόγοι αυτού του ταρακουνήματος είναι επίσης απλοί, αλλά ας τους αναφέρουμε.
Καταρχάς η αντιπαλότητα των δύο ομάδων είναι γνωστή, οπότε όσο μεγαλύτερη χαρά για τον έναν τόσο μεγαλύτερη λύπη για τον άλλον και τούμπαλιν.
Εν συνεχεία το Φ4 του 2024 ήταν το τρίτο σερί για την ομάδα του Πειραιά από το οποίο γυρνούσε στην Ελλάδα με άδεια χέρια, τη στιγμή που ο αιώνιος αντίπαλος πήγε σε αυτό μετά από 12 χρόνια και το σήκωσε με τη μία – με ολοκαίνουργια ομάδα, μην το ξεχνάμε.
Αυτό που έκανε λίγο παραπάνω τζιζ στην όλη ιστορία ήταν ότι ο MVP στο Φ4 του Βερολίνου ήταν ο Κώστας Σλούκας, κάποιος δηλαδή που στην πραγματικότητα ο κόουτς Μπαρτζώκας έδιωξε από την ομάδα.
Έτσι, οι Αφοί Αγγελόπουλοι οδηγήθηκαν σε αλλαγή πλεύσης σε σχέση με τα παλιότερα my way κλπ, με αποτέλεσμα τη μεταγραφή “ονομάτων” οι οποίοι προφανώς κόστιζαν ακριβά.
Βάσει όλου αυτού τώρα δημιουργήθηκε το “win or bust” ως προς τις απαιτήσεις της νέας σεζόν.
Ωστόσο, όπως μπορεί να γίνει κατανοητό, το να ξεκινάς μια σεζόν και να λες “ή κερδίζω την Ευρωλίγκα ή καταστροφή” είναι εκ προοιμίου λάθος. Η διοργάνωση είναι πολύ δύσκολη γιατί οι αντίπαλοι που παίζουν μαζί σου είναι υψηλού επιπέδου. Οπότε το να ζητάς κάτι τέτοιο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αύξηση της πίεσης στα πάντα, κάτι που γενικά καλό είναι να αποφεύγεται.
Παρόλα αυτά επειδή πρέπει να κρίνουμε τα πάντα βάσει context, όλος αυτός ο – σε κάθε άλλη περίπτωση παράλογος – συλλογισμός που αναφέρθηκε ήταν εν προκειμένω “σωστός”. Αν όχι “σωστός”, σίγουρα απολύτως κατανοητός.
Πάμε να δούμε τί πήγε στραβά και ο Ολυμπιακός δεν κατέκτησε εν τέλει την Ευρωλίγκα πέρυσι.
Το πιο εύκολο που μπορείς να γράψεις είναι ότι σε διοργάνωση που κρίνεται με τον – αστείο κατ’ εμέ – τρόπο του Φ4 παίζει μεγάλο ρόλο το μομέντουμ εκείνο το διήμερο.
Κάποιες φορές είναι έτσι και κάποιες φορές όχι, δεν υπάρχει κάτι στάνταρ να πεις, κάθε φορά χρειάζεται την ανάλυσή της.
Πχ ένα βασικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι το πώς ματσάρουν μεταξύ τους οι 4 καλύτερες ομάδες της κάθε σεζόν, αν δηλαδή το παιχνίδι της μιας είναι ικανό να κερδίσει το παιχνίδι της άλλης με τις δύο ομάδες πλήρεις.
Φερειπείν, ο Παναθηναϊκός του 2024 είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης από τον Γενάρη και μετά. Πέραν αυτού, ματσάρει καλά με τη Φενέρ στον ημιτελικό λόγω Λεσόρ πρωτίστως και με τη Ρεάλ στον τελικό γιατί έχει γκαρντ που εκτελούν μετά από ντρίμπλα, συν προφανώς την εξαιρετική αμυντική επάρκεια της ομάδας όλη εκείνη τη χρονιά.
Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός υστερούσε στο ματσάρισμα και με τη Μονακό και με τη Φενέρ που θα έβρισκε στον τελικό αν εν τέλει περνούσε.
Ο λόγος είναι απλός και έχει τονιστεί εδώ μέσα long before it was cool. Ο Μπαρτζώκας παίζει ένα παιχνίδι στο οποίο ως βασικό focal point επιθετικά είναι ένας off ball παίχτης που τυγχάνει πίσω να είναι στόχος για τις αντίπαλες επιθέσεις.
Μπορεί ο Βεζένκοφ να είναι μαζί με τον Jaycee Carroll ο καλύτερος off ball παίχτης που είδε ποτέ η Ευρωλίγκα αλλά το να παραβλέπουμε τις τρανταχτές αδυναμίες αυτού του πράγματος παραπέμπει σε σκληρό στρουθοκαμηλισμό, πόσω μάλλον όταν έχεις αυτό το πράγμα ως τον αγαπημένο σου τρόπο επίθεσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φουρνιέ στον ημιτελικό βάζει 30 και ο Ολυμπιακός χάνει. Πολύ απλά αυτό το πράγμα ακριβώς ήθελε ο Σπανούλης να κάνει ο αντίπαλος του εκείνο το βράδυ γιατί αυτό το πράγμα “δεν ήταν το παιχνίδι του”.
Η Μονακό κόβει την κίνηση του Βεζένκοφ πετώντας πάνω του τον Blossomgame και αντίο. Βοηθάει πολύ βέβαια στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι ο Σάσα δεν επέδειξε και την απαιτούμενη πνευματική ισχύ (sic) χάνοντας 2-3 παντελώς ελεύθερα σουτ στην αρχή. Αφού δεν τα έβαλε στην αρχή δε θα τα έβαζε όσο πηγαίναμε βαθύτερα στο παιχνίδι μιας και τα νούμερα του διαχρονικά κατακρημνίζονται στις τέταρτες περιόδους.
Το ζήτημα τώρα εδώ είναι η οπτική του Μπαρτζώκα σε συνδυασμό με το ότι υπάρχουν πολλοί στις τάξεις των οπαδών του Ολυμπιακού που τον έχουν ανάγει σε τοτέμ – και πάντα υπάρχει πρόβλημα όταν πρέπει να γίνει κριτική σε ένα τέτοιο.
Ο Φαλ δε μένει πια εδώ.
Για τον Γάλλο ψηλό έχω τοποθετηθεί σχεδόν απ’την πρώτη χρονιά του στο Λιμάνι, ότι δηλαδή αυτός ήταν ο βασικός μοχλός όλου αυτού που έχουμε μάθει να λέμε μπάσκετ Μπαρτζώκα.
Δυστυχώς όμως για τον παίχτη, έχει τραυματισμό που δε θα του επιτρέψει να αγωνιστεί τη σεζόν που έρχεται και που για να είμαι ειλικρινής δε βλέπω κάποιο βιώσιμο τρόπο να επιστρέψει δριμύτερος του παραχρόνου.
Ως εκ τούτου εκτιμώ πως ο Μπαρτζώκας και ο Ολυμπιακός πρέπει να αλλάξουν το παιχνίδι τους.
Πόσο εύκολο είναι όμως όλο αυτό βάσει του υπάρχοντος ρόστερ και τις ανάγκες που προκύπτουν σε συνδυασμό με την επιταγή για κατάκτηση της Ευρωλίγκας;
Αυτή τη στιγμή ο ΟΣΦΠ έχει τρεις ψηλούς που οι δύο παίζουν μόνο PnR και τον Μιλουτίνοφ που γενικά τέτοιος ψηλός είναι, απλώς έχει την ποιότητα να κάνει περισσότερα πράγματα επιθετικά από ότι οι Χωλ και Κώστας.
Ωστόσο δεν είναι Φαλ, ούτε μπροστά ούτε πίσω.
Εδώ τώρα δημιουργείται το εξής σχετικά παράδοξο.
Όταν έχεις PnR ψηλούς είναι ανάγκη να έχεις PnR γκαρντ, κάτι που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει σε πληθώρα στο ρόστερ. Μόνο ο Έβανς μπορεί να υπηρετήσει το ρόλο, με τον ίδιο όμως γενικά να εκτελεί μετά το πικ αλλά να είναι ικανός γενικά να το παίξει. Ο άλλος τέτοιος είναι ο Φουρνιέ που δεν έχει ελίτ χειρισμό και κυρίως το επιχειρεί με τον Βεζένκοφ όπου πηγαίνουν σε καταστάσεις pop out σε αυτές τις 2/2 περιπτώσεις.
Ας ανοίξουμε λίγο εδώ τον φάκελο Μίσιτς.
Ναι, ο Σέρβος θεωρητικά είναι αυτός ο χιλιοτραγουδισμένος γκαρντ που έλειψε τα προηγούμενα χρόνια από τον Ολυμπιακό ούτως ώστε να κάνει το βήμα παραπάνω αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος οτι ήταν αυτός που θα κόλλαγε με τους υπόλοιπους παίχτες του ΟΣΦΠ που θα πάρουν θεωρητικά τα χοντρά λεπτά.
Μια πεντάδα με Μίσιτς Φουρνιέ Γουόρντ/Παπανικολάου Βεζένκοφ Μιλουτίνοφ είναι σχεδόν ενοχλητικά one way, με τον Μίσιτς να έρχεται ως ο γαλονάτος γκαρντ που θα απαιτήσει μπάλες για να παίξει PnR, με τους Φουρνιέ και Βεζένκοφ να μετατρέπονται σε glorified floor spacers (κυρίως ο Βούλγαρος, ο Φουρνιέ μια χαρά παίρνει μπάλες).
Οπότε η ανάγκη που δημιουργείται για την κάλυψη του 1 είναι πολύ συγκεκριμένη αλλά ταυτοχρόνως και πολύ δύσκολη να βρεθεί.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν ΕΛΙΤ two-way PnR γκαρντ που να έχει και προσωπική φάση.
Θεωρητικά μόνο τον Ροζίερ βλέπω ως κάτι πιο κοντινό σε τέτοιον που να μπορεί να έρθει του χρόνου από το ΝΒΑ, αλλά εδώ να πω πως ως φαν των Χιτ μου έβγαλε το λάδι φέτος όντας σε σχεδόν τρολλ μουντ, ήταν εξωφρενικά κακός και αλλού για αλλού συνολικά.
Σε αυτή τη συνθήκη παίζει μεγάλο ρόλο η παραμονή του Μιλουτίνοφ στο ρόλο του βασικού ψηλού.
Πχ όταν υπήρχε ο Φαλ το πλάνο της ομάδας λειτουργούσε μια χαρά. Ο Βεζένκοφ θα έπαιρνε τις πάσες του από τον Γάλλο (αν θυμάμαι καλά αυτός ήταν ο βασικός τροφοδότης του) και πίσω θα υπήρχε ένα δέντρο που είναι εξαιρετικό στη high drop άμυνα.
Με την έλλειψη του Γάλλου όμως θα ζητηθούν κι άλλα πράγματα από τον Σέρβο που κακά τα ψέματα, δεν είναι και υπόδειγμα φυσικής κατάστασης αυτά τα χρόνια.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Ολυμπιακός χτύπησε την πόρτα της Ζαλγκίρις για τον Φρανσίσκο. Έναν καλό PnR γκαρντ δηλαδή ο οποίος μεταξύ μας δε θα απαιτήσει και “παραπάνω” πράγματα. Και νομίζω πως μετά από όλα τα χρόνια που έχουν περάσει μπορούμε να καταλάβουμε πως αυτό είναι κάτι που γενικά ικανοποιεί τον Μπαρτζώκα.
Γίνεται μεγάλη κουβέντα για το “σοσιαλιστικό” μπάσκετ του Έλληνα κόουτς, με την κουβέντα να οδηγείται συνήθως σε αντεγκλήσεις και μπινελίκια – είπαμε, τοτέμ.
Όσον αφορά το θέμα, δεν ξέρω γιατί ο κόσμος αναλώνεται σε συζητήσεις για το τί εννοεί ο Μπαρτζώκας. Ο ίδιος το έχει αναφέρει καθαρά σε συνέντευξή του.
Αυτό ακριβώς έχει δηλώσει ο κόουτς, αναρωτιέμαι τί το δυσνόητο υπάρχει σε αυτό.
Βλέπω τρομερά δύσκολο εν έτει 2025 να πάρει ένα high usage γκαρντ (που συνήθως αυτοί έχουν και κάποια παραπάνω “θέλω” – είναι πχ ένα στοίχημα για τον Παναθηναϊκό και τον Σόρτς αυτό) και να του δώσει τη μπάλα σαν άλλος Αταμάν.
Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, αν ο Ολυμπιακός πρέπει να ανεβάσει τις PnR κατοχές του πρέπει να πάρει έναν τέτοιο και ο Αταμάν έχει δείξει το δρόμο αυτά τα χρόνια στο πώς παίζεται αυτό το πράγμα. Εξ ου και οι 3 κατακτήσεις Ευρωλίγκας εντός της δεκαετίας που διανύουμε.
Πόσω δε μάλλον αν η επιλογή του κόουτς για τον βασικό ψηλό (Μιλουτίνοφ) είτε δεν αντέξει να παίζει συνεχόμενα λεπτά και ματς λόγω δεδομένης κακής φυσικής κατάστασης και παίξει πολλά λεπτά τους Χωλ και Κώστα. Να πω κάπου εδώ πως περίμενα ότι ο Μπαρτζώκας θα κινηθεί για τον Σάκο αλλά μάλλον δεν εκτιμήθηκε το μέτριο αμυντικό effort του. Θα ήταν ένας ψηλός που δυνητικά μπροστά θα έτεινε προς τον Φαλ, επίσης ξέρει πολύ μπάσκετ και αυτός και είναι νέος.
Επίσης πρέπει να σκεφτούμε το εξής. Ο Ολυμπιακός έχει τους Φουρνιέ και Βεζένκοφ. Ο ένας είναι ο κλασικός παιχταράς και ο άλλος ένας ελίτ παίχτης με πολύ συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες και ο αγαπημένος παίχτης του κόουτς για να εκφράσει στο παρκέ αυτό που έχει στο μυαλό του.
Θεωρώ σαφές πως θα του λείψει πολύ το two – way παιχνίδι του Γκος που είδαμε πέρυσι απο τον τραυματισμό του Γουόκαπ και έπειτα, ένας τέτοιος ακριβώς θα ήταν επίσης πολύ χρήσιμος.
Θα επιμείνω όμως ότι η απώλεια του Φαλ οδηγεί σε ανάγκη εύρεσης άλλου τρόπου παιχνιδιού, θεωρώ πως δεν έχει εκτιμηθεί από τους φίλους της ομάδας όσο θα έπρεπε η παρουσία του και η σημασία του αυτά τα χρόνια στο ρόστερ του Ολυμπιακού.
Ο Μπαρτζώκας πρέπει να αποφασίσει αν θα πάρει το γκαρντ που είπαμε αλλά εξηγήσαμε και το πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ή αν κάνει την έκπληξη και πάει σε αγορά τέταρτου ψηλού που θα παίζει στο 5 με χαρακτηριστικά που τείνουν στον Φαλ. Η ίδια η ύπαρξη του Βεζένκοφ επιτάσσει κάτι τέτοιο για να είμαι ειλικρινής.
Επίσης κάπου εδώ να πούμε ότι δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι ο κόσμος έχει παρακολουθήσει πολύ τον Γουόρντ και το πώς έπαιζε πέρυσι στην Παρί. O αμερικανός φόργουορντ είναι στην καλύτερη streaky στο σουτ. Οι συνθήκες για εκτέλεση που δημιουργήθηκαν πέρυσι από τον Σόρτς ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικές και σε αυτες ο παίχτης εκτέλεσε πολύ μέτρια – και σε μεγάλο volume (5,1 προσπάθειες για τρίποντο μέσο όρο).
Οπότε και εδώ θα χρειαστεί ένας γκαρντ να δημιουργήσει αυτά τα σουτ ή να υπάρχει ένας ψηλός που θα δίνει το μέσα – έξω παιχνίδι.
Ακούω αυτό το “τον πήραμε για να παίζει άμυνα” αλλά μπροστά πρέπει να παρέχει το απαιτούμενο spacing σε παίχτες όπως ο Φουρνιέ ή ο Σάσα και τη δεδομένη στιγμή είναι ερωτηματικό ως προς το αν θα το δούμε.
Κλείνοντας ας δούμε πώς είναι διαμορφωμένο το ρόστερ.
Γουόκαπ – Έβανς – Λι
Φουρνιέ – Ντόρσεϊ – Λαρεντζάκης
Παπανικολάου – Γουόρντ – Μακίσικ
Βεζένκοφ – Πίτερς
Μιλουτίνοφ – Χωλ – Κώστας
Αν έρθει ο γκαρντ που λέμε τότε σημαίνει αυτομάτως ότι ο Λι δε χωράει και οτι ο Ντόρσεϊ θα γυαλίζει πάλι τον πάγκο. Για τον Λι να πω βέβαια ότι κάτι σπάει μέσα μου όταν βλέπω γκαρντ να σουτάρει έτσι, ειδικά με αυτό το τόσο κακό shooting form.
Είναι σαφές ότι στον Ολυμπιακό πιστεύουν ότι ο Έβανς θα είναι αυτός που ήθελαν να είναι όταν τον απέκτησαν. Εικάζω πως για να το πιστεύουν κάτι ξέρουν καλύτερα, από τη στιγμή που έχουν καθημερινή επαφή με τον παίχτη. Απλώς θα πρέπει να κάνει πολλά και γρήγορα όπως είναι διαμορφωμένο το ρόστερ αυτή τη στιγμή.
Όλα όμως καταλήγουν στο τί θέλει να κάνει ο Μπαρτζώκας.
Το βασικό ερώτημα είναι αν είναι διατεθειμένος να αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού του εξαιτίας των αναγκών των ψηλών του. Το δείγμα της απόκτησης του Σίκμα πρόπερσι όπου δε λήφθηκαν υπόψη τα skills των ψηλών της ομάδας που ζουν στο ζωγραφιστό προκαλεί απορίες για το πόσο ψηλά υπάρχει στο μυαλό αυτό το πράγμα ως προτεραιότητα.
Επίσης ο κόουτς έχει δείξει πως αν είναι καλά ο Γουόκαπ θα πάει με αυτόν όσο μπορεί, φανταστείτε ότι δεν τον έβγαζε στον τελικό με τη Ρεάλ ενώ οι Ισπανοί του έδιναν 3 μέτρα για να σουτάρει και αυτός τα έχανε – έχοντας παράλληλα και τον Μακίσικ μέσα.
Οπότε πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα για την ύπαρξη των Γουόκαπ και Έβανς στην ίδια πεντάδα μιας και ο συμπατριώτης μας από το Τέξας δε δίνει spacing παίζοντας ως οφφ τη στιγμή που θα έχει τη μπάλα ο Έβανς.
Και δεν παίζει και PnR.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής θεωρώ πως ο Ολυμπιακός έπρεπε να βρεί αντικαταστάτη του Φαλ ως προς τον τρόπο παιχνιδιού μιας και θεωρώ πιο δύσκολο ο Μπαρτζώκας να γίνει Αταμάν.
Το Βεζένκοφ – Μιλου στο 4-5 είναι εξαιρετικά σοφτ αμυντικά, οι καλές ομάδες της Ευρωλίγκας θα το εκμεταλλευτούν στο έπακρο, ειδικά αν σκεφτούμε ότι το back up 4 είναι ο Πίτερς, ακόμη ένας one way σοφτ φόργουορντ δηλαδή.
Με την παραμονή του Μιλουτίνοφ και την ταυτόχρονη ύπαρξη των Βεζένκοφ και Φουρνιέ, η εξίσωση για τον πιο συμβατό με το ρόστερ και φιλοσοφία του κόουτς τρόπο παιχνιδιού έχει γίνει πολύ δύσκολη γιατί κλείνεις μια τρύπα και ανοίγουν άλλες δύο.
Υπάρχει ανάγκη για γκαρντ; Ναι.
Θα δοθούν οι αρμόζουσες ελευθερίες σε αυτόν για να παίξει κυρίως PnR η ομάδα; Δεν ξέρω.
Θα είναι και two – way αυτός παράλληλα με προσωπική φάση και προσωπικότητα; Πολύ δύσκολο.
Γενικά ο Ολυμπιακός έχει πολλή ποιότητα και αυτή θα τον πάει από μόνη της σε πολλά ματς μέσα στη σεζόν, αλλά ξαναλέω ότι ο Μπαρτζώκας έρχεται αντιμέτωπος με φιλοσοφικά διλήμματα εν όψει της νέας σεζόν, τα οποία ξεκινούν από την κατασκευή του ρόστερ και επεκτείνονται στον πιο συμβατό με αυτόν και το υλικό τρόπο παιχνιδιού.
Στην τελική όμως, ο κόουτς Μπαρτζώκας έχει το μαχαίρι και το καρπούζι. Αυτός θα αποφασίσει και εμείς θα περιμένουμε να δούμε το αποτέλεσμα αυτών των αποφάσεων.
Απλώς κακά τα ψέματα, τα 4 σερί Φ4 με αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού δείχνουν ότι έτσι ο Ολυμπιακός διατηρείται στα υψηλά στρώματα της Λίγκας αλλά δε μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω, το οποίο πλέον απαιτείται από τον ίδιο, η κατάκτηση δηλαδή της Ευρωλίγκας.
Είναι σχεδόν παρανοϊκό ως απαίτηση ντε και καλά αλλά είναι αυτό που είναι, το πλαίσιο είναι τέτοιο ευτυχώς ή δυστυχώς.
Θα έχει ενδιαφέρον.