Θέλω να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι αυτό το κείμενο απηχεί αυστηρά τις προσωπικές μου απόψεις. Δεν είναι κείμενο-δήλωση του σάιτ στο οποίο δημοσιεύεται.
Η θέση μου λοιπόν είναι ότι αν αγαπάς το μπάσκετ δεν μπορείς να είσαι χαρούμενος αυτές τις μέρες.
Εκτός κι αν ανήκεις σε αυτό το αρκετά διαδεδομένο είδος ασπόνδυλης οπαδικής αμοιβάδας ή εξωνημένης δημοσιογραφικής πένας που το μόνο που σε νοιάζει είναι να υπερασπιστείς την ομάδα σου για να την πεις στους αντιπάλους.
Αυτό που παρακολουθούμε στους φετινούς τελικούς της GBL δεν είναι μπάσκετ. Δεν είναι αθλητισμός. Είναι ένα κακόγουστο και επικίνδυνο τσίρκο.
Και επειδή ο γράφων δεν έχει κρυφθεί ποτέ πίσω από το δάχτυλό του – σε αντίθεση με πλείστους όσους “σοβαρούς” (εντός και εκτός εισαγωγικών) δημοσιογραφούντες και δημοσιολογούντες – σε αυτό το άρθρο θα ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομά τους γιατί εδώ και μέρες προσβάλλεται βάναυσα η νοημοσύνη μας.
Εν αρχή είναι ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού που από το πουθενά αποφάσισε πριν την έναρξη των τελικών να αρχίσει το παιχνίδι της τοξικής αντιπαλότητας που γνωρίζει καλά. Δημοσιοποίησε μέσω των ΜΜΕ έναν λόγο του προς τους παίκτες όπου απαιτούσε το 3-0, διατυμπανίζοντας ότι ο αντίπαλος είναι εσωτερικά διαλυμένος.
Προφανέστατα χολωμένος από την απώλεια της φετινής Ευρωλίγκας (λες και οι πράσινοι έχουν κάποιο ιδιαίτερο συμβόλαιο με την επιτυχία που γράφει ότι θα κερδίζουν την κούπα κάθε χρόνο) αποφάσισε να ανεβάσει τους τόνους με τον αντίπαλο μιλώντας δημόσια για διάλυση και βάζοντας παράλληλα επιπλέον πίεση στη δική του ομάδα.
Παρόλαυτα είδαμε ένα ήρεμο G1, τόσο εντός όσο και εκτός παρκέ, με έναν μέτριο Παναθηναϊκό να νικάει σχετικά άνετα έναν αγωνιστικά «πεθαμένο» Ολυμπιακό. Και με τη διαιτησία προς έκπληξη όλων να παίζει ένα καθαρό 50-50, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι κάτι άλλαξε σε σχέση με πέρσι.
Κάπου εκεί άρχισαν τα όργανα.
Η κάκιστη εμφάνιση και ήττα των ερυθρόλευκων κατέστησε το δεύτερο ματς do or die για το αντίπαλο δέος του πράσινου ιδιοκτήτη, τους ιδιοκτήτες της κόκκινης ΚΑΕ που έμειναν και αυτοί με άδεια χέρια στη φετινή Ευρωλίγκα παρότι είχαν πάει all in φέτος σε όλα τα επίπεδα.
Είχαμε δημόσιες ανακοινώσεις, λοιπόν, κι από τη δική τους πλευρά με αυστηρές προειδοποιήσεις στους παίκτες τους για την κακή εμφάνιση και απαίτηση για πάση θυσία νίκη στο ΣΕΦ.
Καμία ανακοίνωση των προέδρων του Ολυμπιακού, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να συσπειρώσει τους παίκτες και τον κόσμο τους τόσο αποτελεσματικά όσο οι ενέργειες του ιδιοκτήτη της πράσινης ΚΑΕ που ακολούθησαν.
Ενόψει του G2 ξεκίνησε τα δημόσια μηνύματα μέσω ινσταγκραμ για την κάθοδο του στο ΣΕΦ μαζί με την αποστολής της ομάδας του.
Έρχομαι, ο ένας. Σε περιμένουμε, οι άλλοι (βλ. Θ7). Ωδή στην τοξικότητα και συνταγή disaster class.
Και όπως ήταν φυσικό η καταστροφή έφτασε στην ώρα της στο προκαθορισμένο ραντεβού.
Τα “καλόπαιδα” της κόκκινης εξέδρας επεφύλασσαν ένα εμετικό και απόλυτα καταδικαστέο ονομαστικό σύνθημα για την κόρη του Γιαννακόπουλου άμα τη εμφανίσει του στο παρκέ, χτυπώντας στο μαλακό υπογάστριο του θυμικού του.
Αυτό ήταν και το σημείο χωρίς επιστροφή για την εκτόξευση της τοξικότητας.
Ο τρόπος που αντέδρασε ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, όπως έχει καταγραφεί από τις κάμερες, υπερέβη τα εσκαμμένα και είναι απολύτως και απερίφραστα καταδικαστέος. Χωρίς ναι μεν αλλά.
Κι επειδή το αφήγημα «δράση-αντίδραση» έχει κυκλοφορήσει πολύ ως δικαιολογία των αντιδράσεων του, να ξεκαθαρίσουμε ότι καμία τοξική δράση δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια υπερτοξική αντίδραση.
Κάθε υπερτοξική αντίδραση το μόνο αποτέλεσμα που έχει είναι να αναιρεί το όποιο δίκιο μπορεί να έχει αυτός που την μετέρχεται.
Το καταδικαστέο σύνθημα της εξέδρας δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα όσα ανείπωτα ακούσαμε on camera από κάποιον που εκπροσωπεί έναν ολόκληρο οργανισμό στο γήπεδο.
Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να το κατανοήσει αυτό, πολύ απλά δεν έχει συναίσθηση του βασικού διαχωρισμού μεταξύ της δημόσιας παρουσίας και συμπεριφοράς που οφείλει να έχει κάποιος με διοικητικό/ηγετικό ρόλο και της προσωπικής του ζωής.
Αυτή ήταν η μία πλευρά της τοξικότητας στο G2 των τελικών, όμως. Εκτός των τεσσάρων γραμμών.
Η άλλη πλευρά ήταν εντός αυτών των γραμμών όπου είδαμε μια διαιτησία που έκανε τους πάντες να μείνουν άναυδοι (εξαιρουμένων των τυφλωμένων από τη λάμψη του φωτοστέφανου των προέδρων τους κόκκινων οπαδών).
Η διαιτησία στο G2 ήταν βγαλμένη από τα πιο υγρά όνειρα παραγόντων που είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να κρύβουν τις δικές τους τοξικές ενέργειες πίσω από το προσωπείο της αστικής ευγένειας στις δημόσιες εμφανίσεις τους.
Μιλάω για αυτόν τον αστικό καθωσπρεπισμό, οι εκπρόσωποι του οποίου γνωρίζουν πως να κλέβουν τον ιδρώτα των άλλων και στην πραγματική ζωή εκτός του αθλητισμού τηρώντας πάντα τους κανόνες του σαβουαρ βιβρ, και επικαλούμενοι το πνεύμα και την ηθική της νομιμότητας που ορίζει ο ισχυρός.
Κι εδώ ερχόμαστε στον ελέφαντα στο δωμάτιο για τον οποίο δεν μιλάει κανείς, την ΕΟΚ που έχει την ευθύνη για τη σωστή εφαρμογή των κανόνων του παιχνιδιού.
Ποιος είναι άραγε ο ρόλος της ΕΟΚ σε όσα παρακολουθούμε από πέρσι εντός των τεσσάρων γραμμών υπέρ μίας συγκεκριμένης ομάδας με διεκπεραιωτή την ΚΕΔ;
Ο τωρινός πρόεδρος της, όταν ανέλαβε ως φορέας ανανέωσης, είχε δηλώσει ότι θέλει να τον κρίνουμε όλοι αυστηρά για τη διαιτησία. Επιμένει άραγε ακόμα σε αυτήν τη δήλωση;
Διότι αν επιμένει κάποιος πρέπει να τον ενημερώσει ότι πλέον γελάει ο κόσμος με τα ανεπανάληπτα χάλια της ΚΕΔ. Και δεν εννοώ μόνο τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Εννοώ και όλο τον ουδέτερο μπασκετικό κόσμο που δεν ανήκει στην οπαδική βάση των δύο αιωνίων.
Αυτό που έχει καταφέρει η παρούσα διοίκηση της ΕΟΚ είναι να ρίξει το επίπεδο ακόμα χαμηλότερα κι από την προηγούμενη – εκείνη για την οποία συμφωνούσαμε όλοι όσοι αγαπάμε το μπάσκετ ότι έπρεπε να αποχωρήσει γιατί έκανε κακό στο άθλημα. Και αυτό είναι ένα πραγματικά αξιοπρόσεχτο (αλλά σίγουρα όχι αξιέπαινο) κατόρθωμα.
Μαζί με την αναβίωση των ελληνοποιήσεων μετά από 25 χρόνια, με πρόφαση το συμφέρον της εθνικής ομάδας, αλλά στην ουσία όπως όλοι γνωρίζουν προς το εξόφθαλμο συμφέρον και μίας συγκεκριμένης ομάδας που σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες παίζει με 7 ξένους στους αγώνες του πρωταθλήματος, η τωρινή ΕΟΚ προχώρησε και στην πλήρη “αναμόρφωση” της ελληνικής διαιτησίας.
Προς το πολύ πολύ χειρότερο.
Κάποτε γινόταν ο τρελός χαμός για ένα no call σφύριγμα στο τέλος του ματς. Παράγοντες που σήμερα αυτοπροβάλλονται ως πρότυπα ηθικής και πολέμιοι της τοξικότητας μέτραγαν επιλεκτικά βολές στο σκοτάδια της τοξικής αντιπαράθεσης.
Πλέον βλέπουμε διαιτητές που ορίζονται μόλις λίγες ώρες πριν το ματς να σφυρίζουν απροκάλυπτα μέχρι και 90-10 σε συγκεκριμένα ματς τελικών πρωταθλήματος. Ξαναλέω, ότι προκαλώ όποιον θεωρεί ότι υπερβάλλω να ρωτήσει όποιον οπαδό τρίτης ομάδας θέλει τη γνώμη του για τη διαιτησία στο G2 των φετινών τελικών ή στο αλήστου μνήμης G4 των περσινών.
Η αναμόρφωση της ΚΕΔ μας χάρισε διαιτητές που δεν ντρέπονται να πάνε στο instant replay, να δουν το λάθος τους μαζί με όλη την Ελλαδα σε απευθείας μετάδοση, και να το επικυρώσουν σαν να μην τρέχει τίποτα. Και μία και δυο φορές στο ίδιο ματς. Που δεν έχουν δηλαδή κανέναν ενδοιασμό να ξεφτιλιστούν. Χωρίς να κρατάνε κανένα πρόσχημα.
Γιατί μπορούν.
Γιατί ξέρουν ότι κανένας δεν θα τους τιμωρήσει.
Και λίγοι δείχνουν να ενοχλούνται από αυτό. Κυρίως δεν δείχνει να ενοχλείται η πλειοψηφία των αθλητικογράφων.
Μια πλειοψηφία που αποτελείται από παλαμοκροτητές ή στην καλύτερη περίπτωση ισαποστάκηδες. Έχουμε δηλαδή ένα δημοσιογραφικό σύστημα που κάνει την πάπια.
Από τη μία είναι αυτοί που (επικαλούνται ότι θέλουν να) μιλάνε «μόνο για μπάσκετ», δηλαδή να χώνουν το κεφάλι βαθιά μέσα στην άμμο και να ψευδοηθικολογούν αερολογώντας.
Κι από την άλλοι είναι οι ανοιχτά στρατευμένοι.
Οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν κάνει σημαία το αίτημα για ισονομία και διαιτητικό 50-50 ενάντια στην προηγούμενη διοίκηση, αλλά τώρα επιχαίρουν χαιρέκακα για το 90-10 σε κρίσιμα ματς τελικών πίσω από σοβαροφανή κείμενα που καταγγέλλουν μονομερώς την τοξικότητα. Για το καλό του μπάσκετ, βεβαίως βεβαίως.
Ακριβώς όπως οι στρατευμένοι της αντίπαλης πλευράς έκαναν κάποτε την πάπια με τις παρασπονδίες της προηγούμενης διοίκησης της ΕΟΚ και τώρα είναι στα κάγκελα με τα χαΐρια της τωρινής. Πάντα στον αγώνα για το καλό του μπάσκετ κι αυτοί.
Δημοσιογράφοι που ταΐζουν προπαγάνδα οπαδικές στρατιές χρήσιμων ηλιθίων, δηλαδή άτομα κάθε ηλικίας που όση κριτική ικανότητα διαθέτουν είναι διατεθειμένοι να την απεμπολήσουν στο δευτερόλεπτο όταν θίγεται το συμφέρον της ομάδας που υποστηρίζουν.
Για να τελειώνουμε, λοιπόν, με αυτό το θέατρο του παραλόγου, όποιος δεν μιλάει ανοιχτά για τις διαιτησίες σαν κι αυτήν του περσινού G4 και του φετινού G2 ως γενεσιουργές αιτίες της υπερτοξικότητας που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες στο ελληνικό μπάσκετ, ούτε σοβαρός μπορεί να θεωρείται ούτε και του καίγεται καρφάκι για το καλό του αθλήματος, όσο κι αν παλεύει να μας πείσει για το αντίθετο.
Προσωπικά δεν επιτρέπω σε κανέναν να υποτιμά την νοημοσύνη μου, ειδικά σε ημιαναλφάβητους δημοσιογραφίσκους που δεν ξέρουν να γράψουν σωστά ελληνικά και που δεν λένε τίποτα προτού βγει το non-paper.
Δεν μπορεί να υπάρχει έστω και ένας στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος εκεί έξω (και γνωρίζω ότι με αυτό το κριτήριο αυτομάτως αποκλείω περίπου το 70% όσων σχολιάζουν στο τουίτερ και σε αθλητικά σάιτ) που να μη θεωρεί ότι η ΚΕΔ και κατ’ επέκταση η ΕΟΚ είναι βασικός υπεύθυνος για τον πλήρη φετινό εκτροχιασμό μιας παραδοσιακά τοξικής κατάστασης ανάμεσα στους δύο αιωνίους.
Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τοξικές αντιδράσεις θα βλέπαμε πιθανότατα και με διαιτησίες 50-50. Γιατί και οι δύο πλευρές, και ειδικότερα οι ιδιοκτήτες τους που έχουν προσωπική κόντρα μεταξύ τους, δεν μπορούν να ανεχτούν την ήττα αδιαμαρτύρητα.
Ωστόσο όταν η υπεύθυνη αρχή, αυτή που φέρει το βάρος και την υποχρέωση να προστατεύει το άθλημα, κάνει τα πάντα για να πυροδοτήσει αυτήν την προϋπάρχουσα τοξικότητα επιτρέποντας απροκάλυπτα μεροληπτικές διαιτησίες, τότε αυτά που είδαμε να λαμβάνουν χώρα ακόμα και μεταξύ των ίδιων των παικτών στο G3 είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα.
Από τη μία η πλήρης αδυναμία των πρασίνων, παικτών και προπονητικού επιτελείου, να διαχειριστούν το διαιτητικό φαινόμενο, το οποίο μεγενθύνει τις όποιες αγωνιστικές αδυναμίες της ομάδας τους.
Από την άλλη, οι παίκτες και το προπονητικό επιτελείο του Ολυμπιακού που μετά την πλήρη αγωνιστική τους ανάσταση στο σκανδαλώδες G2 με την ευγενική χορηγία της διαιτητικής τριάδας παίζουν με τη σιγουριά αυτού που γνωρίζει ότι οι όποιες δικές του αγωνιστικές αδυναμίες θα καλυφθούν από τους τύπους με τις σφυρίχτρες.
Από τη μία δηλαδή είδαμε τον Αταμαν να διαμαρτύρεται ακατάπαυστα χωρίς καμία λογική και στόχευση κουράζοντας την ομάδα του και όλους εμάς που τον βλέπαμε.
Είδαμε τον Nunn να παίζει λες και είναι σε ανοικτό γηπεδάκι στις γειτονιές του Σικάγο, έτοιμος να το γυρίσει από το μπάσκετ στα μπουνίδια για να βγάλει την οργή του για το στοχευμένο μπούλινγκ που δέχεται από τους αντιπάλους (παίκτες και διαιτητές).
Ο Παναθηναϊκός του G3 ήταν μια ομάδα που είχε χάσει πλήρως το μυαλό της και κατέληξε να διαμαρτύρεται πολύ περισσότερη ώρα από ό,τι έπαιζε μπάσκετ. Και αυτό το θέαμα είναι λυπηρό, δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν στο πράσινο στρατόπεδο, και δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο σε ήττα με κάτω τα χέρια.
Κι από την άλλη πλευρά είδαμε τον κόουτς Μπαρτζώκα πιο σίγουρο από ποτέ να φωνάζει στους διαιτητές την ώρα του αγώνα”φοβάσαι τον Τράκη;” χωρίς να φοβάται ο ίδιος ότι αυτό θα επισύρει τεχνική ποινή. Γιατί πολύ απλά χαίρει απόλυτης ασυλίας.
Είδαμε τον Walkup και τον McKissik, ή τον Dorsey που πέρασε μια σεζόν DNP, να μεταφορφώνονται ξαφνικά σε ανίκητες μηχανές. Έτσι ανεβαίνει η πεσμένη αγωνιστική αυτοπεποίθηση του παίκτη όταν του σφυρίζεται ένα στα τρία φάουλ που κάνει στην άμυνα, ή όταν στην επίθεση δεν επιτρέπεται να τον ακουμπήσει ούτε η αύρα του αντίπαλου αμυντικού στο ντράιβ.
Πέρσι ελλείψει ταλέντου αυτό το πλεονέκτημα δεν έφτανε στον Ολυμπιακό. Φέτος μετά και την ένεση ατομικού ταλέντου (βλ. Βεζενκοφ και Fournier) φαίνεται να είναι αρκετό για να κάνει τη διαφορά.
Και είναι αυτό ακριβώς το αίσθημα της εξασφαλισμένης υπεροχής με άλλα μέσα που κορυφώθηκε στην αλαζονική και απόλυτα καταδικαστέα ενέργεια του Evan Fournier προς τους λεφτάδες των courtside seats που διαπρέπουν σε ύβρεις και χειρονομίες σε όλα τα γήπεδα. Γιατί τα λεφτά μπορεί να σε κάνουν πλούσιο, αλλά δεν σε κάνουν πολιτισμένο.
Αλήθεια, πόσο υπέροχα ειρωνικό ήταν να βλέπει κανείς μετά το ματς πολλούς από αυτούς που με περίσσιο ηθικό οίστρο απαιτούσαν την κεφαλή του Γιαννακόπουλου επί πίνακι για τις ασχήμιες στο ΣΕΦ να δικαιολογούν ή να αποθεώνουν τις ασχήμιες του Fournier στο ΟΑΚΑ στα σόσιαλ μήντια.
Όλη η υποκρισία της ατέρμονης επιλεκτικής ψευδοηθικολογίας των φανατικών οπαδών in a nutshell.
Προσωπικά είμαι πάντα υπέρ του παίκτη όταν του την πέφτει αισχρά η εξέδρα. Έχω καταδικάσει πλήρως και απερίφραστα στο παρελθόν της καφρίλες της πράσινης εξέδρας απέναντι στον Σπανούλη πχ. και τείνω γενικά να δείχνω μεγάλη κατανόηση όταν οι παίκτες που είναι άνθρωποι έρχονται καμιά φορά στο αμήν και αντιδρούν σε όσα ακούνε για τους ίδιους και τα προσφιλή τους πρόσωπα.
Αλλά όπως και στην περίπτωση του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού, έτσι και στην περίπτωση του Fournier υπάρχει ένα όριο στην αντίδραση που όταν ξεπεραστεί αναιρεί το όποιο δίκιο αυτού που τη μετέρχεται.
Και ο Γάλλος σταρ ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια με την κίνηση που έκανε δις προς την εξέδρα. Μια κίνηση που όντας αισχρή αφ’ εαυτού, γίνεται ακόμα χειρότερη αν εκληφθεί ως απόρροια αυτής ακριβώς της αλαζονείας που επιτρέπει στους παίκτες του Ολυμπιακού η γνώση ότι είναι και εξωγηπεδικά ισχυροί.
Οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός μπορούν να πανηγυρίζουν μετά το G3 και να νιώθουν σχεδόν σίγουροι ότι φέτος θα είναι αυτοί οι νικητές στην τοξική προσωπική τους κόντρα με τον ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού. Μπορούν επίσης να προπαγανδίζουν όσο θέλουν μέσα από προσωπικές τους δηλώσεις ή μέσω φιλικά προσκείμενων ΜΜΕ ότι αυτοί εκπροσωπούν το «φως» στο ελληνικό μπάσκετ.
Τα ίδια άλλωστε προπαγανδίζει και η πράσινη πλευρά χωρίς να τα πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος πλην Λακεδαιμονίων.
Η αλήθεια που βλέπουν όσοι πραγματικά νοιάζονται για το άθλημα, είτε πρόκειται για οπαδούς άλλων ομάδων είτε για όσους δεν επιτρέπουν στην πράσινη ή κόκκινη οπαδική τους ταυτότητα να τους τυφλώνει, είναι ότι οι διοικήσεις των δύο αιωνίων, η κάθε μία με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό επίπεδο, αποτελούν τις δύο πλευρές του ίδιου σκοτεινού νομίσματος.
Αυτού που απειλεί να οδηγήσει το ελληνικό πρωτάθλημα σε πλήρη ανυποληψία πλέον, αν συνεχιστεί αυτό το επικίνδυνο τσίρκο που παρακολουθήσαμε φέτος.
Δεν με ενδιαφέρει να δώσω καμία συμβουλή για το τι πρέπει να γίνει για να αποτραπεί όλο αυτό. Δεν είναι δική μου δουλειά, αλλά δεν θα είχε και νόημα να το κάνω.
Αυτοί που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα και να θέσουν αυστηρούς κανόνες που θα εφαρμόζονται κατά γράμμα και χωρίς εκπτώσεις γνωρίζουν πολύ καλά τι χρειάζεται να γίνει. Και όπως δεν το έπραξαν ποτέ στο παρελθόν, έτσι και τώρα δεν θα κάνουν τίποτα.
Πιθανότατα όταν ανακηρυχτεί ο πρωταθλητής θα ξεχαστούν όλα, και όλοι θα προσποιούνται ότι δεν συνέβη τίποτα. Το πολύ πολύ να φωνάξει για λίγο διάστημα ο ηττημένος και μετά να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός.
Μέχρι να ξαναρχίσει το ίδιο και χειρότερο τσίρκο του χρόνου. Γιατί κανείς δεν πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτό το τσίρκο για όσο υπάρχει μόνο χειρότερες παραστάσεις θα δίνει στο μέλλον.