Μιας και οι επερχόμενοι τελικοί της GBL δείχνουν να απασχoλούν τον κόσμο και των δύο ομάδων λιγότερο από τη μεταγραφολογία, είπα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις για ένα από τα φλέγοντα ζητήματα των ημερών στις συζητήσεις των πράσινων οπαδών.
Τις πιθανές μεταγραφικές κινήσεις που θα κάνει ο Παναθηναϊκός στη θέση 5.
Σε αυτήν την κουβέντα υπάρχουν δύο δεδομένα. Το πρώτο είναι ότι ο Yurtseven σίγουρα θα αποχωρήσει οπότε πάμε για τουλάχιστον μία αντικατάσταση (τον Pleiss δεν τον υπολογίζω καν).
Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι ο Lessort θα είναι και πάλι ο βασικός σεντερ της ομάδας του χρόνου.
Ο Ματίας ήταν και παραμένει ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην Ευρώπη. Έχει όλο τον χρόνο μπροστά του να εμφανιστεί πανέτοιμος στο ξεκίνημα της νέας σεζόν και να είναι και πάλι ο γνωστός κυριαρχικός Lessort.
Αυτό σημαίνει ότι θα (μπορεί να) παίζει 25′ ακατέβατα.
Η κουβέντα για το ποιοι δύο θα τον πλαισιώσουν πρέπει να ξεκινήσει από την παραδοχή ότι δεν γίνεται να έχεις δύο Lessort, γιατί δεν κυκλοφορούν πολλοί τέτοιοι εκεί έξω.
Δεν κυκλοφορούν δηλαδή πολλοί two-way αθλητικοί σεντερ που να κάνουν όλα όσα κάνει ο Ματίας σε τόσο υψηλό επίπεδο (παιχνίδι με πλάτη και pnr στην επίθεση, καλός αμυντικός στο ποστ και στην περιφέρεια πίσω).
Η μπασκετική λογική λέει, λοιπόν, ότι ο δεύτερος και ο τρίτος σεντερ σου θα πρέπει να είναι καλοί σε συγκεκριμένα πράγματα ώστε να πλαισιώνουν σωστά τον Lessort.
Ποια είναι αυτά τα βασικά πράγματα;
Στα δικά μου μάτια θα πρέπει να έχεις έναν ακόμα σέντερ που να είναι εξίσου αθλητικός. Με βάση το πως είναι στημένη η περιφέρεια του ΠΑΟ αυτό που πρέπει να προσφέρει πάνω από όλα αυτός ο σεντερ σε υψηλό επίπεδο είναι rim protection πίσω και να είναι καλός φίνισερ στο pnr μπροστά.
Αυτά τα δύο στοιχεία είναι εκ των ουκ άνευ για να καλύπτει την έλλειψη μεγέθους στη γραμμή των γκαρντ στην άμυνα και να είναι λειτουργικός στην επίθεση. Οτιδήποτε άλλο δίνει αυτός ο ψηλός θα είναι καλοδεχούμενο εξτραδάκι, αλλά ξαναλέω ότι δεν κυκλοφορούν πολλοί Lessort εκεί έξω.
Ο τρίτος σέντερ της όμαδας πρέπει να έχει το επίπεδο να σταθεί αξιοπρεπώς ως δεύτερος για ένα εύλογο διάστημα αν χρειαστεί. Και εδώ η καλή παρουσία στην άμυνα και ικανότητα στο pnr στην επίθεση θα πρέπει να είναι τα ελάχιστα προαπαιτούμενα.
Σε αυτή τη βάση η λογική λέει ότι όσο πιο μεγάλο στάτους θα έχει ο δεύτερος σεντερ που θα βάλεις δίπλα στον Lessort τόσο πιο χαμηλό στάτους θα έχει αναγκαστικά ο τρίτος. Το να περιμένει κανείς πχ. ότι ο τρίτος σεντερ θα είναι καλός παίκτης (στο επίπεδο του Gabriel πχ.) αλλά θα δέχεται να παίζει σκόρπια πεντάλεπτα σε κάποια τελειωμένα ματς, μοιάζει με wishful thinking.
Ακόμα και αν βρεθεί ένας τέτοιος παίκτης που θα δεχτεί αυτόν τον ρόλο οι πιθανότητες να καταλήξει Lorenzo Brown σε επίπεδο κινήτρου και απόδοσης θα είναι πολύ μεγάλες.
Εκτός αυτού υπάρχει και το θέμα των διαβατηρίων. Τρεις ξένοι σέντερ σημαίνει σοβαρό πρόβλημα στη διαχείριση του ρόστερ στην Ελλάδα (όσο δεν αλλάζει το 6+6), αλλά και δεδομένη απραγία για τον τρίτο ξένο σεντερ στο πρωτάθλημα.
Οι δύο δρόμοι…
Με βάση αυτά τα δεδομένα θεωρώ ότι η ομάδα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο μεταγραφικές στρατηγικές, σε δύο δρόμους δηλαδή.
Ο ένας δρόμος είναι ο δεύτερος και ο τρίτος σέντερ να είναι σχετικά κοντά μεταξύ τους σε επίπεδο και κανείς τους να μην είναι ελίτ, αλλά να είναι και οι δύο (πολύ) καλοί ρολίστες.
Ένας εκ των δύο πρέπει ιδανικά να είναι Έλληνας που να μπορεί να σταθεί, δηλαδή να είναι παιγμένος, στην Ευρωλίγκα.
Τέτοιος υπάρχει μόνον ο εξής ένας, ο Παπαγιάννης, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Είναι γνωστό ότι δεν είμαι θαυμαστής του παίκτη και του έχω ασκήσει δριμεία κριτική στο παρελθόν. Δεν ήθελα να μείνει στην ομάδα με μεγάλο συμβόλαιο και ενισχυμένο αγωνιστικό στάτους όταν είχε πρωτοέλθει ο Αταμαν γιατί πίστευα ότι δεν τα αξίζει. Δεν μπορεί να τα υποστηρίξει.
Το βασικό μου πρόβλημα με τον Παπαγιάννη ήταν και παραμένει το μεντάλιτι του.
Είναι παίκτης ή του ύψους ή του βάθους – πιο συχνά το δεύτερο από ό,τι το πρώτο, δυστυχώς – και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ο βασικός λόγος για τη μέτρια αγωνιστική του παρουσία όλα αυτά τα χρόνια.
That said, διαφωνώ με την απόλυτη απαξίωση του ως παίκτη. Ο Παπαγιάννης σαφώς δεν κάνει για πρώτος, αλλά σίγουρα έχει το επίπεδο να σταθεί για δευτερο-τρίτος σε μια προσεκτικά στημένη τριάδα σέντερ, δηλαδή όταν οι άλλοι δύο σέντερ της ομάδα θα είναι παίκτες που υπερκαλύπτουν τις δικές του αδυναμίες.
Ο Παπαγιάννης είναι αξιοπρεπής αμυντικός τόσο απέναντι σε γκαρντ όσο και at the rim, εξαιρετικός diver στο pnr (πολύ σημαντικό σε ομάδα με Σορτς και Σλουκα στο 1) και καλός σουτερ τριών πόντων για τη θέση 5.
Τα βασικά του μειονεκτήματα πέραν του μεντάλιτι που προανέφερα είναι το σχεδόν ανύπαρκτο hustle, η (σωματική) αδυναμία του να μαρκάρει δεινόσαυρους στο ποστ, το περιορισμένο court vision, και η παντελής απουσία παιχνιδιού με πλάτη στην επίθεση.
Αυτά που του λείπουν ο Παναθηναϊκός τα παίρνει εν πολλοίς από τους δύο υπάρχοντες αθλητικούς σεντερ στο ρόστερ του, τον Lessort και τον Gabriel.
Το Lessort, Gabriel, Παπαγιάννης, λοιπόν (ή ένας άλλος αθλητικός αθλητικός σέντερ παρόμοιου τύπου στη θέση του Gabriel) είναι μια πολύ ισορροπημένη τριάδα για να εμφανιστεί ο Παναθηναϊκός άκρως ανταγωνιστικός στη θέση 5 την επόμενη σεζόν.
Δυο λόγια για τον Gabriel εδώ.
Ο παίκτης ήλθε με αρκετά ερωτηματικά, αλλά βγήκε λίρα εκατό. Μόνος του στάθηκε στο 5 από τον Γενάρη μέχρι και τα playoff της Ευρωλίγκας σχεδόν.
Ο ΠΑΟ με μόνο κανονικό πεντάρι τον Νοτιο-Σουδανό στο μεγαλύτερο κόμμα του δεύτερου γύρου κατάφερε να πάρει την τρίτη θέση και το πλεονέκτημα της έδρας που τον οδήγησε στο Φ4. Στο κρίσιμο G5 με την Εφες ήταν υπερκομβικός.
Γενικά στα δύσκολα δεν κρύβεται, δίνοντας τόνους hustle στην άμυνα ενώ είναι αξιόπιστος φίνισερ μπροστά όταν παίρνει καλές πάσες.
Στα δικά μου μάτια είναι ένας εξαιρετικά χρήσιμος παίκτης που μπορεί να δώσει σημαντικά πράγματα πίσω από τον Lessort, τα οποία έχει ανάγκη η ομάδα. Ειδικά όπως διαμορφώνεται το ρόστερ στην περιφέρεια μετά και τη διαφαινόμενη απόκτηση Shorts.
Το μόνο σοβαρό ερωτηματικό που υπάρχει ως προς τον Gabriel είναι η τενοντίτιδα που τον ταλαιπωρεί.
Αν το πρόβλημα είναι χρόνιο και δεν μπορεί να ξεπεραστεί το καλοκαίρι ώστε να επιστρέψει πλήρως υγιής του χρόνου, τότε είναι σοβαρός λόγος η ομάδα να προχωρήσει σε αντικατάσταση του. Διαφορετικά το θεωρώ λάθος να μην μείνει ο παίκτης με αυτά που έδειξε εντός και εκτός παρκέ.
Για να επανέλθω στην κουβέντα περί καταλληλόλητας της τριάδας Lessort, Gabriel, Παπαγιάννης, ένα αντεπιχείρημα που κυκλοφορεί πολύ είναι ότι αν τραυματιστεί πάλι ο Lessort η χρονιά δεν βγαίνει με Gabriel και Παπαγιάννη.
Εδώ έχουμε να κάνουμε προφανώς με σόφισμα.
Καμία ομάδα δεν μπορεί να κάνει τον σχεδιασμό της με τη λογική του τι θα γίνει αν ο βασικός της σεντερ που τυγχάνει να είναι ο καλύτερος σέντερ της διοργάνωσης τραυματιστεί τόσο σοβαρά ξανά για δεύτερη σερί χρονιά.
Αυτό είναι ένα καταστροφικό σενάριο όπως και να ‘χει γιατί δεν υπάρχει δεύτερος Lessort εκεί έξω.
Με την ίδια λογική θα έπρεπε να ζητάμε και τον Yabusele στο 4 γιατί αν τραυματιστεί σοβαρά ο Juancho δεν βγαίνει η σεζόν μόνο με Μήτογλου στο 4. Με λίγα λόγια, αν ακολουθήσουμε αυτό το σκεπτικό, για να έχει ο Παναθηναϊκός ήσυχο το κεφάλι του θα πρέπει να φτάσει στα 40εκ αγωνιστικό μπάτζετ.
Οι τραυματισμοί είναι μέρος του παιχνιδιού, αλλά όταν χάνεις έναν βασικό σου παίκτη για 5 μήνες τότε αυτό λέγεται τεράστια ατυχία και πρέπει να αντιμετωπιστεί με προσθήκη αν και όταν συμβεί. Δεν μπορεί να είναι κομμάτι της εξίσωσης του καλοκαιρινού σχεδιασμού γιατί οδηγεί δεδομένα σε άλλου είδους προβλήματα.
Καμία ομάδα δεν μπορεί να έχει τρεις ισάξιους σεντερ στο ρόστερ της πχ. χωρίς αυτό να δημιουργήσει ζητήματα ισορροπιών όσο θα είναι και οι τρεις υγιείς.
Κι εδώ ερχόμαστε στον δεύτερο δρόμο που υπάρχει στο στήσιμο της τριάδας των σεντερ.
Αυτός είναι να αποκτηθεί ένας παίκτης δίπλα στον Lessort που θα έχει εξίσου ελίτ στάτους. Θα είναι δηλαδή εξίσου καλός για βασικός.
Σε αυτή την περίπτωση η προσέγγιση αλλάζει τελείως καθώς πας σε ένα μοντέλο αντίστοιχο με εκείνο του 2009 με Peković και Bastiste, όπου οι δύο σεντερ σου μοιράζονται τη θέση απόλυτα (από 20′ ο καθένας πάνω κάτω) και δεν υπάρχει χώρος για να παίζει τρίτος ψηλός.
Σε αυτήν την περίπτωση λοιπόν ο τρίτος σέντερ θα είναι δεδομένα ή κάποιος πολύ νέος παίκτης ή κάποιος έμπειρος από το χαμηλό ράφι. Θυμίζω εδώ ότι ο Κώστας Αντεντοκούνμπο, ένας σέντερ δεδομένα από το κάτω ράφι, δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος που δεν έπαιζε όντας πίσω από Lessort και Yurtseven στην αρχή της σεζόν και αυτό τον οδήγησε να αντιδράσει και να αποχωρήσει.
Για όσους λοιπόν, ονειρεύονται τον κάθε Valančiūnas ή σέντερ αντίστοιχου βεληνεκούς δίπλα στον Lessort, θα πρέπει να κατανοήσουν ότι αν ερχόταν ένας τέτοιος παίκτης ο τρίτος σέντερ δεν θα μπορούσε να είναι κάποιος επιπέδου Gabriel ή έστω Παπαγιάννη.
Η λογική λέει ότι ο τρίτος σε αυτήν την περίπτωση θα (πρέπει να) είναι ο Σαμοντουροβ (συν τον κατά συνθήκη σεντερ Μήτογλου), καθώς είναι ο μόνος που θα είναι ευχαριστημένος με κάποια πεντάλεπτα κυρίως στην garbage time τελειωμένων ματς στην Ευρωλίγκα.
Εδώ λοιπόν επανερχόμαστε στο αντεπιχείρημα που κραδαίνουν στο τουίτερ όλοι οι «φέρε δύο υπερπαικταράδες σε κάθε θέση να υπάρχουν, πρόεδρε»: Τι γίνεται στην περίπτωση που ένας εκ των δύο πρωτοκλασάτων σέντερ τραυματιστεί σοβαρά;
Η απάντηση είναι ότι θα συμβεί ακριβώς το ίδιο όπως και στο πρώτο σενάριο, θα χρειαστεί προσθήκη μεσούσης της σεζόν.
Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι δεν υπάρχει κανένα τέλειο σενάριο που να καλύπτει μια ομάδα πλήρως σε περίπτωση σοβαρού τραυματισμού και ότι ο σχεδιασμός της ομάδας στη θέση 5 δεν μπορεί να γίνει με αυτό το σκεπτικό.
Πρωταρχικό μέλημα στο στήσιμο της τριάδας των σέντερ πρέπει να είναι η λειτουργικότητα της, δηλαδή κατά πόσο θα αλληλοκαλύπτονται σωστά και κατά πόσο θα κάνουν σωστό φιτ με τα δυνατά επιθετικά στοιχεία και τις αμυντικές αδυναμίες της γραμμής των γκαρντ.
Για αυτόν τον λόγο θεωρώ τον ντόρο που γίνεται γύρω από την φημολογούμενη επιστροφή του Παπαγιάννη υπερβολικό και ανούσιο, καθώς είναι προφανές ότι ο Αταμαν δεν θα τον φέρει για να του δώσει 20 λεπτά ακατέβατα (εκτός κι αν εμφανιστεί τόσο καλός πια ώστε να τα κερδίσει με το σπαθί του – πράγμα που δεν μοιάζει το πιθανότερο σενάριο με βάση την ως τώρα πορεία του).
Θυμίζω ότι ο Αταμαν ως προπονητής είναι η επιτομή του “είσαι καλός παίζεις, δεν είσαι καλός σε τρώει ο μαύρος πάγκος”. Για αυτό δεν με προβληματίζει ιδιαίτερα το ενδεχόμενο να επιστρέψει ο Παπαγιάννης.
Ο παίκτης γνωρίζει πολύ καλά και για ποιον προπονητή θα έλθει να παίξει και ότι δεν θα έχει ιδιαίτερη μεταχείριση ή στάτους για να απαιτεί χρόνο, αν δεν τον κερδίζει. Ο Αταμαν έδειξε άλλωστε και στην ιστορία με τον Παπαπέτρου ότι δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του.
Σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι φήμες περί επιστροφής του Παπαγιάννη αυτό που πρέπει να μας νοιάζει πρωτίστως είναι ποιος θα είναι ανάμεσα σε αυτόν και τον Lessort.
Ως προς αυτό, λοιπόν, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι αν ο Αταμαν θα επενδύσει ξανά στην επίθεση βάζοντας την άμυνα σε δεύτερη μοίρα, όπως έκανε φέτος φέρνοντας τον Ομέρ, ή αν θα σκεφτεί διαφορετικά λαμβάνοντας υπόψιν του τις φετινές δυσλειτουργίες λόγω του κακού φιτ του Ομέρ με τα γκαρντ της ομάδας στην άμυνα. Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι η προσθήκη του Shorts επουδενί δεν μπορεί να γιατρέψει τις αμυντικές αδυναμίες της γραμμής των γκαρντ.
Όπως είπα και στη αρχή του κειμένου, εγώ ψηφίζω αθλητικότητα και άμυνα, δηλαδή pnr skills και rim protection σε υψηλό επίπεδο ως βασικά προαπαιτούμενα, αλλά μικρή σημασία έχει τι προτιμώ εγώ. Το μόνο που μετράει είναι τι σκέφτεται και τι θέλει ο Αταμαν, και αυτό μένει να το δούμε μετά τους τελικούς.